Hallo Iedereen
ik wil graag mijn verhaaltje ook kwijt
bij mij ging het eigelijk allemaal heel snel
ik werd wakker met een beetje buik pijn
dus ik ging boodschappen doen enzo
toen ik thuis kwam 17:00 wou ik gaan zitten en toen kwamen me weeen dus me moeder had de verloskundige gebelt dat ik langs mog komen 17:45 was ik in het ziekenhuis mog van niemand voor gaan dus liep ik daar met me weeen om 19:30 was ik weer buiten en had 6cm ontsluiting dus ik ging samen met me moeder naar me opa en oma om even het foto toestel tehalen en een bakje thee gedronken om 20:30 kwam ik in het ziekenhuis aan had ik 8cm ontsluiting toen gingen ze me water breken mog ook even douche de verloskundige ging even koffie drinken om 20:45 kreeg ik pers drang me moeder snel de verloskundige gehaalt en om 21:00 was me zoontje geboren
in het ziekenhuis zeide ze dat ik heel snel was vooral voor de eerste
de 2e ging nog sneller
ik lag lekker op bed en zal thuis gaan bevallen
om 00:19 brak me water ging gelijk me moeder bellen want die zal der bij wezen en had ook gelijk de verloskundige gebelt maar die kwam pas als de weeen om de 2 min waren maar had geen weeen toen kwam me moeder en toen kwamen opeens me weeen toen heeft me moeder de verloskundige gebelt en die kwam der aan toen ging ze kijken hoeveel cm ik had ik had al 5 cm ontsluiting ik wou heel graag thuis bevallen dus ik zei dat tegen haar maar ik had geen kraamzorg want bij me zoontje waren ze ook niet geweest had me moeder het allemaal gedaan dus moest ik van de verloskundige toch naar het ziekenhuis ze ging even naar der auto om de harttoon van me dochtertje teluisteren maar de batterij waren op dus me moeder zoeken samen met me vriend geen batterij kunnen vinden dus ze zei ja dan moeten we nu echt naar het ziekenhuis maar het was al telaat ik had al pers drang en om 2:00 was me dochtertje geboren

hoop dat jullie ook allemaal fijne bevallingen krijgen
Groetjes Nathalie

hey anoniem je had groot gelijk een kindkrijg je en neem je niet als het je gegeven word dan zal misschien de tweede bevalling wel heel erg mee vallen maar een mens is zo snel geneigd om alles zelf maar te bepalen...
Maar misschien is het niet handig om dit op een site te vermelden...

Groetjes

hoi iedereen

ik ben dit jaar in augustus bevallen van een prachtige dochter.
de bevalling ging wat moeizaam.
ik ging s morgens om 9u binnen in het kliniek omdat ze het in gang gingen steken.
om half tien kreeg ik een infuus en een halfuurtje later begonnen de weeen al.
ik moet zeggen dat ik heel veel pijn had want had vanaf het begin mijn topweeen al en de vroedvrouw begreep het zelf niet, en het probleem was dat ik maar geen opening kreeg dat heeft geduurd tot s'middags 3u30 tot de vroedvrouw langskwam en zei dat het waarschijnlijk een keizersnee ging worden omdat het te lang duurde en had toen nog maar 3cm opening maar eerst wou ze nog proberen met een prik die ze me gaf om de opening te versnellen en ja hoor een half uurtje later had ik 10cm opening en de bevalling ging heel vlot om 4u gingen we naar het verloskwartier en om 4u15 was mijn dochterje geboren.
ik ben toch heel blij dat ik gewoon ben bevallen en geen keizersnee want dat zag ik niet echt zitten.
het was toch een leuke ervaring en heb toch nog kunnen genieten van het mooiste wat er bestaat
DE GEBOORTE VAN JE KINDJE

