Afscheid van de babytijd...
Door Anja op 30/03/2005 - 17:13:
Alsof het gisteren was…
5 Jaar geleden zat ik hier met het “Brieven aan jonge ouders”-nummer “Ik word 12 maanden” in mijn handen. Een beetje weemoedig omdat mijn kleine ventje al een jaar werd, maar vooral gelukkig vooruitkijkend omdat ik over 6 maanden weer zo’n fantastische gebeurtenis zou mogen meemaken.
Anderhalf jaar later kreeg ik dat nummer opnieuw. Weer werden er een paar traantjes weggepinkt, maar de gedachte dat ik het allemaal ooit nog wel eens zou mogen meemaken, maakte het vooral een vrolijke terugblik.
Vandaag viel het nummer weer in de bus. Onze jongste pruts wordt binnenkort ook al 1 jaar! Deze keer is het een voorgoed afscheid van de babytijd, en dat er nu ook traantjes worden weggeveegd moet ik er waarschijnlijk niet bij vermelden. Misschien maar goed dat Janne een schrikkelbaby is, en dat er geen dag is om stil te staan bij, …vorig jaar om deze tijd… maar toch…
Op 25 februari was ik uitgerekend, in de krokusvakantie. Omdat de oudsten geboren zijn op 01/01 en 07/07 werd er al gelachen dat dit kindje vast op 03/03 het levenslicht zou mogen aanschouwen. Waarop ik meestal zei: “Ik heb al een nieuwjaarskindje, dit wordt vast een schrikkelbaby.”
De uitgerekende dag ging voorbij, en het einde van de krokusvakantie kwam in zicht. Ik zag al een beetje op tegen het feit dat ik op maandag alweer aan die schoolpoort zou staan, met mijn dikke buik. Maar mijn voorspelling kwam uit… Op zondag 29 februari om een uur of 9 ’s morgens begonnen de weeën. Eerst nog maar heel lichtjes, maar omdat ik van de 2 oudsten vrij snel bevallen ben, besloten we toch al maar naar het ziekenhuis te vertrekken.
De weeën waren goed te verdragen en rond de middag had ik al 5 cm ontsluiting. De vroedvrouw wou ons nog terug naar huis sturen, maar omdat ik zei dat ik bang was dat het snel kon gaan, belde ze toch maar naar de gynaecoloog. Die zei dat we beter konden blijven. Maar goed, want even later kreeg ik een echte weeënstorm. Om 14 uur had ik al persweeën en om 14.27 uur werd ze geboren. Onze dochter, Janne: 3.615 kg. en 51 cm.
Janne was kerngezond en zoals gepland gingen we daags nadien al naar huis om daar lekker te genieten van ons nieuwe gezinnetje.
Het jaar is voorbijgevlogen, met veel eerste keren maar het zijn vooral de laatste keren die nu in me naar boven komen. De laatste keer de kleinste kleertjes, de laatste borstvoeding (op ruim 7 maanden), de laatste keer in de wieg, de laatste keer in de Maxi-Cosi… Lief kleintje waarom wordt je toch zo snel groot?
Even heb ik nagedacht om de Maxi-Cosi, wieg, e.d. te verkopen op een tweedehandsbeurs. Maar ik krijg het niet over mijn hart… Nog niet…
Anja
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: Anneke C. op 02/04/2005 @ 12:57 
oftewel Anja.
Dankuwel voor jullie fijne reacties. Michele, net zoals jij hoop ik dat er van ons zotte kiekens forum nooit een einde komt. Zodat ik nog kan meeleven met jullie komende zwangerschappen. (en weer met een beetje weemoed terugdenken)
Tine, dat is natuurlijk een zeer belangrijke laatste keer die ik daar vergeten was, de laatste keer met die dikke buik. Op het einde ben je hem liever kwijt dan rijk, maar oh wat mis je hem achteraf!
Anoniempje, ergens hoop ik dat ik ook nog ooit zo'n 'gelukje' mag meemaken. Voorlopig zit de hele boel dus op zolder. Maar bewust nog eentje plannen... waarschijnlijk niet... Ik ben trouwens benieuwd of ik je ken?
Veel succes voor degenen die dat grote geluk nog mogen meemaken.
en Beecke...waar een wil is is een weg... ook met 5 kinderen... wat een rijkdom!
Door: Beecke op 02/04/2005 @ 18:10
Dat is wel zo, maar ik vroeg het me gewoon af.
