Broertje zag een beetje geel
Na een erg moeizame zwangerschap werd ons zoontje op 30 augustus na een fantastische bevalling geboren. Hij was gewoon perfect, ik voelde me perfect. Wat lag ik eigenlijk in het ziekenhuis te doen? Door de snelle bevalling had ik geen epidurale verdoving gekregen en ik denk dat ik daardoor ook zo snel goed in mijn vel zat.
Na een paar dagen zag ik dat ons ventje wat geel zag. Zijn zusje had dat ook, maar die kon ik (hoewel het toen november was) voldoende in het daglicht zetten. Ons ventje niet, want de blinden gingen automatisch naar beneden als er nog maar een klein straaltje zon de kamer binnensloop. En het was nu dus augustus... En heel warm buiten...
Na 5 dagen mochten we naar huis, dachten we. De verpleegsters kwamen Seppe halen voor de hielprik. Ze bleven - naar mijn gevoel - erg lang weg en ik kreeg het al benauwd. Ze hadden voor alle zekerheid bloed genomen, want... hij zag een beetje geel. Ik had dat al enkele dagen eerder gezien, maar zij dus niet ... Maar ik durfde mij niet opdringen en doen alsof ik alles beter wist. Ik had dus - jammer genoeg - niks gezegd over mijn vaststelling. En ja, hoor, hij moest 'onder de lamp', mocht geen borstvoeding meer hebben en moest minstens een dag langer blijven. Die dag langer werd een hel...
Ons ventje moest zijn "eetmomenten" aanpassen aan die van de flessenkindjes op de materniteit. Omdat deze niet overeen kwamen met zijn etensuur, had hij dus honger als er geen eten was en wou hij niet eten als er wel eten was. Tussen de huilbuien door moest ik afkolven om de melkproductie op gang te houden.
Zijn oogjes werden afgedekt met een sportwindel, veel te dik en veel te warm (weer hysterisch gehuil). Hij trok die windel uit "kolere" over zijn neus en dus kon ik geen oog dichtdoen uit schrik dat hij zou stikken.
Omdat ik administratief was uitgeschreven, werd ik niet meer gespoeld, werden de vuilbakken (met pampers en verbanden) niet meer leeggemaakt, werd mijn bed werd niet meer opgemaakt, de kamer niet meer gepoetst en moest ik om water vragen (ah ja, die mevrouw is er nog). Eten kreeg ik gelukkig nog wel zonder er om te moeten vragen.
Toen men me de volgende dag zei dat we misschien nog een nachtje moesten blijven omdat zijn bloed "kantje boordje" was, heb ik vriendelijk bedankt. Als hij zou blijven, moest hij enkel 's nachts nog onder de lamp. Dat betekende voor mij weer een nacht niet slapen en dat zag ik niet meer zitten. Ik ben de daaropvolgende dagen dus ter controle gewoon zelf naar het ziekenhuis gereden.
Hoe positief mijn eerste dagen waren, hoe negatief ze na die dag waren. Ik was doodop meer gelukkig ben ik niet in een diep gat gesukkeld, maar het had gekund...
Het lijkt misschien stom dat ik me er druk om maak, want ik heb tenslotte twee prachtige kindjes. En daarvoor ben ik ook ontzettend dankbaar. Maar ik had het me toch anders voorgesteld, zeker na de eerste kraamperiode. Het was echt een domper op ons geluk...
Reacties:
Door: NADIA op 28/05/2003 @ 09:57 
Stom van de ziekenhuis. Dat ze een baby van paar dagen laten huilen. Wat ik niet begrijp waarom je niet mocht borstvoeden. Het beste manier om hestelt worden is bostvoeding geven en dat de baby de bactiiere poept.
Veel succes met je kinderen
Door: Jo op 01/06/2003 @ 19:02
Ik wil niet vervelend overkomen, maar probeer een klein beetje te relativeren...het gaat er naar mijn idee om dat het bloed van je kindje niet goed was en daar hebben ze actie op ondernomen...alhoewel het voor je baby onprettig was...bedenk maar wat er was gebeurd als ze niets gedaan hadden, dan was het helemaal niet goed geweest. Probeer naar de goede dingen te kijken en ik hoop dat je van je kraamtijd kunt genieten...laat je niet door 1 dag dat het niet naar wens verliep ’ in de diepte sukkelen’zoals je zo mooi zegt...als je dit al een domper vindt op je geluk...je hebt een prachtig kind en het is allemaal goedgekomen, probeer daar aan te denken.