groetjes vicky

Hallo,

Het is niet mijn bedoeling om mensen angst aan te jagen, maar mijn tweede bevalling was nog veel erger dan de eerste! Bij de oudste heb ik lang weeën gehad en wilde het na 15 uur en met 8 cm ontsluiting niet meer vorderen. Ook veel bloedverlies. In het ziekenhuis bleek dat mijn zoontje niet goed lag met z'n hoofdje. Na overleg over wel of geen weeenopwekkers, pijnstilling e.d. (uitendelijk wel een infuus maar niets gekregen) had ik eindelijk volledige ontsluitin en heftige persweee. Toen bleek echter dat onze zoon het erg benauwd had tijdens de weeen en werd er geprobeerd hem met de tang te halen. Dit lukte niet (zijn hoofdje lag scheef) en daarom werd het de vacuumpomp. Na 19 uur hadden we een zoon! Hij moest echter in de couveuze en zag er zo zielig uit, met wondjes van de tang en die balauwe plek van de vacuum. Hij had ook nog allerlei slangen. Erg schokkend. Zelf was ik heel flink ingeknipt. Heb nu soms nog last van het litteken. Tijdens de zwanmgerschap van de tweede was ik wat bang, maar ik ging uit van het positeive, een tweede gaat immers meestal makkelijker. Ruim een week na de uitgerekende datum moest ik naar het ziekenhuis. Gesprek met gyn. en echo. Volgens de arts stond niets een normale bevalling in de weg. Misschien door de geruststelling, maar die avond begonnen de weeen. Dus ik eerst nog even met de oudste naar de speeltuin, voorlezen e.d. Rustig aan. Rond 22.30 werd het heftig. En om 23.30 de vk gebeld. Helaas nog maar 2 cm. Toch hield ik het om 0.30 niet meer van de pijn dus alvast naar ziekenhuis. Daar moest ik vanwege een verkeerde ligging uren op mijn linkerzij liggen. Dit was echt afschuwelijk. Ik stuiterde van het bed omhoog bij iedere wee. Uiteindelijk na heel veel inwendige onderzoeken en bloedarname bij de baby en heel veel pijn kreeg ik een ruggeprik , rond 6.30. (hemel op aarde)Toen namen echter ook de weeen af en omdat die kleine in het vruchtwatewr had gepeoept moest er toch actie komen...dus weeenopwekkers... Uiteindelijk kwam de pijn weer terug en had ik 9cm. Toen bleek echter dat het hoofdje nog steeds niet goed lag en kreeg ik uiteindelijk nog een keizersnede.
Ik ben erg blij met mijn twee prachtige zoons en onzettend dankbaar dat ze allebei gezond zijn, maar ik schiet nog steeds vol als ik hoor of lees over makkelijke bevallingen. Wat akelig toch dat er zoveel verschil is.
Ik heb soms zo'n gevoel dat ik gefaald heb als ik anderen hoor over hoe makkelijk het ging....

Maar goed, ik ben een hele trotse moeder en geniet van die mannen.

Leuk, om te lezen, al die bevallingsverhalen. Nou, ik kan me er bij aansluiten.
De eerste bevalling was een inleiding met 42 weken. (aan het infuus) en dat duurde van 's ochtends 8 uur tot 's avonds half 7. Ik had continu weeen, maar het schoot helemaal niet op!
Na een verdoving ontspande ik wat meer, en ging de ontsluiting wat sneller. Maar ik had niet genoeg persweeen. Na anderhalf (!!) uur persen kwam de vacuumpomp er aan te pas. Maar die schoot van het hoofdje af. De OK werd gebeld voor een spoedkeizersnee. Ik heb toen echt alles op alles gezet, en oppeens was ze er: onze eerste dochter!!
De tweede bevalling was totaal anders. Met 42 weken gel gekregen. Om ongeveer 10 uur 's ochtends. Ik kreeg wel wat weeen activiteit. Maar niet echt noemenswaardig. Rond een uur of half 1 werd het toch wel wat onprettig. Bleek ik al 8 cm ontsluiting te hebben om 1 uur. Om 2 uur mocht ik gaan persen, en om half 3 was onze dochter er. (Ik had om 1 uur pas het idee dat ik aan het bevallen was)
Zo zie je maar, ga er nooit van uit dat de tweede bevalling net zo (moeilijk) is als de eerste!!!
Groetjes.

hai
nou mijn bevalling was geen pretje. het begon om half 3 snachs werd wakker van de pijn eerst in me buik maar om kwart voor 6 in me rug en die pijn kon ik niet verdragen dus ik had buik en rug weeen. om half 12 (op 23 jan 2005) brak de verloskundige mijn vliezen omdat ik nog maar 1 cm ontsluiting had eenmaal gebroken kwamen de weeen om de paar seconden en kon ze toen niet meer opvangen ik viel zowat flauw van de pijn. met 5 cm ben ik naar het zieken huis gegaan het was toen kwart over 3 smiddags eenmaal in het ziekenhuis ging het vrij vlot binnen 3 kwatier mocht ik persen en heb maar 2 min geperst en mocht toen mijn dochtertje genaamd rachel in me armen sluiten ze woog 8 en een halve pond en was 53 cm. nu is rachel 11 maanden en doet van alles al want met 3 maanden begon ze al te kruipen en met 6 maanden te staan en 7 maand haar eerste 3 stapjes en met 8 maand los lopen en is heel erg wijs.

