Een onverwachte keizersnede
Door Ingvild op 15/07/2005 - 23:20:
Onze dochter werd 3 weken te vroeg geboren. Dit was binnen de aanvaardbare periode en ze was dus gelukkig geen prematuurtje.
Maandagmorgen om 3 uur 30 werd ik wakker door een gevoel van nattigheid. Ik besefte eerst niet wat het was, tot ik in de badkamer stond en er een vloed langs mijn benen liep. Toen besefte ik dat mijn vliezen gebroken waren.
Snel maakte ik mijn man wakker. We wisten niet meteen wat we moesten doen want ik had geen weeën. Na een telefoontje naar de kraamkliniek zijn we uiteindelijk terug in ons bed gekropen, maar slapen ging uiteraard niet meer. Dus zijn we maar terug opgestaan en hebben alles rustig klaargemaakt.
Rond 9 uur zijn we in het ziekenhuis aangekomen. Na een controle en een uurtje aan de monitor werd duidelijk dat ik amper 2 cm opening had en geen contracties. De dokter besliste toen om mijn weeën op te wekken door middel van een baxter.
Om 15 uur deden ze terug een controle: 2cm opening, zeer weinig contracties en het kindje zat nog even hoog.
Om 17 uur werd dan beslist om een keizersnede uit te voeren omdat dit beter was voor het kindje en voor mezelf. Toen ging alles heel snel. Ik werd klaargemaakt en mijn man mocht niet mee in de operatiezaal. Hoewel ik geen volledige verdoving had gekregen, was ik weg van deze planeet.
Maité werd om iets na 8 uur geboren, maar ik heb haar pas de volgende morgen rond 9 uur voor het eerst gezien. Daar was ik verdrietig over.
Mijn moedergevoel is ook maar na 2 dagen gekomen en dat baarde mij dan ook zorgen. De eerste dagen was het net alsof ze mijn dochter niet was. Zou dit normaal zijn na een keizersnede?
In elk geval, kan ik haar nu niet meer missen. Ze is mijn liefste schatje!
Groetjes,
Ingvild
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: Isabelle (profiel) op 16/07/2005 @ 22:24 
hallo,
ook bij mij was de keizersnede onverwacht...mijn verhaal begint identiek, maar verschil is dat ik wel volledige arbeid gehad heb, maar Mathias bleef vastzitten in mijn bekken, hoe goe dik ook perste. De gyne besliste dan maar omkeizersnede te doen. heb het er lang heel moeilijk mee gehad (en nu nog soms) en het geval van "bevallen" te zijn, had ik niet echt. Ik had wel onmiddellijk een band, want ze hebben Mathias meteen bij me gelegd. Maar het échte mama-gevoel besefte ik pas weken later. in Het begin is dat zo'n roes...maar blijf nog steeds weemoedig terugdenken aan mijn keizersnede en krijg tranen in de ogen als mensen vertellen over dat baby'tje op hun buik...of als ik beelden van zo'n natuurlijke bevalling op tv zie.
groetjes,
Isabelle
Door: Kristien (profiel) op 16/07/2005 @ 23:03
Hoi Ingvild,
lang geleden dat je nog bij de novembermama's langsgeweest bent!
Ik heb ook een (spoed)keizersnede gehad en ik kreeg Wout na een kleine check-up en aankleden meteen op mijn borst, terwijl ze me nog aan het dichtnaaien waren. Ik had dat moedergevoel wel meteen, maar dat zal wel bij iedereen verschillend zijn zeker. Ik weet niet of ik het direct zou gekregen hebben als het zolang geduurd had eer ik Wout bij mij gekregen had.
