Het verhaal van de "ingeburgerde" allochtoon.
Ik wil geen klacht indienen, maar ik zou wel graag mijn verhaal willen vertellen over de "gecamoufleerde discriminatie" die ik heb ervaren bij mijn zoektocht naar kinderopvang!
Ik ben de trotse mama van een prachtige dochter luisterend naar de naam Elanur. Ik ben Belgische van Turkse oorsprong. Mijn ouders zijn in 1974 van Turkije naar België gekomen. Ik ben hier geboren en ben 29 jaar. Ondanks het feit dat mijn ouders niet vertrouwd waren met het onderwijssysteem in België én ze de financiële mogelijkheden niet hadden, hebben ze er toch voor gezorgd dat hun 5 kinderen een hogere studie hebben kunnen afmaken. Zo heb ik de kans gekregen om de opleiding maatschappelijk werk te volgen. Dankzij hun emotionele en financiële steun ben ik geslaagd in deze studie en werk ik ondertussen al 5 jaar als educatief medewerkster rond o.a. het thema "onderwijs".
Vanuit mijn opvoeding en opleiding kan ik wel stellen dat ik een mondige, zelfstandige en "geëmancipeerde" vrouw ben. Ondanks deze "eigenschappen" ervaar ik haast dagelijks een "andere behandeling" enkel en alleen op basis van mijn afkomst. Dit gebeurt soms zeer openlijk, maar vaak verdoken.
Zo had ik bijna een huurcontract afgesloten totdat de verhuurder aan mijn naam kon afleiden dat ik van Turkse afkomst was en hij toch liever niet wou verhuren aan "vreemden". Of je wordt automatisch in gebroken Nederlands aangesproken. Of zoals tijdens mijn verblijf in het ziekenhuis, toen zijn er drie patiënten naast mij komen liggen, allemaal allochtonen (toeval of niet). Of mensen die je komen vragen waarom je geen hoofddoek draagt. Of je buurvrouw die vraagt of je het Nederlandstalige boek in je handen wel verstaat… De voorbeelden zijn eindeloos ! Kortom, heel vaak heb ik het wij - jullie gevoel ervaren.
Toch waren deze bovenstaande ervaringen helemaal niet zo pijnlijk als deze die ik heb ervaren in mijn zoektocht naar kinderopvang voor mijn dochter.
Tijdens mijn zwangerschap ben ik al vroeg op zoek gegaan naar kinderopvang van het stedelijke net. Zoals élke toekomstige ouder (los van herkomst) heb ik moeilijkheden ervaren bij het vinden van een geschikte plaats in de kinderopvang: elke dienst had andere richtlijnen, reglementen, hantering van wachtlijsten. Er was met andere woorden zeker geen heldere procedure die ik diende in acht te nemen. Zo vond de ene dienst dat ik te vroeg was voor een inschrijving, terwijl ik enkele maanden later van hen te horen krijg dat ik te laat was.
Ik had mijn ongeboren kind op verschillende plaatsen ingeschreven en zij noteerden telkens mijn gegevens. Ik kreeg de garantie dat ze mij zouden contacteren indien er een plaatsje vrij zou komen. Ik stelde mij wel heel wat vragen bij de manier waarop dit verliep.
Zo was er een medewerker van een kinderopvangplaats bij mij in de buurt die al mijn gegevens (naam, telefoonnummer, vermoedelijke bevallingsdatum, datum van 1ste dag kinderopvang,…) op een heel klein blaadje neerpende, terwijl ik mij afvroeg of daar dan geen standaardformulieren voor gebruikt worden. Zij stelde mij ook heel wat vragen waarvan de relevantie mij vaak ontging: of mijn echtgenoot al dan niet een nieuwkomer is, of hij Nederlands kan spreken, werk had,… Toen ik haar daarop attent maakte, antwoordde ze mij dat dit zeker in mijn voordeel zou werken aangezien ze met bepaalde quota werken. Ze verzekerde mij dat het er wel goed uitzag voor mij: allochtoon, wonende in de buurt, getrouwd met een nieuwkomer… Al deze gegevens zouden sterk in mijn voordeel werken bij het toekennen van een plaats in de kinderopvang.
En inderdaad, het zou ook in "mijn voordeel" gewerkt hebben, als zij deze gegevens zorgvuldig genoteerd zou hebben! Ze had buiten mijn adresgegevens echter niets genoteerd! Erg professioneel kun je dit toch niet noemen?
Mijn zoektocht binnen het stedelijke net heb ik uiteindelijk, na heel veel bezoeken en telefoontjes met heel veel teleurstelling en frustratie, opgegeven.
