Een moeilijke derde bevalling
Door Caz op 28/01/2008 - 10:58:
Op woensdag 26 september begonnen er wat weeën te komen… Om de tien minuten. Dát verhaal ken ik ondertussen wel, dacht ik nog, wanneer zet het nou eens door??
De volgende morgen werd ik heel erg teleurgesteld wakker: wéér geen baby! Maar ‘s middags zou ik gestript worden en dan zou het misschien toch nog op gang geholpen worden. Vol goede moed ging ik naar de verloskundige. Zij kon me nauwelijks strippen… Wat een teleurstelling! Ik was het zo ver-schrik-ke-lijk zat allemaal... En nu duurde het ook nog eens zo lang! Ik was al 10 dagen over tijd!
Ik moest die middag ook even langs het ziekenhuis voor een CTG-scan. Gewoon ter controle. En er zou dan direct een afspraak gemaakt worden om in te gaan leiden. Ook kreeg ik van de gynaecoloog iets om een beetje te kunnen slapen. Ik had de hele nacht wakker gelegen van die weeen-die-wel-pijn-doen-maar verder-niks-doen… Met de baby was alles in orde en ik zou maandagochtend om 8 uur ingeleid worden. Net op de tiende verjaardag van mijn oudste zoon. Dat vond ik natuurlijk helemaal niet leuk, maar ja, het was niet anders...
Toen ik thuiskwam, kreeg ik wat heftiger weeën. Ja, ja, dacht ik nog, daar trap ik mooi niet in… Het zet toch niet door.
Maar ‘s avonds ging het er toch meer op lijken, ze werden heftiger en bleven langer aanhouden. Om 8 uur wist ik zeker dat “het” begonnen was. Ik wilde erg graag thuis bevallen en had me voorgenomen om zo rustig mogelijk te bevallen... Dus, ik ging ontspannen in bad liggen. Mijn vriend geloofde het allemaal nog niet zo. Na wat valse starten, word je vanzelf een beetje sceptisch, nietwaar?
Maar om 10 uur braken mijn vliezen en toen moest ook hij het wel geloven! Wat werd hij zenuwachtig! Hij liep maar heen en weer en keek me telkens als ik een wee had, bezorgd aan. Nu ging het dan echt gebeuren!
Om 2 uur had ik al anderhalf uur om de 5 minuten weeën: tijd om de verloskundige op te bellen. Tot die tijd had ik lekker onder de douche gezeten en was het allemaal nog goed vol te houden. Natuurlijk deed het pijn, maar ik had het allemaal perfect onder controle. Zo ging het goed!
Plotseling kreeg ik persdrang... Ik dacht direct van: hier klopt iets niet, dit gaat te snel!
Mijn vriend belde meteen de verloskundige, want die was er nog niet. De volgende wee moest ik weer persen... Ik kon wegzuchten wat ik wilde, mijn lijf nam het gewoon over!
Gelukkig was de verloskundige er wel snel. Ze ging gauw kijken en ik had al 5 cm ontsluiting. Best goed, maar, die persdrang dan? Ze adviseerde me om even onder de douche te gaan zitten en te kijken wat er zou gebeuren. Na een half uur hield ik het echt niet meer uit, ik werd gek van de persweeën en ben toen drijfnat weer in bed gekropen. Weer ging ze voelen... Hé, dat zag er niet gunstig uit. Sterre lag met haar hoofd iets scheef en drukte tegen mijn baarmoedermond aan. Door de persweeën zwol vanbinnen alles op en in plaats van méér ontsluiting, werd het juist minder...
Ze besloot vrij snel dat ik naar het ziekenhuis moest. Ik, die juist thuis wilde bevallen, omdat ik zo opzag tegen die rit naar het ziekenhuis, moest nu met hevige persweeën de auto in, naar het ziekenhuis. Ik voelde me echt doodongelukkig. Bij iedere perswee wist ik dat het van binnen alleen maar erger werd... Maar ik kon ze echt met geen mogelijkheid tegenhouden. Ik verloor alle moed en werd banger voor iedere wee die ik aan voelde komen.
