Voor ouders:

Vruchtbaarheid
Zwangerschap
De bevalling
De baby
Tweelingen
Peuter & kleuter
Vaderschap
» Actueel! »

 

Door ouders:

Verhalen
Columns
Uitspraken

 

< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Ook ik had een buitenbaarmoederlijke zwangerschap...

Hallo allemaal,

Na 20 jaar heb ik weer een relatie met mijn allereerste vriend. Hij was gescheiden van zijn vrouw en mijn relatie was ook net over, toen ons pad weer kruiste. Het leek wel of er in die 20 jaar weinig veranderd was. We hadden allebei wat relaties achter de rug en hij had uit zijn laatste relatie 2 dochters. Ikzelf had geen kinderen. Toen ik 21 jaar was, heb ik wel een miskraam gehad maar daarna ben ik niet meer zwanger geweest.
Na een poosje besloten we te proberen om een kindje te verwekken. Ik stopte met de anticonceptie en meteen de eerste maand was het raak. Allebei hadden we er niet echt op gerekend dat het zo snel zou gaan. Iets in me zei al meteen dat het echt zo was maar pas na 3 zwangerschapstesten waren we er zeker van. Ik was behoorlijk misselijk en dat was dan meteen de extra bevestiging dat we zwanger waren.

Na ruim 6 en halve week kwam er wat bruinachtig bloed vrij. Dit had ik al eens eerder meegemaakt, en heel langzaam bekroop me toch het gevoel dat het mis zou gaan. Twee dagen later werd de afscheiding helder rood en de miskraam zette zich zonder al te veel problemen door. Doordat ik al eerder een miskraam had gehad (op 10 weken) herkende ik het vruchtje in wat ik verloor. Leuk is anders maar onder het motto: “het kan gebeuren”, geef je de moed niet op.
Twee weken na de miskraam kreeg ik mijn “echte” menstruatie. Dus nieuwe poging, nieuwe kansen. En ook deze keer was het meteen raak. Ik had, in tegenstelling met de vorige keer, helemaal niet het gevoel zwanger te zijn. Sterker nog ik zat te wachten op mijn menstruatie. Maar die bleef uit.
De zwangerschapstest loog er niet om en was zo duidelijk positief dat we het wel moesten geloven. Ook nu kwam de misselijkheid weer goed op gang. Maar nog steeds zei mijn gevoel niet zwanger te zijn.
In de vijfde week weer wat bruinige afscheiding. Een gevoel van onmacht welde op. Afwachten maar… De volgende dagen verdween de bruinige afscheiding. Dit gaf weer wat hoop dat het toch goed zou gaan.

Op zaterdag vierde ik mijn verjaardag want zondag zou ik 35 worden. De hele dag had ik al een wat zeurende pijn in mijn buik. ’s Avonds werd de pijn steeds heftiger. De zaterdagavond, met een huis vol visite, duurde lang. Ik was niet echt vrolijk maar je probeert er het beste van te maken. Op zondag ging het een heel stuk beter en had ik niet meer zo’n hevig snijdende pijn in mijn buik.
Op maandag morgen was de pijn weer gewoon terug en aan de linkerkant van mijn buik voelde het niet goed. Ik besloot toch maar naar de dokter te gaan. Voor ik naar de huisarts ging, had ik op Internet al uitgezocht hoe het zat met een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Op de verschillende sites die hier iets over schrijven, ontdekte ik dat een stekende pijn een aanwijzing voor een BBZ kon zijn.
Het bezoek aan de huisarts werd bijna een strijd. Ik moest hem vragen mij te onderzoeken. In eerste instantie vond hij dit niet nodig. Hij constateerde dat de pijn die ik had waarschijnlijk toch gewoon van mijn baarmoeder kwam. Hij adviseerde mij om naar huis te gaan, het rustig af te wachten en een paracetamol tegen de pijn te nemen. Maar ik was het niet met hem eens. Ik vertelde hem over mijn eerdere miskraamervaringen en uiteindelijk - als ik het dan echt wou - kon ik voor de zekerheid een echo laten maken. Dat leek me een heel goed plan.
Daarna ging het heel snel. De gynaecoloog ontdekte meteen dat de vrucht in mijn eileider zat en dat mijn eierstok vol met bloedstolsels zat. In mijn buikholte zat ook al wat bloed. Het was toen half 10 ’s morgens.
Om half 11 lag ik in de OK en heeft de gynaecoloog een EUG gedaan. Mijn linker eierstok was ernstig beschadigd en werd samen met de eileider verwijderd. De rechter eierstok en eileider waren helemaal oké.