Ondertussen was mijn wolkje al geboren en op dat moment had ik nog steeds geen goede oplossing voor haar. Ik trok dus mijn stoute schoenen aan en nam opnieuw contact op met de kinderopvang bij mij in de buurt. Daar werd ik een lange tijd aan het lijntje gehouden tot ik ernaartoe ging.
Ik speelde wat blufpoker door te zeggen dat ik vanuit mijn job binnenkort een onderhoud had met de schepen van Onderwijs, en dat ik mijn persoonlijk probleem bij het zoeken van kinderopvang, zeker bij hem zou aankaarten. Pas toen kreeg ik een uitleg van wel een halfuur en hij ging prompt mijn inschrijvingsformulier zoeken in heel wat mappen. Doch tevergeefs… Hij vond dit nergens, waarvoor zijn oprechte excuses. Ik vertrok teleurgesteld én bovendien met een gebroken hart. Ik besloot dat kinderdagverblijven voor mij niet meer hoefden en ik zou mijn zoektocht toespitsen op een goede onthaalmoeder.
Dit was echter ook helemaal niet makkelijk: zoeken, zoeken, zoeken…
Uiteindelijk kon ik bij een onthaalmoeder terecht voor een kennismakingsgesprek. Wij praatten zeker twee volle uren, totdat ze besefte (via mijn naam) dat ik geen Italiaanse of Portugese van oorsprong was, maar wel een Turkse. Je zag zo duidelijk aan haar blik dat ze het toch niet zo begrepen had op Turken. Ze stelde mij immers zeer onnozele en domme vragen, waardoor ik het gevoel kreeg dat ik mij bijna moest bewijzen dat ik een goed "ingeburgerde" allochtoon ben. Ze vroeg mij o.a. of ik een sjaal ging dragen als ik mijn kind kwam halen (hoewel je duidelijk ziet dat ik geen sjaal draag, en dan nog?!), of zij mee moest doen aan de Ramadan, of ik mij hier al heb aangepast aan de Belgische waarden en normen… Daarbij wil ik wel even opmerken dat mijn Nederlands heel wat beter was dan dit van haar (dit even terzijde).
Daarbovenop kwamen nog een heleboel opmerkingen en vragen waarmee ik mij geen raad wist. Maar één ding was wel duidelijk: ook zij had het niet zo begrepen op "vreemden"! Het is onmogelijk om met woorden te zeggen wat er dan door je heen gaat als moeder. Want net als iedere andere moeder wil ik het beste voor mijn dochter en dat je dan wordt afgewezen op basis van je eigen herkomst en geschiedenis is bijzonder pijnlijk!
Achteraf reed ik doelloos door de straten van de stad om te bekomen van wat mij net was overkomen. Helemaal overspoeld door de emoties keek ik mijn dochtertje aan en beloofde haar op dat moment dat ik niet meer zou gaan werken en dat ik zelf voor haar zou zorgen. Als ik er nu aan terugdenk, voel ik nog de pijn van dat moment! Als klap op de vuurpijl, kreeg ik op dat moment een berichtje per SMS van deze onthaalmoeder met de mededeling dat ze mijn kind toch niet kon opvangen en verder wenste ze me succes bij mijn zoektocht naar opvang!
Die nacht leek alles donkerder dan anders en de hele nacht heb ik gehuild. Bittere tranen, maar… Niet omdat ik geen plaats had, niet omwille van domme vooroordelen, niet omdat ik mij haast moet schamen om Turkse te zijn, niet omdat het zo moeilijk is om als Turkse telkens je eigen herkomst opgeplakt te krijgen, niet omdat de samenleving mij nooit als persoon ziet maar telkens als groep, niet omdat ik met deze groep telkens in een hokje wordt geduwd, niet… Een lijst die jammer genoeg haast eindeloos is.
Bittere tranen echter om het feit dat een klein, lief en onschuldig kind meegesleurd wordt in deze negatieve maalstroom van de samenleving en ik niet de kracht heb om dit tegen te gaan. Tranen van onmacht, frustratie, woede en verdriet ook. Verdriet omdat men de mens achter mijn "Turks-zijn" niet ziet en daardoor ook mijn dochter haar toekomst aantast!
Ik reageer niet uit woede, maar vanuit een sterk rechtvaardigheidsgevoel wil ik tegen deze vorm van onrecht reageren! Het is als jonge mama al niet makkelijk om je weg te vinden in de opvoeding van je kind. En die weg is sowieso al voldoende bezaaid met onzekerheden en twijfels als jonge ouder!
Ondertussen heeft mijn dochtertje een plaats in een stedelijk kinderdagverblijf. Nu gaat ze bij een onthaalmoeder, waar ze met open armen wordt opgevangen.