Liefs, Jo
Door: XXX op 02/06/2003 @ 13:10
Ook ik wil niet vervelend overkomen, maar het had inderdaad veel slechter af kunnen lopen als je kindeje niet onder de lamp had gelegen... Wees blij dat hij verder niets ernstigs heeft en gezond is. En nadia; geelzien heeft niets met bacterien te maken, maar het komt door een afvalstog in het bleod die niet genoeg wordt afgebroken en die dat onder invloed van ligt wel doet!!! (bilirubine)
Door: dé mama op 02/06/2003 @ 20:08
Ook ik wil nog even reageren ... Ik begrijp heel goed dat dit voor ons kindje het beste was en ben ook blij dat ze ’m geholpen hebben. Maar daar gaat het in mijn verhaal niet om ... Ik wilde gewoon mijn gevoel meedelen ... Het gaat er bij mij nog steeds niet in dat men je zo aan je lot kan overlaten hoewel je net bevallen bent. Luieremmers, vuilbakken die niet meer geledigd worden, verpleging die enkel langskomt met eten en je voor de rest ’met rust’ laat hoewel je alle hulp kan gebruiken (vooral tijdens die ene nacht), een bed dat vol zand ligt omdat er niet meer gepoetst wordt en je bed niet meer verschoond wordt ... Dàt maakt me kwaad en verdrietig en niet dat mijn zoon onder de lamp moest. Dat was immers voor zijn eigen gezondheid ...
Ik wilde echt niet overkomen als een ondankbare moeder, integendeel ... Ik ben dankbaar om alles wat ik heb, maar de manier waarop men ons toen behandelde ... nee, bedankt ... Hopelijk begrijpen jullie nu waarom ik zo boos was ... Liefs ...
Door: jet op 02/06/2003 @ 22:25
ja ik kan het begrijpemn. je verwacht lekker verwensd te worden, je bent immers net mama geworden? en dan krijg je dit. een behandeling die nergens op lijkt. Goed dat je naar huis bent gegaan. had je wel hulp thuis? want dat is wel heel belangrijk in de kraamtijd. Ik wens jullie verder geluk met jullie mannetje enhoop dat je straks samen lekker klan genieten. liefs jet
Door: Wendy op 02/06/2003 @ 22:38
Hoi,
Toen mijn dochtertje geboren werd mocht ik na vijf dagen het ziekenhuis verlaten. Haar billirubine was goed, beneden de 15. De dag nadien zag ze heel geel, wij terug naar het ziekenhuis en een billirubine van 26,1 werd vastgesteld. Ze mocht toen ook niet terug op de kraamafdling, we moesten dadelijk naar de kinderafdeling. Ze heeft daar 4 dagen en nachten constant onder de lamp moeten liggen, ook ik ben moeten stoppen met borstvoeding en gaan afkolven maar door die vier dagen is de borstvoeding reeds na drie weken volledig gestopt. Ik werd ook niet meer gespoeld of geholpen, mijn gezondheid was in orde, ik was tenslotte enkel daar voor mijn dochter. Maar ik vond het maar normaal, want als ze niet was moeten blijven, thuis moet je het ook zelf doen.
Wendy
Door: nog eens dé mama op 03/06/2003 @ 10:06
Lieve Wendy ...
Jammer dat ook jij dit meemaakte ... 26,1 ... dat heeft ons zoontje nooit ’gehaald’ hoor ... Het ging om ’net boven de toelaatbare grens’. Jouw verhaal is toch net iets anders. Jij was al ’ontslagen’ en keerde terug, maar dan was je kindje de patiënt. Ik was nog op de materniteit, ik was net 4dagen bevallen. Dus ... ik was nog ingeschreven als patiënt en we kregen toch geen zorgen meer. Geen telefoon, geen verzorging, geen drank (als ik er niet om vroeg), geen hulp bij het voeden/afkolven, geen poetsbeurt op de kamer ... En de verzorging van ons kindje kwam ook volledig op mij terecht ... Niet dat ik daar toen om maalde, maar waarom komt men niet eens even piepen om te checken of alles goed gaat ? Daar ben ik wat boos om, niet om het feit dat men ons zoontje hielp door onder de lamp te leggen, integendeel !!! Hopelijk begrijpen jullie me toch een beetje en zien jullie me niet als een ’slechte, nooit-tevreden mama’ ...
Liefs !
Door: kristel op 03/06/2003 @ 12:41
Beste mama , ik weet wat je bedoelt en ik begrijp ook perfekt waar het schoentje wringt.
