Het loslaten van de moederkoek
Door Karin Esther op 11/04/2005 - 13:58:
Met 37 weken en 3 dagen braken ‘s morgens mijn vliezen. Meteen ging ik naar het ziekenhuis. Bij ons in het dorp moet je in het ziekenhuis bevallen, omdat er geen verloskundige is en de huisarts geen bevallingen doet.
De weeën kwamen wel, maar zakten al snel af. Die dinsdag gebeurde er verder niets en mijn man werd naar huis gestuurd. Omdat de bevalling ook ‘s nachts weer kon beginnen, kon hij beter niet te laat naar huis gaan en vroeg naar bed gaan. Ik kreeg een injectie met vloeistof waar ik rustig van zou worden en eventueel nog even zou kunnen slapen.
Rond 1 uur ‘s nachts werd ik wakker en moest naar het toilet. Eigenlijk meteen begonnen de weeën weer. Maar na 15 minuten werd ik duizelig en ik kreeg hevige krampen in mijn buik. Dit waren dus ECHT geen weeën!
De verpleegkundige ging meteen de gynaecoloog erbij halen, want er waren nog 2 bevallingen bezig en 1 was net klaar. Het was ook erg druk op de afdeling.
Met een echo kon de gynaecoloog zien wat er aan de hand was. Ik had dus geen weeën maar gewoon echte buikpijn. Bleek dat mijn moederkoek aan het loslaten was en de hartslag van Nick ging met grote sprongen achteruit. Er was dus paniek en ik moest “à la minute” naar de operatiekamer.
Ik wist niet dat deze pijn nog erger kon zijn dan een bevalling. Ik wist niet waar ik moest kruipen.
Nu ben ik 19 weken zwanger van de derde en loop weer met een ander risico. Maar ondanks alles wat er toen gebeurd is, heb ik het wel plaatsje kunnen geven. Wat ik wel jammer vind, is dat er zo weinig over bekend is.
Nick werd binnen een paar minuten gehaald en was verder gezond.
Verder zie ik het nuchter, ik noem het gewoon “een ervaring meer”. Maar de kans dat het weer gebeurt, is voor mij wel groter dan voor een andere zwangere. Maar daar sta ik niet te veel bij stil!
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Door: Elke (profiel) op 11/04/2005 @ 19:42 
hoi,
ik had iets gelijkaardigs. Na een angstige zwangerschap (want is heel gewenst en had twee vroege miskramen) kreeg ik plots hevige buikpijn en wat bloedverlies op 35.5weken, totaal onverwacht. De moederkoek liet over 1/3 los. Er werd onmiddellijk een epidurale geplaatst en na een spannende moeilijke bevalling werd ons zoontje geboren. Ze stonden klaar voor een keizersnee maar hebben het net niet gedaan. Ik heb het ook moeten verwerken...
Maar de beste manier om dit te verwerken is te beseffen dat dit ons beider leven had kunnen kosten en dat we er gelukkig allemaal nog zijn!
Mij vertelden ze dat de kans op herhaling niet groter is...
Groetjes en veel succes met je derde,
Elke
Door: Anoniem op 12/04/2005 @ 00:16
Beste Karin en Elke,
Mijn beste vriendin heeft dit meegemaakt op het einde van haar zwangerschap. Veel bloedverlies en baby is met spoedkeizersnede gehaald. Omdat het bleek dat hij zuurstofgebrek had gehad hebben ze de baby onmiddelijk naar UZ gebracht. Heeft daar toch nog bijna 2 maanden gelegen. Gelukkig is alles in orde gekomen en hij is nu een flinke kleuter van 4.
Het blijft een traumatische ervaring, gelijk wat er mis gaat tijdens zwangerschap en/of geboorte. Je moet in het het leven veel geluk hebben (of een helpende hand hierboven)!Ik kan er van meespreken, mijn zoontje is geboren met een hartafwijking en nu ook oké.
Veel liefs, L.
Door: Sabrina op 12/04/2005 @ 10:03
Hallo,
Zelf heb ik het ook meegemaakt, dat mijn placenta losliet. Dit op 25,5 weken 1 dag minder dan 26 weken zwangerschap. Wij hebben minder " geluk " gehad.
Had nergens last van alleen veel vocht vasthouden, wat met de hitte van mei 2003 geen wonder was.
Tot ik maandag 9 juni een beetje bloed verloor , het was echt beetje denk een groote van een 5 cent. Vlug naar het ziekenhuis, een echo gemaakt daar zagen ze dat het niet goed ging. De bovenste hartkamers klopten niet meer, het kindje was stervende.
Dinsdag 10 juni ben ik bevallen van een meisje Isaline*.
Na een spannende zwangerschap ben ik op 25 juni 2004 bevallen van zoontje Milan. We zijn alle 3 weken op controle geweest , buiten de ontelbare keren in het ziekenhuis, dat ik overtuigd was dat er iets mis was.
Groetjes
Door: Anoniem op 14/07/2005 @ 13:19
hallo bij mij is het helas wel misgegaan de placenta was bij mij aan het afsterven en wel vanaf 20 weken zwangerschap,,die pijnen die ik had waren zeker gegrond. mijn vroedvrouw toen vond van niet.tot ik met 32 weken zwangerschap ineens bloedverloor en ik naar het ziekenhuis moest daar aangekomen bleek mijn 1ste babytje al niet meer in leven te zijn,,ik ben gewoon bevallen van mijn dochtertje en dit is nu al weer 13 jaar geleden maar vergeten ben ik het nog niet...mijn zoon waar ik toen zwanger van was hebben ze gehaald met 38 weken in 1993..mijn dochter hebben ze daarna ook gehaald met 39 weken in 1996 en mijn kleine meid van nu 6 mnd hebben ze gehaald met 38 weken zwangerschap zij is van 2005...helas vond ik het wel jammer dat ik niet spaontaan mocht bevallen maar de gyn die ik toen had bij de andere zwangerschappen vond dat niet verantwoord..
ik heb me laten steriliseren. maar vergeten ja dat kan ik niet.....het doet nog steeds pijn maar ik mag de lieve heer wel bedanken dat ik toch nog 3 kids er voor heb terug gekregen.
karolien.
Door: Anoniem op 20/07/2006 @ 13:25
hallo
wat een erge verhalen, ben zelf ook zwanger en hoop dat me dat nooit overkomt, maar hebben jullie gerookt tijdens jullie zwangerschap? zelf ben ik gestopt, maar hoor dat het daar van kan komen.
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.