De papa van Robin zit in een rolstoel.
Mijn man Freddie, de papa van onze zoon Robin, is mindervalide. Door een ongeluk is zijn linkerbeen geamputeerd en daardoor maakt hij gebruik van een rolstoel.
Toen onze Robin pas geboren was, sprong Freddie op 1 been met de baby in zijn armen van het bed naar de bank en dat kon hij zonder dat hij Robin heen en weer schudde. De vroedvrouw en de kraamverzorgster keken hun ogen uit want dit hadden ze nog nooit meegemaakt. Mijn man is zo handig met onze zoon. Dat had ik echt niet verwacht. Ik ben beretrots op hen beiden.
Nu is Robin 3 jaar en begint te beseffen dat zijn papa maar 1 been heeft. Robin vraagt regelmatig: "Wil je mijn been lenen, papa?" of : "Waar is jouw been gebleven, papa?"
Robin aait ook altijd over de stomp en vraagt dan: "Doet dat niet pijn?"
Hij is zo vreselijk voorzichtig en vooral bezorgt om zijn papa, dat ik soms wel een brok in mijn keel krijg. Wat ik heel vertederend vind, is dat Robin de prothese van mijn man, die loodzwaar voor hem is, neemt en dan vraagt: "Kun je vandaag wel een stukje lopen?"
Als wij een stukje gaan wandelen, hebben we veel bekijks. Robin zit op zijn fietsje en hij trekt de rolstoel van zijn papa en dat is een "koddig" gezicht, hoor want dat is een serieuze inspanning.
Al met al redden wij ons best. Het enige waar mijn man mee zit, is dat hij zelf niet kan fietsen of voetballen of gaan zwemmen (dat wil hij niet vanwege zijn stomp). Maar ik zeg dan altijd: Ach, je hebt zoveel andere kwaliteiten die je kan overdragen aan je zoon. Daar hoef je je echt geen zorgen over te maken."
Nu zitten ze samen regelmatig in de werkkamer van mijn man en dan zitten ze samen condensators uit te zoeken, te computeren of te solderen.
Heel stiekem denk ik wel eens hoe zou het zijn geweest als Freddie wel gewoon kon lopen en niet in die rolstoel zat. Maar die gedachte verdring ik dan weer snel, vooral omdat het zo goed gaat met ons gezinnetje.
Goed, ik zou heel graag in contact komen met gezinnen waarvan de vader of moeder ook mindervalide is, om ervaringen uit te wisselen, hoe zij zich voelen en vooral ook hoe de kinderen er mee omgaan.
Carmen.
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: Sandra en prutske op 08/03/2002 @ 16:42 
Dag Carmen, het linkerbeen van mijn echtgenoot is ook geamputeerd (onder de knie). Hij is wel zeer mobiel want hij draagt een prothese. Wij verwachten ons eerste kindje samen over een 10-tal weken en ik weet nu al dat hij een fantastische papa gaat worden. Hij is een zeer sportieve man, speelt rolstoeltennis in de nationale ploeg, is tennistrainer en daarnaast werkt hij nog eens fulltime maar hij is ook zeer actief bezig met zijn 2 zonen (uit zijn eerste huwelijk). Dat hij maar één echt been heeft merk ik al lang niet meer (behalve als hij een kwetsuur heeft) en voor onze pruts zal het geen zier uitmaken. Ik ben gewoon apetrots op mijn ventje. En gaan zwemmen doen we in de zomer op de Blaarmeersen. En ja, dan krijgen we soms vragen van kindjes, af en toe een idiote starende blik maar weegt dit op tegen het plezier dat de 3 ’mannen’ samen hebben? Dit jaar gaan we met zijn vijven (al zal ons nummerke 3 nog te klein zijn om te gaan zwemmen).
Als je graag even verder babbelt, laat gerust iets weten, groetjes, San+.