Ik vraag me nu al af hoe dat bij een inschrijving op school zal verlopen. Zal mijn kind ook daar goed of niet goed genoeg worden bevonden?
De wij-zij opstelling zou vandaag de dag moeten doorbroken worden, waarbij openheid en begrip voor elkaar kan bijdragen tot een nieuwe samenleving. Bovendien is de samenleving nu eenmaal divers en ze zal dat ook blijven in de toekomst. Daarvoor is een blijvende aandacht voor het omgaan met diversiteit nodig.
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: Anoniem op 18/09/2005 @ 23:52 
Mag ik ff een en ander relativeren? Ik ben gewoon Nederlandse maar omdat mijn ouders een wel zéér alternatieve leefstijl aanhingen mochten bep. kinderen ook nooit met me spelen.Zelfs bep. famillieleden keken op ons neer, tijdens logeerpartijen in het vakantiehuis van mijn oma was een oom zo 'vriendelijk' te roepen dat wij geen bedden nodig hadden omdat we wel gewend waren op de grond te slapen!
Ik vind, je word er groot van en je leert dat niet iedereen in de wereld even lief en aardig is.Wat voor een ander vanzelf sprak was het voor mij nooit.
Op mezelf wonen? Er waren alleen sjabbi huurkamertjes beschikbaar...ik zag vluchtelingen die meteen over zelfst. woonruimte konden beschikken.Omgekeerde discrimminatie maar daar mag je niks van zeggen...
Maar hoe ouder je word, hoe meer je je schouders er over ophaald.Ik heb zussen die zogenaamd zo zielig zijn omdat ze bijstand hebben en geen relatie.Ze krijgen alles in het handje gedrukt van pa en moe, dezelfde ouders die naar hun kleinkinderen niet omkijken, die geen opa en oma genoemd wensen te worden.
En ik had er wat voor gegeven om net als anoniem van 14:14 u. met open armen ontvangen te worden door de schoonfamillie, maar ook die zagen alleen mijn afkomst en status ('maar huisvrouw') en veegden de voeten aan mij en de kinderen af...enige warmte en hartelijkheid was teveel gevraagd.Ik had geen hoge studie gedaan, verdiende niet klauwen met geld en stopte mijn kinderen niet full- time weg in de opvang om lekker alleen maar aan mezelf te denken met kinderen als status symbool.Aan mij valt geen eer te behalen, maar ik ben het bewijs dat je geen Turk, marrokaan of weetikveel hoeft te zijn om gediscrimmineerd en/ of als oud vuil behandeld te worden.Vraag het de uitzendmiepjes maar die mij smalend alleen poetswerk aanboden...als ik een turkse of marrokaanse intecedente voor me had kon ik het wel helemaal vergeten!
Omgekeerde discrimminatie, het komt óók voor, ookal heb je er vaak niet om gevraagd.Omdat je mondiger bent dan de rest, omdat je overal opvalt en omdat je je soms weigert neer te leggen bij sommige omstandigheden.
Door: Vlinder op 20/09/2005 @ 19:43
Of zoals wij, leven in de VS, is er ook vaak sprake van verborgen discrimminatie.Onz zoontje, zelden uitgenodigd voor verjaardagen was in zijn bed aan het huilen omdat hij geen vriendjes op zijn verjaardag had...wat moet je dan, als ouder?
We vallen overal nét buiten.Je hebt een buurtbewoner wel -tig keer duidelijk gemaakt dat je kinderen bang zijn van haar keffende hondje,er worden wat excuses gemompeld maar komen we van vakantie terug dan word dat hondje 'per ongeluk' naar buiten gezet om ons weer urenlang aan te keffen.
Of je denkt leuk naar een feestje van de zaak te gaan, kom je binnen, is het een en al coctail jurken en high heels...en die mevrouw die in het park niet van je af te sláán was trekt ineens een heel vies gezicht en wil liefst niks met je te maken hebben.
Zo is ons leven hier, in de buurt word je gedoogd en we lopen soms tegen zaken aan die voor natives heel vanzelf spreken maar die wij niet wisten of niet begrijpen...
Soms is het tijd je even te bezinnen, te kijken wat je allemaal wél hebt...en, ja, dan valt het eigenlijk allemaal best wel mee.
Door: Anoniem op 22/09/2005 @ 11:52
Heel erg om die dingen te horen, zeker als het over kinderopvang gaat.
Het is natuurlijk allemaal een mooie gedachte dat discriminatie niet bestaat, en rascisme al helemaal niet. Zelf ben ik een op en top vlaamse, en heb in mijn vriendekring wel meer als 1 nationaliteit zitten.