Groetjes, Kristien
Door: Ingvild (profiel) op 17/07/2005 @ 14:57
Hey,
Bedankt iedereen voor jullie reacties. Ik heb het nu soms nog altijd moeilijk als ik er aan terug denk en vrouwen in mijn buurt dan praten over een "normale" bevalling. Maar ja uiteindelijk is hethet belangrijkste dat de baby en de mama gezond zijn, dat besef ik nu (na bijna 8 maand). De manier waarop de kindjes ter wereld komen doet er eigenlijk niet toe. Het is toch altijd de media ook hé die ons die "ideaalbeelden" inlepelt.
Groetjes,
Ingvild
Door: Anoniem op 21/07/2005 @ 19:48
...en anders zijn het andere vrouween wel die op je inpraten.
Ik vind het heel kwalijk als een keizersnee als 'falen'word beschouwd...alsof je maar op één manier bevallen kunt.
Zie het maar zo: keizer Nero is zo ter wereld gekomen, daarom noemen ze het keizersnede!
en laat anderen maar kletsen.Door: Ingrid op 22/07/2005 @ 15:04
Hallo Ingvild,
Maak je niet al teveel druk omdat niet meteen moedergevoelens tegenover je zoon.Ik ben vaginaal bevallen van mijn zoon en had pas na twee dagen moedergevoelens en bij mijn tweelingdochters die met een spoedkeizersnee ter wereld kwamen had ik ze meteen.Zo zie je maar het heeft niets te betekenen als je ze maar in iedergeval maar hebt, daar gaat het om. En ik kan je verzekeren dat alle mama's hier dat hebben, de één meteen de ander iets later.
Groetjes ingrid
Door: Ingrid op 22/07/2005 @ 15:05
Sorry Ingvild ik bedoelde je dochter, haha.
Door: beyhan op 29/07/2005 @ 10:25
Hallo,
Ik wil ook even mijn verhaal kwijt. Ik ben ook bevallen d.m.v een keizersnee met een zwangerschapsduur van 30 weken omdat ik een hele hoge bloeddruk had. Alles ging heel snel, ik kreeg ook pas later mijn zoontje te zien(mijn man wel gelijk). Bij mij kwam dat moedergevoel veel later, zeker na een paar maanden, misschien ook omdat ik hem niet veel kon vasthouden omdat hij 2 maanden in de couveuse heeft gelegen. Maar alles is gelukkig heel goed afgelopen en daarom heb ik nu een hele leuke zoon van 4 jaar.
groetjes, Beyhan
Door: Maaike op 01/08/2005 @ 22:19
Hallo, op 7 februari 2002 werd ons dochtertje Josephine geboren na een geïnduceerde bevalling, die uiteindelijk is uitgelopen op een spoedkeizersnede. Mijn man was erbij, en ik was in principe wakker, maar helemaal van de kaart, in die zin dat ik me ook emotioneel helemaal verdoofd voelde. Ons meisje moest even in de couveuse omdat ze medicatie nodig had, maar ik vond dat niet eens erg... Maar maak je geen zorgen, hetgeen we in die eerste dagen gemist hadden is al ruimschoots ingehaald hoor... En twee maanden geleden, op 25 mei 2005, werd ons zoontje Baptiste geboren, met een geplande keizersnede. Het scheelt de wereld in herstel, en je bent emotioneel ook niet zo verdoofd. Ik heb nu vanaf het eerste moment intens kunnen genieten van ons kindje. Absoluut nog voor herhaling vatbaar...
