Yannick, een kindje met het syndroom van Down
Hoi,
Laat ik met mijn verhaal bij het begin beginnen.
Wij hebben altijd graag een groot gezin willen hebben. Dus toen ik van nummer drie bevallen was, had ik nog niet echt het idee dat hij de laatste zou zijn. Zijn zwangerschap was best problematisch want ik had last van bekkeninstabiliteit.Toch durfden we het, na een jaar lang trainen van buik en rug spieren, nog een keer aan. We hadden wel tegen elkaar gezegd: "We proberen het dit jaar nog (2000) en anders is Jeffrey gewoon de laatste."
Toch raakte ik nog een keer zwanger. HOERA! Deze zwangerschap verliep heel normaal. Ik durf zelfs te zeggen dat ik minder last had van mijn bekken dan de laatste keer.
Het kindje in mijn buik is heel gewild en dus laat ik, net als bij de andere drie, geen onderzoek doen op eventuele afwijkingen. Want abortus is voor mij geen optie. Elk kind is zeer gewild. En een test geeft nog geen garantie op een gezond kind. Er zijn nog zoveel andere dingetjes die mis kunnen zijn, waar niet op getest kan worden.
Na een zwangerschap van 30 weken en 3 dagen scheuren plots de vliezen. Ik heb het niet meer. De angst het kindje te verliezen, is heel sterk aanwezig. Des te meer omdat ik op dat moment geen leven voel en een heel harde buik heb. Gelukkig voel ik na verloop van een tijdje toch leven en de in allerijl op getrommelde verloskundige stuurt me dan ook direct naar het ziekenhuis in Hengelo. Daar aan gekomen, sturen ze me direct door naar Zwolle, omdat ik een verleden heb van vrij snelle bevallingen en zij een kindje van maar goed dertig weken niet op kunnen vangen.
Op 7 maart werd ik dus al opgenomen in het ziekenhuis terwijl ik pas op 11 mei was uitgeteld. In Zwolle ben ik moeten blijven tot 32 weken zwangerschap, of tot vrijdag 16 maart. Drie dagen heb ik daarna nog zwanger in het ziekenhuis van Hengelo gelegen en toen begonnen de weeën toch. Een hele dag van weeënremmers en toch doorbreken volgt. Het is zo langzamerhand een hel waar ik in beland ben. De gynaecoloog doet nergens wat aan en op het laatst is de zuster die mij bij mijn eerste bevalling heeft gered, ook nu weer mijn reddende engel. Zij sleept de gynaecoloog bij mijn bed en zegt tegen hem: "Als die vrouw niet bevalt dan vreet ik m'n schoenen op."
Daarop toucheert hij mij voor de tweede keer en nu blijk ik twee centimeter ontsluiting te hebben. Dan gaat alles heel snel. Binnen de kortste keren lig ik op de operatietafel want het kindje ligt in stuit. De keizersnee wordt uitgevoerd en onze tweede zoon wordt geboren. Mijn man kijkt of alles erop en eraan zit en dan gaat hij direct met de kinderarts mee naar de couveuse. Zijn naam wordt Yannick. Die naam heb ik in mijn tijd die ik in Zwolle lag nog ergens gevonden. Hij zou eigenlijk een heel andere naam krijgen. Achteraf is ook dit geen toeval.
Na een poosje terug op mijn kamer te zijn, alleen, zonder andere vrouwen, komt de kinderarts langs. Ook zijn er nog een paar zusters aanwezig. De kinderarts feliciteert ons met de geboorte van onze zoon en vertelt er meteen bij dat hij het syndroom van Down heeft. "So what?!"
Dat was dus onze reactie. Het doet ons helemaal niets.
Wij hebben om onze Yannick nog nooit een traan gelaten en er nog geen minuut van wakker gelegen. Ik heb op het ziekenhuis heel veel gehuild, niet om mijn zoon maar omdat de bevalling weer eens niet ging zoals hij had moeten gaan. Want ook de andere twee bevallingen die ik in het ziekenhuis had, waren geen pretje.
Yannick ligt na z'n geboorte nog zes weken in het ziekenhuis en mag dan met ons mee naar huis. Hij krijgt borstvoeding en doet het erg goed. Hoe hij zich geestelijk gaat ontwikkelen, is natuurlijk nog afwachten. Maar tot nu toe gaat alles erg goed en hebben wij er gewoon een mooi en lief ventje bij.