Het klinkt misschien wat vreemd maar ik heb het idee dat het probleem om zwanger te blijven, nu opgelost is. Ik ben vrij nuchter in dit soort dingen. Het komt allemaal wel goed. Maar nu ga ik eerst maar herstellen van de operatie.
Wat ik iedereen wil meegeven is: luister naar je eigen lichaam en kom voor jezelf op. Als het aan mijn huisarts had gelegen, zat ik nu nog met een paracetamol op de bank! Met alle gevolgen die een buitenbaarmoederlijke zwangerschap met zich mee kan brengen.

Door: Ami op 26/09/2006 @ 10:17

Hoi A.

Allereerst sterkte met het verlies. Ik heb onlangs ook een BBZ gehad en ken dit verhaal ook maar al te goed. Sinds begin dit jaar neem ik ook geen anticonceptie meer en begin september had ik een voorgevoel dat ik zwanger was. Een week voor mijn NOD had ik een test gedaan en was supperpositief. Uit mijn bloedonderzoek hadden ze een hoge waarde vastgesteld, dat kon verschillende redenen hebben maar niks om je zorgen over te maken zeiden ze. Een week later kreeg ik ook last van bruin bloed, was ook normaal kon innestellingsbloed zijn. Nog een week later(was toen ong 5 weken zwanger) kreeg donderdagnacht ik hevige buinpijn en moest een paar keer braken maar had geen koorst. (mijn partner had eerder die week nog buikgriep gehad, dus het kon zijn dat ik het ook had) 's Morgens ben ik nog naar het werk gereden en op een gegeven moment kwam die buikpijn terug. Ik had op dat moment geen bloedverlies meer, toen ik recht wou staan ben ik bijna flauwgevallen, dat was het signaal om naar de dokter te gaan. De spreekuren waren volledig volzet en heb aan de deur gewacht tot ik haar kon spreken. Aan de hand van de klachten dacht ze ook aan buikgriep of blaasontsteking, maar was er ook niet gerust in, toen zij contact opnam met spoed vertelde ze haar dat ze maar bloed moest trekken en morgen nog eens en dan maar zien wat er gedaan moest worden. Na een paar keer aandringen van de dokter mocht ik toch langs spoed gaan. Eens daar aangekomen (die rit bleek een eeuwigheid te duren) heb ik een kwartiertje moeten wachten en heeft de gyn. van wacht mij kunnen onderzoeken, daar stelde ze vast dat het een BBZ was. Ik kon het niet geloven, eerst dolgelukkig en nu ... Binnen het half uur lag ik in het OK. Na de operatie kwam de gyn. even langs en vertelde me dat het goed was dat ik snel was gekomen want mijn eileider stond op springen maar hebben ze nog kunnen redden en ik had ook veel bloed in mijn buik. Als ik naar de arts van spoed moest luisteren was ik nu ook een eileider kwijt! Nu mag ik drie maanden niet meer zwanger geraken, als je zo'n verlangen hebt naar een kind duurt dit nog lang. Maar ja alles op zijn tijd.

Ik hoop op een spoedig herstel voor je A. En inderdaad je moet naar je eigen lichaam luisteren en opkomen voor jezelf.