Door: carmen op 08/03/2002 @ 17:57
Hallo sandra en prutske
Mijn man is boven de knie geamputeerd,( en er is nog een keer een stukje van zijn stomp gezaagd),nu gaat de prothesemaker een prothese proberen te maken zodat de stomp minder belast wordt en Freddie minder pijn heeft. Het wordt een koker in een koker ( snap je )en een nieuwe knie, het wordt dan wel weer opnieuw leren lopen en een tijdje revalideren maar met een goed vooruitzicht. Eindelijk lopen zonder pijn en veeeeel leuke dingen samen doen.Freddie werkt ook fulltime en is een technicus in hart en nieren. Alles wat zijn ogen zien maken zijn handen.Ik begrijp precies hoe trots je bent want dat gevoel heb ik zelf ook. Zwemmen zit er bij ons niet in. als ik jullie zo lees hebben jullie het ook geweldig samen. En geweldig dat jullie ook samen een mooi kadootje verwachten.
hoop nog wat te horen van jullie.
dag carmen
Door: Yolanda op 09/03/2002 @ 00:06
Hoi Carmen,
Om eerlijk te zijn! Ik denk dat jou man zich meer met je kindje/s zal bezig houden dan een gewone normale vader, hoor! Ze (de kindjes) gaan het ook hélemaal anders beleven. En wees er maar zeker van, er gaan leuke tijden komen, eens de kids wat groter zijn...In elk geval wens ik jullie héél véél succes, plezier en sterkte in de komende kinderjaren, en misschien wel nog een kindje????
Succes,
Yolanda
Door: op 09/03/2002 @ 07:12
Jeetje wat een prachtig gezin zijn jullie. het lijkt me moeilijk om met 1 been door het leven te gaan, een gezin te onderhouden en een gewoon leven te hebben. heb je je man voor of na het ongeluk leren kennen? veel geluk voor jullie drieen
Door: ilse op 09/03/2002 @ 10:57
Hoi,carmen.Ik wil je even laten weten dat ik je verhaal heb gelezen en ik weet een beetje hoe het er aan toe gaat binnen in jullie gezin.Het is niet direct bij mij of mijn dochtertjes papa maar mijn vader kreeg een zwaar auto ongeluk net voor dat mijn kleine meid 1 jaar werd.Mijn vader heeft een dwarsleasie en zit in een rolstoel,hij heeft 5 maanden in coma gelegen en gaat alles wel weer goed.Maar hij heeft het niet meegemaakt dat ze 1 jaar werd want toen lag hij nog in het ziekenhuis en nu kan hij natuurlijk nog steeds niet doen wat hij eigenlijk zou willen doen met haar.Dat doet soms erg veel pijn en probeer het op andere manieren intevullen de aandacht en de liefde maar dat valt niet altijd even mee.Ik wens jullie iniedergeval nog vele gelukkige jaren en misschien in de toekomst wie weet>>.Hartelijke groeten van ilse.
Door: angela op 10/03/2002 @ 01:01
Hoi Carmen,Zelf heb ik een bindweefselziekte waardoor ikzelf in een rolstoel zit. Toen wij aan de fam gingen vertellen dat wij een kindje kregen kwam er veel onbegrip. Opmerkingen als "wat doe je zo’n kind wel niet aan". Je kunt zo’n kind niet leren fietsen of met je kind spelen"etc zo waren er nog veel meer domme opmerkingen van mensen die zelf waarschijnlijk nog niet in de gaten hebben waar het om draait in het leven... Het belangrijkste is dat je je kind alle liefde van de wereld kunt geven en alle aandacht die het nodig heeft enne dat fietsen dan kan mijn man het kindje dan toch leren! Ondertussen hebben we een gezonde dochter van 2,5 en het gaat harstikke goed... ze vindt het zelf de gewoonste zaak van de wereld dat "mama"in een rolstoel zit en ze is er zelf harstikke handig mee. Ik hoef haar zelf niet eens op te tillen maar ze klimt zelf boven op m’n stoel om bij me op schoot te komen zitten. Natuurlijk is het af en toe best wel moeilijk wanneer je niet alles met je kind kunt doen wat je zou willen maarja er blijven nog zoveel dingen over die ik wel met haar kan doen en daar gaat het om!!!!