Niet iedereen kan ermee omgaan zoals wij. Er zijn mensen die het moeilijk vinden om ons aan te spreken, die niet weten hoe ze zich moeten gedragen tegenover ons. Soms zou ik willen schreeuwen: "Ik heb een kindje gekregen waar ik trots op ben en ik wil gewoon gefeliciteerd worden."
Ook zijn er mensen die je het gevoel geven naïef bezig te zijn, die zich niet voor kunnen stellen dat het je niets doet dat je kindje hebt met het Downsyndroom.
Maar het doet ons echt absoluut niets. Ik voel mij in zekere zin zelfs bevoorrecht dat ik zo'n mooi en lief kindje heb gekregen. En dat hebben we in onze geboortekaartjes ook proberen zo over te brengen. De tekst was namelijk:
Een wonder is het,
Telkens weer,
Een nieuw leven,
Zo gaaf en teer,
Heel bijzonder is onze Yannick,
Een chromosoom meer dan jij en ik!
Heel dankbaar en blij zijn wij met de geboorte van ons zoontje en broertje Yannick.
Toch zijn er dan nog mensen die het niet begrijpen en dat begrijp ik dan weer niet. Maar wie ben ik?
Yannick is naar mijn idee niet toevallig bij ons geboren, want dan zou de hele zwangerschap plus bevalling met toevalligheden aan elkaar hangen.
Hij doet het nu nog steeds erg goed. Vorig jaar in november heeft hij een echo van zijn hart gehad die heel goed was. Zijn rechter boezemkamer was nog niet helemaal gesloten, maar dat is bij 2/3 van alle kinderen zo. Dus ook bij "gezonde " kinderen!
Ook onze andere drie kinderen zijn blij met hun broertje. Zij zijn van 20-01-1995, 28-01-1997 en 18-08-1998 en hun namen zijn Melanie, Melissa en Jeffrey.
Zelf ben ik in oktober van dit jaar 39 geworden. Daarom hadden we het jaar 2000 ook als limiet gesteld voor het zwanger worden. Ik ben 3 maand voor die tijd al begonnen met foliumzuur (geen wondermiddel dus, gelukkig maar) omdat men dan de kans kleiner achtte op een kindje met het Down syndroom of een open ruggetje. En ook nadat ik zwanger was, ben ik een tijdje foliumzuur blijven slikken.
Wij wisten bij de bevalling dus nergens van, maar dat kan ons niets schelen. Het is een kindje uit liefde geboren en heel welkom bij ons. Door de geboorte van Yannick heb ik ook heel veel lieve mensen leren kennen, die ik normaal nooit ontmoet zou hebben.
Gistermorgen had ik in een keer een gedichtje in mijn hoofd. Ik heb het op geschreven, het gaat zo:
Hé, lief, klein kindje
Zeg, kleine schattebout
Je ligt hier stil te slapen
Bent nog maar een paar uur oud
Jij hebt in je korte leven
Al heel wat teweeg gebracht
Van een heel zonnige morgen
Naar een diepe duistere nacht
Maar ook de donkerste nachten
Worden ooit weer licht
Als ik lig te kijken
Naar jouw lief gezicht
Ook al ben je dan geboren
Met een extra chromosoom
En noemt men dat in de volksmond
Het Down Syndroom
Weet je wat ik daarbij
Het aller belangrijkste vind
Je bent en blijft voor altijd
Op de eerste plaats ons kind!!!
Ik hoop dat jullie iets meer gaan begrijpen van de gevoelens van ouders met een kindje met het syndroom va Down. De eerste reactie is bij heel veel ouders echt een zware klap, maar die duurt meestal maar even omdat het dus echt niet het einde van de wereld is!
Mochten jullie naar aanleiding van dit verhaal mail nog vragen hebben, mogen jullie die gerust hier neerpennen.
Ons hele verhaal staat op: http://yannickhollink.tripod.com
Groetjes,
Ine
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: julie op 11/02/2003 @ 16:04 
Elke,
een practig verhaal meid. Je mag fier zijn met zo’n lief ventje. Ik kan wel niet op je site komen om je zonntje te bewonderen. Kan iemand me helpen
Groetjes
Door: julie op 11/02/2003 @ 16:05
sorry, ik bedoel ine natuurlijk. dom van mij
Door: hanneke op 11/02/2003 @ 21:28
Van harte.