Door: Linde (profiel) op 26/09/2006 @ 11:59

Hallo A,

Ik wil je veel sterkte wensen.Ik heb ook een bbz gehad. Mijn verhaal is hier ook te lezen "Een kindje en één Engeltje".

Ik denk aan je!

Liefs,

Linde

Door: tamtam1978 (profiel) op 28/09/2006 @ 09:35

veel sterkte ik heb ook al een paar miskraams gehdad weet hoe je je voeld nu ook nu ik opnieuw zwanger ben toch zit die schrik in m'n lichaam niemand begrijp me van de familie ze zeggen niet aan denken maar toch veel geluk verder met je vriend jullie liefde voor elkaar zal wel sterk zijn houden zo

Door: Ilonka op 04/10/2006 @ 13:24

Tjonge, wat byzonder om deze verhalen te lezen. Ik ben er net een paar dagen achter dat ik zwanger ben en ik tel de dagen af voordat ik naar de gynecoloog kan om te kijken of het kindje op de goeie plek zit. Pas dan geloof ik het pas echt en durf ik echt blij te zijn. Nu heb ik gemengde gevoelens. 6 jaar geleden heb ik na ongeveer 9 weken een miskraam gehad. Ik was daarvoor met mijn gevoelens en "klachten" echt zwanger. Het was daarom een grote klap dat het mis ging. Daarna is het jaren niet gelukt om zwanger te worden. Vorig jaar heb ik een bbz gehad. Ik heb hier 3 maanden mee gelopen. Ik wist niet dat ik zwanger was. Had gewoon mijn menstruatie. Nou ja, gewoon? Tijdens de menstruatie had ik vrezelijke pijnen. En bij elke menstruatie werd de pijn erger. Ik was al een paar keer bij de arts terecht gekomen, maar die kon niks met me. Ik moest weer weg onder het motto: het zijn vage klachten. Kom maar weer terug als je het weer krijgt. En ik kreeg zware pijnstillers. De pijn ging gepaard met overgeven en ging uiteindelijk weer kruipend naar de arts. Hij wist niet wat er was. Er was n.l niet bekend (bij mij ook niet) dat ik zwanger was. Diezelfde dag belde de arts mij op en zei dat hij zich toch zorgen maakte en hij wilde dat ik een zwangerschapstest moest doen. Dit gedaan en die was inderdaad positief. Nou, dan kan je niet blij zijn. Halsoverkop naar het ziekenhuis en ik moest gelijk blijven. De gynecoloog zei dat mijn buikholte vol met bloed zat. De vrucht was al aan het afbreken. Uiteindelijk heb ik God dank geen operatie hoeven ondergaan. Na een jaar was ik nog niet zwanger en ik heb toen wat onderzoeken ondergaan. OP het laatst zijn mijn eileiders doorgespoten. Daarna doen ze een half jaar niks. Toen ik dit hoorde was ik zwaar teleurgesteld. Het gevoel een half jaar te moeten wachten voelt zo nutteloos. Alsof je al niet lang genoeg wacht. Maar goed, en wat wil het geval dus. Nu 2 maanden later ben ik dus spontaan zwanger geworden. Alleen ik weet dus dat er na het doorspuiten van je eileiders een kans is op weer een bbz. Dit is nu wel spannend. Ik ben de dagen aan het aftellen voordat ik weet of het goed zit. En dan natuurlijk de hoop dat het 9 maanden blijft zitten. Ik vertrouw erop dat het wel goed kan gaan.

Door: Carla (profiel) op 08/10/2006 @ 09:06

Hallo dames,
ook ik heb een bbz gehad. Mijn linker eileider is toen via een spoedoperatie verwijderd, hij was helaas al gesprongen. Mijn gyn. dacht ook aan een miskraam en heeft me ook naar huis gestuurd, maar ik geloofde niet dat een miskraam zoveel pijn deed. Op vrijdagavond hield ik het niet meer van de pijn en zijn we naar het ziekenhuis gegaan en daar werd ik gelijk geopereerd.
Dit alles gebeurde in november 2005.
En wonder boven wonder ben ik gelijk ik december weer zwanger geraakt en 17 september jl. bevallen van een prachtige zoon!!
Dus zo zie je maar dat het met één eileider nog heel goed mogelijk zwanger te worden.