Groetjes,
Maaike
Door: Agnes op 02/08/2005 @ 21:55
Woensdagnacht 11 september 2002 kreeg ik weeen, ze kwamen nog niet regelmatig. De volgende ochtend is m'n man ook eerst gewoon naar z'n werk gegaan. Tegen een uur of 12 heb ik hem gebeld en gezegd dat we naar het ziekenhuis moesten. Ik moest sowieso in het ziekenhuis bevallen omdat het niet duidelijk was of ik misschien te smal was en/of het kindje te groot, hij was ook niet ingedaald. Aangekomen in het ziekenhuis bleek ik nog maar 1 cm ontsluiting te hebben en ik werd geadviseerd maar weer naar huis te gaan. Tegen 7 uur 's avonds had ik het bijna niet meer, weer naar het ziekenhuis waar bleek dat ik nogsteeds maar 1cm ontsluiting had, maar ik moest nu wel blijven. M'n man heeft op een stretcher naast me geslapen. 's avonds om 2300 uur kreeg ik een infuus zodat ik wat rust kreeg en wat kon slapen, maar de verpleegkundige zei er niet bij dat dit maar voor 4 uur was dus ik was 's nachts alleen aan het puffen.'s morgens vroeg om 8 uur toen de gyneacoloog kwam vroeg ik om een keizersnede maar daar wilde hij niks van weten, eerst zelf proberen werd me even verteld. De vliezen werden gebroken en ik had doordat ik 's avonds het infuus heb gehad nogmaar 4 cm ontsluiting, het schoot gewoon niet op! De gyneacoloog ging weg en zei dat hij rond een uur of 12 weer kwam en inderdaad, na een hele morgen weer flinke weeen kwam meneer weer terug. Ik bleek nogsteeds op de 4cm van 's morgens te zitten en kreeg een infuus. Toen was er voor mij geen houden meer aan en ik heb af en toe ook even meegedrukt wetende dat dat ook niet goed was. Om 5 uur 's middags had ik volledige ontsluiting! Eindelijk!! ik dacht oh, nou een paar keer persen en de baby is er, nou niet dus. Om half 6 kwam de gyneacoloog weer binnen (er was een verloskundige bij...)ze overlegden wat en even later stonden er van allerlei mensen aan m'n bed. Wat bleek? Ik bleek dus inderdaad te smal en de baby was bij de slapen te breed en kon zodoende dus niet door de normale uitgang! Waar ik 's morgens om had gevraagd kreeg ik dus 's avonds alsnog! Op dat moment had ik het niet zo bewust beleefd maar later als je er nog eens overnadenkt.... maar goed, ik moest al met al nog een uur!! met persweeen wachten op een vrije operatiekamer omdat de enige operatiekamer bezet was! Om half 7 werd ik eindelijk naar beneden gebracht en om 18.48 werd onze zoon geboren, Mathijs, een flinke vent van 4075 gram en 52cm lang. Ik had wel gelijk moedergevoelens voor/bij hem, hier had ik zoveel werk voor moeten doen! Maar...iedereen zegt dat ik zo'n lange moeilijke bevalling heb gehad en dat is misschien ook wel zo maar ik zou het zo weer doen! Inmiddels is Mathijs al bijna 3 (13 sept)en is een heerlijk vrolijk mannetje. De dag dat hij was geboren was het vrijdag de 13e, voor m'n bevalling misschien een ongeluksdag maar voor de geboorte van onze geweldige zoon een geluksdag en daar houden we het maar op.
Door: spike op 03/08/2005 @ 23:47
Hoi,
Ik ben ook "bevallen" met een geplande keizersnede, mijn zoontje had hem de laatste 4 weken nog in stuit gekeerd. Misschien goed dat ik kon plannen omdat mijn vriend mij heeft verlaten toen ik 6 maand zwanger was.
Ik heb kunnen afspreken met familie en mijn beste vriendin is bij mij blijven slapen om me naar de kliniek te brengen, ze is ook bij de operatie gebleven en heeft prachtige foto's gemaakt. Ik had onmiddellijk mamagevoelens alhoewel ik het een wonder vond dat hij kon leven in mijn buik en echt van mij was.
K vindt het gewoon spijtig dat ik geen weeën heb gehad en dus niets vanaf weet! Heel misschien ooit een tweede kindje, heb nog een jaar of 8 tijd.
By the way, de papa komt wel elke week op bezoek en binnenkort neemt hij ons zoontje mee op bezoek.
Dit wou ik eens kwijt.
