Ik zou de uitgerekende datum niet halen…
Door Karina op 11/06/2007 - 09:41:
Ik was uitgerekend tussen 24 en 29 december, toch zei ik heel de zwangerschap lang dat ik dit niet zou halen...
Op 15 december mocht ik op controle bij de verloskundige. Alles was goed. Ik had wel 2 cm ontsluiting, maar dat was goed. “Alle ontsluiting die je niet hoeft op te vangen met weeën, was de beste”, zei ze.
Op zondag 17 december, ‘s morgens om 6.00 uur, kreeg ik een wee… Oeps, geen paniek, gewoon rustig wakker worden…
Om 9.00 uur het ziekenhuis opgebeld gebeld en ik mocht voor de zekerheid even langsgaan. En ja, hoor, 4 cm ontsluiting maar ik mocht nog een uurtje weg om een huis te gaan bezichtigen, zoals we afgesproken hadden.
Om 12.00 uur terug in de kliniek en 5 cm ontsluiting. De weeën kwamen toen om de zeven minuten. Om half twee wordt de pijn heviger en wordt mijn bad klaargemaakt zodat ik erin kon gaan liggen. Om 2.30 uur in bad. Heerlijk, lekker ontspannen in dat warme water! Alleen de pijn wordt er niet minder door, maar ja, ook dat hoort erbij.
Om 15.00 uur is het wissel van dienst en de volgende verloskundige komt zich voorstellen. Maar ze moest al vlug weer weg want er werden die dag veel baby’s geboren. We moesten roepen als ik een “plop” hoorde van mijn vliezen die braken of als ik persdrang zou krijgen.
Om 15.10 uur snel de verloskundige erbij geroepen. Mijn vliezen waren gebroken en ik had er meteen persdrang bij. De verloskundige kwam meteen, maar er was geen tijd meer om de arts te bellen want hoofdje was al geboren. Een tweede perswee en Jessy, onze zoon was geboren!
Heerlijk om zo een leven te voelen op je buik. Papa die was trotser dan trots en mama nog trotser op papa omdat die haar toch de hele tijd had bijgestaan, terwijl hij dacht dat hij het niet zou aankunnen.
Na de bevalling kreeg ik zeven hechtingen omdat ik ingescheurd was. En na een controle van de kinderarts kregen we groen licht. We mochten naar huis met onze kleine zoon, onze grote trots.
Thuis aangekomen, begon het heerlijk samen nagenieten, samen met mijn oudste zoon van 17 jaar. Ja, zo zie je maar, na zoveel jaren nog een kindje krijgen heeft allemaal zijn voor- en nadelen. Mijn oudste zoon zei: “Mams, dit is super! Nu ervaar ik wel alles heel bewust en ben trots dat ik de grote broer mag zijn van Jessy.”
En ik? Ik ben apentrots dat ik de moeder mag zijn van twee zulke kanjers en dat ik de vrouw mag zijn van zo een lieve man. Bij deze wil ik hen dan ook bedanken voor alle steun die ze mij gegeven hebben en nog geven in deze tijd: lieverds, allemaal een dikke kussssssssssssss!
Karina
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Door: loeke op 13/06/2007 @ 18:44 
wat een mooi verhaal van harte proficat met je zoon en heel supper dat je oudste zoon zo gelukkig is met zijn broer geniet er maar van
Door: corina op 24/06/2007 @ 16:12
hoi hoi...jeetje dat wel vlug gegaan..en een heel mooi verhaal...en je zoon is onwijs trots natuurlijk..geniet er maar van..kuss corina
Door: corina op 24/06/2007 @ 16:12
hoi hoi...jeetje dat wel vlug gegaan..en een heel mooi verhaal...en je zoon is onwijs trots natuurlijk..geniet er maar van..kuss corina
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.