Hallo,

Ik heb ook hellp gehad op 34 weken in combinatie met pré-eclampsie blijkt nu. Ik ben nu 12 weken zwanger van de tweede. Ik word nu extra opgevolgd en krijg veel meer echo´s om de groei e.d. zeer goed op te volgen. Het wordt waarschijnlijk wel weer een keizersnede. Ze hebben toen testen gedaan maar konden niks vinden waarom ik het zou hebben gehad. Wel was de moederkoek losgekomen. Nu ben ik ook wel bang dat het weer gebeurd maar daar mag je niet vanuit gaan en ik ben wel meer gerustgesteld door de goede opvolging.
Mijn oudste is nu drie maar meermaals per week denk ik aan de hellp en hoeveel geluk ik heb gehad.
Veel geluk voor jullie verder!

Hallo,

Ik heb in juli 2003 ook het HELLP-SYNDROOM gehad in combinatie met pré-eclampsie.
Ik ben op 10juli 2003 opgenomen met een tehooge bloeddruk, 18juli mocht ik na huis (bloeddruk was redelijk).

Van donderdag op vrijdag 24 op 25 juli 2003 werk ik heel erg benauwd en met pijn op de borst wakker, ik had de papieren naast mn bed liggen dus die heb ik aan mn vriend gegeven, bel daar ma heen.

Ik moest zelf voor de tel; komen ma ik kon haast nie lopen van de pijn.
Om kwart over 6 kwamen we in het zhuis aan, direct na verloskamer 2 aan de ctg + bloeddruk meter.
Mn bloeddruk was bij aankomst 123/95, ik ben als de dood voor naalden.
Ik werd zover klaargemaakt dat ik het weekend over kon blijven en na het weekend bevallen ma zover is het nooit gekomen.

Ze hebben me n aantal keer moeten prikken om het bloeddruk verlagend infuus te kunnen in brengen.
Door de naalden is mijn bloeddruk binnen een kwartier gestegen na 123/130, alles ging toen in sneltreinvaart.
Mn vriend heeft mijn moeder nog gebeld van nou Mams je wordt binnen nu en 2uur oma. We konden zijn ouders nie berijken wat normaal gesproken wel altijd lukt smorgens om half 7.

Ik werd klaargemaakt om na de OK gebracht te worden waar ik een ruggenprik kreeg.
Die overigens heel erg mee is gevallen ondanks mn angst voor naalden.
Het enige wat ik verder nog weet is dat ik zei, het stinkt hier na brand. Bleek dus dat ze al aan het operen waren.
We hebben een mooie gezonde dochter gekregen van 2620gram en 48cm groot.
Ze heeft 1dag in de couveuse gelegen voor wat extra zuurstof ma verder deed ze het heel erg goed.

Ik wist er dus helemaal niks van.
Normaal dan is een ruggenprik binnen 2a3 uur uitgewerkt, ik lag rond het middaguur nog op de uitslaapkamer met een schuddend bed, wat ik zelf deed, wat ik na dagen pas teweten ben gekomen via mn gyn.
Ik heb het HELLP-SYNDROOM en pre-eclamptie gehad tegerlijker tijd.
Ze hebben mij voordat mn dochter is geboren voor de DOOD weg gehaald en daarna nog 1keer alleen omdat mn bloedwaarden heel erg snel daalden.
Ik heb 2volle dagen op het IC gelegen (dat wil ik ook heel snel weer vergeten)er is iets onbegrijpelijks gebeurd (treed nie in detail heb er nog veel teveel last van).

In de dagen dat ik op het IC en mn eigen kamer lag hebben ze mij 2liter bloed toe moeten dienen zo ziek ben ik geweest.
Daar weet ik zelf dus nog ma heel erg weinig vanaf.
De gyn die bij de SPOEDSECTIO aanwezig was heeft mijn leven en die van onze dochter gered. Daar ben ik hem eeuwig dankbaar voor.
Ik moest na de bevalling nog n aantal keren bij de gyn komen voor controle van mn bloeddruk en mn bloedwaardes.
Normaal gesproken gaat een gyn nie met een kleintje op de foto ma ik mocht van hem en mn dochter een foto maken, daar hebben we een duo druk van laten maken en die heeft de gym met een bedank brief van ons gekregen.

