De wiegendoodtest
Selena werd getest toen ze 2 maanden oud was. De zelf test vond ik afschuwelijk.
Er werden allemaal elektroden op haar geplakt, dit doet geen pijn, maar is o zo zielig. Alleen de elektroden die juist onder haar neusje geplakt werd, deed pijn telkens wanneer ze geeuwde of ze aan de borst wou. Selena heeft toen 3 uur aan een stuk gehuild terwijl ze anders nauwelijks huilt. De test kon pas beginnen op het moment dat ze sliep. Uiteindelijk viel ze, uitgeput van het vele huilen, in slaap.
Ik mocht ook in het ziekenhuis blijven overnachten omdat ik borstvoeding gaf, maar ik mocht niet bij haar op de kamer slapen. Ik moest in een grote zaal helemaal aan het eind van de gang slapen. "Geen nood", zei de verpleegster van dienst, "We roepen je meteen als ze wakker wordt."
Nog geen uurtje later hoor ik mijn dochter schreien tot bij mij op de kamer, maar geen verpleegster te zien. Ik spring uit mijn bed, doe mijn kamerjas aan en loop meteen naar mijn poppetje, dat al helemaal rood zag van het huilen. Ik belde de verpleegster om mij te helpen met al die draden, die al "boos" werd omdat ik haar voor zoiets "pietluttigs" lastigviel.
Uiteindelijk kon ze bij me drinken en O, wat zuchtte ze van opluchting. Heerlijk gewoon! Maar dan begon ze stoelgang te maken. En je kent dat, hé, het liep uit haar pamper op mij en op de grond! Dus heb ik weer de verpleegster gebeld. Ze kwam dan zo'n 40 minuten later (zondagsdienst) op haar dooie gemakje binnen, verontwaardigd dat ik haar daarvoor opgebeld had. In elk geval legde ze me nu uit hoe ik Selena alleen uit het bedje kon krijgen, zonder in de problemen te raken met die draden.
Eindelijk was het ochtend. Ik was blij. Ja, de test was afgelopen en alles was voorbij. Maar nee, hoor! Ik mocht haar niet aanleggen want ze moest nuchter zijn ze gingen nog bloed afnemen. Weer moest ik mijn dochter laten huilen. Ik voelde me een vod. Ze gingen dat bloed binnen een halfuurtje trekken, hadden ze gezegd.
Er kwam een verpleegster de elektroden wegdoen. Ze was helemaal niet voorzichtig en deed Selena pijn, alweer gehuil… En ik voelde me zo machteloos. Nu ja, die marteling was dan toch al afgelopen, nu was het alleen nog wachten op de bloedafname. We hebben nog meer dan een uur moeten wachten. Mijn dochtertje was uitgehongerd. Ik trouwens ook, waar bleef mijn ontbijt?
Wanneer ze dan eindelijk bloed nemen, misprikken ze wel 2 keer. Weer gehuil van pijn, woede en onmacht. Maar dan mocht ze eindelijk aan de borst, nog nasnikkend van die "martelingen", dronk ze zich in slaap. Maar toen konden we nog niet naar huis. We moesten op onze pediater wachten met de resultaten van de test.
Ik was dolblij toen mijn man eindelijk arriveerde. Ik stortte me huilend in zijn armen en deed mijn relaas. Hij werd echt woedend en heel verdrietig.
De test was heel goed en wij mochten naar huis! Ik heb nog een hele dag staan natrillen van onze avonturen. En ons meisje was 3 dagen lang niet meer dezelfde rustige meid, ze was erg onrustig en erg aanhankelijk geworden. Je zou voor minder!
We waren dan wel gerustgesteld over de kans op wiegendood, maar ik weet niet of ik mijn volgende kinderen nog aan die "martelingen" ga blootstellen.
Liefs,
Tina
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: Trijn op 13/03/2003 @ 08:23 
Hoi
Ik vind het verschrikkelijk dat jullie op zo’n manier de test gehad hebben. Ik heb zelf twee kindjes die zware risico’s gelopen hebben en heb de test ettelijke keren meegemaakt. Bij mijn oudste tot haar 2 jaar en bij de jongste tot 1 jaar, telkens elke 3 a 4 maand.