Door: Anoniem op 04/08/2005 @ 20:57
Hoi,
Ik ben in april 2003 bevallen via een spoedkeizersnee omdat ik bloedingen kreeg en in het ziekenhuis bleek dat de hartslag van mijn dochtertje steeds langzamer ging. Ik had ook pas na 2 dagen echte moedergevoelens en ik denk dat dit met de keizersnee te maken heeft. Zeker als het zo onverwacht komt. Misschien als het gepland is dat je je dan al kunt voorbereiden, maar bij mij was het zo razendsnel gegaan dat ze me echt ieder willekeurig kind naast me hadden kunnen leggen en ik hetzelfde gevoeld zou hebben. Ik ben nu bijna 38 weken zwanger van de tweede en tot nu toe lijkt het erop dat ik 'normaal' zal kunnen bevallen. Ondanks dat ik toen snel ben opgeknapt na de keizersnee hoop ik echt vurig dat ik het nu op de gewone manier kan doen. Dan weet ik natuurlijk pas of dat moedergevoel inderdaad met de keizersnee te maken had, maar ik wil het zo graag ervaren hoe het is om gewoon weeen te hebben. Is zeker niet makkelijk dat besef ik wel maar het hoort zo bij een bevalling, ik wil het meemaken, zelf ervaren.
Door: sandra1972 op 06/08/2005 @ 14:22
Hoi Ingrid
Ik herken me zelf in jouw verhaal
Ik had dat ook dat je na een keizersnee je dochter niet echt aanneemt even
En ook veel later haar ziet
Als je me wilt mailen of op msn voeg me nmaar toe
gr sandra
sandrajony@hotmail.com
Door: bianca op 12/08/2005 @ 10:37
ik ben morgen 35 weken het kindje ligt in onvolkomen stuit,binnenkort krijg ik een keizersnee.
elke vrouw zou denk ik wel gewoon willen bevallen maar als je geen keus heb dan moet je wel en ik vind de gezondheid van me kind het belangrijkst
en over de moedergevoelens ik dacht dat ik die ook nog niet had tot dat ik een week geleden 1,5 dag me kindje niet gevoeld had en dat we heel snel naar het ziekenhuis zijn gegaan en dat we gelukkig het hartje hoorde kloppen toen kwamen ineens de moedergevoelens ik dacht oh ik heb ze toch
Door: Anoniem op 18/08/2005 @ 19:21
Ik heb een keizersnee gehad en voel me totaal niet schuldig en weiger me schuldig te voelen. Dat word je puur aangepraat.
Hoe kan je meer moedergevoel te hebben dan dat je kiest voor de gezondheid van je kind???
Je kind is het belangrijkst. En hoe het te wereld komt??? Als het maar gezond is.
En voor het pijnlijden tijdens de bevalling hoeft het ook niet want wij hebben de pijn achteraf.
Als het voor mijn volgende kind goed is, wil ik weer een keizersnee. Wat heb ik er aan als het kind zuurstofgebrek krijgt oid omdat het vast zit??
Door: Carmen op 22/08/2005 @ 14:39
Ben bevallen op 31-12-2002, geloof het of niet om 23.23u met een spoedkeizersnee. Had bijna volledige ontsluiting maar tijdens het breken van de vliezen voelde de verloskundige dat de navelstreng voor lag. Of te wel mijn zoontje duwde met zijn hoofdje de navelstreng dicht. Gevolg; hartslag zakte weg. Er werd direct hulp ingeroepen en in no time stond de hele kamer vol verpleegkundige.(Gelukkig was ik al in het ziekenhuis op de open verloskamer) Zonder het echt te beseffen werd ik naar de o.k. gebracht. Mijn man mocht niet mee en ik kreeg een volledige narcose. Om 24.00u werd ik wakker. Net op tijd om de verpleegkundige van de uitslaapkamer elkaar te zien omhelsen en gelukkig nieuwjaar te zien wensen. Door de ramen zag ik het vuurwerk de lucht in gaan. Ik lag alleen, wist niet of het wel goed was allemaal en of ik uberhuapt wel een gezond kind zou hebben. Gelukkig bleek dit allemaal wel het geval, maar ik heb wel een heletijd gedacht; "wie zegt dat dit mijn kind is?" Ik was er niet bij en mijn man ook niet. Ook voor mij heeft het effe geduurd voordat ik moedergevoelens had voor mijn manneke. Ze zeggen wel eens dat kindjes direkt na de bevalling op hun pappa lijken.(grapje van moedernatuur zodatze echt zouden kunnen zien dat het hun kindje is) mijn zoontje leek sprekend op mij. Grapje van moedernatuur????