Ondertussen ben ik 16 zwanger van ons tweede kindje en we zijn hier heel erg blij mee. De eerste zwangerschap heeft toch een grote domper op gelegen door alle opmerkingen van die mensen... gelukkig hebben ze er wel van geleerd want deze keer kwam er gelukkig geen kritiek...en ook al kwam er wel kritiek, wij zijn heeeel erg gelukkig met deze zwangerschap en dit nieuwe wondertje en daar draait het uiteindelijk om!!! Geniet maar lekker van jullie kindje!!!
groetjes angela
Door: carmen op 10/03/2002 @ 10:22
Hallo angela
Het zijn toch meestal buitenstaanders en soms ook familie en vrienden waarvan je de meeste negatieve opmerkingen krijgt. Ik heb Freddie na zijn ongeluk pas leren kennen ,we waren zo verliefd dat we besloten te trouwen, nou je had de reacties moeten horen.( behalve mijn vader, die zei alleen maar als jullie gelukkig zijn ben ik dat ook ). Ook van vrienden, zelfs een dag voor ons trouwen wilden ze ons weerhouden om dat te doen. Een invalide man, dat kon nooit goed gaan. Goh wat had iedereen het mis. Toen onze Robin geboren werd waren wij de gelukkigste ouders hoor en iedereen had het nakijken dat het ons zo goed verging. Misschien dat Robin nog een speelkameraadje krijgt, want een broertje of een zusje is van harte welkom. veel geluk voor jouw en je man en je kadootje geniet er maar van.
groetjes carmen
Door: nicole op 11/03/2002 @ 14:14
Hoi Angela,
Geniet van je zwangerschap en natuurlijk 2,5-jarige dochter en laat negatieve opmerkingen van anderen langs je heen gaan. Ik weet uit ervaring dat het niet altijd gemakkelijk is, maar het is het beste voor je gezin! Geniet van het leven{smile}
Groetjes Nicole
Door: Nathalie op 12/03/2002 @ 10:42
Hallo allemaal,
Wat een herkenning zeg ook ik heb een beperking (10 jaar geleden een moterongeval gehad met alle gevolgen van dien) en zit nu weer regelmatig in mijn rolstoel i.v.m bekkeninstabiliteit, ik ben nu bijna 38 weken zwanger van mijn 2e kindje toen ik zwanger werd van de eerte heb ik behoorlijk op mijn tanden moeten bijten al die negatieve reakties en ik was(ben)zo gelukkig met onze zwangerschap ook met deze onverwachte, zeer gewenste zwangerschap kwamen weer negatieve reakties ( die begrijpelijk voortvloeien uit bezorgdheid )Ik verwonder me op de manier hoe Jona met mijn beperking omgaat hij is nu 3 jaar, hij trekt me met rolstoel en al door het winkelcentrum en plukt er zelf ook de vruchten van, als hij een beetje moe is "bij mama op schoot zitten" je voelt de mensen kijken maar daar ben ik na 10 jaar wel aan gewend. Volgende week maandag wordt ik ingeleid dit i.v.m. de bekkeninstabiliteit die behoorlijk wat last bezorgd, maar ook deze keer zal ik alles overwinnen en trots achter de kinderwagen kunnen lopen al is dat pas een jaar na de bevalling. Iedereen wil ik graag al het goeds wensen en vooral gelukkig zijn met wat je hebt en je vooral niet door de omgeving de les laten lezen.
Heb vertouwen in jezelf en je partner, Ik neem mijn petje af voor zo’n mooi gezin Robin,Freddy en Carmen jullie hebben al heel wat losgemaakt met jullie verhaal.
groetjes van een gelukkig gezin met beperking
Door: Marijke op 12/03/2002 @ 13:40
Hoi Angela,Heb genoten van je verhaal hoe ’t bij jullie thuis gaat.
Prachtig zoals ie met jullie zoontje rondspringt,had graag de gezichten van de verloskundige/kraamverzorgster gezien!!!!
Mijn moeder heeft al sinds mijn geboorte MS,en zit hierdoor ook in een rolstoel.
Maar dat heeft voor onze jeugd niks uitgemaakt,we hebben niks minder dan andere kinderen gedaan.