Ik vind het erg knap van jullie dat jullie er zo tegenoverstaan.
Ga zo door
Door: Ine Hollink op 14/02/2003 @ 14:41
Hoi Lies,
Ik bewonder jouw ook hoor!! Ook jouw verhaal is er één om bewondering voor te hebben. En ik kan me heel goed voorstellen dat je zegt een eventueel gehandicapt kindje niet te laten aborteren!! Als je zoveel tegenslag hebt gehad, is elk levend kind er een om blij mee te zijn. Wij waren ook in eerste instantie bang om Yannick te verliezen, om dat het pas 32 weken was!! Maar het is gelukkig goed gegaan en daarom hebben wij ook denk ik geen probleem met Yannick’s DS.
Het DS is ook niet iets om bang voor te zijn. Het nare is dat kindjes met DS zo vaak ook andere afwijkingen hebben!! Maar... dat zijn allemaal dingetjes die een ander kind ook kan krijgen!!
En ja,.... testen..... Het geeft je nooit de garantie op een gezond kind!! Er kan buiten het DS nog zoveel handicaps hebben waar niet op getest kan worden!!! En dan is DS niet zo erg hoor!!! Er is héél goed mee te leven!!
Ik ben in ieder geval door Yannick’s komst zelf héél véél veranderd!In positieve zin. Ik ben veranderd van een verlegen persoon, in iemand die heel open in de wereld staat. Overal voor open staat. Ook ben ik sinds vorig jaar contactpersoon van de SDS in Nederland. Van de kern Twente om precies te zijn. En ik hoop dat we voor a.s ouders heel veel kunnen betekenen!! Maar ook een ieder die ons verhaal gelezen heeft en nog met vragen zit, mag me gerust mailen!!
Lieve groeten Ine Hollink (Trotse mama van Yannick (DS) 19-03-2001 en nog drie kids)
Door: barbara Nieuwenweg op 15/02/2003 @ 21:14
Hoi Ine.
Heel mooi gezegd allemaal ik heb er geen woorden voor.
OOk wat je zei op een reactie van iemand.
Zo is het bij mij ook ,dat ik ben veranderd op alles heb ik een andere kijk gekregen je weet nu wel wat belangrijk is in het leven.
Onze hele familie is veranderd, mijn nichtje wil nu met verstandelijke gehandicapte kinderen gaan werken door Marijke omdat ze er zo door gegrepen is.
Mijn ene zus is van een verlegen persoon in iemand veranderd die nu wel weet hoe ze kan reageren op iemand met een handicap ds of verstandelijk gehandicapt voorheen wist ze nooit hoe ze moest reageren maar nu gaat het vanzelf.
En dat heeft ze maar mooi berijkt.
Ik vond het gedicht heel passend en het zei alles in één keer ik heb hem dan ook maar meteen gecopieerd.
Ik heb de site van Yannick ook bekeken héél mooi, heel duidelijk allemaal.
Marijke is net als Yannick ook gek op Sesamstraat én de Teletubbies niet te vergeten.
Groetjes Barbara.mama van Tom en Marijke.
Door: Tina op 16/02/2003 @ 11:31
Hallo,
Een heel leuke site! En wat opvalt: Yannick is altijd aan het lachen! Zelf werk ik ook met kindjes met een handicap en kan ik er ook niet bij dat mensen een abortus zouden willen plegen als blijkt dat hun kindje een handicap heeft. Het kan soms heel zwaar zijn, vooral als je een kindje hebt dat heel veel pijn heeft. Maar een kind dat gezond wordt geboren en dan een ongeluk krijgt of ziek wordt kan ook veel pijn hebben en er een handicap aan over houden.
Ik weet dat ouders door een fase van verwerking moeten en dat dat bij de ene ouder gewoon vlotter verloopt dan bij de andere, maar allemaal willen ze gewoon fier zijn op kind en zien ze hun kind dolgraag.
Ik vind het dan ook belangrijk dat de klemtoon wordt gelegd op wat een kind wel kan en niet op de beperkingen die het heeft!
En dat Yannick gelukkig is , daar is geen twijfel over als je de foto’s bekijkt, en daar gaat het toch om!
Doe zo verder! Jullie zijn een mooi en warm gezin!
Groetjes, Tina, mama van Lotte.