Ik heb dit nooit meegemaakt. Wel heb ik enkele keren serieus moeten doorbijten want leuk is het niet om je kindje zo te zien liggen.
Veel verschil is er echter wanneer ze het snorretje pas aanplakken als ze al slapen (dat is dat dingetje dat onder de neus geplakt is).
Niet in elk ziekenhuis is de test zo’n martelgang! Meestal hebben de kindjes er (zeker de eerste keer) weinig last van. Niet in elk ziekenhuis moeten kindjes nuchter zijn voor de bloedafname. Je kan pech hebben met de verpleegster die je treft net die nacht. Je moet maar denken dat die verpleegsters ook maar mensen zijn!
Trouwens, je hebt ook rechten en moet in een ziekenhuis niet zomaar alles over je laten komen!
Ik zou het spijtig vinden dat (toekomstige) ouders de test niet doen door dit bovenstaande verhaal. Ikzelf zou geen kinderen meer hebben en heb ze DANKZIJ die test en de monitor wel nog! Dus aan de mensen die twijfelen, de mama hierboven heeft enorme pech gehad om in zo’n situatie terecht te komen. Meestal valt een test echt wel mee! In meeste ziekenhuizen mag je op de kamer van je kindje slapen.
En ja, ’t is niet leuk maar soms moeten ook minder leuke gebeuren.
Hoi Trijn,
het was helemaal niet mijn bedoeling om ouders schrik aan te jagen! En ik vind ook dat als je een risicobaby hebt,dat je dan beter even om je tanden kan bijten en je kind nog behouden, dat de test niet te laten doen!! Ik was er nog niet goed van toen ik dit verhaal schreef, ik voelde me zo machteloos.
Ik weet dat je je rechten hebt, maar ik wist niet welke rechten + ik was al wat emotioneler/gevoeliger. Ik had mijn dochter eerst 7 dagen moeten missen omdat ze ziek was geworden tijdens de geboorte en dan heb ik ze 7 weken bij me. Wij deden (doen) alles samen, we sliepen samen in bed en toen werden we bruusk gescheiden.
Misschien moest er een andere verpleegster zijn geweest was het misschien anders afgelopen.
Ik ben blij nu te lezen dat het bij andere kindjes anders ging, echt waar!!
En ik weet nu zelf weer, dat als het nodig wordt geacht de wiegedoodtest te doen, dat ik ze ga laten doen, maar onder mijn voorwaarden: ik mag bij de babyblijven slapen en als ze nuchter moet zijn voor een bloedopname dat ze dan zo snel mogelijk het bloed prikken he!!
Ik zit nog altijd met een wrok tegenover die verpleegster, hoe kan je zo bruut omgaan met zo een klein baby’tje, ik kan dat gewoon niet vatten.
Liefs,
Tina & Selena (13m)
Door: Tessa op 13/03/2003 @ 12:02
Hoi Tina,
Mijn dochtertje heeft ook zo’n test moeten laten doen. Zij had een verlamming van de maagklep waardoor haar eten naar de longen liep en ze dan vervolgens hierin stikte. ’s nachts hadden mijn man en ik een beurtrol om te zien of ze niet stikte. In het begin wilden de dokters mij niet geloven, het was mijn eerste en ik was overbezorgd. Zelfs toen ik zij dat het bij ons erfelijk is in de familie geloofden ze mij nog niet. Tot we de dokter terugvonden die mijn broer in de tijd gered had. Hij stuurde mij direct naar het ziekenhuis en liet zo’n test uitvoeren. Zij was toen bijna 1 maand oud. Ik was eigenlijk heel opgelucht en het is heel goed meegevallen.
