Mijn wonder!
Door Ellen op 30/08/2005 - 11:48:
Het is mijn tweede verhaal dat ik hier neerpen. Een tijdje geleden schreef ik mijn verhaal over mijn moeilijke zwangerschap en de vroeggeboorte van mijn dochter Kyante. Met dit verhaal wil ik de mensen een hart onder de riem steken die het ook heel moeilijk hebben of gehad hebben.
Kyante werd dus veel te vroeg geboren. Na een dikke maand in de couveuse mocht ze naar huis. Dit was de dag waar ik zolang op gewacht had. Ik had veel verwacht maar dit niet: ik had een huilbaby!
Maandenlang was het een hel voor ons. Kyante werd vaak in het ziekenhuis opgenomen en ik zakte steeds dieper weg. De papa van Kyante stond telkens klaar voor haar als ik weer eens mijn bed niet uit geraakte. Ik had geen interesse in mijn kindje. Ik had zolang naar haar getracht en nu betekende het niets… Ik was depressief. Ik wou zo’n leven niet, met al dat gehuil.
Elk onderzoek dat we lieten doen, had hetzelfde resultaat: “Mevrouw, u hebt een huilbaby.”
Het was verschrikkelijk.
Maar ons meisje werd ouder en ik probeerde me een klein beetje moeder te voelen. En inderdaad, langzaamaan begon ik ons meisje graag te zien. Na een paar maanden stopte het huilen en Kyante begon te lachen.
Ik voelde me zo schuldig. Het gedacht dat ik zo’n slecht gevoel bij onze dochter had gehad, deed zo’n pijn.
Nu is ze 10 maanden oud en ik kan echt niet beschrijven hoe graag ik haar zie! Ze betekent alles voor ons. Ik kan nog wel eens mopperen wanneer ik ‘s morgens vroeg moet opstaan omdat ze huilt, maar als ik dan in haar wiegje kijk en haar gezichtje zie, dan ben ik de gelukkigste persoon op aarde.
Het mooiste geschenk is als ik thuiskomt van mijn werk, en ik haar ga ophalen bij oma. Wanneer ze mij, haar mama, dan ziet, is ze overgelukkig. Ze lacht en ze brabbelt tot ik haar in mijn armen neem, dan heeft ze rust want haar mama is thuis!
En nu voel ik mij op en top mama. Het moedergevoel is zoiets moois. Mijn vriend heeft mij onbeschrijfelijk veel gesteund en Kyante is zijn engeltje! Mocht er al een God zijn dan ben ik hem heel dankbaar voor mijn pracht van een dochter en een pracht van een man!
Een overgelukkige mama,
Ellen
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
hoi,
ik ken dat gevoel, men dochter is nu 20 maanden en heb nog altijd geen band met haar, terwijl ook nog 2 andere heb die ik doodgraag zie en wel een band mee heb! ik hoop dat die band met men dochter ooit er eens zal komen!
ik ben er soms ook verdrietig bij als ik haar dan zie spelen en lachen, maar ze is nu ook meer papas kindje!
we zien wel hoe het afloopt! ik hoop voor jou dat je een sterke band met je dochter houd, want kindjes zijn het belangerijkste op de wereld!
groetjes wendy en gezin
Door: m10 (profiel) op 01/09/2005 @ 18:31 
Hoi Ellen,
ik vind je verhaal echt aangrijpend. Ik wens je heel veel sterkte en wees je man dankbaar voor de steun! Ook al hebben wij geen huilbaby, ik weet niet of ik het zonder mijn ventje zou redden.
Door: Uw Molleke op 02/09/2005 @ 17:45
hey zoetje, uw ventje hier he.
telkens als ik uw verhaal lees, krijg ik het warm in m'n hart. de momenten dat ik voor ons engeltje gezorgd heb, als jij depri was, heb ik met heel m'n hart gedaan. Heb er nooit bij stilgestaan en heb gewoon naar mijn gevoel gehandeld. Jij en ons Kyanteke zijn het mooiste wat me ooit is overkomen.Jij hebt me een thuis gegeven waar ik altijd al van gedroomd heb. Als ik u en ons meisje zie, dan heb ik het gevoel dat ik thuis ben. Bedankt Ellen voor dit gevoel. Bij jou kom ik tot rust en voel ik me goed. We hebben als onze ups en downs gekend. Maar we zijn er telkens als sterker uit gekomen. Ik hoop dat we samen oud kunnen worden en dat we later kunnen terugblikken op een prachtig leven samen. Ik zie u graag mijn lieve schat. Ons kyanteke staat hier naast mij en moest u een dikke kus geven. xje en dikke knuffel
Door: kissie (profiel) op 02/09/2005 @ 17:58
hoi hoi
ik had in het begin een redelijke band et mijn dochter maar al gauw begon zij ook veel te huilen en ben er veel mee bezig geweest en overheen ha en op het cb ook verteld ze deden er niks aan tot dat ik weer moest werken trok ik het niet inderdaad huilen zo niet willen leven en waarom zij nou gewoon niet vrolijk kon zijn zoals andere kinderen.
maar toch gaan werken en nog steeds tegen mijn zin in maar kan niet anders tot voor 3 wkn geleden ben ik erachter gekomen dat mijn dochter het kiss syndroom had nu gaat ze naar een osteopaat en die zegt dat bijna alle klachten binnen 2 a 3 behandelingen verdwenen zijn.