Door: Maartje op 17/05/2003 @ 16:43
hoi,
ik heb ook een broer met het syndroom van down!hij is 16 jaar en heel lief
nog proficiat met uw dochter !
groetjes MaartjeDoor: ingrid op 18/05/2003 @ 10:11
hallo
mooie site hoor ik heb zelf 3 kinderen met een handicap waar van 2 verstandelijk gehandicapt het fragiele x syndroom.
ook wij denken er zo over elk kindje is welkom .
maar vergeet niet dat niet iedereen dat aankan het is makkelijk om te zeggen ik zou het laten komen of ik zou het laten weg halen maar er zijn ook ouders die het absoluut niet aan kunnen een kind met een handicap en ik vind dat je dat ook moet respecteren ook al denken wij er anders over.
mijn oudste zoon is nu 13 en zit qua ontwikkeling op ongeveer 4jaar en midden in de puberteit nou lekker hoor 2 pubers de oudste is namelijk 15 maar alles heeft ook weer positieve kanten .
mijn jongste is 10 maanden bij hem wachten we af hoe het gaat verlopen.
tot nu toe beweegt hij goed en kan een klein beetje zitten ach ja elk klein dingetje is groots voor ons en wij zijn heel erg blij met onze bijzondere kids
ingrid
Door: jet op 19/06/2003 @ 07:24
Mijn zwangerschap verliep niet helemaal over rozen. Mijn gevoel was: ik zou best eens een kindje kunnen krijgen met het down syndroom. ik was er ook helemaal op ingesteld, mocht het werkelijk zo zijn. Nu was dat niet het geval, maar ik had het niet erg gevonden,als het wel zo was, ik zou er niet echt van opkijken. Ja soms brengen ze veel extra zorg mee, maar toch..... daar leef je mee en je gaat er voor. Bovendien heb ik met mesne met verschiollende handicaps gewerkt, waaronder het downsyndroom en dat was geweldig. Ze zijn over het algemeen vrij eerlijk, en hebben veel gevoel voor humor en zijn bovendien nog eens super vertederend. Gisteravond dacht iknog: zou het niet raar zijn dat ik het niet eens erg zou vinden? dat ik al aan het idee gewnd was voor ons kindje er was? en toen las ik jou verhaal en ik dacht: gelukkig er zijn meer mensen die een kindje met down heeeeel erg welkom heten. Meid geniet lekker van jullie kids in het bijzonder Yannick. en mocht er een meoilijke tijd komen: heel veel sterkte, jullie redden het wel
Door: Petra op 25/10/2003 @ 20:43
Hoi,
Wat doet het me goed dat je zo’n positieve instelling hebt. Wij hebben 4 maanden geleden te horen gekregen dat ons zoontje meervoudig gehandicapt is. Eerst was het ontzettend moeilijk te bevatten omdat we het de eerste 3 maanden niet wisten en dachten dat we een "gezonde" zoon hadden.
Nu maakt het voor ons niet uit wat hij wel of niet kan hij is ons kereltje en wij zijn trots op hem.
Ook heb ik moeite met mensen die denken dat we iets "engs" in huis hebben en dat we de hele tijd verdrietig zijn. We hebben een prachtige dochter en "gehandicapte" zoon. Wij zijn gelukkig!
Misschien zijn er mensen die het niet aankunnen om een gehandicapt kindje te krijgen.
Ik dacht voordat ik het wist ook dat ik het niet aan zou kunnen maar in het leven gebeuren dingen die je moet accepteren en waar je mee om moet gaan. In ons geval is ons leven veranderd en we genieten intenser.
Petra
Door: kim op 18/11/2003 @ 12:51
Ik vind deze site erg mooi en nog gefeliciteerd met jullie kindje.
Ik heb veel reacties gelezen en ik vind ze erg leuk en zou graag zelf in contact willen komen met mensen die een kindje hebben met een beperking (via de mail.)
Door: caroline op 03/02/2004 @ 00:49
hallo Ine,
zelf ben ik vier maanden geleden bevallen van mijn eerst dochtertje, Emma, met downsyndroom, ik dacht 4 maand geleden dat mijn leven en dat van mijn man voorbij was. Mijn zwangerschap verliep normaal en Emma is 3 dagen voor mijn uitgerekende datum geboren. Twee dagen later kwam de dokter me vertellen dat er 50% kans was dat Emma het downsyndroom had, er werd een bloedonderzoek gedaan en 4 dagen later werd hun vermoeden bevestigd, ik & mijn man dachten dat ons leven gedaan was!!!! Wel nu, 4 maand later, denk ik dit gelukkig gevoel, dat ik nu voel nooit meer zo innig zal beleven!!!!!!!!!!! ik & mijn man zijn zooooooo GELUKKIG met onze Emma!!!
