Mijn tweede bevalling was een cadeautje!!!
Door Kim op 13/02/2008 - 10:33:
Zwanger voor de tweede keer, een tweede zoon. Ik ben benieuwd: zal de baby deze keer ook op zich laten wachten en zal ik dan op nieuw ingeleid moeten worden? Ik besluit rustig af te wachten en in de tussentijd de verloskundige te vragen of ik deze keer met 41 weken gestript kan worden.
De ingeleide bevalling van mijn oudste kan ik mij vaag herinneren als zeer pijnlijk en zwaar (als je bedenkt dat er weeën van 7 minuten tussen zaten en ik vanaf wee één heb liggen puffen als een bezetene). Ondanks dat alles was ik, weliswaar met flink wat schade, binnen de 4 uur klaar.
Nu dus op naar de tweede keer…
De uitgerekende datum gaat voorbij en met 41 weken word ik gestript. Dit viel me mee, maar helaas: het hielp niets. Drie dagen later wordt er opnieuw gestript en met het advies: "Doe iets leuks vandaag, vertrekt het hele gezin naar de stad om te gaan lunchen en eventueel nog wat te winkelen.”
Aangekomen in de stad waggel ik een beetje achter manlief en zoon aan. Verdorie, harde buiken... En het eten smaakt ook al niet zo lekker.
De harde buiken worden meer en ‘s avond verklaar ik aan mijn lieve buurvrouw dat er nog niets aan de hand is. Het begint tijd te worden…
Later op de avond worden de krampjes wat heftiger. De voorweeën zijn dus kennelijk begonnen. ‘s Nachts word ik er zelfs wakker van.
Die ochtend heb ik nog steeds last van lichte "voorweeën", en die houden de hele dag aan. Ik voel mij grieperig en besluit mijn zoon aan mijn schoonouders uit te besteden.
De hele dag kramp, maar goed, dat hoort bij het strippen. Getelefoneerd met een vriendin en tussen de middag toch nog maar even boterhammetjes gesmeerd voor de buurkindjes. Nog steeds in ontkenning van mijn lichte krampjes…
Nadat de buurkindjes weer weg zijn, staat de buurvrouw op de stoep. Fijn, ik voel me al zo beroerd, maar goed. Ze stofzuigt en ruimt wat op en zegt dat ik mijn man maar eens moet gaan bellen. Ik zie niet in waarvoor, maar besluit het toch maar te doen. Grote kans dat ze dan weer weg gaat.
Zo gezegd, zo gedaan… Als manlief thuiskomt, adviseert mijn buurvrouw hem de verloskundige te bellen. Best, want de voorweeën zijn nu iets heftiger. Na 50 minuten staat de verloskundige voor de deur. Ik vertel haar dat ik nu 3 weeën heb weggepuft en dat ik denk dat er een begin is.
Ze kijkt het een wee aan en denkt ook dat ik net ben begonnen. Dat wordt een lange avond en nacht... Ze besluit voordat ze weer gaat nog even te voelen hoeveel ontsluiting er is. Ik heb nog nooit iemand zo wit zien worden: 10 centimeter!!!
Ik moet hard lachen: dat schiet op! 23 Minuten later is onze tweede zoon een feit!!!!
Helaas moet ik naar het ziekenhuis omdat ik veel bloed verloren ben en gehecht moet worden op de o.k. Maar ondanks dat, ben ik in een hele jolige bui!!!! Ik heb mijn tweede kindje zonder al te veel pijn en moeite op de wereld gezet! Waarschijnlijk heb ik de weeën niet herkend doordat de inleiding daarvoor zo heftig was. Geweldig! Ik ben trots op mezelf!
(Mijn buurvrouw werd overigens beloond met een mooie bos rozen. Zonder haar was ik waarschijnlijk alleen op de bank bevallen…
Kim
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Door: oem 3isaa op 15/02/2008 @ 17:03 
Fijn hoor! zo'n bevalling. Leuk verhaal.. en de onderste citaat vond ik helemaal grappig... Gelukkig dat dat niet is gebeurd! dan was je geschrokken!!! hihi
Door: Gitte op 29/02/2008 @ 13:08
Dit is bijna te mooi voor woorden! Prachtig!!!
[Deze reaktie werd gewijzigd]
Door: heidje (profiel) op 03/03/2008 @ 14:04
wow wat een geweldig verhaal
ik ben bij mijn (1e) bevalling ook ingeleid ik vond het zooooo ontzettend zwaar dat ik nu zelfs twijfel over een 2e ben gewoon bang voor de bevalling
jou verhaal is wel heel geweldig ik zit het hier gewoon lachend telezen nou zoon 2e bevalling wil ik ook wel....misschien toch een keer aan een 2e beginnen....
x heidy
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.