2jaar lang ben ik onder behandeling geweest bij een maatschappelijkwerkster voor het gebeuren op de IC en 1,5jaar bij een psygoloog, het lucht wel heel erg op als je met iemand kan praten.
Het is inmiddels bijna 3jr geleden ma ik ben er nog nie goed overheen.
Binnen kort wil ik een gesprek aanvragen met mn gyn om alles nu eens heel duidelijk voor mij te laten maken en er zijn destijds op IC foto's van mij gemaakt hoe ik erbij lag, is voor studie geweest om nieuwe gyn enartsen in spe te laten zien dat het van het ene op het andere moment heel slecht kan gaan.

Ik wens jullie heel erg veel sterkte met de kind(eren) en blijf er vooral over praten dat geeft je toch altijd een rustgevend gevoel.

Groetjes Miranda

Hoi Papa

Goed van je om te reageren. Heel herkenbaar, ook mijn man voelde zich enigszins buitengesloten van alle aandacht en ook voor hem was het enorm indrukwekkend. Hij stond te huilen bij z'n moeder...
En laten we wel wezen aan de moeders wordt altijd gevraagd; hoe gaat het met je? Maar aan de vaders bijna nooit.
Ik denk dat de geboorte van een kind altijd indrukwekkend is maar wanneer het ineens allemaal erg medisch en levensbedreigend wordt, dan geeft dat een hele andere dimensie aan die gebeurtenis.
Dus aan alle mama's en papa's; heel veel sterkte!!

Hoi Chantel,

Ongelofelijk wat je schrijft, ik ben er heel boos om dat jou (en je gezin) dit is overkomen.. Gelukkig is alles goed jou en met je dochtertje. Het leven is inderdaad zo betrekkelijk en ik wil jou heel veel geluk en gezondheid wensen.

Heel veel liefs Terry X

papa4,
uit onze ervaring weten wij ook heel goed hoe het als papa voelt om niet te weten hoe het met je vrouw en met je kind gaat en helemaal alleen met die onzekerheid achter te moeten blijven. elke papa spreekt over de geboorte van zijn kind als de mooiste dag van zijn leven. maar dat was in ons geval ook zeker niet zo. je kan altijd mijn verhaal lezen "aan mijn lieve kleine britt" daarin beschrijf ik dat gevoel van Joris, mijn man, ook.
liefs en hopelijk vind je iemand waar je wel eens je verhaal tegen kan doen
Jo

Ik moet zeggen ik ben ook wel bang maar de kans dat het bij een tweede weer gebeurd is volgens mijn gyn minimaal. Ik probeer te genieten van mijn zwangerschap nu en krijg veel extra controle. Ik zal je laten weten hoe mijn bevalling verloopt.

Wat je toch wel niet kan meemaken voor, tijdens en na de bevalling, hè! Ben blij dat het voor iedereen hier goed is afgelopen.

Ik ben eigenlijk wel een beetje ongerust geworden. Ik heb 3 weken met een iets te hoge bloeddruk gelopen, ben in totaal 40kg bijgekomen, hield heel veel vocht vast, was zeer vermoeid, had veel pijn tussen mijn schouderbladen(nu nog altijd) en in mijn rug, had tintelingen in mijn armen en vingers en ik had een slecht zicht en zag regelmatig witte vlekjes.
Mijn gyn. zei dat dit kwam door het vocht...ik zal haar maar geloven zeker?
Ik werd wel ingeleid op 40 weken omdat de gyn zei dat ik niks meer mocht bijkomen en omdat ik veeeeeeel te veel vocht vast hield... op 8 februari, mijn verjaardag, is ons zoontje geboren.

Hoi allemaal,

Ik heb ook het Helpp-syndroom gehad met pre-eclampsie.

Het strafste van al is dat mijn man huisarts is. Toen ik 39 weken zwanger was van ons eerste kindje kreeg ik s' avonds rond 23.00 u verschrikkelijke pijn ter hoogte van de bovenkant van mijn maag. Eerst denk je dan dat je babytje er tegen drukt en probeer je rustig te blijven liggen. Maar tegen 01.30 u crepeerde ik letterlijk van de pijn (en ik ben absoluut geen kleinzerige). Ik zei toen tegen mijn man ik denk dat we best naar 't ziekenhuis gaan want er klopt iets niet. Hij dacht ook gewoon aan maagpijn... We vertrokken ikke superzenuwachtig met op de paar minuten verschrikkelijke steken bij -8 C° op sloffen zonder kousen. Ik stond letterlijk op 1 min klaar om te vertrekken. Mijn man heeft zich rustig aangekleed en mij zelfs nog laten wachten.