Mijn ouders willen nooit oppassen, omdat drie kinderen hen al te veel is, en ze zich liever achter allerlei smoesjes verschuilen...dus laat staan 5?
Door: Faith op 02/04/2005 @ 18:21
Begrijp je gevoelens, bij elke grote stap die mijn kinderen maken voelt het telkens als een afscheid nemen van. Ik mis het kleine aan hen soms, kan het me niet goed meer voorstellen hoe klein ze zijn geweest.
hoi anja
ik herken he volledig mijn zoontje is nu net 1 jaar en ik heb ook zo iets van hij is gen baby meer en aangezien er geen 2e komt door allerlei redenen is het ook hier en afscheid van iets dat eigenlijk nog maar net begonnen was maar ja we gaan nu naar een volgende stap en hopelijk mag die even mooi zijn als de babytijd wandt hoe kort hij ook was ik heb hem heel intens beleeft en van elke seconde genoten
groetjes Chantal
Door: Anoniem op 03/04/2005 @ 22:18
Anneke, ik denk inderdaad dat we elkaar al eens kruisten op één of ander forum over 'wel of niet een derde?' en ik schrijf ook op het oktober 2004- forum.
Beecke, ik begrijp je reactie, hoor! maar wij zijn in deze situatie 'gegroeid' en krijgen heel weinig negatieve reacties uit onze omgeving (ik lees hier soms dat een derde kindje bij sommigen al zo'n reacties uitlokt in de omgeving of bij familie) - blijkbaar vond onze omgeving ons vijfde kindje veel minder een verassing dan dat wij zelf dat vonden... Ik moet wel zeggen dat ik in het onderwijs werk en er dus elke schoolvakantie ben voor de kinderen - wij doen zeer weinig beroep op familie als kinderopvang; als wij eens een avondje uit willen nemen we een babysit en tot nu toe steeds als de kleinsten al in bed lagen zodat die zich enkel moest bekommeren over de grootsten - maar die zijn al 7, 10 en 11 jaar oud - dus veel werk hebben ze daar niet meer mee. En als we dan al eens vroeger weg zouden moeten dan komen er gewoon 2 babysits - toch geen probleem! Wij hebben nog nooit een probleem van opvang gehad. Wat bezoek betreft; meestal nodigen we mensen bij ons uit (ons huis is er op gebouwd mensen te kunnen ontvangen, in de keuken kunnen bij ons gemakkelijk 20 mensen aan tafel aanschuiven) en als het beter weer wordt gaan we ook wel eens ergens naartoe - moet wel toegeven dat in onze familie- en kenissenkring er niemand meer op een klein appartementje woont want dat zou natuurlijk problemen opleveren...
Je ziet, wij proberen overal een oplossing voor te vinden en hebben zeker niet het gevoel ons zelf daar mee iets te kort te doen - laat staan een ander.
Ik geniet van mijn groot gezin!
groetjes
Door: mama op 05/04/2005 @ 09:22
hoi Anja,
Ook hier die gevoelens..ik heb drie kids op 3 jaar tijd,de jongste is van januari..ik zou nog graag eentje bij hebben maar mijn man absoluut niet meer..ik heb ook het gevoel dat Cisse te snel groot aan ' het worden is..dat de kleine pyamakes niet meer passen doet me ook zeer..gek hé..ook al heb ik het geluk al drie keer mogen meemaken..het zien van een zwangere vrouw doet me ook geen deugd..ik weet het..ik mag blij zijn met de drie gezonde die ik al heb ..maar toch....
Groetjes..
Door: Anoniem op 10/04/2005 @ 11:31
hallo,
Wij hebben ook het geluk vier kinderen te hebben, ons jongste kindje is nog geen twee maand, en toch weten we nu al dat er ooit nog een kindje zal bijkomen, het opvang, en weggaan probleem hebben we hier ook niet, ik ben huisvrouw en een oppas hebben we nooit nodig eigenlijk, en moeten we eens uitzonderlijk weg ofzo, of eens een avondje uit, dan kan mijn man zijn moeder komen sitten, dat doet ze maar al te graag.
Bij het zien van een dik buikje, heb ik het niet zo moeilijk, misschien omdat we het zelf ooit nog gaan meemaken
Door: twijfelaartje op 13/04/2005 @ 23:03
Oh wat herkenbaar allemaal. Heb 2 dochtertjes, de jongste is 10 maanden. Aan de ene kant vind ik het mooi zo, maar nooit meer zwanger zijn en die kleine rompertjes weg doen is erg definitief. De ene dag weet ik het zeker, we zijn compleet en de andere dag weet ik het heel zeker ik wil nog een kind. Erg lastig die tegenstrijdige gevoelens. We houden alles nog maar even. Wie weet.............. Het lijkt me toch geweldig om het nog 1 keer te mogen meemaken allemaal.