Door: prutske op 25/08/2005 @ 13:48
12 dagen voor mijn uitgerekende datum voelde ik ons meisje niet meer bewegen. Ik ben dan naar de huisarts geweest om naar het hartje te luisteren, maar alles leek in orde te zijn. De dag erna ben ik dan toch maar naar het ziekenhuis gegaan voor een controle aan de monitor en daar bleken de harttoontjes toch niet zo goed, ik moest blijven en de bevalling zou worden ingeleid. Na een halve dag heel hevige weeën heb ik een epidurale verdoving gevraagd (ik wou dit eigenlijk niet maar ik moest op mijn linker zij stil blijven liggen omdat anders de harttoontjes wegvielen en ik kon de pijn niet meer verdragen). Daarop heeft de gynaecoloog mijn vliezen gebroken en bleek dat er meconium (stoelgang)bij zat. De harttoontjes vielen weg, paniek, niemand die iets zei, totdat ik zelf vroeg wat er ging gebeuren. De vroedvrouw dacht een keizersnede en stelde voor mijn juwelen al maar uit te doen. Ik was heel blij want voelde dat het anders ging mislopen. Voor mij was het duidelijk, haal ons meisje er zo snel mogelijk uit. De gynaecoloog kwam terug en in een mum van tijd was ik in de OK, mijn man mocht gelukkig mee.Na een kwartiertje was ons meisje er eindelijk, het was heerlijk haar te horen wenen, ik mocht haar snel een kusje geven en dan was ze weg, mijn man mocht mee, ik wist niet eens hoe ze eruit zag. Ze was wat klein en moest voor controle in de couveuse. Na 2 uur brachten ze me tot aan de couveuses, in de verte zag ik een klein mensje in een hokje, ik voelde me vreselijk. Ik had haar zo graag direct bij me gehad, haar dadelijk aan de borst willen leggen,... maar toch was ik blij dat ze er nog was want we hebben veel geluk gehad. De navelstreng had zich rond haar hals, arm en been gedraaid, maar ze heeft er gelukkig niets aan overgehouden. Voor iedere voeding brachten ze haar een 20 minuutjes, dit was voor mij een hele opluchting.
Na 24 uur was ik al uit mijn bed (pijn of geen pijn ik kon het niet laten)en ben ik naar haar toe gegaan. Ik kon me bij heel de situatie goed neerleggen, maar achteraf, thuis, had ik het heel moeilijk. Ik had me nooit aan een keizersnede verwacht en dat is toch hard aangekomen. Ik hoop dat het volgende keer op de natuurlijke weg kan, maar dat is puur voor mezelf gesproken, als ons kindje maar gezond ter wereld komt, dat is het belangrijkste.
De tekorten van de eerste dagen hebben we al lang ingehaald, we hebben een schat van een dochter.
veel succes allemaal!!