Een allochtone, wel heel aangepaste vriendin, heeft ook te maken met problemen, gaande van een huurhuis vinden tot werk vinden ed. Het is echt wel een toffe madam, ze woont zelfs samen met een belgische vriend, haar ouders hebben zich hier ook helemaal aangepast.
Jammer voor haar dat inderdaad iedereen over dezelfde kam wordt gehaald.
Moet wel zeggen dat ik het ook wel haat dat je dadelijk als rascist wordt uitgemaakt als je maar een opmerking maakt. Zelf vind ik het wel heel belangrijk dat iedereen de taal machtig is, zeker als je hier al meer dan 5 jaar woont, vind ik het heel erg als je sommige hoort die niet eens moeite willen doen.
Zelf heb ik ook al negatieve ervaringen met niet-aangepaste-allochtonen, en natuurlijk, als je dan iemand ziet met een hoofdoek, of iemand die slecht nederlands spreekt, dan heb je altijd de neiging om te denken "daar heb je 'r weer een".
En negatieve ervaringen, mag ik er dus op duiden dat rascisme zeker niet alleen uitgaat van ons belgen, ik kan er van meespreken!
Als ik nog jong was en met een vriendin op stap ging, vermeden we ook bepaalde zaken waar veel allochtone jongens kwamen, en we liepen zeker niet half-naakt rond, maar die konden echt doen of dat je een stuk vlees was, en als je iets te hevig nee zei, dan kwamen ze maar intimideren met de rest van de vrienden.
Als je daar zo'n paar keer tussen hebt gestaan, te bibberen op je benen, dan krijg je wel van die rare gedachten.
Nu ik weet het wel, krapuul bestaat overal, welke nationaliteit ook, het probleem is dat die meestal het meeste drukte maken, en ook het meeste opvallen.
Om maar te zeggen, ik ben geen rascist, ik zal zeker niet naar iemand toegaan van: jij bent zwart of bruin of geel, dus ik moet je niet. Want mijn beste vriendin is zelfs geen "echte" belgische, maar heb dus ook wel mijn bedenkingen en ervaringen.
Om maar te zeggen........
Door: Anoniem op 22/09/2005 @ 11:57
Trouwens nog even in aanvulling van het vorige bericht, mijn vriendin, zelf een allochtoonse, vind het heel erg dat zij zelf, dikwijls geconfronteerd met discriminatie, zelf wel eens denk van "gij vuile....." als ze geconfronteerd wordt met niet-aangepaste mensen hier.
Want zij wordt op haar beurt als veel "te westers" beschouwd door een heel aantal mensen
Door: Chrisje op 22/09/2005 @ 22:30
Ik denk dat het er maar aan ligt hoe je in het leven staat.Het probleem van veel allochtonen is dat ze van jou verwachten dat je hen begrijpt, elke misstap is meteen racistisch en discrimminerend, maar de meesten blijven maar in hun eigen subcultuurtje ronddraaien, ze hebben als het ware hun eigen wereldje gecrëerd en geen oog voor wat zich daarbuiten afspeeld, geen enkele interesse (of het moet goed te pas komen...) voor de westerse cultuur.
Ik heb zo vaak meegemaakt dat alles en iedereen zich maar aan hen moest aanpassen.Een mooi voorbeeld is toen ik bevallen was van onze tweede.Een turkse man wou, ondanks dat het geen bezoekuur was, toch met 10 kinderen bij zijn vrouw op bezoek.Dat kon niet, dus dat was meteen discrimminatie...
Dat je als mede kamer gebruiker misschien wat privacy zou willen hebben, zijn onbeschofte geloer naar alle vrouwen absoluut niet op prijs steld, dat gaat er bij zo iemand niet in.
En dan moet ik ze nog serieus nemen, ga toch weg...de wereld draait alleen om hen!
Door: zaara op 22/09/2005 @ 23:09
ik heb ook een woordje te zeggen,
ik ben een belgische van marokkaanse afkomst en zoals jullie zeggen, je hebt overal wel slechte mensen.