Door: Ketty (profiel) op 18/04/2005 @ 10:55
Hey Anja,
mij ken je natuurlijk al en ik kende je verhaal ook al. Vind het toch nog mooi om lezen.
ikzelf heb het er ook heel moeilijk mee. Vooral toen Luna onlangs haar eerste verjaardag vierde, had ik een heel dubbel gevoel.
Ze wordt al zo groot en flink, maakt al goed duidelijk wat ze wil. En zoveeeel laatste keren,...
Maar ik vind zelf dat het nu beter begint te gaan. Hoewel ik nog wel heimwee heb naar de zwangerschap en de bevalling en het kersverse baby'tje, kan ik het nu wat beter in perspectief plaatsen. Er komt er geen meer bij en ik ben al heel blij met mijn twee ukjes.
En het gevoel, dat verlangen, die heimwee, heb al zo vaak gelezen dat dat blijft, je moet het gewoon ergens een plaats geven denk ik en zoveel mogelijk genieten van onze lieve schatten
.Dikke kus,
Ketty
Door: DORA (profiel) op 20/04/2005 @ 21:57
helaba,
Mooi hoor Anja ik word er wat stil van.
Loslaten, tja hier draait het leven om. Loslaten voor velen één van de moeilijkste dingen in hun leven...
Maar weet dat alleen door los te (kunnen) laten je ogen plots nieuwe mooie dingen zien.
dikke kus
Dora
Door: Anja op 07/10/2005 @ 17:34
Ondertussen zijn we weer een half jaar verder, maar is mijn gevoel nog steeds niet verdwenen. Ik heb op het punt gestaan om de hele boel te verkopen, maar het lot heeft er anders over beslist: er was nl. geen plaats voor mij op de tweedehandsbeurs. Maar intussen heb ik wel alles van de zolder afgehaald en de confrontatie met wat nooit meer gaat komen doet toch wel weer een beetje pijn.
Ik ben ondertussen wel bezig met de geboortekaartjes en de doopsuiker voor mijn schoonzusje, mijn petekindje prins Vinz wordt binnenkort nl. grote broer. Ik ben vorige week daar ook mijn park-wieg gaan opzetten. Oh wat ben ik blij dat die nog eens gebruikt wordt, maar oh wat steekt het ook dat het niet hier bij ons is...
Los laten... oh wat is dat moeilijk... vooral als je alle dagen op een zwangerschapsforum rondhangt.
Door: Tami op 08/01/2006 @ 20:18
Hallo
ik ben mama van een tweeling. Twee meisjes die Jana en Lara heten. Ik had altijd graag 3 kinderen gehad, maar natuurlijk moet je daarmee met 2 zijn en vormt dit bij ons een probleem! Nu zijn ze 3 jaar voorbij en komt bij mij de drang naar nog eentje alsmaar meer en meer. Ik wordt er in momenten heel depressief
en triest 
van als ik er maar aan denk dat alles voorbij is, bolle buikje, borstvoeding, bevalling, kleertjes en zoveel liefde. Ik weet totaal niet hoe ik met mijn gevoelens moet omgaan. Mijn man is bang dat het weer een tweeling zou zijn en denkt altijd maar aan later. Dat begrijp ik volledig natuurlijk, maar we allebei uit werken, voor en na school zijn de kindjes altijd bij 1 van ons twee. Opvang of hulp van buitenaf is zelden nodig. Graag wil ik eens een reactie hebben van iemand die misschien ook in zo een geval is.Groetjes tami
Door: Anoniem op 14/09/2006 @ 13:18
wat gat het toch allemaal snel he .hier zit ik dan achter mijn laptop.Over een uur ga ik mijn zoontje ophalen van school.van school ja.hij wordt alweer 5 jaar.de jaren zijn zo snel voorbij gegaan.toen hij geboren werd zeiden mensen "geneit er maar van ze zijn zo groot'" ja ja dacht ik toen.Maar het is waar je hebt het niet in de hand de tijd vleigt .Ze zijn zo groot.we zijn bezig voor een tweede dus hopolijk maak ik alle eerste keren nog een keer mee.Maar ik besef me heel goed dat dat ook de laatste keer zal zijn dat ik het allemmal mee gaat maken.bij die gedachte rollen de tranen over mijn wangen.het zijn allemaal hooftstukken die je afsluit in je leven todat het boek endigt.ik bedoel het nie zo dramatisch als dat het mischien lijkt maar kijk een bewust naar je kind.wat denk je dan???? JEETJE WAT WORDT HIJ/ZIJ TOCH GROOT!!!! wedde?