Het gevoel dat je als kamernummer wordt behandeld en niet als mens .
Toen ik bevallen ben , viel het me ook op , dat iedereen in het hospitaal bezig is met de baby , maar blijkbaar staat er niemand bij stil hoe een mama zich voelt als een pasgeborenbaby bij haar wordt weggenomen.
Je voelt je alleen en ontroostbaar en dan lig je daar in het hospitaal bed en niemand komt naar je kijken
En het is goed voor de baby , dat weten wij ook wel , maar het is geen troost die moment , Je wil als moeder je kindje en niks anders.
Ik heb ook nog veel wroeging als ik terug denk aan mijn bevalling en verblijf in het hospitaal .Mijn zoontje heeft in het totaal 4 weken moeten blijven , en ik kan je zeggen het was een hel
Nu is hij alles al vergeten en kerngezond ,en ik probeer me dat ook in mijn gedachte te houden , maar het is niet altijd even gemakkelijk.
Ik wens je het allerbeste toe , maar weet dat je niet alleen staat met je probleem en erover praten is beter dan het opkroppen , ook al zijn de commentaren van de omgeving niet altijd even begripvol.
Veel sterkte en geniet van je kleine ventje
Door: dé mama, nog maar eens op 04/06/2003 @ 20:30
Lieve Kristel ...
Ik heb je ondertussen ook al persoonlijk leren kennen ... maar via deze weg wil ik je toch heel erg bedanken voor je verhaal. Jammer dat ook jouw kraamtijd geen leuke kraamtijd werd. En weet dat ook jij bij mij altijd terechtkan ...
Door: Karin op 25/10/2003 @ 12:00
Mijn zoontje is geboren op 24 september jl. in het ziekenhuis en we mochten na een dag al naar huis. Ik wilde borstvoeding geven, maar na 3 dagen had hij nog niks binnen gekregen en werd hij erg geel. Dit werd door zowel de verloskundige als de kraamverzorgster afgedaan als ’normaal’ en we moesten gewoon geduld hebben. Daar hebben mijn vriend en ik maar op vertrouwd, hoewel het ons niet echt lekker zat. 2 dagen later kwam er een andere verloskundige kijken en toen zag ons mannetje echt knalgeel! Dus met spoed naar het ziekenhuis en wat bleek? Hij was meer dan 10% van zijn geboortegewicht kwijt, uitgedroogd en zijn billirubinegehalte was 700!!! De doktoren in het ziekenhuis hadden zo’n extreem geval nog niet eerder meegemaakt en dat stelt je niet echt gerust... Na lichttherapie met 3 lampen en een infuus mochten we na een aantal dagen weer naar huis. Of ons zoontje er iets aan over heeft gehouden, valt nog niet te zeggen. Ik moet wel zeggen dat ik heel erg fijn ben opgevangen in het ziekenhuis overigens. Mijn advies is: luister naar je intuïtie als je denkt dat je kindje iets mankeert!
wij hebben hetzelfde meegemaakt.
onze zoon was geboren en perfect normaal,3,850kg en 54cm.
de dag na de geboorte vond ik hem heel bruin,de kinderarts en vroedvrouwen vonden het de moeite niet.
geen paniek,het gaat wel over was hun antwoord.
elke dag werd hij geler,nog altijd geen paniek.
na de 3de dag was ik het beu en heb ik hen verplicht om hem te testen,ze wouden dat pas op de 5de dag doen.
na veel gezaag van mijn kant hebben ze dan toch getest.
niet veel later stond er een ambulance klaar en werd hij naar het middelheim in antwerpen gebracht.
hij had een billi-waarde van 44!
normaal heeft een baby een waarde van 8 en is 20 het gevaarzone.
hij heeft 3dagen voor zijn leven gevochten.
ik ben de neonatologie nog altijd heel dankbaar.
door hen is hij er zonder kleerscheuren uit gekomen,want zo'n waarde ka erge gevolgen hebben.
ik mocht ook geen borstvoeding meer geven vanwille de antistoffen in mijn lichaam,het kon zijn waarde terug omhoog maken.
ik ben wel blijven afkolven,toen hij niet meer in levensgevaar was mocht hij terug proberen met moedermelk te drinken,alles was inorde en zijn waarde bleef goed.
het waren bange dagen,constant testen,bang afwachten,verschrikkelijk!
nu is onze stoere vent bijna 2j en hij is zo gezond als een visje.
ik weet maar al te goed hoe jullie zich voelen hoor.
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.