De niertjes van ons ukje waren te groot.
Ik was 23 weken zwanger toen we een pretecho lieten maken. Op de echo kon die mevrouw zien dat de niertjes te groot waren. Ze maakte voor ons een afspraak in het VU-ziekenhuis met een gynaecoloog om een uitgebreidere echo te laten maken. Deze echo kon de dag erna gelukkig al plaats vinden.
Op die nieuwe echo konden ze duidelijk zien dat de niertjes van onze nog ongeboren uk veel te groot waren. We moesten nu om de vier weken terug komen en mijn thuisbevalling kon ik ook wel vergeten. Er werd ons medegedeeld dat hij - ondertussen wisten we ook al dat we een zoon zouden krijgen - na de geboorte in het ziekenhuis opgenomen moest worden voor onderzoeken. Ook zou hij gelijk aan de antibiotica moeten. En zo veranderde onze zwangerschap in een zorgelijke zwangerschap.
In de nacht van 5 op 6 oktober kon ik niet echt slapen. Ik moest veel naar het toilet toe. Toen ik om 2 uur voor de zoveelste keer mijn bed uitging, voelde ik opeens water langs mijn benen stromen. Plaste ik nu in mijn broek of waren mijn vliezen nou gebroken?
Ik riep Jerry, die nog aan het computeren was en vertelde hem dat ik dacht dat mijn vliezen gebroken waren. Na lang aarzelen wat we nu moesten doen, besloten we om de verloskundige toch maar te bellen. De dinsdag ervoor hadden we net te horen gekregen dat hij nog niet helemaal was ingedaald.
Na een klein half uurtje stond de verloskundige al in de slaapkamer. Ik had toen net weeën gekregen en ik bleek al 4 cm ontsluiting te hebben. Ze raadde me aan om nog even een lekkere douche - ter ontspanning - te nemen en dan rond 6 uur richting het ziekenhuis te gaan.
Maar om 5 uur hield ik het niet meer en besloten we om gelijk naar het ziekenhuis te gaan. Daar aangekomen, had ik al 8 cm ontsluiting en om halfzeven had ik volledige ontsluiting, ik mocht persen. Maar hoe ik ook perste, ik voelde dat hij niet verder kwam. Maar ik moest minimaal 2 uur persen voor ze er een arts bij konden halen. Ik probeerde van alles: op het bed, de kruk en weer op het bed. Maar nee, hij kwam niet.
Na ruim 2 uur kwam de arts-assistente kijken. Zij wist ons te vertellen dat uk er nooit via die weg uit kon komen, mijn bekken was te smal. Het zou een keizersnee worden maar eerst moesten de artsen opgepiept worden. Ja, op een zaterdagmorgen zijn die niet aanwezig.
Naar mijn gevoel duurde dit wachten langer dan de hele nacht bij elkaar. Maar in werkelijk was dit natuurlijk niet zo. Om 9 uur lag ik op de operatietafel en kreeg ik een ruggenprik. Wat me nog goed bijstaat is dat de dokter zei dat ik niet zo hard ik haar hand moest knijpen omdat ze me anders mijn zoon niet kon halen. Gelukkig kwam mijn man toen snel bij me zitten en om 1 minuut voor halftien hoorden we Dave huilen. We hebben toen met zijn drieën heerlijk zitten/liggen huilen.
Dave werd gelijk meegenomen naar een andere kamer en Jerry ging gelijk met hem mee. Even later kwam de kinderarts vertellen dat het er allemaal goed uit zag en wat later mocht ik onze zoon voor het eerst in mijn armen houden.
Twee dagen later ging het opeens niet meer zo goed met Dave. Hij viel teveel af en zijn kalium gehalte werd veel te hoog. Hij moest toen gelijk naar de kinderafdeling. Gelukkig was ik al een beetje mobiel en kon ik vaak naar hem toe.
Na een week ging het heel erg goed met hem en mochten we naar huis toe. De eerste weken thuis waren heerlijk. Wel moesten we elke week terug naar het ziekenhuis voor een controle.
Toen hij 7 weken oud was, ging het weer mis. Hij zat weer onder zijn geboortegewicht en hij moest direct opgenomen worden. Het bleek dat hij een urineweginfectie had opgelopen. De antibiotica die hij kreeg had zijn werk dus niet goed gedaan. Na 10 dagen ging het gelukkig weer beter met hem en was hij ook weer aangekomen. De verpleegsters zeiden vaak tegen me dat ik hem slagroom gaf, zoveel kwam hij aan.
Dave is nu 3 maanden oud en gelukkig gaat alles goed met hem. Wel moeten we nu nog steeds vaak naar het ziekenhuis op controle. Dus elke keer is weer spannend. Ze weten nog niet precies wat hij heeft. Ze weten alleen dat hij aan beide kanten een verwijding van de nierbekkens heeft maar wat de juiste oorzaak hiervan is, weten ze nog niet. Maar we hebben vertrouwen in de artsen van Dave. Ze zijn allemaal even aardig en hebben altijd tijd voor ons. Ook de verpleegkundige van de kinderafdeling en de kraamafdeling van het ziekenhuis De Heel zijn een hele steun voor ons geweest.
