Eindelijk was het zover...
Door Saskia op 15/07/2005 - 10:36:
Een jaar geleden besloten mijn man en ik om aan kindjes te beginnen. We dachten dat het wel even zou duren, maar na een maandje was ik al zwanger. Ik was uitgerekend in oktober.
De eerste maanden was ik goed misselijk, maar na 16 weken ging het beter en kon ik beginnen te genieten. Op 15 weken wisten we ook al dat het een jongetje zou worden.
Op 1 oktober, de dag voor mijn uitgerekende datum zei de gynaecoloog nog dat alles nog potdicht zat en dat de bevalling zeker niet voor de eerste dagen zou zijn. Maar in de nacht van 3 oktober verloor ik om middernacht mijn slijmprop. Ik durfde nog niet meteen te hopen dat de bevalling begonnen was, want ik had al meerdere malen gehoord dat het dan nog tot 2 weken kon duren. Toen ik 2 uren buikpijn begon te krijgen, die regelmatig terug kwam, besefte ik dat het weeën waren. Ik maakte mijn man wakker en samen hebben we gewacht tot de weeën om de 4 minuten kwamen.
Rond 6 uur zijn we aangekomen in het ziekenhuis. Ik werd er aan de monitor gelegd en mijn bloeddruk werd om de 5minuten gemeten omdat die nogal hoog was.
Rond 9 uur kwam de vroedvrouw mijn vliezen breken en vanaf toen werden de weeën echt pijnlijk. Nog een uurtje later kon ik het echt niet meer aan en heb ik om een epidurale verdoving gevraagd. Gelukkig werkte die snel en het voelde opeens zo zalig aan. Ik kon zelfs opnieuw lachen!
Toen de vroedvrouw rond de middag 7 cm opening vaststelde, heeft ze de epidurale uitgezet omdat ik kort erna zou moeten bevallen en ik dan moest kunnen meepersen. De pijn kwam al snel terug en elk half uurtje kwam de vroedvrouw checken. Al snel zat ik aan 9cm maar het laatste boordje bleef steken en dat bleef maar duren… Uiteindelijk besloot de vroedvrouw dat ik mocht meepersen, maar ik voelde helemaal geen persweeën. Telkens ik perste, had ik een enorme pijn en de hartslag van onze baby daalde. Dus kreeg ik zuurstof toegediend en iedere keer wanneer ik diep inademde, ging ons kindje zijn hartslag opnieuw omhoog.
Na een uur vond de gynaecoloog dat het genoeg was geweest, hij zou me helpen met de vacuümpomp.
Toen ging het heel snel en 16 uren na het verliezen van mijn slijmprop kwam Ian ter wereld. Ik was zo gelukkig! En ik ben mijn gynaecoloog nog steeds ontzettend dankbaar dat hij zo snel gehandeld heeft.
Door de vacuümpomp was mijn baarmoedermond gescheurd. Ik moest dus ook vanbinnen genaaid worden, maar gelukkig heb ik daar niet veel last van gehad. Mijn staartbeentje staat echter volledig krom en dat is nog wel vrij pijnlijk. Maar wanneer ik mijn zoontje in mijn armen neem, ben ik meteen alle pijn vergeten!
Saskia
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Door: kathy op 15/07/2005 @ 16:02 
mooi verhaal zo zie je maar hoeveel pijn je ook hebt hoe hard je ook moet afzien als je je wondertje vasthoud is alle miserie daarond vergeten
ik heb het ook meegemaakt met de bevaling van men dochtertje 4 dagen weeen gescheurt en geknipt (5 hechtingen) maar als ik naar haar kijk is het vergeten
geniet er maar van
Door: Anoniem op 09/02/2006 @ 14:50
ik ben nu 34 weken zwanger en ik krijg nu al een beetje de zenuwen voor de bevalling.
maar ja hij zal er toch uit moeten.
ik hoor van zoveel mensen dat een bevalling zo pijnlijk moet zijn, daardoor ben ik een beetje bang geworden.
maar er zijn mij al zoveel vrouwen voorgegaan.
en ik weet natuurlijk ook niet waar mijn pijngrens ligt op dat gebied,laten e hopen dat het mee gaat vallen.
groetjes ilona
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.