De elektroden vond ik inderdaad maar niks. En zij eigenlijk ook niet, ze zette het op een brullen! Toen het tijd was voor haar voeding kwam de verpleegster mij vriendelijk helpen en er werd zelfs een bed voor mij bij mijn dochtertje op de kamer gezet. Veel slapen doe je dan niet, maar toch meer dan dat ik er niet bij mocht liggen!!
Ik was toch blij dat de nacht om was. Het afhalen van de elektroden was ook geen lachertje, maar we kregen onze monitor. Nu waren we een stuk geruster en hadden we eindelijk weer wat nachtrust.
Ondertussen is mijn dochtertje geopereerd nadat ze 3 maal gestikt is. Ze is nu een gezonde meid van 9 maanden oud.
Het is even afzien zo’n test (zeker als de verpleging dan ook nog onvriendelijk is), maar het kan wel het leven van u kind redden!!
Groetjes,
Tessa
Door: anna op 13/03/2003 @ 12:03
Hoi Tina,
waarom is zo’n test nodig en anneer val je in de risicogroep? Ik ben zelf net zwanger en hoor nu voor het eerst over deze test.
Door: Anoniem op 13/03/2003 @ 12:38
Hoi,
Mijn zoontje Tristan was 11 dagen jong toen hij bijna stikte in slijm en naar bovenkomend melk. Met de ziekenwagen zijn we naar het ziekenhuis gevoerd waar we opgevangen zijn in de spoedgevallen. (23.30u)
Na onderzoek zijn we naar een kamergebracht waar Tristan aan de gewone monitor moest. Normaal mocht er maar een van de ouders bij hem blijven maar ik was zo over mijn toeren dat mijn man mij niet alleen durfde te laten. Gedurende de ganse nacht heeft die monitor regelmatig valse meldingen gemaakt waardoor wij meer en meer ongerust werden. We waren al zo uit ons lood geslagen. Uiteindelijk een nieuwe monitor gebracht die wel correct werkte.
De volgende morgend pas heeft men bij Tristan de wiegedood test gedaan, weeral elektroden plakken, echt zielig om te zien.
Waarom kon men die wiegedood test niet de vorige nacht gedaan hebben, dan sliep hij toch ook, neen, nu moesten wij tot 4u in het ziekenhuis blijven omdat hij gedurende een bepaalde tijd aan die monitor moest blijven.
Dan hebben wij nog zeker tot 18.30u moeten wachten op de resultaten. Mijn man is wel zeker 20keer gaan vragen wanneer de dokter nu kwam, en telkens was hij onderweg, net op het moment dat we zonder resultaten wilden buiten stappen, is hij dan toch binnengewandeld.
Weeral een andere dokter als ervoor en deze heeft dan gezegd dat alles in orde was.
Wel moesten we nog bloed laten nemen maar dat kon niet meer die dag, dus moesten wij de volgende morgen terug naar het ziekenhuis. Zo een bloedafname neemt toch niet veel tijd in beslag, waarom kon dit niet dezelfde dag. We waren die kliniek meer dan beu.
Maar uiteindelijk zijn we toch contect dat alles in orde gekomen is en dat onze zoontje(nu al bijna 11 maand) nog bij ons is, voor hetzelfde geld was hij er nu niet meer.
Door: Eva op 13/03/2003 @ 13:23
Hoi Anna,
Je vindt meer over deze test op: http://9maand.com/baby/huilen_slapen/wieg.php
Ik hoop dat je er wat aan hebt.