Na 15 min rijden gingen we de spoed binnen en werd ik in een rolwagen geduwd en naar het bevallingskwartier gereden. De arts van dienst vroeg om de hoeveel minuten ik weeën had. Ik zei dat ik er geen had maar wel pijn. Hij keek maar raar??

Direct aan de monitor, geen weeën, niets te zien. Vals alarm. Al een geluk dat ze toen toch mijn bloed hebben getrokken en konden zien dat ik dus het hellp-syndroom had. Ze hebben dan onmiddellijk de bevalling in gang gezet want mijn dochter moest er onmiddellijk uit!!

Ze hebben tevens een epidurale verdoving gegeven maar die werkte blijkbaar niet en doordat mijn bloed niet stolde konden ze niet opnieuw prikken. De uren daarna waren verschrikkellijk pijnlijk en braken etcc... 12 uur lang heb ik afgezien. Mijn man... zat naast mij met een uitdrukking op zijn gezicht die ik nooit zal vergeten. Hij voelde zich super machteloos en was zelf arts. Dit had hij niet verwacht.

Dan was mijn dochter er ze woog 2.710 kg en was godzijdank gezond. Ik heb nog 3 dagen afgezien maar volgens de gyne recupereerde ik supersnel.

Ondertussen heb ik ook een zoontje van 13 maanden waar alles normaal bij verlopen is.

En nog eens ondertussen ben ik zwanger van ons derde kindje (6 weken bijna). Ik heb uiteraard ook schrik om nog eens zoiets mee te maken.

Groetjes K.

lieve chantel,
jije n ik we kennen elkaar van het werk......
ik heb me niet zo gerealiiseerd wat jehebt meegemaakt,apart om het zo te lezen....want ik weet zeker dat jij het bent....meid wat een verhaal......ik werk er niet meer en spreek je op het moment niet meer maar wil je laten weten dat het indruk heeft gemaakt....vooral nu ikzlef weer zwanger ben van een drede kindje nu 11 weken,
lieverd ben trots op je ,


kus esther s.

vdb.

Beste,

Wij hebben beiden de dood in ogen gekeken en dit dankzij het medisch falen van de gyn van wacht. Hier ons verhaal:

Mijn man en ik hadden te horen gekregen dat we niet op een natuurlijke manier zwanger konden geraken wat voor ons heel moeilijk was om te verwerken. Maar we zijn niet bij de pakken blijven zitten en na verschillende gyn te hebben geraadpleegd zijn we bij een fertiliteitskliniek terecht gekomen. Met volle moed zijn we begonnen aan de verderzetting van onze KI (deze werd door de gyn ook al eens uitgevoerd), maar dat bleek geen succes te zijn. Verdere onderzoeken wezen uit dat IVF ook geen optie was, dus werd er gestart met ICSI. We zijn voor de volle 100% gegaan. Het was vrij zwaar en enorm emotioneel, maar op een dag kregen we super goed nieuws. We waren zwanger! Ons geluk kon niet op. Voor ons was dit een wonder. We waren overgelukkig. Voor de opvolging van onze zwangerschap gingen we naar onze eigen gynaecoloog en in het prille begin van de zwangerschap vroeg de gyn of ik een bloeding had gehad. We waren wel wat geschrokken omdat we niet wisten waarom hij dit vroeg.We hebben hem dan ook de vraag gesteld en hij zei dat de placenta zeer zeer laag gelegen was, maar dat we ons absoluut geen zorgen moesten maken.De placenta zou wel mee naar boven komen met het verdere verloop van de zwangerschap.Toch waren we er niet gerust in. Hij vertelde ons ook dat wanneer de placenta niet mee naar boven zou komen er een keizersnede zou volgen. Omdat hij ons toch wel een beetje schrik had aangejaagd, zijn we zelf wat literatuur gaan raadplegen ivm de ligging van de placenta en de eventuele gevolgen. Dat hadden we misschien beter niet gedaan want nu waren we nog meer bezorgd. Elke maand tijdens de echografie vroegen we hoe het met de placenta gesteld was. Telkens kregen we hetzelfde antwoord, hij ligt nog steeds zeer laag. Aangezien ik een toch wel onaangename zwangerschap had (veel rugpijnen al vanaf de 4 de maand, heel weinig slaap (laatste 3 maanden 3u per nacht)was het echt afzien, maar als ik dan aan de geboorte dacht, was het dat meer dan waard. Ik was normaal uitgerekend voor donderdag 24 februari 2005. De gyn had me al verteld dat ik hoogst waarschijnlijk later zou bevallen. Ik had hem een week voor de bevalling gevraagd om het kindje te halen want ik was echt doodmoe, maar hij wilde geen risico nemen. We zijn dan vrijdag 25 febr 2005 terug bij hem op consultatie geweest en hebben hem opnieuw gevraagd hoe het met de placenta was gesteld. Hij antwoorde: het is kantje boordje. We waren echt ongerust omdat we wisten dat de placenta niet omhoog gekomen was. Hij raadde ons aan om zondagavond 27 febr 2005 om 21u binnen te komen zodat ze me maandagmorgen om 6u zouden kunnen inleiden. Nu stond ik zondagmorgen 7u00 op met helderrood bloedverlies. Omdat ik er niet gerust in was, heb ik onmiddellijk naar de kliniek gebeld. Ze zeiden dat we maar eens moesten langskomen om zeker te zijn dat alles in orde was. Ondertussen had ik al een paar inlegkruisjes helderrood bloed verloren alvorens we in de kliniek arriveerdden. We werden aan de monitor gelegd en blijkbaar had ik hele lichte onregelmatige weeën. Omdat de vroedvrouw niet kon vaststellen of mijn water gebroken was, riep ze er de gyn van wacht bij. De gyn ging na of mijn water gebroken was, maar dat was niet zo. Ze zei: julie mogen terug naar huis. Ik geloofde mijn oren niet. We kwamen binnen met helderrood bloedverlies, een zeer laag liggende placenta en ze stuurden ons zonder enige echoname of wat dan ook naar huis. Ik wilde niet naar huis omdat ik er niet gerust in was. Dus zijn we gebleven. We hadden haar ingelicht over het feit dat we een zeer lage placenta hadden en dat we ICSI behandelingen achter de rug hadden. Dit stond tevens in het moederboekje vermeld. Er werd verder geen bloedafname gedaan, er werd geen infuus gestoken, er werd geen monitor meer genomen. Er werd me ook geen bedrust voorgeschreven. In de namiddag rond 13u30 zijn we de gyn van wacht in de gang van de materniteit tegengekomen en vroeg ze hoe het was. Ik zei dat ik nog steeds helderrood bloedverlies had, en ze vond dat ok. In het verdere verloop van de namiddag hebben we niemand meer gezien. Er werd dus op geen enkel moment een controle gedaan naar het helderrood