Ik ben een heel sociaal iemand ik ben bezig met een opleiding en zit alleen met belgen in de klas geloof mij ik wordt altijd heel viez bekeken,misschien omwille van mijn hoofddoek of mijn origine.
ze hebben tot nu toe nog nooit een goeiendag gezegd ik probeer altijd gewoon lief te lachen maar ik krijg nooit aandacht van hun,ze doen alsof da ik ni besta en da vind ik heel erg het is een klas normaal zouden wij er voor elkaar zijn, maar geloof mij als ik afwezig ben kan ik echt ni op hun rekenen en da vind ik dus ook heel erg. Maar het ergste van al ze doen heel schijnheilig, al geluk dat de leerkrachten zelf heel sympathiek zijn.
het zit zo ik volg daar samen met hun een lerarenopleiding, dan vraag ik me af hoe gaan ze het doen als ze les gaan geven voor allochtenen als ze mij al zo behandelen als volwassene.
ik heb altijd belgische buren gehad en ik heb nooit problemen met hun gehad.ik ben altijd digene die naar hun vraagt en als ik iets maak van traditionel eten vergeet ik hun nooit.
ik vind ni da een mens moet worden bekeken omwille van hun uiterlijk maar omwille van hun hart. wij zijn uiteindelijk allemaal mensen of wij nu zwart zijn of geel of bruin wij zijn uiteindelijk allemaal geschapen uit stof, daarna uit een levenskiem, dan van een klonter bloed, daarna uit een klompje vlees, volkomen en onvolkomen in maaksel.
ik weet echt ni waar dit naar toe leid maar ik hoop toch echt een happy end.
het is echt heel moeilijk geworden in deze maatschappij, ik ben nu 3 jaar werkloos telkens als ik bel voor een afspraak voor te gaan solliciteren word ik heel lief verhoord aan de telefoon tot ze mijn naam horen dan klinken ze anders,ik heb echt geen geluk in deze maatschappij
.ik wil zo graag werken voor mijn toekomst.dus jullie zijn niet alleen die worden gediscrimineerd.
nog vele kusjes
Door: nimué op 23/09/2005 @ 10:00
zeg mensen,
maar hier word niet gediscrim.
iedereen is hier welkom.Of het nu om te werken is(gezinshulp)of de vriendinnetjes en de vriendjes van de kinderen.
er zullen toch wel nog mensen zijn zoals wij,niet iedereen is vl blokbelanger hé.
de juf van mijn dochtertje is ook niet van belgische origine.
voor mij zijn er maar twee soorten mensen,met een goed of met een slecht karakter.
mischien moet je minder lief lachen en meer een houding krijgen van,hier ben ik,en wie mij niet wil,pech;Ik ben zoals ik ben en je neemt me maar zoals ik ben.
ook wij moeten zo een houding aan nemen.
weet je we hebben zes kinderen en zijn daarom ook meestal buitenbeentjes.Komt er nog bij dat we een zwaar gehandicapte zoon hebben,dit zijn in belgie allemmal redenen om gediscrim te worden.
Wel ze doen maar,wij zijn meestal wel gelukkig,hangen heel erg aan elkaar mischien is dat wel de reden dat mensen jaloers zijn.
Er zijn belangrijker zaken dan kleur en godsdienst,en zeveraars zullen er altijd zijn.
mischien word het eens tijd dat die gediscrim worden.
Nimué
Door: Anoniem op 23/09/2005 @ 11:51
Hallo,
ik ben de trotse mama van een dochter van 4 jaar en een zoontje die nu 4 maanden oud is. Mijn partner is Belg van cambodjaanse afkomst. We hebben bewust voor Nederlandstalige namen gekozen. Het was vooral de papa die erop aandrong. Ze hebben al een vreemde achternaam en zien er oosters uit dus geef de mensen niet de kans om ook nog eens met hun voornaam te spotten. Dat is zijn visie. Ondertussen gaat onze dochter naar een nederlandstalige school in de buurt. We wonen in het Brusselse dus hier zijn de scholen sowieso gemengd op het vlak van nationaliteiten.
Maar ook andere nationaliteiten dan Turken of Marokanen moeten soms rare opmerkingen aanhoren. Toen ik de eerste keer met onze dochter naar het werk ging kreeg ik daar de opmerking van een collega dat ze toch wel erg bruin was. Domme gans dacht ik bij mezelf. Of als andere mensen zeggen dat mijn partner "ne goeien Belg is want hij praat Nederlands en heeft werk." Of als we ergens de familienaam van de kinderen moeten spellen krijg je soms ook zo van: hoe noemt dat kind? is ze Belg enz...
Weet ge den boom in zeggen ze bij ons. Laat die mesen maar zeggen en doen. Als het natuurlijk problemen geeft om kinderopvang te vinden of je kind ergens in een school in te schrijven dan kan je dat niet zomaar voorbij laten gaan.
Ik probeer altijd beleeft te blijven maar als mensen te ver gaan in hun opmerkingen wijs ik ze daar wel op.