Door: Anoniem op 09/10/2006 @ 22:56

Hallo allemaal,

Ook ik heb net een BBZ-ervaring achter de rug. Nou ja, achter de rug... het is nog even bloedprikken geblazen want het HCG-hormoon is nog niet helemaal uit mijn bloed verdwenen.
Ben blij dat een zeer alerte verloskundige, bij wie ik juist (2 weken over tijd) 's middags een afspraak had gemaakt voor de eerste controle bij 8 weken, mij snel bij de gynaecoloog heeft laten belanden. Ik ben DES-dochter, had al een paar dagen een klein beetje bruin bloedverlies en opeens een hele avond lang echt nare buikpijn aan één kant. Verloskundige gebeld (het bevallingendienstnummer...), die overlegde even met de dienstdoende gynaecoloog en ik mocht meteen komen (woensdag om half 12 's avonds). Echo gemaakt, lege baarmoeder, dus ergens anders zwanger? Bloed geprikt en de volgende dag terug. HCG hoog, weer een echo (weer niets), en de volgende ochtend vroeg weer bloed prikken. HCG tweemaal zo hoog, dus... nog steeds een actieve zwangerschap. Vrijdag om half 12 's morgens kreeg ik telefonisch de uitnodiging om maar meteen te komen. Om 3 uur die vrijdagmiddag geopereerd.
Het lichamelijk herstel viel me erg mee. Na zo'n kijkoperatie (eileider was opengescheurd maar is schoongemaakt en gehecht en dus gespaard bij de operatie, omdat de andere eileider er nogal slecht uit zag) loop je eigenlijk zo weer verder (na één dagje naweeën van dat gas in je buik).
Nu merk ik (de operatie is nu precies één maand geleden) dat ik er geestelijk nog erg mee bezig ben. Van de ene eileider hoef ik niets meer te verwachten, van de eileider waar de EUG zat mag ik rekening houden met herhaling van deze geschiedenis (30% kans). Ik ben een ongeduldig type, maar zó ongeduldig..... Ik wil mijn HCG onder de 3 en ik wil weer menstrueren! Ik krijg haast! Ik ben 35! Straks werkt mijn lijf niet meer! Tegelijkertijd vind ik dat ik me moet schamen voor zoveel ongeduld. We hebben twee fantastische kinderen na twee kerngezonde zwangerschappen. Maar Moeder Natuur heeft het voor elkaar: Ik WIL zo graag een derde....