Eva
eva@9maand.com
Door: Wendy op 13/03/2003 @ 19:04
Ik heb een dochtertje van vier en ben 7 weken zwanger van mijn tweede, toen Robine 4 maanden was werd ze getest op wiegedood, wat betreft verpleging en uitleg mag ik niet klagen, ze kwamen ook als ik belde en ik sliep bij mijn kleine meid op de kamer. Waarschijnlijk heeft het te maken met die zondagdienst. Ik vind het spijtig voor je dat je het zo naar ervaren hebt, maar kop op en volgende keer andere verpleegster
Grotejes Wendy
Door: nimué op 13/03/2003 @ 20:20
Tina als ik jou was zou ik een brief sturen naar het afdelings hoofd van het ziekenhuis.Hen duidelijk maken dat je zo niet behandeld wenst te worden,ook niet omdat het week-end is.Wij moeten in ziekenhuizen ook niet de beer gaan uithangen omdat de dag dat we daar moeten zijn ons niet aanstaat.Vriendelijkheid kost geen geld.Vraag alsnog waarom je niet bij je kindje op de kamer mocht,mischien was daar een reden voor maar die hadden ze jou dan op zn minst mogen duidelijk maken.Als moeder ben je natuurlijk geneigd om supper attent te zijn als je kindje door iemand anders moet verzorgd worden maar op een afdeling waar ze testen voor wiegedood zijn ze dat volgens mij gewoon(ik ken toch geen volwassenen die zich laten testen) en kan het niet zo moeilijk zijn om met jouw gevoelens rekening te houden.
meer mensen zouden moeten reageren op het soms toch wel grove gedrag van sommige(gelukkig zijn er meer goeie dan kwaaie)verpleegkundigen dan zou er mischien toch meer op gelet worden.
Er zal wel niets aan de zaak veranderen maar je hebt dan toch je ongenoegen kunnen uiten en geloof maar dat die verpleeg(on)kundige hier zal over aangesproken worden door haar chef.ook al zal je dat niet te weten komen.
Je kan dit mischien een nogal harde uitval vinden naar ziekenhuizen,maar lees dan eens ons verhaal bij Engeltjes"bevalling word nachtmerry"groetjes, Nimué
[Deze reaktie werd gewijzigd]
Door: trijn op 14/03/2003 @ 08:23
Hai
nogmaals een reactie; we moeten inderdaad niet de moeilijke mensen gaan uithangen in de ziekenhuizen maar je hebt toch altijd minimum rechten.
Een dokter moet mij altijd deftig (in mensentaal) uitleggen wat er zal gebeuren en waarom dat moet gebeuren!
Zoals hierboven geschreven kost vriendelijk zijn geen geld en daar mogen zowel dokters als verpleegster soms wel eens aan denken!
Door: ria op 14/03/2003 @ 20:55
aan al die draden en elektroden komt binnen afzienbare tijd een eind,gelukkig maar.in uz leuven loopt momenteel een wet onderzoek naar "intelligent textiel" dit is een speciale stof waarin alle sensoren zitten en een pyama in die speciale stof vervangt al dat dradengedoe,een enorme stap voorwaarts toch.een van mijn kennissen gaat te voet naar compostela om dit onderzoek te steunen,een lovenswaardig initiatief toch wel.we leven op hoop
Hallo,
ik heb mijn dochtertje ook laten testen en het is inderdaad triestig om ze daar te zien liggen maar de verpleegster heeft toen tegen me gezegd dat ik een goede beslissing genomen had omdat ik bezorgd genoeg was om die test te laten uitvoeren dus heb ik niets dan lof want mijn schuldgevoel was meteen verdwenen na die troostende woorden.De test was negatief voor wiegedood maar toch heeft zij een monitor omdat haar ademhaling niet helemaal normaal was en die monitor is al dikwijls afgegaan.Altijd maar heel even maar toch ben ik nu gerust want die monitor bewaakt het leven van mijn dochter.Heel misschien was zij er anders al niet meer geweest!!!Ik mag er niet aan denken...Dus als je de keuze hebt.Vooral DOEN die test.Er kan je zoveel verdriet bespaard blijven!!!
Mieke & Malientje
[Deze reaktie werd gewijzigd]
Door: bianca op 15/03/2003 @ 16:17
Hoi ik heb het verhaal gelezen over dat testen, ik zou willen dat ik dat had mogen doen oke die plakkers is geen lolletje en zoals ze je hebben behandelt in het ziekenhuis is ook niet oke.
Mijn jongste dochter is met 6 weken met spoed opgenomen in het ziekenhuis omdat zo als later bleek ze een bijna wiegdoodkindje was.