Heel veel geluk met z’n drietjes,Marijke,Mama van Nick&Jim
Door: Marijke op 12/03/2002 @ 13:42
SORRY,de verkeerde naam,ik bedoel natuurlijk Carmen
Marijke,mama van Nick&JimDoor: karin op 22/03/2002 @ 17:30
Mijn moeder heeft een chronische rugafwijking. Dit houd in dat ze over een jaar gezien 6 maanden in bed ligt of weinig mobiel is. Ik weet niet beter en heb het ook nooit als naar ervaren. Pas toen ik een vriend kreeg met een chronische aandoening ben ik me gaan realiseren wat het inhield. En achteraf zie ik ook best wel dat ik dingen niet heb gedaan als kind die in "gezonde" huihoudens wel gebeuren. Maar ik heb niks gemist heb een erg gelukkige jeugd gehad qua thuis!!!
Bedoel gewoon te zeggen dat wat je handicap ook is als JIJ er mee omkan gaan lukt dat inclusief kind ook wel. En de buitenwacht maakt wat je ook doet toch wel domme opmerkingen dus dat is het laatste waar je je wat van an mote trekken
Door: Katleen op 06/05/2002 @ 16:55
Beste Carmen,
Ik zal mij even voorstellen. Ik ben Katleen Rogier en werk voor De Televisiefabriek. Wij gaan een televisiereportage draaien over liefde en handicap. Jouw verhaal straalde zoveel liefde uit. De liefde die jij voelt voor je man en Robin, de liefde van je man voor jou en Robin en natuurlijk de liefde van Robin voor zijn ouders.
En dit is waar we op zoek naar zijn. Zo’n intens liefdesverhaal. Een liefde die alles overwint, ook een handicap.
Mocht het je interesseren of als je nog vragen hebt, aarzel dan niet en contacteer me op katleen.rogier@televisiefabriek.be.
Met vriendelijke groeten,
Katleen Rogier
Door: Ester op 18/10/2002 @ 22:21
Ik weet het is vaak moelijk als mindervalide onder de mensen te komen. Bijzonder zonder u protese of als je net in een rolstoel zit.Ik ben een lotgenoot zit ook in in rolstoel,maar dan een zonder prothese maar met heel veel littekens.Door mijn spierziekte is het onverantwoord zelf kinderen op de werled te zetten, dit deed pijn maar mijn man en ik amuseren ons nu met ons petekind.
Ook ik wilde in het begin in geen geval dat de mensen mij zagen of eigenlijk mijn littekens.
Het heeft lang geduurd maar ik kan u alleen maar aanmoedigen ga eens zwemmen. De eerste paar keren misschien tijdens de rustige uren het zwembad kan u zeggen wanneer. Of vraag eens na of er geen zwem uurtje is voor mindervalide. geloof me het loont.
Eens de schaamte wegvalt zult u beseffen dat die het plezier van het zwemmen en de pret die u zoontje beslist zal hebben in het water zeker waard is.
Heel veel succes. Ester
Door: Marta op 04/12/2002 @ 01:23
ik heb een spierzikte ik ben voledig gebonden aan mijn rolstoel. ik heb een dochter gekregen op mijn 19 jaar. de eerste jaar kon ik mijn dochtter niet echt helpen en moest mijn vriend alles voor haar doen. maar nu is ze bijna 2 jaar en ze kan goed haar plan trekken. en ze komt zelf op mijn schoot gaan zitten en ze probeert mij de helpen op de zelfde manier dat mijn vriend dat doet.
en ja de reacties toen ik zwanger werd; er is een kloof gekomen tussen mijn oudste zus en mij. eerst begon ze te zeggen dat ze er niet voor gaat zorgen wat nooit werd gevraagt want mijn vriend ging mij helpen. en dan was ze aan het uitlachen van de naam die ik aan mijn dochter gaf om dat het een ordinaire naam was, en dan zei ze nog dat ze mij ging aangeven bij kind en gezin dat ik mijn kind niet goed opvoed (ze heeft het niet gedaan omdat mijn ouders boos werden op haar). ik heb haar gezegt dat ze haar eerst moet verontschuldigen , en ze begrijpt niet waarom.
ik heb van veel kanisen gehoord; amai is da niet wat jong?, het is zeker een ongelukje hé?, ga je dat wel overleven?
ik heb mij niet aangetrokken van wat de rest dacht, en heb enorm van mijn zwangerschap genoten.