Door: sem op 28/09/2005 @ 13:45
Ik heb alle reacties gelezen, als een Nederlandse van Turkse afkomst denk ik dat iedereen beetje gelijk heeft. Ja ik hoor jullie wel zeggen "het zal wel". Ik zelf vind dat het probleem bij de communicatie ligt, niemand durft aan elkaar te vragen wie,wat doet , waarom doet, hoe dat in elkaar zit enz. enz. Als je elkaar niet kent dan kan van alles fout gaan. Ik zat op meao met aantal Nederlandse kinderen , we toen nooit goede contacten gehad maar toevallig gingen we bij de zelfde werkgever in dienst. Toen ging ik haar vertellen dat ik haar opmerkingen van toen niet leuk vond, waar wij ons zo gedraagden. Ze ging toen pas mij begrijpen en zei dat ze ons niet eerlijk hebben behandeld.
Solliciteren? ja ik heb ook problemen gehad, telefoon gesprekken was goed ik werd uitgenodigd voor gesprek maar zodra ze zagen dat ik hoofddoek draag kon ik aan hun gezicht zien dat het niks zou worden.
Ergens hierboven werd geschreven dat je op moet komen voor je rechten, dat je jezelf moest laten respecteren. Ik geef 100% gelijk, het is inderdaad een kwestie van je zelf laten horen.
Wat betreft de mensen die zeggen dat ze ook gediscrimeneerd worden, kan ik zeggen dat ze op hun beurt ook gelijk hebben. Sommige allochtonen doen er niet veel aan om beetje in te burgeren. Als een allochtoon zelfs ik erger me eraan.
In deze leven moet je toevallig op de goede tijd op de goede plaats zijn. En als dat niet zo is moetje naar de volgende mogelijkheden gaan kijken. Laat nooit je leven verpesten omdat ze je niet willen accepteren.
Mijn hoop is dat het in de toekomst heel wat verandering in zal komen. 2e en 3e generatie gaat naar school , gaat goede opleidingen volgen dan kunnen ze ook dat mening misschien laten veranderen.
Probeer altijd elkaar te respecteren , accepteren hoeft je niet als je maar probeerd elkaar te begrijpen. Dan is het voor iedereen makkelijk om met elkaar om te gaan.
Groeten,
Door: nancy op 29/09/2005 @ 15:46
Het is ronduit schandalig, die racistische belgen! Ikzelf ben belgische en getrouwd met een belg van Indische afkomst, zijn familie is hiet zo'n 30 jaar geleden komen wonen en hij werd in Belgie geboren. We hebben samen een dochtertje, waaraan je niet echt kunt zien dat ze half indisch is, want ze is heel blank, maar mijn man zijn broer is getrouwd met een indisch meisje en hun zoontje, die er uiteraard wel indisch uitziet zit bij m'n dochtertje in de klas. Ongelooflijk hoe dat kind door andere ouders bekeken wordt, zo riep een klasgenootje zijn naam in het naar huis wandelen van school en hoorde zijn mama de moeder van dat klasgenootje zeggen dat ze niet mocht praten tegen dat uitschot, die vuile zwarte!! De kinderen worden dus al van kleinsaf als racist opgevoed, voor mijn part verdient dat mens het zelfs niet op moeder te zijn! En dit is nog maar het begin voor dat arme ventje, want hij gaat nog maar naar het tweede kleuterklasje, wat zal het worden als die kinderen groter en mondiger worden? Ook mijn dochtertje zal ongetwijfeld omwille van haar achternaam geconfronteerd worden met deze zaken, en eerlijk gezegd, ik denk dat het alleen maar erger gaat worden in Belgie
Door: Anoniem op 02/10/2005 @ 18:14
Voor Nancy. Ik heb hierboven ergens gereageerd en weet je, het is inderdaad heel pijnlijk als je als kind in de klas uitgesloten wordt maar de manier waarop je als ouder hiermee omgaan is van cruciaal belang.
Als je als ouder negatief gaat opstellen zal het kind zich defensief gaan opstellen en dan is er voor communicatie geen plaats meer.
Zorg ervoor dat het kind een sociaal en assertief bestaan kan leiden zodat het zelfvertrouwen kan opbouwen en de problemen worden hiermee voor het grootste deel opgelost.Sport is hiervoor een goede remedie. Zelf deed ik veel sport en mijn woede uitte ik dan ook op die momenten. ALLE WOEDE WAS ERUIT, soms zelf met een kreet. Daarna was ik een ander mens en sterker.
Zeg zelf, een blij en sociaal kind spreekt iedereen aan. Daarom is het belangrijk dat je als ouder een positieve houding moet aannemen om zo het kind meer zelfvertrouwen te geven over bepaalde problemen.