Ik had het geluk dat ze bij me lag toen ze stopte met ademen en blauw aan liep.
Als ze op dat moment op haar bedje had gelegen was het te laat geweest.
Door haar een pijn prikkel te geven begon ze weer maar terwijl ik naar ziekenhuis reed stopte ze weer, ik heb haar terwijl ik reed moeten reanimeren.
Daar aangekomen was ze nog wel slap maar ademde heel onregelmatig alles hebben ze onderzocht maar niks kunnen vinden.
Ik ben nu zwanger van mijn vierde kindje maar kan je nu wel zeggen dat ik dit kindje zeker wel laat testen (al vraag ik me af of ze ooit de echte reden zullen vinden) Zoals ik al zei bij mijn jongste dochter hebben ze niks kunnen vinden. Ook ik had in ziekenhuis zoiets van ?????????????
Kreeg maar geen antwoordt op mijn vraag wat er nou toch aan de hand was.(dat hoorde ik pas op het CB toen kreeg het pas een naam BIJNA WIEGENDOOD!!)
Je schrikt dan wel binnen een uur had ik de monitor thuis, want die waren ze vergeten mee te geven dat was dus 3 dagen later na dat ik haar weer mee naar huis kreeg. Heb toen drie dagen en nachten geen oog dicht gedaan. Daarna wel weer ookal ging die monitor geregeld af zonder rede, maar toch ik raad iedereen aan doe toch die test als je het niet vertrouwd.
Door: katia op 15/03/2003 @ 18:45
ook ik heb mijn eerste kindje laten testen op wiegedood en het ging er niet zo grof en onredelijk aan toe als bij jullie, maar toch was het ook een erg onaangename ervaring. Ook ik werd op het einde van de gang in een " kamer" gedumpt en pas na heel pertinent het been stijf te houden, stemden ze toe om mij ’s nachts wakker te maken voor de voeding. Vriendelijkheid was ook niet de sterkste troef en van de arts was ronduit ongeïnteresseerd. Een slechte dag vind ik hier geen excuus, zeker niet als je weet in welke onzekere en moeilijke periode ouders al zitten die zulke testen ondergaan. Extra vriendelijkheid, steun en een degelijke uitleg zouden hier prioriteit moeten zijn, na het centraal plaatsen van de behoeften van het kind.
groetjes Katia
Hoi,
Ook ik heb zo’n vreselijk verhaal over het ziekenhuis. Mijn dochtertje was negen maanden toen ze het rota virus te pakken kreeg en opgenomen moest wordne in het ziekenhuis. Doordat het ziekenhuis overbezet was kon ik niet bij haar blijven slapen wat ik al verschrikkelijk erg vond. Ik zei de verpleegsters dat tabita altijd op haar buikje sliep nooit sliep dat kleintje op haar rus, ze kon dan gewoon de slaap niet vatten. In het ziekenhuis zeiden ze wel dat ze er rekening mee zouden houden maar niets was minder waar. Elke morgen als ik eraankwam lag ze op haar rug te huilen. Dood moe was mijn meisje telkens als ik of mijn mama in het ziekenhuis aankwamen legden we haar op haar buikje en een paar ogenblikken later viel ze dan in slaap. Ik vroeg nogmaal of ze haar niet op haar buik konden leggen en volgens de verpleging kon dat niet omdat ze haar moesten vastbinden om te slapen zodat ze het infuus niet zou kunnen uittrekken. Ik zei hen nog het maakt toch niet uit of je haar vastmaakt op haar buik of op haar rug toch??? Dan kwamen ze met de smoes dat het tegen het overgeven was, ik dacht dat een kindje pas in hun braarksel kan stikken als ze op de rug liggen en niet vlug genoeg het hoofdje draaien terwijl ze op de buik liggen het niet anders kan dan uit de mond te te lopen. Maar wat ik ook zei het kon hen niet deren. Mijn dochter was echt uitgeput en toen we thuis waren heeft het ook dagen geduurd eer ze weer de oude was. Ze is nu intussen bijna vier jaar en het is nog maar een aantal weken dat ze bij het inslapen op haar rugje blijft liggen, maar als ze slaapt draait ze zich keer op keer weer op haar buik.