En inderdaad, ik denk ook dat het niet toevallig is dat we dit voorrecht hebben, het krijgen van een kindje MET het downsyndroom!!
Geniet van je kindjes dat doe ik ook!
Groetjes
Caroline
P.S. Proficiat jullie hebben een hele mooie site met heel mooie en lachende foto’s doe zo voort!!
Door: Nadia op 12/07/2004 @ 17:30
Hallo, ik bewonder je dat je zo een goede moeder bent. Ik zelf ben moeder van een dochter en binnenkort van een tweede dochtertje.. Zoals je zegt moet je je kind willen en verwelkomen zoals het is, maar het is gemakkelik gezegd dan gedaan, daarom vind ik je een prachtig moeder en je zoontje is een heeeeeel mooi kindje.. Veel geluk en succes in jullie leven.. Groetjes
Door: linsey op 17/07/2004 @ 16:40
hallo, ten eerste van harte gefeliciteerd maar ik wou u graag iets vragen. ik heb een broertje met downsyndroom, maar wat gebeurt er als hij in de puberteit komt. Hij is nu vaak erg vervelend en de volgende dag is hij opeens weer heel erg lief. wilt u mij een mailtje sturen als u een antwoord heeft. bij voorbaat dank
Door: Ine Hollink op 25/02/2005 @ 18:12
Yannick gaat inmiddels binnen een maand beginnen op de reguliere basisschool! Hoe dat allemaal verloopt, kun je volgen op zijn site. Die er binnen kort helemaal vernieuwd uit zal zien.!!
Groetjes de trotse mama
Ine Hollink
Door: ingrid op 14/04/2005 @ 20:06
hallo,
ik ben ingrid ik ben 17 jaar en doe de opleiding verpleegkundige! Ik moet voor school een werstuk maken! Ik heb als onderwerp Syndroom van down gekozen omdat het mijn heel erg intresseerd! Maar er is een probleempje mijn probleemstelling luid 'heeft het syndroom van down inpact op een puber' ik moet hier voor een interview houden en kan jammer genoeg niemand vinden die mij te woord wil staan hier over! Mijn vraag daarom aan U is of U zelf of kent U iemand die mij daar meer over kan vertellen en eventueel ook een interview met mij kan afleggen??
Ik hoop snel wat van U te horen!
Groetjes ingrid!
Door: Jeanine op 08/09/2006 @ 21:06
Hallo Ine,
Wat een ontroerend verhaal om te lezen, dit doet me heel erg denken aan onze eigen ervaring.
Ik ben 3 maanden geleden bevallen van daniel die het down syndroom heeft. We zijn ook ontzettend trots op hem. Hij doet het erg goed, het is een lekker ventje.
Het gedicht wat je in je verhaal naar voren haalde dat hebben wij heel toevallig bij daniel op het geboortekaartje laten zetten, dit sprak ons enorm aan , want hoe je het ook went of keert het blijft op de eerste plaats je kind!.
Ik ben blij om te horen dat jullie net zo'n positieve instelling hebben als ons.
Heel veel succes,
Jeanine
happy}
Door: Mirjam VIsser op 03/03/2008 @ 19:54
Hallo,
Ik vind het een erg leuke website,
ik doe de opleiding voor kraamverzorgende en had eigenlijk een vraagje..ik moet een scriptie houden en heb besloten om het te hebben over het geven van borstvoeding aan een kindje met syndroom van down omdat ik daar nog heel weinig van af weet, nou las ik dat u borstvoeding had gegeven en wou ik vragen of ik misschien een klein interviewtje via de mail mag doen voor mijn verslag?
Groetjes Mirjam
Door: Mirjam VIsser op 03/03/2008 @ 20:02
Ik heb ook geprobeerd om op de website een berichtje te plaatsen maar ik weet niet of dit is gelukt dus vandaar dat ik het hier ook nog eens probeer ik hoop zo dat het wel lukt..
Groetjes mirjam
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.