groetjes an

Mijn eerste bevalling was ook heel anders dan met de 2e.
Je denkt toch weer aan je eerste bevalling als je weer weeen krijgt.
de 1e bevalling heb ik er 9 uur over gedaan en was totaal los.
Vondt het totaal niet prettig ben daarna ook goed ziek geweest.
De 2e bevalling ging een stukkie vlotter.
In 4 uur was ik klaar en in drie kwartier van 3cm ontsluiting naar 10 cm.
De verloskundige had echt zoiets van hoe gaan we die klus klaren omdat ze verwachten dat ik een groot en zwaar kindje zou krijgen.
Maar het was een hele mooie vlugge bevalling.
Mijn zoontje was 4850 bij zijn geboorte en 55 cm lang.
Ben nu zwanger van de 3e en ook weer heel benieuwd hoe deze bevalling zou lopen.
Op dit moment moet ik nog ong, 9 weekjes.
Zo zie je maar weer dat het bij iedereen zoveel verschil is.
Iedereen die nog bevallen moet heel veel succes.
Het is een wonderbaarlijk iets echt.
Groetjes Bianca

Mijn eerste bevaling was echt het ergste wat ik ooit heb meegemaakt.
Ik heb er op zich niet lang overgedaan(7 uurtjes)in het ziekenhuis,maar ik heb last van paniekaanvallen,maar had geen idee dat dat zon uitwerking op mijn hoofd zou hebben,zon bevalling.
Ik dacht echt dat ik uit elkaar scheurde,hells gewoon.
Ik schreeuwde alles bij mekaar,help me dan....maar hun letterlijke woorden was stel je niet zo aan,zo onwijs naar was dat.
Ik dacht ook meteen na mijn dochters bevalling.noooooooit meer,maar ja dat zeggen er heel veel.
Bij mij tweede bevalling was ik thuis,dat is al een verademing opzich,maar ik zag er als een berg tegen op,in totaal heb ik er 3 uur over gedaan,en toen mijn vliezen gebroken werden, had ik wel even dat"gek"worden gevoel,ik schreeuwde breng me naar het ziekenhuis,ik werd echt zo raar in me hoofd...maar na ongeveer drie keer persen was mijn tweede dochter der.
Deze bevaling ging veel beter.
maar nu ben ik voor de derde keer zwanger,en ik denk toch dat ik voor en ruggenprik ga,waaarom is het in het buitenland zo gewoon,en moeten wij in Nederland zo lijden.
MIjn tweede bevalling ging perfect,maar och je weet niet hoe het gaat,en dat vind ik juist het enge,die controle niet meer hebben vreselijk.
Ik zal het er binnenkort met mijn verloskundige over hebben,want als het zonder pijn kan,graag.

Linda

hallo iedereen,

als ik zo die verhalen lees dan ben ik echt wel jaloers op velen van jullie. Want mijn eerst bevalling was absoluut eentje om andere vrouwen geen zin te doen krijgen in kinderen.

Ik heb een bevalling gehad van 22u, had 40°C koorts, de vacuumpomp is erbij moeten gehaald worden en heb mijn dochter de eerste 15 min niet mogen zien omdat de kinderarts met haar bezig was.

Ondertussen is alles weer goed, heb ik een pracht van een dochter en is er een tweede kindje opkkomst, maar ik hoop van harte dat deze bevalling veel vlotter zal verlopen en zonder zoveel complicaties.

Groetjes

Sabrina

Ook ik heb een trauma aan mijn bevalling overgehouden. Gelukkig hebben we een gezonde zoon. Maar ik heb er helaas zeker 5 maanden totaal niet van kunnen genieten. Was zelf zo slecht aan toe. Heb weken lang niet verder dan de badkamer kunnen komen zo ziek was ik na de traumatische bevalling. Kon niet eens mijn eigen kind normaal verschonen. De verloskundige dacht aan een postnatale depressie, maar ik voelde dat er heel wat anders was. Na een paar weken moest ik me maar eens normaal gedragen...zelfs mijn ouders vonden dat ik maar eens de deur uit mooest. Ik wilde wel, maar zodra ik buiten stond storte ik bijna in elkaar. Na 3 maanden in zware onzekerheid werd er gezegd door de huiarts dat ik een trauma had opgelopen door wat er allemaal tijdens de bevalling is gebeurd. Toen ben ik zelf hulp gaan zoeken en kreeg ik eindelijk een beetje steun/erkenning om me heen. Nu is mijn zoon 13 maanden en ik ben echt een stuk beter, maar nog geen een dag goed. Kan nu wel volop van mijn zoon genieten,een prachtig mannetje, maar tegen de avond is het nog wel zwaar voor me. Graag willen we ooit een 2e, maar ik durf dat zeker nog niet, ook omdat ik nog niet goed ben en de angst om daarna weer zo slecht te zijn. Zou zo ggraag willen genieten van het babytje in je armen ipv zelf met overleven bezig te zijn. Bij een volgend zwangerschap kom ik onder begeleiding in het ziekenhuis en worden er afspraken over de bevalling met mij gemaakt, maar ondanks dat voelt het onzeker. Ben wel blij te lezen dat over het algemeen de 2e bevalling vaak beter verlooopt, geeft toch een beetje hoop.