Het is verschrikkelijk als je kinderen voor de een of andere reden in het ziekenhuis belanden ze zijn nergens anders beter dan bij mama en papa thuis die mensen kennen hun kind het best en weten als geen ander wat goed voor hun is.
Cindy xxx
Door: joycka op 23/05/2003 @ 22:21
ik vind het hééééééééééééél erg wat er is gebeurt
zelf ben ik nog maar 12
maar ik hoop dat het al veel beter met ze is 
Door: oma op 01/06/2003 @ 01:11
Wij hebben niets dan lof over het verplegend personeel en de pediater van Gasthuisberg die de wiegendood-test deden bij ons kleinkind, 2 weken geleden. Onze dochter,de mama dus, mocht bij haar kindje blijven, had slaapbank en douche op de kamer. De onderzoeken volgden elkaar snel op en met de nodige uitleg erbij.’sNachts is de nachtverpleegster komen helpen om ons babytje te verschonen. Iedereen was héél vriendelijk. Bedankt lieve mensen van Neontologie 4de Verdiep Gasthuisberg-Leuven.
Door: muts op 08/10/2003 @ 15:41
Ik wist niet eens dat er zo`n test bestond, ik heb 3 kinderen gelukkig allemaalg gezond, natuurlijk heb ik me wel druk gemaakt over de wiegendood maar ben gewoon elke minuut gaan kijken als ze sliepen, nu is mijn jongste net een jaar geworden en de consultatie bureau arts zei dat het nu wel afgenomen was met het risico op wiegendood, nu ga ik wat minder kijken, maar ze heeft haar eerste jaar overleefd en dat gaat ze nog vele jaren doen... Hopenlijk....
groetjes Jolanda
Door: Anoniem op 05/10/2004 @ 04:17
Hoi Tina,
De rillingen lopen mij over de rug...wat een verhaal!
Over een aantal weken zijn wij aan de beurt, ons zoontje van 3 maanden oud krijgt een speciale gehoortest.Hij mag vanaf half elf niks meer drinken en is pas om half één aan de beurt...wie legt dat uit aan een babietje...?
Als het enigzinds kan wil ik er onderuit...hij heeft al 1 dag na de geboorte meer dan 3uur lang allerlei onderzoeken moeten doorstaan omdat er een gaatje tussen beide hartkleppen was waargenomen...en nu weer dit.
Wie heeft het antwoord? Het probleem is ook dat het rapport van de gehoortest meteen naar de kinderarts gaat, dus ik heb echt het gevoel met de rug tegen de muur te staan...ik ben echt helemaal óp en vind deze gehoortest volslagen onnuttig, en waar is het goed voor om onze baby voor de zoveelste keer de stress in te jagen???
We hebben het hier over een test die per se in de 3e maand uitgevoerd moet worden en waarin halverwege ook nog een drankje word toegedient...heeft dat nou echt zin???
Door: colinda op 08/02/2006 @ 15:24
Doen ze zo'n test als je kindje iets mankeert? Ken die test helemaal niet. Kun je dat ook preventief laten doen? Nog nooit iemand over gehoord, en werk toch zelf in de kraamzorg. Komen jullie allemaal uit Belgie? Ook de gehoortest waar hierboven over wordt gesproken ken ik niet. Hier worden babies getest als ze vier dagen oud zijn voor hun gehoor.
Door: angelique op 22/01/2007 @ 11:45
ik ben heel blij dat die testen bestaan mijn dochtertje wordt nu woensdag getest. mijn zoontje had verhoogd risico en heeft een jaar lang een monitor gehad en we zijn 4 keer naar brussel moeten gaan. ik hoop dat mijn dochtertje het niet gaat hebben
want het is een vieze ervaring vooral als het alarm afgaat dan is de hele buurt wakker.
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.