De bevalling en de eerste 8 maanden…
Door anoniem op 05/06/2005 - 19:03:
Op 9 maart 2004 ben ik s`morgens om 06.30 bevallen.
Op 8 maart begonnen er s`morgens om 11.00 uur weeën op te komen. Ongeveer 1 per uur, geloof ik. Toen was er ook nog niets aan de hand. Maar vanaf het moment dat ik ‘s avonds rond 21.00 uur, 4 weeën in een uur had, begon de pijn... Bij elke wee trok de pijn langs mijn buik rechtstreeks naar mijn stuit en straalde helemaal uit over mijn onderrug.
Om 04.00 belden we de verloskundige op, omdat ik het niet meer volhield. Ze zei: “Dit maken we niet vaak mee, dat iemand pas bij 9 cm ontsluiting belt!”
Waarschijnlijk had ik de weeën niet zo goed gevoeld omdat ik zo`n pijn had in mijn onderrug en stuitje.
Om 05.00 uur mocht ik mee gaan persen. De bevalling zelf was niet zo heel erg pijnlijk. Alleen wou het hoofdje van ons kind niet over een bobbel (volgens sommige specialisten een afzetting omdat ik er ooit op gevallen was, maar ik weet daar niks meer van).
Mijn dochter werd uiteindelijk om 06.30 geboren en ze woog 2.670gram.
Heel de zwangerschap had ik tegen de bevalling opgezien, maar die viel reuzengoed mee. Zeker als je ze vergelijkt met die zeurende, stekende pijn en het gevoel alsof je stuit en alles zo`n 15cm erboven ontstoken is. Deze pijn heb ik nu, ruim 8 maanden erna, nog steeds.
Ik heb al veel ondernomen om hier iets aan te laten doen: verloskundige, huisarts, gynaecoloog, orthopeed, fysiotherapie, manuele therapie, ergotherapie, MRI- scans, röntgenfoto`s, oefeningen, stroomtherapie, kraken, ... Noem maar op...Tot nu toe leverde allemaal nog niets op.
Ik heb mijn ziektepremie bij mijn zorgverzekeraar moeten laten verhogen, maar niet alles werd vergoed. Dus al bij al ben ik al heel wat geld kwijt aan behandelingen, etc… terwijl ik er niets mee opgeschoten ben. En dan spreek ik niet eens over de bijwerkingen van al die medicijnen. Ik heb zware pijnstillers en spierverslappers moeten nemen.
Het lijkt net of er niets aan te doen is, of er is op dat gebied niet veel kennis. Mijn huisarts bijvoorbeeld denkt dat ik geen aanleg heb van een stuit, terwijl een ander beweerd dat het er wel is en nog een andere specialist vind het er "wat geïrriteerd" uit zien (vocht). Nog een ander zegt dat het een vorm van bekkeninstabiliteit en weer een ander denkt dat mijn spieren te stijf zijn.
Door mijn pijn (ik kan bijna niet op een stoel zitten en ook niet op mijn rug liggen...) heb ik al die tijd mijn rugspieren geforceerd om die stuit maar niet te hoeven belasten. Mijn man moet veel meehelpen met de verzorging van onze baby omdat ik het alleen niet kan! En als klap op de vuurpijl moest mijn man in juli zelf ook geopereerd worden aan een zware hernia! Gelukkig heeft hij zich ook tijdens zijn revalidatie opgeofferd om mij te helpen... We hebben het best moeilijk gehad, en nog steeds. Want mijn man klaagt nu weer van steken en nu doe ik dus weer iets meer dan hem... En zo helpen we elkaar!
Wat mij vooral teleurstelt, zijn de mensen die zeggen dat ze mij gemakkelijk kunnen helpen om van mijn pijn af te komen, en dan na een aantal behandelingen waneer ze hun geld gaan tellen, ze alles weer afblazen. Ze kunnen mij niet helpen, maar intussen blijf ik wel met de pijn rondlopen, en er is er nergens hulp te krijgen. Terwijl je in dat eerste babyjaar veel van je kindje zou moeten genieten, heb ik pijn en heb ik mijn man nodig om mijn dochter alles te kunnen geven wat ze nodig heeft. Wat moet ik doen als hij binnenkort weer moet gaan werken? Waneer gaat mijn pijn over? Wat heb ik? Die onzekerheid levert mij veel stress op!