bloedverlies. De ganse tijd dat we daar in de kliniek waren heb ik periodiek bloed verloren, dus bloeden, stoppen , bloeden, stoppen enz...In de late namiddag lag ik op mijn bed te rusten en voelde de drang om naar het toilet te gaan. Ik stapte uit mijn bed en voelde iets vloeien langs mijn benen. Ik ben onmiddellijk naar het toilet gelopen, heb mijn pyjamabroek omlaag gedaan en al wat ik zag was bloed, bloed en bloedklonters. Ik ben in de douche gestapt en heb op de bel gedrukt, maar er kwam niemand opdagen. Het leken wel uren die passeerden. Omdat niemand me kwam helpen, ben ik uit de douche gestapt en heb om hulp geroepen. De vroedvrouw kwam direct langs en ze wilde me eerst nog aan de monitor leggen. Ik vroeg haar of ze me de gyn kon roepen, maar het was noodzakelijk eerst nog een monitor te doen. Dus heb ik nog 7 minuten aan de monitor gelegen tot op een bepaald moment de hartslag van ons kindje plots fel daalde. De vroedvrouw was toen net buiten omdat ze de gyn ging verwittigen. Toen ze terug binnen kwam, vertelde ik haar van de plotse daling en zei ze dat ze me moesten klaarmaken voor een spoedsectio. Ze vertelde me ook dat de gyn niet in de kliniek was, maar dat ze naar huis gereden was. Ik was compleet over mijn toeren. Wat nu? Ze hebben me klaar gemaakt voor de spoedsectio en naar de OK gebracht. Mijn man was op dat moment net thuis aangekomen en het zag er dus naar uit dat hij niet tijdig bij de bevalling kon zijn. Voor ze de keizersnede uitvoerde werd er nog een monitor gedaan en werd vastgesteld dat ons kindje geen hartslag meer had. (Ik ben dat pas achteraf te weten gekomen). Ze hebben me een rachi verdoving gegeven welke toch wel (voor mij althans) een hele poos geduurd heeft vooraleer deze aansloeg, want de verpleegster heeft me een paar maal gevraagd of mijn benen al verdoofd waren. De gyn heeft ons zoontje na de spoedkeizersnede aan het medisch team overhandigd, maar ik wist meteen dat het goed fout zat. Sorry, maar dit is toch wel een zeer moeilijk moment. Ons zoontje zag heel bleek en weende of bewoog niet. Dat beeld zal voor eeuwig en altijd in mijn geheugen gegrifd staan. En ik maar hopen dat hij zou wenen of bewegen, maar neen er kwam niets. Een van de pediators is dan onmiddellijk beginnen te reanimeren en zuurstof beginnen toedienen. Tevens werd er een bloedtransfusie uitgevoerd voor ons beiden omdat we blijkbaar toch wel wat bloed verloren hadden. Op dat moment is mijn man binnen gekomen.Wij konden alleen maar hopen dat ons zoontje sterk genoeg was en een sterke wil had om dit te overleven. Het heeft zo'n pijn gedaan, echt dat is met geen woorden te beschrijven. Zoveel moeite moeten doen, er zo op gewezen dat er mogelijks een probleem was en nu was ons zoontje aan het vechten voor zijn leven. Ze kwamen ons toen vertellen dat hij ernstig ziek was en dat hij naar een universitair ziekenhuis moest getransporteerd worden. Heel even, een paar seconden maar, hebben we hem kunnen aanraken in de couveuse. We hebben nooit de kans gekregen om hem in onze armen te sluiten, hem te knuffelen en te kussen. We hebben geen enkele keer zijn stemmetje kunnen horen. Dat deed verschrikkelijk veel pijn. Nadat ons kindje naar de universitaire kliniek vertrokken was, werden we naar de kamer gebracht. Daar lagen we nu totaal ontredderd en zonder ons kindje. We wilden dan ook zo snel mogelijk bij hem zijn, maar de gyn wilde niet dat ik achterna ging omdat ik net een keizersnede had gehad. Dat kon mij op dat moment eerlijk gezegd niet deren, ik wilde gewoon bij mijn zoontje zijn. We wilden hem niet alleen laten, want we wisten niet of hij het wel zou halen. Maar we moesten blijven. We mochten naar de kliniek bellen om te horen hoe het met ons zoontje ging. Ze vertelde ons dat hij op de afdeling neonatologie lag en dat ze goed voor hem gingen zorgen. Er werd ons ook gevraagd of iemand een tube bloed van mij voor ons zoontje zou willen brengen. Mijn man had die boodschap doorgegeven aan het personeel, maar blijkbaar moest hij zelf de tube naar het universitair ziekenhuis brengen. Hij zat emotioneel aan de grond en nu moest hij zelf met de auto rijden. Mijn pa is dan met hem