Door: brend@ op 10/10/2006 @ 16:31

Tjonge, wat zijn er stiekem nog veel mensen die een bzb hebben gehad.
Ook bij mij was dat t afgelopen jaar het geval.
Ook geen "hoera"gevoel toen ik n test deed en meteen al het idee er klopt iets niet.
Drie weken mee verder gelopen met wat last van mijn buik en mijn rug, en ik had ook afscheiding die gedurende weken steeds vreemder werd van kleur.
Na een aantal bezoeken aan de gynecoloog,en een aantal echo's zei ik dat ik meer last had van de andere kant van mijn buik. ( ze keken steeds naar dezelfde kant).
En ja hoor, daar zagen ze wat anders!! (hehe),dus meteen onder t mes.
Mijn man was aant t werk, mijn 2 andere kindjes op t kinderdagverblijf, en ja, daar sta je dan!
Ze hebben 1 eileider weggehaald en de eierstok kon blijven zitten.
Mijn "geluk" was dat het vruchtje niet meer leefde en dat er dus niets gesprongen was.
Maar evengoed toch spannend allemaal, en de vraag blijft: word ik ooit nog zwanger?
Dan zeggen veel mensen ach je hebt gelukkig al 2 gezonde kinderen!
Dat is helemaal waar, maar als je nu nog een kinderwens hebt, is die dan minder belangrijk?
Ik ben in mei van dit jaar geopereerd,en nu ben ik bijna 15 weken zwanger van onze 3 de!!
Dus het is toch weer gelukt en nog snel ook!
Dit is een heel andere zwangerschap als bij mijn andere 2 kids, dus een beetje wantrouwig ben ik wel, zou het allemaal wel goed gaan enzo.
Wel heb ik al een hartje zien kloppen en natuurlijk al een vroege echo gehad om te kijken of het deze keer wel goed zat.
Nou het zit in elk geval op de goede plek, en voor de rest is het spannend net als voor iedere aanstaande moeder of vader. Ik wens jullie in elk geval veel sterkte en hoop voor degene waarbij het nog niet gelukt is om zwanger te raken, dat het snel mag gebeuren! Ik besef heel goed dat ik veel geluk heb met een lijf dat 3 keer (of eigenlijk 4 keer) snel zwanger is geworden. Dit kindje wordt ons "toetje"!
Als ik toch daarna mijn vruchtbaarheid eens door kon geven aan iemand die het goed kon gebruiken.... Ik duim voor jullie

Door: Anoniem op 11/10/2006 @ 15:44

hallo, ik heb ook al een miskraam meegemaakt
en ik geef een tip aan iedereen die een miskraam heeft meegemaakt:
praat erover met iemand die je vertrouwt en toon je gevoelens die iemand zal je dan begrijpen

Door: Sonja op 12/10/2006 @ 20:00

Heb het ook meegemaakt, nu dik twee jaar geleden, ik heb weken bloedend rondgelopen, twee keer bij de gyn. geweest en een keer de HA erbij geroepen, t'werd niet herkend, ook echo's gehad. Pas toen 'r bloed geprikt werd en ik een dag later weer bij de gyn. stond (en hij weer niets zag) en ik vroeg naar de bloedresultaten is er zware paniek uitgebroken, nog geen kwartier later was ik al onder zeil ... Heb er weken mee rondgelopen, t'was onmogelijk nog te redden die eileider. Verhaal krijgt echter een mooi einde, één cyclus later ben ik zwanger geworden tegen alle statistieken in (en na anderhalf jaar proberen ervoor) van ons gouden meisje ... En nu ... komt er versterking bij ;)

Door: Anoniem op 16/10/2006 @ 21:07

hallo,
ik heb ook een paar weken terug een echo moeten laten maken omdat de test uitgaf dat ik zwanger was ik ben zelf net 18 dus was voor mij even schrikken.

Ook heb ik net mn 2e echo gehad en hierop blijkt dat mijn lichaam al bezig is met het afstoten van het vruchtje. Dit is de 1ste x dat ik zwanger ben geraakt en het was even schrikken maar vond het wel heel erg leuk! En nu op dit moment bezig met een miskraam te krijgen.
Ik vind het echt heel erg echt heel erg!
word wel gesteund rond om me heen door mensen diei k ken. 14 april 2007 zou ik uitgerekend zijn die dag zal ik zeker nog aan mijn "kindje"denken.. hoe het zou zijn enz.
Iedereen sterkte die ook ooit aleen miskraam heeft gehad!