Door: Anoniem op 01/03/2006 @ 21:36
Hoi
Ik kan me wel indenken hoe je je voelt, ik heb het zelf ook meegemaakt, ik ben 5 dagen voor de uitgerekende datum opgenomen in het ziekenhuis omdat mijn bloeddruk veel te hoog was en het kindje veel te klein, ze zouden me 5 dagen later in gaan leiden (toevallig was dat de uitgerekende datum), zo gezegd zo gedaan maar al binnen een uur zagen ze dat het hartje van de baby het niet aan kon en besloten een
keizersnee te doen, mijn was nog niet in het ziekenhuis maar ik mocht hem bellen en ze zouden even wachten tot hij er was, hij mocht er gelukkig wel bij zijn daar was ik wel heel blij om, ik was ontzettend bang, gelukkig duurde het niet lang ze besloten om 9 uur een keizersnee te doen en om 9.50 uur is onze zoon geboren, hij werd meteen mee genomen omdat hij te klein was moest hij in de couveuse mijn man is wel meteen mee gegaan maar ik kon hem nog niet zien ben een uur later naar hem toegebracht wat ik heel erg vond ik heb namelijk zijn eerste flesje gemist, hij heeft vervolgens anderhalve week in de couveuse gelegen, ik heb in die dagen heel wat gehuild en voelde me schuldig omdat ik me geen moeder voelde en hem ook niet echt kon verzorgen omdat ik nog moest genezen (dat ging gelukkig sneller dan ik had gedacht)het is nu drie weken geleden en ik voel me al en stuk beter en het moeder gevoel is er ook al aardig maar vind het nog steeds erg dat het zo gelopen is, ik weet wel dat het beter was voor hem (en dat is natuurlijk het belangrijkste), maar je wilt het toch graag zelf doen en vooral om dat ik 39 weken een kei goede zwangerschap heb gehad, ik ben nooit ziek, zwak of misselijk geweest dus zo zie maar weer een goede zwangerscahp wil niks zeggen, oh ja onze zoon was 41 cm en woog 2190 gram en voor de rest is het een gezond mannetje.
groetjes
Door: Ellen op 12/08/2006 @ 23:22
Mijn baby bleef na 40 weken zwangerschap héél hoog zitten en weigerde in te dalen. De harttonen waren niet sterk genoeg om de weeën op te wekken, dus gyneacoloog beslist om keizersnede te doen!! Ik heb even geslikt, maar het is toch het belangrijkste dat je baby gezond geboren wordt, of niet soms?? Ik had 'het moedergevoel' meteen. Voor mij was het niet belangrijk of mijn baby uit mijn buik gehaald werd of op natuurlijke manier kwam. Het voornaamste was voor mij dat ze er veilig doorkwam... Een paar maanden voor mijn bevalling is er voor een nicht van mijn man iets verschrikkelijks gebeurd . Ze hadden haar baby laten indalen maar het was een brok van 4.5kilo en is niet op tijd op de wereld geraakt....de baby heeft het niet gehaald. Toen de dokter ij dus zei dat het keizersnede werd, heb ik in het belang van mijn baby dadelijk ingestemd. Ik kan nu wel niet meepraten over natuurlijke bevallingen en weeën, maar het voornaamste is dat ik mijn baby, waar wij zolang naar verlangd hebben, veilig in mijn armen kan sluiten!! Wat een zalig moedergevoel!!!!!!!!!!
Door: K. op 29/07/2007 @ 23:40
hallo,
ik ben 25juli bevallen.de baby was 34weken
het was lood en lood zwaar.
het bleek dat de uitgan waar de baby uit moest te klein was, en dat ik daarom zo vaak moest persen, en dat er niks gebeurde! en omdat de baby al zuurstof had gehapt moest ie er onmiddelijk uit!!!!!
Met een pomp dan maar! ik heb zo veel pijn gehad!!
en ik ben ook helemaal gescheurd!
Maar.. ik ben wel trotse moeder van Anthe Juliana van Veen! ze is 47cm groot en weegt 3674kg!
gr.
hey
wees niet ongerust... zelf vond ik het ook heel raar toen ze cindy toonden... Ik had zoiets van komt dit wezentje nu uit mij? Is dit van mij...
Ik was bang en blij tegelijk... De echte moedergevoelens waren er niet meteen, maar een dag of twee later.. wees gerust ze komen wel...
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.