MVG Marta
Door: Tim Vanbrabant op 20/03/2003 @ 11:38
Ik vind je verhaal heel ontroerend en waarachtig. Ik werk bij het maandblad Klasse en momenteel werk ik aan een reportage over vaders. Ik zou dolgraag een interview doen met Freddie. Kan u me contacteren of een seintje geven als u zo’n interview wil doen?
alvast hartelijk bedankt
Tim Vanbrabant
Door: Marina op 28/04/2003 @ 23:54
Ik ben sinds januari 2002 ook mindervalide heb zo mijn beperkingen. Maar mijn man en ik hebben nu toch besloten om toch te proberen om zwanger te worden het lijkt me wel zwaar want bij mij zit mijn been er nog wel aan maar ik kan er bijna niets mee ik heb mijn knie verbrijzeld en een zenuwbeschadeging waar door ik mijn voet niet meer kan bewegen ik kan niet ver lopen dan heb ik een rolstoel en verder kan ik in huis zonder krukken lopen maar buitenshuis heb ik twee krukken nodig en toch wil ik heel graag een kindje weet iemand of je hulp krijgt ?? nu krijg ik geen hulp in de huishouding en ik kan het ook wel een beetje redden met soms wat hulp van familie maar een kind ben je de hele dag mee bezig en evt. woning aanpassing maar ondanks alles ben ik toch een heel gelukkig mens en ik hoop dat ik snel zwanger mag worden en wat anderen er van zeggen zal mij worst wezen want kinderen zijn de mooiste wezentjes op deze aarde
Door: Vereecken Thomas op 09/07/2003 @ 16:48
Hoi,
mijn vriendin heeft MS en we zouden graag weten of er vrouwen zijn die nadat ze de diagnose gekregen hebben dat ze MS hebben, toch een kindje op de wereld hebben gezet. We verlangen beide enorm naar een kindje maar hebben toch schrik voor de gevolgen. Schrik dat mijn vriendin terug een opstoot zal krijgen na de bevalling, waardoor ze misschien wel verlammingsverschijnselen zal oplopen.
Kan iemand ons hierbij helpen aub? Dank bij voorbaat!!!
Thomas
Door: Jaenine (profiel) op 14/01/2004 @ 17:09
Hallo,
Ik heb ook een neurologiische aandoening die aan M.S. leunt.
Deze vaststelling is in 1993 gedaan.
In 1997 heb ik een hersteloperatie laten uitvoeren, die niet goed gelukt was.
Na 5 IVF behandelingen was ik zwanger en ben bevallen van een gezonde dochter op m’n 45ste.
Ik heb me de hele zwangerschap fantastisch gevoeld, zelfs beter, waarschijnlijk door de positieve toevoer van de zwangerschapshormonen.
Ik ben wel met een sectio bevallen. De baby lag dwars, maar ook omdat ik niet genoeg kracht zou hebben om te persen.
Vorig jaar, ben ik op m’n 49ste bevallen van nog een meisje. Zelfde scenario: sectio, etc.
Nu kostte het me wel veel meer tijd om er bovenop te geraken, bijna een jaar.
Maar ik ben al met al stabiel gebleven (gisteren nog door neuroloog bevestigd) en de kinderen leiden me af van mijn aandoening en pijn!
Mijn buurvrouw haar schoondochter heeft M.S.. Ze heeft ook zonder problemen een zwangerschap uitgedragen en is daarbij niet achteruit gegaan!
Je mag me altijd persoonlijk mailen hoor!
Heel veel succes!
(Het antwoord is wel wat laat...)
Groeten,
Jaenine
Door: Gaby op 04/07/2006 @ 12:18
Dag Carmen,
wat een ontroerend verhaal. Ik herken je verhaal van mezelf toen ik klein was, omdat mijn vader een stijf been heeft.
Zou de papa van Robin misschien belangstelling hebben voor een aangepaste fiets? ik heb een fiets in de aanbieding waarvan de linkertrapper niet meetrapt. De rechtertrapper is aangepast, waardoor het fietsen met het rechterbeen eenvoudig is. Deze damesfiets heeft verder 3 versnellingen, een lage instap en handremmen.Ik heb een foto van de fiets. Mijn vader die zijn linkerbeen niet kan buigen, heeft er met veel plezier op gefiets.
Ik hoor graag van je.
groeten, Gaby
06-20909010
g.leenders@altrecht.nl
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.