Door: Anke op 19/10/2006 @ 11:58

Wat een opluchting om te lezen dat er zoveel vrouwen zijn die een miskraam hebben gehad of een EUG (extra uterine graviditeit) = buitenbaarmoederlijke zwangerschap.
Ook mij is dat overkomen, 3 jaar geleden weliswaar, maar zoiets vergeet je nooit meer.
Het heeft een plekje gekregen.
We hadden helemaal geen kinderwens op dat moment, allebei jong, huis in aanbouw enz enz.
Tot ik zwanger bleek te zijn, gewoon ongesteld geworden, maar daarna had ik wisselende periodes van oudbruine afscheiding.
Test gedaan en ja hoor, positief.
Ik ben nog nooit zo geschrokken!! Niet alleen ik, maar mijn vriend ook.
Uiteindelijk zijn ze erachter gekomen dat het buitenbaarmoederlijk was en dat het al aan het afstoten was.
Gelukkig is het uitzichzelf verdwenen, is er geen operatie aan te pas gekomen om het vruchtje weg te laten halen.
Een jaar daarna nog wel geopereerd, omdat ik tijdens menstruaties en geslachtsgemeenschap zo'n vreselijke pijnen in mijn rechter zij had.
Waarschijnlijk waren het toch wat verklevingen, die zijn verdwenen nadat het gas in mijn buik is geblazen tijdens de laparoscopie.
Nu geen klachten meer, maar wel een kinderwens

Door: Vivian op 23/10/2006 @ 20:20

Hoi .
Die huisartsen zijn ook allemaal hetzelfde! (of mogen patiënten niet snel doorsturen?) Ze denken daar heb je weer zo'n "zeurende zwangere",..laat ze eerst maar paracetamol slikken! Zo ging dat bij mij ook! Mijn eileider is ook gebarsten en er zat 750ml bloed in mijn buik! En mijn eileider totaal verwoest! Ook omdat de huisarts het niet nodig vond dat er verder gekeken werd! Goed van je dat je het er niet mee eens was. Maar er zijn ook mensen die minder mondig zijn.en zich weg laten sturen (zoals ik)
Verder herken je de klachten nu,..en blijf er op letten want,..ik wil je niet ontmoedigen maar,..ik had na mijn eerste BBZ nog een BBZ in mijn andere eileider! Zie ook mijn verhaal (wij kregen niet zomaar een tweeling, staat bij verhalen over tweelingen). Verder maar eerst lekker opknappen,..
en goed blijven opletten!
Vivian

Door: Daniëlle (profiel) op 25/10/2006 @ 18:23

Over huisartsen met verkeerde diagnoses kan ik ook meepraten. Ik heb in juli 2004 een buitenbaarmoederlijke zwangerschap gehad. Na een positieve test naar de huisarts, die feliciteerde me en ik blij weer naar huis.Ik had toen wel al last van licht bruinverlies. kon geen kwaad zei de arts. Twee dagen erna was ik 'snachts wakker geworden van een ontzettende pijn in mijn buik, van boven naar beneden. Wist niet wat ik met mezelf aan moest. De pijn is toen toch weggetrokken en ben verder gaan slapen. 's Ochtends nergens last meer van, toch even naar de huisarts gegaan met dit verhaal. Tja, zei hij, een BBZ kan het niet zijn, want dan had je nu nog buikpijn gehad. Het zullen je darmen wel zijn. Maak voor de zekerheid maar een echo op 7 weken. Dus ik op 7 weken voor een echo. Helaas, het was verkeerd, dus toch buitenbaarmoederlijk. Er werd letterlijk gezegd, dat ze niet snapten dat de huisarts zomaar een diagnose had gesteld.......tja, ben nu inmiddels dik 2 jaar verder en in behandeling, heb net mijn 5de IUI gehad. Mijn rechtereilder zit door de BBZ potdicht..
Maar ik blijf positief!