Hiermee wil ik duidelijk maken dat je kind weet dat hij er anders uitzicht maar zich daarom niet minder waardig moet voelen en dat zelfvertrouwen komt het kind ten goede om het probleem op te lossen en het vertrouwen te winnen van die "zogezegde" racisten.
Door: Anoniem op 04/10/2005 @ 05:49
Ik geloof absoluut niet meer in de multi culti samenleving.Mensen verwachten maar dat anderen hén begrijpen, zich aan hén zullen aanpassen.
En weet je wat ik niet begrijp? Je mag in NL alle vlaggen voeren behalve de Nederlandse want dan ben je meteen racist.
Ik heb het opgegeven en heb me tot Amerikaan genaturaliseerd, heb geen zin een voetveeg te worden van zogenaamde andere culturen waarvoor ik respect MOET hebben maar die verder lak aan alles hebben.
En hier mag je wel met een vlag lopen...gelukkig.Plus dat de hele wereld op 9-11 kennis heeft kunnen nemen van een van de duistere kanten van de islam...geweldig he??? En het ergste is, die mensen schamen zich nergens voor...
Door: Jurgen op 09/10/2005 @ 07:11
Laten we met z'n allen eens nadenken over het waarom van deze discriminatie. Mochten de kranten niet volstaan met criminele feiten gepleegd door allochtonen bijvoorbeeld zou de angst van heel wat mensen niet nodig zijn... Ikzelf ben bevriend met een Marokkaan die zich volledig aangepast heeft aan onze wetten en normen. Hij kan de reacties van de mensen wel begrijpen, het is nu eenmaal een feit dat er in bepaalde steden de meeste feiten gepleegd worden door allochtonen. We moeten hier zeker geen doekjes om winden en dat stemt hem zeer droevig want op deze manier zullen de welwillenden zoals hij het altijd moeilijk hebben bij het zoeken naar een woning, werk of in dit geval zelfs maar simpelweg kinderopvang.
Door: nimué op 09/10/2005 @ 12:16
sorry hoor jurgen,maar de meeste feiten worden niet gepleegd door alochtonen.Ze worden alleen maar meer benadrukt in de media.
Ofwel moeten ze er altijd de nationaliteit bij vernoemen ofwel nooit vind ik.
Heb je ooit al eens weten schrijven over een belg van belgische origine,neen hé,wel over een belg van deze of gene origine.
Mensen trappen hier nog altijd in de val die in amerika al zolang openstaat.
Schrijven over andere rassen en zo de angst aanwakkeren.
een angstig volk luistert nauwer naar de leiders hé.
Neen hoor,tussen elk koren zit kaf,overal.
Door: Anoniem op 10/10/2005 @ 10:43
Ik ben een belgische, getrouwd met een belg van Indische afkomst, we hebben een zoontje en verwachten een tweeling. Mijn man is in Belgie geboren, heeft al jaren een vaste job, betaald zijn belastingen, is geen crimineel, alleen een hardwerkende papa, van bijna 3 kindjes. Maar als je eens wist hoe mensen ons deze dagen bekijken als we gaan winkelen of samen ergens naartoe gaan. Overal vuile blikken en heel vaak racistisch commentaar! Dit is veel verergerd sinds 9/11. Mijn man is nochtans helemaal niet voor de islam, heeft geen baard, ik loop niet gesluierd maar ben integendeel heel modern, want ik ben immers belgische. Maar denk je nu dat dat iets uitmaakt? Mensen vinden het blijkbaar nodig om te pas en te onpas hun mening over terroristen duidelijk te maken als wij in de buurt staan, waarom? Wat hebben wij ermee te maken? Waar moeten we dan naartoe? Mijn man is nog nooit in Indie geweest, en kent niets anders dan belgie, hij spreekt vlaams, nog platter dan ikzelf. Ongelooflijk hoe dom mensen kunnen zijn hé!
Door: Master op 10/10/2005 @ 18:34
Ja maar anoniem -10;43- , je wéét dat belgen in veel dingen erg bekrompen kunnen zijn, dus door daar te blijven wonen maak je het jezelf niet echt makkelijk.
Haal je schouders toch op voor racisten, ze weten immers niet beter.Door jezelf erdoor te laten verlagen kom je immers ook niet verder...
Ik denk dat het leven is wat je er zelf van maakt, laat het dan ook niet door anderen verpesten!