In het ziekenhuis was ik inmiddels behoorlijk in paniek. De weeën werden alleen maar erger. Mijn lichaam wilde het kind eruit hebben, maar ik had geen ontsluiting meer! De verpleegsters waren heel lief en ook de verloskundige heeft geprobeerd om me zoveel te helpen.
Inmiddels was het 6 uur. Ik had nu al een uur of 4 persweeën. Algauw werd besloten om mij een ruggenprik te geven. De anesthesist werd opgeroepen en zou er om 8 (!) uur zijn. Toen brak er iets in mij... Nog 2 uur moeten wachten, met die pijn... Dat ging ik niet volhouden!
Mijn vriend is toen huilend de gang op gelopen, die kon het echt niet meer aanzien om mij zo te zien lijden. Ook de verloskundige vertelde me de volgende dag dat ze moeite had om bij me te blijven... Het schijnt geen pretje geweest te zijn om mij zo te zien worstelen met die weeën.
Op de één of andere manier werd het toch 8 uur en ik kreeg die ruggenprik. Daar knapte ik van op! Doordat de kracht in mijn baarmoeder afnam, hoopten ze dat de zwelling ook af zou nemen en ik toch nog langs de natuurlijke weg zou kunnen bevallen. En anders zou het een keizersnede worden. Nadat ik die ruggenprik had gekregen, was er nog een aantal keer paniek. De hartslag van ons meisje viel steeds weg... Maar trok ook wel weer bij... Tja, voor haar zal het ook allemaal niet zo prettig geweest zijn. Maar de gynaecoloog hield alles goed in de gaten.
Na een aantal uur had ik tien cm ontsluiting... Het was dus gelukt! Ze gaven Sterre een klein zetje, waardoor ze wel goed kwam te liggen met haar hoofdje. Toen zetten ze de ruggenprik uit en ik kreeg weeopwekkend spul in mijn infuus om alles wat te bespoedigen. Langzaam voelde ik de weeën weer opkomen... Maar direct was daar die pijn weer, nog niet eens van de weeën, als wel van al mijn spieren die nu toch echt gingen protesteren...
We wachtten... En wachtten... Maar geen persweeën… Dat was toch om gek van te worden? De hele nacht lag ik te creperen en nu ik ze nodig had… Nu bleven ze weg! Maar goed... Langzaam voelde ik lichte persdrang en mocht ik best mee gaan persen. Nou, er viel weinig te persen... Maar ik deed mijn best.
De gynaecoloog zei toen tegen mij: “Dat kan nog wel 3 uur gaan duren...”
En toen was ik het plots zo zat! Ik ben gaan persen en persen... Iedereen begon (ik geloof dat er wel 9 man in de kamer stond) te roepen: “Ja, en nu doorgaan!”
Ik weet niet waar ik de kracht vandaan heb gehaald, maar toen werd Sterre eindelijk geboren. Wat een opluchting ging er door me heen! Ik heb gehuild! Van alle emotie, van blijdschap, van opluchting... Van trots. Wat een mooi meisje! Ook mijn vriend stond naast me te huilen... Ik denk van dezelfde emoties.
Nu ligt Sterre naast me te slapen, ze is zo mooi, zo lief… Ik krijg er geen genoeg van om naar haar te kijken.
Caz
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Door: Dusanka (profiel) op 28/01/2008 @ 11:14 
En nou zit ik ook met tranen in mijn ogen..
!!! Ja het is inderdaad een prachtig meiske !!
Kus
NB: Zit die muts nou ook weer hier en moet ze nou ook nog op mijn verhaal reageren....hihi...JA
Door: Liesje28 (profiel) op 29/01/2008 @ 16:33
Jeetje zeg wat een verhaal, wat heb jij doorgezet en wat ben jij dapper geweest! En het resultaat zal het vast waard zijn! Heel veel geluk gewenst met Sterre!
Wouw wat een verhaal zeg!!!
Gelukkig is je meisje gezond geboren!!!
Gefeliciteerd aan jou en je man!!!
Groetjes Dieltje.
Door: kissie (profiel) op 29/01/2008 @ 23:20
gefeliciteerd met jullie dochtertje petje af hoor en ik leef helemaal mee wat een hel is het even geweest zeg
hoe waren je andere bv
groetjes kissie
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.