Mijn bevalling van Milan
Door Dropje op 06/02/2008 - 13:11:
In december 2003 besloten we te stoppen met de pil. Gaizka was net 2 geworden en we vonden het tijd voor een broertje of zusje. De maanden gingen voorbij en steeds werd ik ongesteld. Tot april 2004… Op 15 april werd ik niet ongesteld dus ik naar de apotheker om zwangerschapstest te halen. Mijn ventje vond het nog te vroeg want ik was nog geen dag over tijd. Maar ik voelde het gewoon: ik was zwanger. Dus de test gedaan en inderdaad twee roze streepjes!!
Een week later op controle bij gynaecoloog. Ons vermoeden werd bevestigd: we waren uitgeteld voor 20 januari 2005.
Met oudejaar ben ik, ondertussen hoogzwanger, samen met vrienden gaan eten en beetje gaan dansen. Op 1 januari naar de familie in Limburg... Ik voelde mij de hele dag niet goed, dus iedereen aan het hopen dat het zou beginnen, maar nee…
Ook 20 januari ging aan onze neus voorbij. Maar nu werd het echt wel tijd dat de kleine spruit zou komen, hoor! Ik moest om de 2 dagen op controle. De gynaecoloog probeerde ons een beetje te helpen, maar niets hielp. Ja, de kleine zat daar lekker warm, hé.
Op 25 januari terug naar de gynaecoloog. Hij zei: “Als er morgen nog niets is, kom je ‘s avonds maar naar het ziekenhuis en gaan we de inleiding starten.”
Die avond zette ik de laatste spulletjes klaar en om 01.00 uur ging ik slapen. Om het uur moest ik naar het toilet, en daarna weer elke keer teleurgesteld naar bed.
Om 06.30 u wou ik opstaan om de oudste wakker te maken, en alles werd nat... Eindelijk, mijn water gebroken! Mijn geluk kon niet op!
Omie kwam Gaizka halen, en ik vertrok, met een handdoek tussen de benen, naar het ziekenhuis. We hadden de toekomstige meter en peter een sms gestuurd dat het nu niet lang meer zou duren.
In het ziekenhuis aangekomen, werd ik onderzocht. Ik had nog maar 2 cm opening dus mijn man ging mij inschrijven en ik naar het toilet.
Ondertussen was het 07.30 u. De vroedvrouw kwam me nog eens onderzoeken omdat ik om een epidurale verdoving had gevraagd. “Niks van”, zei ze: “Te laat...”
Ik zat al op 8 cm en dat op nog geen uurtje tijd!
Om 8.00 u de bevallingstafel op en om 08.20 u werd onze zoon, Milan, geboren: 4,200 kg en 52 cm. Ze namen hem wel onmiddellijk mee want hij zag beetje blauw (navelstreng rond zijn hals). Maar alles was in orde en om 08.45 u lagen we samen op onze kamer, en konden we iedereen verwittigen dat hij er was.
Het was een supersnelle bevalling! Die van mijn eerste zoontje had het wel 15 uren geduurd.
Groetjes,
Dropje
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Door: seisje (profiel) op 06/02/2008 @ 16:28 
wauw, daar wil ik ook meteen voor tekenen, dit is inderdaad een snelle bevalling. Veel geluk met jullie gezinnetje. groetjes Seisje
Hoi,
wat leuk dat alles zo vlot verlopen is! Maar vooral leuk (voor mij dan) om te lezen dat jullie oudste Gaizka heet... want ons zoontje heet ook zo, en ik was nog geen andere Gaizka's tegengekomen! Hebben jullie Baskische familie of een andere band met die streek?
Lieve groetjes,
Bianca en Matthias Gaizka
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.