Twee placenta's
Door Elke op 11/04/2005 - 14:04:
22/08/2004: De bevalling
Om 6 uur ‘s morgens werd ik wakker met verschrikkelijke rugpijn. Omdat ik de laatste weken wel meer last van rugpijn heb gehad, legde ik niet meteen de link met weeën. Ik probeerde nog wat te slapen maar werd regelmatig terug wakker van de pijn. Uiteindelijk ben ik om 9 uur dan toch maar opgestaan.
Het was eigenlijk een constante pijn met af en toe een piek. Zitten ging ook niet echt voor lang. Het enige dat de pijn een beetje verzachte, was rechtstaan. Maar eigenlijk was het al bij al nog een dragelijke pijn. Langzaamaan begon mijn euro te vallen, ik dacht het misschien toch wel weeën waren.
Tegen de middag heb ik dan, op aandringen van David, toch maar naar de verloskamer gebeld. Ze vroegen of ik harde, pijnlijke buiken had. Ik had wel harde buiken, maar die waren totaal niet pijnlijk. Ze zeiden dat wanneer ik om de 5 minuten pijn had, ik moest binnenkomen want dat het inderdaad wel eens weeën konden zijn. Omdat het een constante pijn was, was het moeilijk om de tijd ertussen te meten. Tussen de pieken zaten ongeveer 3 minuten en dus we besloten om toch naar het ziekenhuis te gaan en ineens mijn koffer mee te nemen.
Rond 15u30 waren we in het ziekenhuis. Ze zeiden dat ik, om me in te laten schrijven, eerst naar de verloskamer moest gaan om te zien of ik moest blijven of ik terug naar huis mocht gaan.
Ik werd er aan de monitor gelegd en inderdaad, ik had weeën maar nog geen goede bevallingsweeën. In ieder geval zou ik die dag of de dag erna bevallen. Toen ze me toucheerden om te zien hoeveel opening ik had, begon ik terug bloed te verliezen. Dat had ik de woensdag ervoor ook gehad, maar toen stopte het spontaan. Deze keer bleef ik bloeden en ik werd direct terug aan de monitor gelegd. Met de baby was alles in orde, die merkte daar blijkbaar niets van.
Toch werd er een gynaecoloog van wacht bijgeroepen (het was zondag en mijn gynaecoloog was met vakantie), die voor alle veiligheid een echo wou nemen. Heel veel duidelijkheid gaf die niet, enkel dat ik 2 placenta’s had en dat de baby nog niet genoeg was ingedaald en gedraaid. Er waren 3 mogelijkheden waardoor dat bloedverlies kwam:
- Er was een stuk placenta afgescheurd.
- Ik had 2 placenta’s en een bloedvat dat de 2 stukken met elkaar verbond, liep over de baarmoedermond.
- Ik had 2 placenta’s en een bloedvat dat de 2 stukken met elkaar verbond, liep over de vruchtzak en zou met het breken van de vliezen, mee scheuren.
Alle 3 de opties waren heel gevaarlijk, zowel voor de baby als voor mezelf. Als er niet tijdig ingegrepen werd, zou de baby door het bloedverlies kunnen sterven.
Er werd meteen besloten om een keizerssnede uit te voeren om zo alle risico’s uit te sluiten, en omdat zij schatte dat het nog minstens 15 uur zou duren. Ik had nog maar 1,5 cm opening, een halve centimeter meer dan de woensdag voordien.
David en ik schrokken enorm van deze beslissing. Heel veel tijd om na te denken geven ze je niet.
Zij begonnen meteen met alle voorbereidingen: ik werd uitgekleed en kreeg een operatieschort aan, er werd een infuus gestoken, er werd een urinestaal genomen om te checken of ik een blaasontsteking had, ….
Eventjes was er een discussie tussen mij en de gynaecologe of ik een epidurale of een volledige verdoving wou. Ik wou dus een volledige omdat ik het niet zag zitten om een spuit in mijn rug te krijgen met het risico dat ze verkeerd steken en dat je voor de rest van je leven verlamd bent. Ze hebben me toch kunnen overtuigen, doordat ze zeiden dat ik er voor de rest van mijn leven spijt van zou hebben dat ik alles gemist had.
Waar we heel blij mee waren, was dat die ene verpleegster er was. Kathleen, denk ik. Zij straalde zo’n rust en vertrouwen uit dat je je direct op je gemak voelde bij haar.
We werden onmiddellijk naar de operatiekamer gebracht. David moest wachten in de gang tot ze de epidurale hadden gestoken. Hij vroeg of hij de navelstreng zou mogen doorknippen maar met een keizerssnede mocht dat blijkbaar niet. Doordat er grote lampen boven het bed hingen, kon ik alles volgen. David mocht naast mijn hoofd gaan zitten, maar hij volgde niet in de lampen. Hij keek enkel toen ze de baby eruit halen. Om 17u35 werd Yarno geboren. Gelukkig dat David direct naar de klok keek.
Yarno begon meteen te huilen. Ze hebben hem eventjes aan ons laten zien boven de afspanning. Ineens had ik een baby’tje boven mijn hoofd bengelen.
Yarno en David werden meteen erna door de verpleegster meegenomen om Yarno te verzorgen. Yarno bleef maar huilen zodat ik vroeg wat ze allemaal met hem aan het uitspoken waren.
