Onze mirakelbaby
Door Sandra op 05/09/2005 - 15:01:
We waren 4 jaar getrouwd en dachten aan kinderen. Maar wisten wij toen veel…
Na een jaar proberen (we bedachten altijd wel een reden waarom het nog niet gelukt was), stapten we naar de gynaecologe. Er werden enkele simpele testen gedaan, maar die leverden niets op. Ze verwees ons naar een ander ziekenhuis door voor verdere testen bij mij en mijn man.
Uit deze testen bleek dat mijn man een verminderde kwaliteit van sperma had. De moed zonk ons in de schoenen want we droomden echt wel van eigen kinderen. Maar we gingen niet bij de pakken blijven zitten en eind 2002 stapten we naar Dr. S. Hij gaf ons hoop door ons te vertellen dat het ons misschien met ICSI (een verregaande IVF-bevruchting) zou lukken om een eigen kind te krijgen. En… We waren bij de uitverkorenen want al na 2 pogingen was ik zwanger en alles verliep prima.
De zwangerschap was fantastisch tot ik na 31 weken hevige buikpijn kreeg. Aangekomen in het ziekenhuis, bleek dat ik zwangerschapsvergiftiging had. Na 1 week van spanning, afwachten en pijn, was het zover…
Ik had inmiddels al een spuit voor de rijping voor de longen van onze baby gekregen, maar zijn gewicht was aan de lage kant. Toch werd op 4 oktober 2003 om 17.30 uur besloten dat er om 18.00 uur een spoedkeizersnee zou gebeuren.
Michiel werd om 18.25 uur geboren met een gewicht van 1750 gram en hij was 43 cm groot. Enkele seconden mocht ik hem zien en daarna werd hij onmiddellijk meegenomen naar de couveuseafdeling van het ziekenhuis. Pas de dag nadien heb ik hem uitgebreid kunnen bewonderen. Gelukkig was het gevaar voor mij toen geweken.
Hij heeft nog 7 weken in het ziekenhuis gelegen. Weken vol spanning (Is hij afgevallen? Hij heeft toch geen infectie opgelopen? Kan hij nu zelf eten?) en vreugde (Joepie, 10 gram erbij, in een bedje in plaats van in de couveuse, hij drinkt al 70 ml uit een flesje, hij drinkt aan de borst)… Dagen vol verdriet waren er ook: verhoogde kans op wiegendood dus we kregen een monitor mee naar huis en ook de gehoortesten waren negatief.
Op 26 november mocht hij mee naar huis en een goede tijd brak aan. Pas in februari 2004 kwam er uitsluitsel over zijn gehoor: hij hoort perfect.
We zijn nu 18 maanden verder en alles gaat goed. Hij is iets meer ziek dan een ander kind, maar hij ontwikkelt zich goed, is sociaal en vooral een vrolijk ventje. Echt een mirakelbaby! We hebben vanaf het moment dat hij geboren was een dagboek bijgehouden om hem later te laten merken dat we dankbaar zijn dat hij in ons leven gekomen is.
Sandra
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Door: Ellen op 06/09/2005 @ 08:40 
Hey Sandra,
Ook ik had een zwangerschapsvergiftiging op 33 weken. mijn dochtertje heeft ook een hele tijd in het ziekenhuis moeten blijven maar nu is ze 15 maanden en ze is gewoon perfect. mijn dochter is nog nooit echt ziek geweest, we hebben er al zoveel geluk mee gehad. ze zit juist wat achter op schema, ze loopt bv nog niet.Ik ken de gevoelens die jij allemaal hebt meegemaakt!! ik wens je heel veel geluk nog met je kindje!
Ellen
Door: trotse mama van het wondertje DAVE op 08/09/2005 @ 12:16
je verhaal greep me meteen aan omdat wij ook in zo'n schuitje hebben gezeten.
na 6 jaar ziekenhuis in ziekenhuis uit van 10 keer ki, 2 keer ivf en onze laatste kans 1 keer icsi is ons klein wondertje geboren. ik heb tijdens de eerste weken van mij zwangerschap nog flink gevloeit dus we dachten dat de poging weer zou mislukken, alles is gelukkig goed afgelopen.
ook deze bevalling was spannend,ik had bijna geen vruchtwater meer dus ze hebben 2 weken eerder in moeten grijpen met als gevolg dat dave 2250 gram woog bij zijn geboorte en een week in de coveuse moest omdat hij zichzelf niet op temprateur kon houden. nu is hij ruim 7 weken en doet het fantasties (zie baby van de maand DAVE) hij weegt nu bijna 7 pond en tis nog steeds niet te geloven als ik hem uit zijn bedje haal of in mijn armen heb dat dit na al die jaren toch nog heeft mogen bebeuren !!!
Door: Een Mama op 08/09/2005 @ 23:15
Onze derde kwam ongepland, en bleek hardhorend.Ik vind het wonderlijk om te zien hoe hij zich in zijn stille wereld ontwikkeld.Opvoeden heeft zo een extra dimmensie gekregen, ik zie het als een extra uitdaging.
Geen grotere rijkdom dan een gelukkig kind.
Door: Anja op 09/09/2005 @ 12:48
Hoi Sandra,
ik kreeg zwangerschapsvergiftiging in de 28-ste week en mijn dochter is dmv een spodkeizersnee gehaald op 28/5 weken en zij woog 720 gram bij haar geboorte...
Na 9 weken mocht zij mee naar huis, met zuurstof en sonde, na 3 dagen dronk ze alles zelf en na 5 maanden hoefde zij ook geen extra zuurstof meer. Het is nu een gezellige griet van 20 maanden en het gaat super met haar...
Begrijp wel je gevoelens...veel plezier met je kereltje..
groetjes Anja en Zoë
Door: daniëlle (profiel) op 10/09/2005 @ 22:19
Hoi Sandra,
Bij het lezen van je verhaal kreeg ik kippenvel. Gelukkig gaat het goed met Michiel en kunnen jullie dagelijks genieten van het jullie grote vent!
Door: jana op 19/09/2005 @ 22:18
hey sandra; heb het eindelijk gevonden meid. weet dat je altijd bij ons terecht kan als er iets is he! ben blij dat michieltje het zo goed doet en dat we gezellig kunnen meegenieten van zijn verdere ontwikkeling
groetjes,jana
Door: Nancy (profiel) op 20/09/2005 @ 07:36
Hey Sandra,
ook ik heb je verhaal gelezen, heel tof dat jullie een dagboek bijhouden over jullie ventje.
ben blij dat alles is goed gekomen met jullie mirakeltje...geniet er van meid, ze worden snel groot!
tot op ons forumke hé.
knuffie
Nancy
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.