geniet van wat je hebt ook al zou je ze soms welleens achter het behang willen stoppen.ze zijn zo groot
liefs ing
Door: isabelle op 25/09/2006 @ 14:31
toen manon na een zeer zware bevalling ter wereld kwam wist ik het zeker:bij ons geen 2de!!!
en toch.... na bijna 3 jaar kwam emma er!
meer dan 18 maand lang hunkerde ik naar (nog ) een baby ! moet er wel bijvertellen dat onze emma vanaf haar 1maand tot elf maand constant ziek was !(astma bleek de schuldige!) juffrouw hield mij tot ze 18 maand was IEDERE nacht uit bed ! kwam erbij dat de oudste ook meer ziek was dan iets anders en ik moest ook nog gaan werken!!! en als ze niet ziek zijn hebben ze (allebei) veel weg van tijdbommen!!en toch!! nu is het eindelijk zover...heb mijn spiraal laten verwijderen en nu slaat de paniek toe ; ga ik dat wel redden 3 kinderen? financieel? werk opgeven of niet? zelf mijn man twijfelt plots waardoor ik nog meer twijfel!!!! we zullen zien!! ik hou jullie op de hoogte! groetjes isabelle
Door: Anoniem op 06/11/2006 @ 09:30
hoi iedereen,
wij hebben ook 2 kindjes de oudste wordt binnenkort 2 jaar en de jongste 6 maanden, en ook ik kan moeilijk geloven dat ik nooit meer zwanger zou worden,maar we hebben toch wel grote schrik dat we het financieel niet gaan redden, we hebben nog verbouwplannen, en ik werk nog maar halftijds, maar gezien dit in de verzorgende sector is veel wisselende shiften en dus toch veel onthaalmoeder,wat natuurlijk niet goedkoop is, komt nog bij dat ik een vaste benoeming heb en dus ook niet gemakkelijk men job zou willen opgeven,want ik kan dus niet rekenen op stempelgeld, ach van al dat nadenken wordt ik soms zo somber, waarom ging het vroeger precies wel zo simpel, toen bleven de vrouwen toch ook thuis en redden ze het toch ook!!! we zullen wel zien, heb gezegd dat ik al de spulletjes bijhoud tot de jongste 2 is en dan beslissen. vele groetjes,
Door: tami op 16/01/2007 @ 12:57
hallo, na een jaar ben ik terug. Intussen hebben mijn man en ik en de tweelingzusjes er al een broertje bij van 3 maanden. En gelukkig dat ik was toen ik vernam dat ik zwanger was
. Ik kon echt van elk moment genieten tijdens mijn zwangerschap. Voor de zusjes die nu 4 jaar zijn geweest duurde het natuurlijk zeer lang. Het enige verlangen dat ik toen nog had was de geboorte van een zoon. Bij elke controle bij de dokter/gynae was ik benieuwd naar de hartslagen van dat kleine spartelende mensje in mij en ons vermoeden dat het een zoon zou zijn werd bij de geboorte nogmaals bevestigd. Hoera!!! Nu ben ik volop aan het genieten van de kleine spruit en wil er ook alle tijd mee doorbrengen. De toen sombere gedachte van het nooit meer meemaken van een zwangerschap is nu voorgoed voorbij. Groeten tami Door: demi op 22/08/2007 @ 14:41
Ook ik heb twee zoontjes, èèn van drie jaar en van anderhalf. Ik heb ook een poos gezegd twee vind ik (voorlopig) meer dan genoeg. En ik zei ook altijd zeg nooir nooit maar nu zeker geen derde. Maar sinds vorige week heb ik weer wat kriebels in de buik en krijg ik wat verlangen naar een derde kindje. Die verlangen zijn naar boven gekomen omdat ik zo gek ben met mijn twee zoontjes zo'n verliefd gevoel naar ze heb, sterker gevoel dan anders (anders ben ik ook gek met ze) Of dit dan een teken is dat ik echt een derde wil weet ik nog niet. Ik wacht wel eerst af of dit niet een tijdelijk gevoel is of dat ik daadwerkelijk nog een derde wil en dan zal ik mijn man ook maar eens vertellen wat ik voel (hij vind het wel goed zo)
Door: tami op 29/08/2007 @ 11:41
Hoi Demi,
begrijp je gevoelens volledig. De kriebels zijn bij mij ook zo geweest toen ik de tweelingmeisjes had. Maar nu is onze kleinste spruit 11 maanden en heb sinds enige tijd weer die babykriebels. Maar ja vier zou dan echt volstaan en vijf is mij Te veel. mijn man ziet het niet meer zitten, maar ik blijf zitten met mijn gevoelens. Denk dat ik nu alleen maar kan verder dromen en ver in de toekomst denken aan kleinkinderen.Op het ogenblik ben ik aan het uitkijken voor de opstart van een kinderopvang misschien gaat het dan wel over. Veel succes!