Door: Angelique op 05/11/2006 @ 15:37

Hallo allemaal,ook ik wil graag even reageren op deze verhalen, want ook ik heb 4 maanden geleden een bbz gehad.
Mijn vriend en ik zijn januari dit jaar gestopt met de pil om zwanger te worden en ik had me al voorgenomen dat het wel een jaartje kon duren eer het zover zou zijn.Afgelopen Juli had ik heel erge last van mijn buik ,krampen steken ed dat hield ongeveer 3 wkn aan toen begon ik me toch zorgen te maken en heb ik een afspraak gemaakt bij mijn huisarts.
Hij kon mij niet normaal onderzoeken ivm die pijn en ik niet kon ontspannen, dus stuurde hij me door ik dacht niet dat ik zwanger was want ik had de laatste keer een normale menstruatie gehad maar omdat ik er wel mee bezig was stuurde hij me door naar de gyn.
Volgens het bloed onderzoek en het gehalte van mijn Hcg moest ik zwanger zijn ik was gelijk blij maar toch bang omdat ik zoveel pijn had,( dit kon niet normaal zijn)Ook op de echo kon de gyn niets aan mijn baarmoeder zien maar ik was toch al 5 wkn zwanger.
Dus absoluut een bbz zij de arts, ik ben naar huis gestuurd om na 4 dagen weer terug te komen voor een bloed onderzoek en een echo.
Daaruit bleek mijnj hcg alweer te dalen wat wilde zeggen dat ik een miskraam kreeg, Hij stuurde me weer naar huis met de woorden dat mijn lichaam het normaal af zoe stoten en dat ik niet gekuriteerd hoefde te worden en nog veel succes om weer zwanger te worden en toen begon de ellende, Nog meer pijn het leek wel of ik moest bevallen maar dan zonder kindje vreselijk voelde ik me nog in het zh geweest omdat ik bang was dat het toch bleef zitten maar dat was gelukkig niet het geval na een week ging het gelukkig beter en was verder alles goed gebleven en kon ik alles gaan verwerken, wat toch nog moeilijker was dan ik had gedacht. ik ben een vrij nuchter persoon en had niet verwacht dat het me zoveel verdriet zou doen.
Inmiddels gaat het beter met me en ben ik voor de tweede keer zwanger nu ongeveer 6 weken, dit is eeen heel spannende tijd voor me gezien de vorige keer maar ik voel me goed en ben ook al echt aan het zwangeren gezien alle kwaatjes die ik al heb.
Volgende week heb ik me eerste echo ben super zenuwachtig maar heb goede hoop dat het wel goed zit deze keer.
Verder heel veel sterkte voor allemaal en een goede raad praat er vooral over je hoeft je nergens voor te schamen het helpt echt!

Door: Anoniem op 13/11/2006 @ 11:38

Hoi Angelique,

Weet je al of het goed zit? Ben heel benieuwd. Heb zelf in april ook bbz gehad. Het vruchtje is met mijn eileider verwijdert (het leefde nog...). Heb paar weken terug helaas een miskraam gehad. We geven de meod zeker niet op en gaan er ondanks alles toch weer voor!

Door: Anoniem op 15/11/2006 @ 18:37

hallo,
kheb over een goeie 3jaar ook bbz gehad!kheb toen 2operaties ondergegaan,achteraf mocht ik van men gynecoloog zeker een jaar lang niet zwanger geraken,twas zeer zeer moeilijk!! kwas depresief!Nu probeer ik al 2jaar om zwanger te geraken maar het lukt niet!kheb ivf geprobeert maar negatief resultaat!!
Maar we geven ons moed toch niet op,alles zal wel in de tijd inorde komen!!!
nog iets:de huisartsen zijn allemaal hetzelfde toen voor dat ik de bbz had ben ik meerdere malen naar de huisarts geweest en gaf me Dafalgan als pijnstiller!
ze doen de nodige niet!!
groetjes..