meegereden. Eenmaal toegekomen in de kliniek werd hem de vraag gesteld of ze ons zoontje als het nodig moest zijn, de laatste sacramenten mochten toedienen. Toen mijn man me dat vertelde, kreeg ik een krop in de keel. Maar we bleven hopen, we bleven hopen dat hij sterk genoeg was om dit te kunnen overleven. Ze kwamen ons vertellen dat mijn gyn de volgende dag in de voormiddag zou langskomen en dat we dan eindelijk naar ons zoontje mochten vertrekken. Maar onze gyn liet op zich wachten. Om 12u30 kwam hij langs. Hij nam een stoel, ging naast mijn bed zitten en zei ons: dat is dikke pech gehad, dat heb ik nog maar 2 maal in 10 jaar tijd meegemaakt. Verder was ik een schoon voorbeeld voor een post-natale depressie. Als je dat te horen krijgt na al wat je meegemaakt hebt, dat is slikken, echt.We vonden dat absoluut niet gepast. Hij stond op en was weg. Hij heeft evenals de gyn van wacht niet één enkele keer geïnformeerd hoe het met ons zoontje was. Ze hebben geen moeite gedaan om ons op te vangen of om ons hulp aan te bieden. De boodschap was: trek u plan. Uiteindelijk mochten we rond 15u30 vertrekken. Eerst kwamen ze me vertellen dat we met de auto moesten rijden, maar uiteindelijk hadden ze besloten om mij met de ambulance te vervoeren. Weliswaar zonder enige begeleiding van het ziekenhuis uit. Geen vroedvrouw en geen gyn. Vervolgens kreeg mijn man van de gyn van wacht te horen dat ze hoopte dat ze geen boete zou krijgen van de politie omdat ze zo snel had moeten rijden voor de spoedsectio. Ze heeft er toch maar liefst 54 minuten over gedaan om een spoedkeizersnede uit te voeren. Is dit spoed? We hebben dan 2 weken in een opvanghuis gelogeerd om zo dicht mogelijk en zoveel mogelijk bij ons zoontje te zijn. Dat was het enige wat we voor hem konden doen. Het enige wat ik als moeder kon doen, was hem proberen borstvoeding te geven. Dit was enorm zwaar omdat ik zelf bloedarmoede had en me echt heel erg zwak voelde, maar op dat moment deed dat er niet toe. Ik was gewoon super blij dat ik toch nog iets voor hem kon betekenen. Het is verschrikkelijk als je je kindje met allerlei buisjes en sondes moet zien liggen. Telkens er een alarm afgaat, ben je compleet over je toeren omdat je dan steeds het ergste vreest. Het is voor ons en ons kindje wel de meest getraumatiseerde gebeurtenis ooit. En dan is de vraag: waarom? Waarom is dit zo gelopen, waarom werd onze bezorgdheid in de wind geslagen, waarom werden er niet meer onderzoeken gedaan zoals echo of constante monitoring? Waarom werd er 's morgens geen keizersnede gedaan, ik was 40 weken en 3 dagen zwanger, had helderrood bloedverlies en zeer laagreikende placenta. Waarom kon men niet het zekere voor het onzekere nemen? Ons zoontje is een schat van een kind. En als je als ouder ziet hoe hij telkens opnieuw, dag na dag, week na week en jaar na jaar zoveel inzet, moed en doorzettingsvermogen heeft, kan je daar alleen maar enorm veel bewondering en respect voor hebben. Ook al doet het verschrikkelijk veel pijn om te zien wat hij niet kan en wat andere kinderen wel kunnen.Dat is hartvescheurend.Maar hij is en blijft ons wonderkindje! Hij heeft de diagnose celebral palsy hemiplegie gekregen. Zijn rechterhelft wil motorisch niet zo goed mee als zijn linkerhelft. Daarom oefenen we nu al 3 jaar samen dag in, dag uit om hopelijk zoveel mogelijk letsel weer in orde te krijgen. Maar er werd ons verteld dat hij nooit meer genezen kan worden. Maar dat is moeilijk te accepteren en we blijven hopen. Als er geen hoop meer is, is er geen leven meer. Hij gaat nu 5 dagen per week naar de kine, draagt staplaarsjes en orthopedische schoenen, een handspalkje, staat 2 a 3 maal per dag in een staanplank en heeft al een botox behandeling achter de rug. Eind dit jaar gaan ze misschien nog 2 botoxbehandelingen uitvoeren. één in zijn beentje en één in zijn armpje. Het gedacht alleen al, met drie van de vier ledenmaten in het gips. En wat staat hem en ons nog te wachten? Niemand die daar een antwoord op kan geven. Ik kan alleen maar hopen dat de gyn van wacht hieruit haar les getrokken heeft en dat ze dit nooit maar dan ook nooit meer iemand aandoet.
groetjes,
Wendy.