Ik wil pijnloos, en vol energie ook een keer doen wat andere moeders ook met hun kind doen: het optillen, de fles geven, gaan wandelen, etc…
Met vriendelijke groet,
anoniempje
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Door: Liz (profiel) op 05/06/2005 @ 19:22 
Heej anoniempje, heeeeeeeel veel sterkte gewenst! Wat een verhaal zeg, ik kan me voorstellen dat je het even niet meer zo ziet zitten! Zo lang al met die pijn romdlopen en niemand die je kan helpen... Vreselijk! Ik hoop echt dat er nog 1 of andere therapeut is die je wel kan helpen, dit lijkt me echt een hel! Hopelijk lukt het je tussendoor nog wel om te genieten van je kindje. Hou je taai he! Liefs van Liz
Door: Inneke (profiel) op 06/06/2005 @ 08:46
Hei anoniempje. Eindelijk lees ik hier eens iets over! Ik heb er ook last van. Het is wel veel minder erg dan bij jou maar ik heb sinds mijn zwangerschap soms enorme pijn aan mijn stuitje. Na de zwangerschap is het eigenlijk pas goed begonnen. De kinesist vertelde mij dat het kon dat door de zwangerschap en bevalling het staartbeentje een beetje verschoven is. Er is dus niet veel aan te doen. Ik heb het niet heel de tijd maar vooral eigenlijk tijdens mijn maandstonden en zo rond de eisprong (zou het ook iets hormonaal zijn?). Het is bij mij zeker niet zo erg dat ik dan niet meer kan liggen maar zitten doet wel enorm pijn. Ik kan me voorstellen dat het vreselijk moet zijn om dit de hele tijd te hebben. Elke arts (gynecoloog, kinesist, huisarts) die ik erover vertelde had hier nog nooit van gehoord. Het is echt wel een heel vervelend probleem. Sterkte he.
Groetjes,
Inneke
Door: Renske op 06/06/2005 @ 13:27
Hi anoniempje en anderen,
Ook ik had last van mijn stuitje na de bevalling. Maar gelukkig heb ik er nu vrijwel geen last van. Net als Inneke alleen rond de menstruatie.
Toen ik zwanger was van mijn tweede heb ik informatie gezocht maar niet echt gevonden dus ben ik gewoon op mijn gevoel afgegaan en dat was om NIET te gaan zitten na de bevalling.
Ik had immers de dagen na de eerste bevalling het stuitje voelen 'knakken' elke keer als ik ging zitten.
Na de tweeede bevalling op zondag (vlotte bevalling zonder complicaties, net als de eerste keer) ben ik pas woensdag voorzichtig gaan zitten. Dit was een groot succes want deze keer had ik haast geen klachten, terwijl mijn stuitje wel degelijk weer geraakt was tijdens de bevalling. Ik denk dat mijn stuitje een set krijgt tijdens de bevalling en daardoor tijdelijk te verplaatsen is. Door die dagen plat kreeg het de tijd om te herstellen.
Ik hoop dat anderen hier wat aan hebben.
Groetjes,
Renske
Door: Anoniem op 06/06/2005 @ 17:03
Maar wie zegt dat je zou 'moeten'genieten?
De kraamtijd is vooral om te herstellen en bij te komen.
daarnaast heb je steevast mensen die zo een moment uitkiezen om iets negatiefs te doen, en omdat je de tijd na de geboorte heel gevoelig bent voor indrukken en sfeer hakt dat er extra goed in...
En ookal blijf je heel lang lopen met de vraag waarom...op een gegeven moment kijk je naar hetgeen je wel hebt, en laat je al wat ongewenst is achter je.
Omdat het voor sommigen nou eenmaal teveel gevraagd is een beetje extra rekening te houden met de speciale omstandigheden, en ze zich met al hun domheid en lompheid lekker superieur kunnen wanen...
Hoe laag kun je zinken, denkt een normaal mens dan....
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.