Door: an op 27/12/2006 @ 14:45

hoi anoniemke ik heb al drie miskraamen achter de rug de tweede was 4 maanden ver en moes een ormele bevelling zijn nou ja na,ik heb een gny behandeling gehad om zwanger te geraken maar ging nie het laatste wat ze hebben gedaan is ook een ivf maar negatif was nie zwanger nu december dus ben ik nie ongt geweest ik heb wel veel pijn in mijn onderbuik en onderrug veel slijm verlies en sory voor dat woortje maar ik moet veel windtjes laten wat kan het zijn zou ik zwanger zijn ik heb geen pijn in mijn borsten en nie miselijk of zo maar aleen pin in de onderrug en onderbuik en dus windtjes laten kan iemand mij hier mee helpen al vast bedank

Door: Odiel op 14/03/2007 @ 08:51

voor lotgenoten mamasite.messageboard.nl!! Dit is een forum

Door: isabella83 op 27/05/2007 @ 14:30

Hoi A,

Ik weet hoe je voelt en dat alles in je leven opeens op een ander pitje staat.
Wij zijn al anderhalf jaar bezig om zwanger te worden maar er gebeurde maar niks.
Een half jaar geleden waren we zo blij, ik was zwanger. Alles stond op zijn kop, helaas duurde dat niet lang, toen ik 9 weken zwanger was verloor ik bloed ik ben naar huis zieknhuis verwezen en daar zeiden ze na een echo, Alles ziet er goed uit aleen is het een beetje klein.Wij hadden op zich goede hoop, maar na enkele dagen verloor ik meer bloed. Wij naar de huisartsen post en die zei, is een beginnen de miskraam.
ik wilde graag een echo, want ik was van slag en wilde zekerheid, die kunnen we niet geven dus u krijg het niet, Wij zijn weg gegaan en ik wilde toch echt een echo.We zijn zelf het ziekenhuis in gelopen en hebben aan de balie gevraagt om het nummer te graaien van de afdeling van de gynachologi.Die zij prezies hetzelfde maar ik mocht naar boven komen. Eeenmaal boven kregen we een echo, het vruchtje was overleden.
Eeen zware domper, nu afwachten hoelang het zo duren voordat het zich afstoot. Na twee dagen kreeg ik hele erge krampen en steeds korter op elkaar.na een dag vol met pijn kwam het vruchtje eruit. Wat was ik blij dat de pijn weg was.Na drie maanden zijn we het weer gaan proberen.Ook nu voelde ik me zwanger maar ik was ongesteld geworden dacht ik, ik deed een test wasnt ik vertrouwde het niet, en ja hoor. Ik was zwanger, maar ik was niet blij want ik verloor bloed. Wij dachten aan een miskraam, maar het voelde voor mij niet goed, nu weer naar de huisartsenpost, nu wel doorgestuurt naar het ziekenhuis. We kregen weer een echo. Niets te zien ook niet in de baarmoeder.De dokter wertelde dat het makkelijk kon want ik was pas kort zwnager, moest bloed prikken voor de hcg waarde en over een paar dagen weer en dan terug komen.
Tot onze verrassing was het hormoon gestegen, maar weer niets te zien in de baarmoeder.Toch kon het nog en we gingen weg met een bettje hoop.Weer bloed prikken en terug komen met het verzoek als ik pijn kreeg direct melden.Tot op een zaterdag, ik kon niet meer lopen van de pijn alsof er iemand een mes in me buik stak. Wij naar het ziekenhuis, ja ik had bloed in me buik en had een bbz. Maar werd nar huis gestuurt.
Na een paar dagen weer teug bij mijn eigen arts,hebben we goed gekeken wat we gingen doen om me eileider te besparen.Als hij nu opereerde dan was me eilieder weg, dus gingen we over op methoxaat injectie soort chemo, om het vruchtje uit te drijven. Na een paar dagen kon ik niet meer lopen van de pijn. en na een week was het hcg nier geakt maar gestegen. Hij ging een kijk operatie doen om te kijken hoe het was, nou hij stond op klappen en het vruchtje leefde nog.Het begon hevig te bloede en kon me eileder niet sparen. Na de operatie, werd ik wakker met een drain in me buik en toen wist ik dat het gebeurt was, ik ben me eildeider krijt en heb drie gaten in me buik. Nu 1 dag thuis herstellen.
Over een jaar maar kijken of ik het weer aan durf om aan kinderen te denken.
groetjes Monique