Door: bibi op 29/09/2007 @ 19:38
Hallo
dit is de eerste keer dat ik reageer op een forum... maar toen ik mij herkende in het verhaal van Tami, kreeg ik zin om ook te reageren. Wij hebben ook een tweeling (twee meisjes) en een zoontje. Het leeftijdsverschil tussen hen is ook 4 jaar en ik vond dat ideaal ! Inmiddels zijn de meisjes 11 jaar en ons manneke 7 ! Ik heb er voor mijzelf nooit echt een punt kunt achter zetten, hoewel ik wel besefte dat een gezin met 3 kinderen eigenlijk al een groot gezin is. In onze familie zijn wij de enige met 3 kinderen; de rest houdt het allemaal op 2! Mijn man was er wel van overtuigd dat 3 de limiet was. De laatste tijd vroegen de kinderen af en toe naar nog een broertje of zusje en zelf "speelde" ik het spelletje mee... Zo van : "please papa, nog eentje!" terwijl ik wist dat hij niet te overtuigen was. Tot hij onlangs plots zelf in mijn oor fluisterde : "ik zal eens nadenken over een 4de". Ik geloofde mijn oren niet! Hij wou er wel niet over praten; hij moest er zelf uitkomen; ik mocht hem niet onder druk zetten. Ik besefte plots dat het nog mogelijk was, en ben er toen zelf ernstig beginnen over nadenken... Er speelt veel door mijn hoofd : ik werk halftijds en zou dus opvang moeten zoeken; er kunnen maar drie kinderen op de achterbank van de wagen..., we hebben slechts 2 slaapkamers voor de kinderen,... veel babyspullen zijn al weggegeven... En dan het leeftijdsverschil tussen de kinderen : minimum 8 jaar ! Is dat niet wat veel? En ook: ben ik niet te oud? Ik ben altijd een "jonge" mama geweest voor mijn kinderen; nu zal ik eerder een "oude" mama zijn. Zal ik het nog wel aankunnen? Ik ben nu soms al zo uitgeput...
En toch: de drang naar nog een kind is zo groot! En de liefde en vriendschap dat ik met mijn kinderen ervaar, vind ik onvervangbaar!
En gisteren hebben we de knoop doorgehakt ! We gaan ervoor ! Ik heb wel nog wat twijfels en angsten, maar die zijn normaal, denk ik. We weten ook dat we veel negatieve reacties zullen krijgen, ook in de familie... Ik kijk alvast uit naar het zwanger zijn, de bevalling, de borstvoeding, de lieve kleine baby, de nieuwsgierige peuter, de grappige kleuter... Ik wil het allemaal nog eens beleven en dit keer weer wat bewuster en rijper dan de vorige keer en samen met de andere kinderen ! Het zal meer een "familiegebeuren" zijn en dat maakt het ook weer speciaal !
Door: tami op 23/11/2007 @ 22:39
Hoi bibi
ik ben echt blij dat iemand zo een zelfde verhaal kan doen gelijk ons. Ben echt wel benieuwd naar wat het zal worden. Ben je intussen al zwanger? Ik denk dat er hier niet meer te hopen valt hoor. Alleen probeer ik heel veel te lezen via internet om zo wat mijn eigen gevoelens te onderdrukken. Hoop voor jullie het allerbeste!! Hebben jullie schrik voor een tweeling? Mijn man zou dat wel hebben en eerlijk gezegd ik ook wel want vijf lijkt me wel teveel met alle respect voor de mensen die het wel willen en kunnen. Laat iets weten
Veel succes gewenst en geniet er maar heel heel hééééééééééééééééééééééééééééééééééééél intens van. Van alles die jullie te gebeuren valt. Groetjes tamiEn je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.