huilen spugen schrikkerig niet willen knuffelen.
gelukkig is ze al iets veranderd en lacht ze meer en ligt ze ook in de box maar kan beter.
ik ken dus echt het moedelose gevoel terwijl je zoiets moois hebt.
succes allemaal
geniet van de kleintjes groetjes kissie
Door: Sofie (profiel) op 04/09/2005 @ 22:20
Zoals altijd na regen komt zonneschijn, ook wij hebben een vreselijke periode achter de rug, echt een diep zwart gat, maar het is zo snel vergeten het is soms moeilijk om dat gevoel van toen weer voor de dag te halen. Maar het heeft me wel veranderd moet ik toegeven de oude ik zal nooit meer terugkeren hoewel ik dat zo graag zou willen. Maar met volle teugen kijk ik naar de toekomst met een lieve man en schat van een zoon die overal achter waggeld en mama roept.
Maar het verlangen om nog een keer dat babytje in je armen te hebben omdat ik het op dat moment niet heb gekoesterd dat doet nog pijn.
Een tweede kind dat komt er niet, de kans dat het opnieuw zo zou zijn ...
Veel sterkte en goeie moed.
Sofie
Door: Anoniem op 22/09/2005 @ 17:29
hallo, ik weet ook heel goed wat voor een gevoel een huilbaby kan teweegbrengen. Ik heb er zo'n 3 gehad !! Mijn oudste zoon, nu 8 heeft tot zijn 10 maanden niet anders gedaan. Wij waren ten einde raad, maar van de ene op de andere dag was het plots gedaan. Het heeft dan ook 4 jaar geduurd vooraleer ik durfde denken aan een tweede. Mijn dochtertje, nu 3 was juist hetzelfde maar dan iets korter (tot haar 7 maanden). Ze had zodanige huilbuien dat ze er zelf niet meer uitgeraakte. Een echt zenuwenspel en weer van de ene dag op de andere gestopt. Nu is mijn jongste zoontje net een jaar geworden en ook hij heet het volgehouden zoals zijn oudere broer. Hij is nog steeds heel lichtgeraakt en zet het heel snel op een zagen. Hij slaapt ook heel onrustig. Ostheopathie heeft een lichte verbetering teweeggebracht maar niet om over naar huis te schrijven. Hij is gedurende 10 dagen opgenomen in Leuven omdat zij ook wel wouden weten wat het onderliggend probleem wel kon zijn. Wat bleek: mijn zoontje heeft een hele lichte vorm van epilepsie (waar hij vanzelf zou uitgroeien) maar waardoor hij dus heel prikkelbaar kan zijn en niet veel kan verdragen. Eind juni heeft hij de windpokken gehad en is door de koorts in stuipen gegaan. Weeral opname en de hersenscan toonde een zeer verstoord beeld en een vertraagde werking van de hersenen aan. De windpokken hadden de hersentjes ook aangetast en een ruggemergpunctie was een vereiste. Hij is nu bijna weer de oude maar er zijn toch nog bepaalde handelingenf en reacties waaruit men kan zien dat zijn hersentjes wel degelijk heel gevoelig zijn en het zal dus oppassen geblazen worden bij mijn kleine ventje.
Door: chris op 25/12/2005 @ 18:25
Wel Ellen,
Die God is er, en weet ook dat er nog een oma is die oneindig veel om die kleine Kyante geeft en die haar zo graag eens in haar armen zou willen nemen - dat wordt haar sinds haar geboorte spijtig genoeg ontzegd. Het zou ook anders kunnen.........
Door: Anoniem op 12/03/2006 @ 14:26
ik weet ni of iemand me kan helpen maar mijn peuter huilt s'morgens om 5 u om haar papfles ze was eigenlijk al van in het begin een moeilijke kind die ni doorsliep maar dat was ook een beetje te wijten aan het feit dat ze reflux had en daarvan last had maar nu wordt is het beter alleen het zo vroeg wakker worden in de dag eet ze goed maar toch en ze blijft huilen hopelijk heeft iem van jullie tip voor mij thx
Door: tante sarah en nonkel yoeri op 17/04/2006 @ 19:55
dag ellen, je weet niet hoe graag we kyante zien. het is zo een schatje, een grote deugniet. inderdaad als je haar gezichtje ziet dan schuiven zelfs onze donkere wolken weg in het leven. ik hoop ooit zelf mijn moeder gevoel een plaats te geven maar dat vergt tijd in ons geval, spijtig genoeg. Maar als ik even kyante zie dan voel je als vrouw, je moederhartje open gaan en dat is een zeer goed gevoel. wat zal dat dan geven als ik ooit die liefde zou kunnen geven aan mijn eigen kindje?
het waren moeilijke tijden wanneer ze pas geboren was en niet alleen voor haar maar ook voor jou.. daar word je inderdaad sterker van.
je mag fier zijn op je gezin en wat anderen ook zeggen, laat je niet forceren om dingen te doen die je niet wil.
wij zien jullie graag..
dikke zoen voor onze kleine trots KYANTE
Door: De ouders op 26/05/2006 @ 14:15
Wij hebben niemand iets ontzegd dat heeft ze zelf gedaan...
Door: Anoniem op 10/08/2006 @ 13:54
Wie is ze? Wat is jullie verhaal? misschien kan ik helpen
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.