Door: KELLY op 13/03/2006 @ 21:07
ikzelf ben ook getrouwd met een marrokaanse man we hebben 6prachtige kindjes BEWUST ook ik heb moeten opbotsen tegen vooroordelen zoals ze is met marokaan en ze moet zooveel kindjes kopen of ze krijgt slaag allemaal onzin
ik ben van het principe trek het me niet meer aan laat ze stikken in hun jaloezie als je zelf maar gelukkig bent ik zeg altijd als je moet wakker liggen van al die comentaar dan lig ik elke nacht wakker ik vindt het wel erg voor u mevr zo heb eens ervaren als mijn zoontje in de kleuterklas zat hij kwam al huilend thuis met de mededeling dat iedereen was uitgenodigd voor een verjaardagsfeestje en hij niet 
ik de volgende dag naar school om te vragen of dat klopt en het kindje antwoorde dat mijn zoon niet mag kpmen omdat hij niet belg was WAT ZIELEG maar voor een kind van 4was dat verschrikkelijk dus ik op een vriendelijke manier naar die mama en wat zei ze OEI BEN JIJ DE MAMA dat wist ik niet ik zei mag hij nu komen nee dankje ik heb mijn mening gezegt tegen die mama ik wou zooveel zeggen ma weet je zon mensen zijn het niet waard ik ben van mening heb respect voor elk geloof en zo zal ik mijn kinderen opvoeden ik zeg altijd als mijn gezinnetje ma gelukkig is en mevr trek het niet aan want zon mensen RONDUIT ZIELIG EN HEBBEN NIETS ANDERS TE DOE en meestal zijn ze nog jaloers groetjes oh ja ik ben terug zwanger dus de roddels kunnen beginnen maar so what?????
Door: Mama van 3 op 04/10/2006 @ 17:15
Wij wonen nu enige maanden in een klein dorp en ook ik heb mogen ervaren dat iedereen in de klas werd uitgenodigd voor een feestje, behalve mijn dochter.
Bij mijn zoontje ging het er zelfs nog grover aan toe, via haar kind liet de moeder weten dat mijn zoontje niet welkom was.De rest van de klas wel, en op de dag zelf liepen ze een speurtocht tegenover ons huis...
Tuurlijk vind ik het fijn als mijn kinderen er ook bijhoren, maar door veel moeders word het je nagenoeg onmogenlijk gemaakt.En nu heb ik zelf een dilemma, want wie ga ik voor mijn dochtertjes verjaardag uitnodigen...zij die nooit uitgenodigd word???
Door: Anoniem op 11/10/2006 @ 15:20
Alle verhalen die hier staan, vind ik heel erg, dat er zo met anderen word omgegaan. Ik vind racisme en discriminatie niet kunnen, maar het is er helaas wel.
Maar aan de andere kant word het tegenwoordig, ook door de regering en allerlei instanties er niet makkelijker op gemaakt.
Zo heb ik zelf ervaren dat mijn ouders geen urgentie zouden krijgen voor een woning, nadat ze helaas door schulden hun huis uit werden gezet, maar het allochtonen gezin dat naast mijn ouders stond (en waarvan ik alles mee heb kunnen horen) kregen wel urgentie zonder ook maar 1 goede verklaring af te geven... Wij stonden op straat en mochten het uitzoeken, zij hadden een woning die hen niet beviel aangezien het te klein werd, doordat mevrouw zwanger was van haar zoveelste kindje,maar kregen gewoon urgentie om zo snel mogelijk ergens anders te gaan wonen! Sorry, maar door zulke dingen die er dan gebeuren, is het niet heel raar dat er discriminatie is. En dit ligt op zulke momenten niet aan de allochtonen mensen, maar aan de instanties die dit uitvoeren!!
Ik zelf ben geen racist en discrimineer ook niet (heb zelf genoeg allochtonen vrienden gehad en zelfs een relatie gehad met een jongen van Tunesische afkomst)
Maar op deze manier, word het voor de Nederlander er niet makkelijker op gemaakt, want ik krijg heel sterk het gevoel dat wij Nederlanders alles maar moeten pikken van de allochtonen mensen en dan wil ik niet beweren dat dit komt door de allochtonen mensen, maar voornamelijk door hoe de regering hiermee omgaat...
Door: Fee (profiel) op 18/06/2008 @ 15:49
Ik vind het echt heel triest dat men niet gewoon kan doen tegen elkaar. En dan vind ik het voor de kinderen nog het allerergste als zij buitengesloten worden van feestjes etc. Dan ben je toch geen aardige ouder? Vraag me af waarom iemand een kind niet uitnodigd terwijl die persoon zelf kinderen heeft! Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet dol ben op de islam. Ik vind een hoofddoek bij een moslimvrouw onbegrijpelijk,maar ik zal niet onaardig of gemeen tegen haar zijn. En haar kinderen zouden op mijn kinderfeestje ook welkom zijn en lief behandeld worden!
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.