Mignon
Reacties:
Door: Anoniem op 14/02/2002 @ 13:36 
veel succes en ik wenst jullie dire allebei veel succes en een gelukkige valentijndag
Door: hera op 14/02/2002 @ 16:14
Hallo mignon.
Ik hoop dat ze vlug vinden wat er is met Dave en dat hij een goede, gezonde kerel mag worden. Ik wens jullie alledrie veel sterkte toe. En hopelijk kunnen jullie vlug verder gaan, zonder vervelende onderzoeken of angsten.
Groetes Hera
Door: Yolanda op 15/02/2002 @ 11:20
Hoi Mignon,
Véél succes verder en sterkte in de komende tijd. Ik hoop voor jullie dat die kan doorgaan als een mes door boter, maarja, dat is natuurlijk af te wachten, hé!
Proficiat met een pracht van een zoon en met jullie wilskracth...
Greetz Yolanda
Door: fran op 21/02/2002 @ 22:34
Succes en ga zo door.Hoelang was je eigenlijk zwanger toen hij geboren werdt????????????
Groetjes Fran
Door: Mignon op 23/02/2002 @ 13:50
Hoi Allemaal,
bedankt voor jullie reacties.
Het gaat nu heel erg goed met Dave, we zijn onlangs in het ziekenhuis geweest. en we hoeven nu alleen nog naar ons " eigen" ziekenhuis toe. niet meer naar het VU.
Frank, Toen ik 37 weken en een paar dagen zwanger was is Dave geboren.
groetjes Mignon
Jemiweb
Door: pauline op 07/03/2002 @ 11:26
Hallo, ten eerste proficiat met jullie zoon.Verder wil ik mededelen dat mijn zoon, tijdens een echo ook een te groot niertje had.Hij is in zijn eerste levensjaar 3 of vier keer onderzocht en later om het half jaar.Na zijn derder hoefde hij niet meer terug.
Ik hoop dat het bij jullie ook zo gaat.Sterkte
Groetjes Pauline
Door: Mignon op 18/03/2002 @ 09:30
Hoi Pauline, Wat goed dat het goed gaat met je zoontje. Zit hij nog wel aan de antibiotica of hoeft hij dat ook niet meer. Met Dave gaat het ook erg goed. Wel moet hij nog steeds antibiotica krijgen. We moeten nu 1 keer per drie maanden terug voor voor diverse echo’s en onderzoeken. De artsen zijn nog niet helemaal tevrede omdat het helaas om zijn beide nieren gaat. Maar omdat het niet slechter gaat met zijn nieren en omdat hij geen infectie meer heeft gehad, zijn ze toch nog een wel tevrede.
Groetjes Mignon
http://www.jemiweb.com
Door: Simone op 10/04/2003 @ 22:18
Hoi Mignon,
Fijn dat het goed gaat met de kleine. Ik ben nu 26 weken zwanger en op een pretecho was twee weken geleden te zien dat 1 niertje te groot is. We zijn doorgestuurd naar het ziekenhuis en daar bleek dat het niertje een doorsnede heeft van 9,5 mm. 10 mm is de kritieke grens werd ons gezegd. Over 6 weken moeten we terug komen om te kijken of er verandering is opgetreden. Spannende tijd, we proberen ons niet al te druk te maken alhoewel dat niet altijd lukt.
Hoe groot waren de niertjes van Dave?
Veel succes, Simone
Door: Mie (profiel) op 22/04/2003 @ 20:37
Hoi Simone,
ALs eerste gefeliciteerd met je zwangerschap.
Dave zijn niertjes waren ongeveer ik dacht 11 mm. en het betrof zijn beide nieren.
Nu 18 maanden later is zijn rechternier helemaal goed en zijn linkernier is nog ietsjes te groot. Maar niet meer kritiek.
Wel zit hij vanaf zijn geboorte aan de antibiotica. en omdat zijn linker nier nog niet helemaal goed is, mag hij er ook nog niet af. Pas als hij volledig zindelijk is mag hij er hoogstwaarschijnlijk vanaf.
Dave functioneerd helemaal goed en je merkt er dan ook niets van zijn " aandoening" .
Naar welk ziekenhuis ga je?
groetjes
Mie
http://www.jemiweb.com
Door: Manuela Broek op 04/12/2003 @ 19:12
Hoi
Watfijn dat het nu goed gaat met kleine Dave.
Ik heb eigenlijk een brutale vraag aan je
.Ik spaar geboortekaartjes met de naam Dave.
Heb je heeeel misschien een kaartje over van jouw Dave????
Groetjes
Manuela
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.