Nadien hebben ze Yarno nog eventjes bij mij gelegd zodat ik hem toch al eens goed kon bewonderen. Daarna is Yarno, samen met David, naar de couveuseafdeling gegaan zodat ze verdere onderzoeken konden doen. Ondertussen waren ze begonnen met mij terug aaneen te naaien.
Ik werd naar de herstelkamer gebracht om de verdoving te laten uitwerken en om te zien of ik geen complicaties kreeg. Ze wilden mij nog wat in het oog houden. Mijn temperatuur en bloeddruk werden constant gemeten alsook het bloedverlies.
Doordat er na mijn keizersnede nog een spoedkeizersnede was, moest ik 3 uur in de herstelkamer blijven. Ik was er om 18 u 30 en tegen 21 u 30 kwamen ze mij eindelijk halen om naar mijn kamer te brengen.
Blijkbaar was er een misverstand gebeurd. David dacht dat ze mij naar de couveuse brachten. Onderweg vroegen ze mij waar David was, maar dat wist ik niet omdat ik heel de tijd op de herstelkamer was gebleven, zonder dat ik verder ook maar van iets op de hoogte was. In de kamer aangekomen was David er ook niet. Ik vroeg dan om eventjes aan de couveuse te gaan kijken of hij daar nog was.
David heeft mij dan samen met een verpleegster naar de couveuse gebracht waar ik dan eindelijk Yarno voor de eerste keer in mijn armen kon houden en knuffelen. Hij moest wel de nacht in de couveuse doorbrengen om mij te laten rusten.
Ik bewonder David echt, want hij is heel de tijd heel kalm gebleven en heeft mij enorm gesteund. De eerste 2 dagen na de keizerssnede was ik enorm emotioneel door heel het gebeuren en door de hormonen.
De volgende keer zou ik toch graag een gewone zwangerschap en bevalling willen hebben.
Elke
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Door: Anoniem op 12/04/2005 @ 21:17 
hoi elke wat een verhaal wat een ellende maar gelukkig is alles goed gekomen je vertelde dat je man niet de navelstreng mocht door knippen en je dacht dat dat gewoon was met een keizersnee maar ben zelf tweeenhalf jaar geleden met een keizersnee bevallen van een tweeling maar mijn man mocht wel de navelstreng doorknippen jammer dat het dan zo gelopen is ik hoop dat jullie veel geluk met jullie zoontje hebben
Door: Elke (profiel) op 14/04/2005 @ 21:01
Hij mocht inderdaad de navelstreng niet doorknippen omdat alles rap rap moest gaan. Yarno is ontzettend braaf, we hebben nooit last met hem.
Bedankt voor je reactie!
Door: danielle op 17/04/2005 @ 20:10
gelukkig is alles goed gekomen heel fijn
Door: illie op 18/04/2005 @ 15:50
phoe wat een verhaal zeg elke..
Fijn dat alles goed is afgelopen!!
Geniet van je kindje!!
Je gaat een gelukkige tijd tegemoet met jullie gezinnentje, dat weet ik zeker!! gewoon genieten van elkaar!!! dat gaat vast en zeker lukken!
liefs ilie
Door: hatice op 23/04/2005 @ 15:09
Dag Elke
Jeempie wat een ellende en zo opelkaar ,maar gelukkig is alles wel weer goed gekomen.Geniet maar lekker van je kleine wurmpje en ik hoop voor je dat je weer zwanger mag raken en een gewone bevalling mag hebben.En geloof me je zult er echt van genieten en je vergeet het snel genoeg.
Doei doei
Door: Elke (profiel) op 23/04/2005 @ 17:46
Bedankt voor jullie reacties!!
Ondertussen is Yarno al 8 maand en een echte schat.
Ik weet dat er ergere bevallingen zijn maar het is toch verschieten allemaal. Al bij al ben ik toch blij dat het allemaal zo snel is gegaan, dat we geen tijd hadden om na te denken. Zeker dat ik er geen 20 uren heb moeten liggen zoals je bij sommige leest.
Groetjes,
Elke
Door: esther op 25/04/2005 @ 19:32
hoi
wat een erg verhaal joh
ik hoop inderdaad{ dat je volgende bevaling wel goed gaat
Door: Debbie op 27/04/2005 @ 09:41
Wat een verhaal, ik wil je bedanken dat je t hier verteld, ik ben een leerling en volg verzorgende opleiding, en heb je verhaal gebruikt voor een opdracht, hoop dat je dat leuk vind om te horen, heel erg BEDANKT vr je openheid liefs mij !
Door: Bieke op 30/06/2005 @ 11:41
Ik heb ook een keizersnede gehad. Mijn baby wou niet indalen. Mijn bekken was nachtans breed genoeg. Toen hebben ze vrij snel beslist om een ks uit te voeren. Op dat moment vond ik dat niet erg. Ik wou dat het kindje geboren was en dat alles in orde was. Wel heb ik ook 3 uur in de ontwaakkamer moeten liggen en dat waren 3 afgrijselijke uren die maar niet leken te eindigen.
Ik hoop ook op een normale bevalling van onze toekomstige tweede baby. het gevoel dat je direct je baby op je krijgt moet fantastisch zijn!
bieke
Door: daniëlle (profiel) op 10/09/2005 @ 22:15
Tjonge, jonge Elke,
Ik dacht dat mijn bevalling zwaar was...... ik heb bewondering voor de rust van je man en jouw keuze om alsnog die epidurale te laten zetten...knap staaltje!
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.