Zonnetje op komst...
Door Martine op 11/10/2004 - 17:16:
Jeroen en ik zijn nu 10 jaar bij elkaar, waarvan we er ruim 3,5 jaar van getrouwd zijn. Na ons trouwen in oktober 2000, besloten we om met de pil te stoppen omdat we graag een kindje wilden.
Toen we het meer dan een jaar zelf geprobeerd hadden, zijn naar de huisarts gestapt. Wat toch best een hele stap was. Die stelde ons voor om een zaadonderzoek te laten doen. Al snel kregen we hier de uitslag van en wat bleek? Jeroen had te weinig zaadcellen om voor een spontane zwangerschap te zorgen. En dan krijg je best wel een dreun.
De huisarts maakte een verwijsbrief voor de gynaecoloog. De wachtlijsten bij de gynaecologen zijn best lang maar gelukkig konden we al snel in het ziekenhuis in D. (NL) terecht.
Op 8 april 2002 kwamen we bij een heel aardige gynaecoloog terecht. Die stelde wederom een zaadonderzoek voor en daarnaast zou mijn cyclus in de gaten gehouden worden. Ook nu weer bleek uit het zaadonderzoek dat Jeroen zijn zaad niet goed genoeg was om een spontane zwangerschap te realiseren. Ondertussen bleek ook dat ik van mezelf geen eisprong heb. Weer een klap die je dan moet verwerken.
De gynaecoloog stelde op 21 april 2002 een behandeling met hormoonpillen voor. Het enige “addertje” was dat we dan 5% meer kans hadden op een meerling. Nou ja, dat was dan niet anders.
Ik moest wachten op mijn ongesteldheid en dan zou ik met de pillen mogen beginnen. Op de 10e cyclusdag werd er dan een echo gemaakt om te kijken hoe de hormonen reageren. Die deden dus goed hun best, en nu zou er wel een eisprong ontstaan. Nou, dat heb ik geweten. Ik heb nog nooit zo’n buikpijn gehad. Maar goed, de hormonen deden dus wat ze moesten doen. Tijdens deze eerst hormoonkuur, heb ik nog diverse onderzoeken gehad en na afloop hiervan, op 12 juli 2002, hadden we een gesprek met de gynaecoloog. Hij stelde voor dat we het nog 4 maanden zouden proberen met die hormoonpillen en dat we dan om de dag “samenleving” moesten hebben. Nou, in het begin is dat wel leuk, maar na een tijdje echt niet meer. Maar in je achterhoofd bedenk je dan steeds dat je het toch ergens voor doet.
Hoe langer ik die hormoonpillen gebruikte, hoe meer last ik kreeg van bijwerkingen. Ik kreeg last van opvliegers en met regelmaat was ik misselijk.
Op 18 november 2002, na ruim half jaar proberen met hormoonpillen, gingen we terug naar de gynaecoloog. Nog niet zwanger en nog langer met de pillen doorgaan, zag ik echt niet zitten.
De gynaecoloog stelde een IUI-behandeling voor. Voor deze behandeling was het wel nodig dat ik mezelf ging injecteren met Menopur, weer een ander hormoon. We mochten van deze IUI-behandeling 6 pogingen doen en samen besloten we om dit maar te doen.
Op 24 november 2002 moest ik mezelf voor de 1e keer inspuiten. Het was best wel eng maar het is allemaal goed gegaan.
Op 1 december 2002, de 10e cyclusdag, werd er een echo gemaakt om te kijken of er eiblaasjes waren gerijpt. Het zag er allemaal prima uit en de volgende dag moest ik mezelf een Pregnyl-injectie geven, die de eisprong opwekt. Op 3 en 4 december 2002 werd er voor de eerste keer geďnsemineerd. Daarna kwam er een periode van 14 dagen wachten om te kijken of ik ongesteld werd, ja of nee. Nou, er zijn leukere 14 dagen om door te komen.
Maar helaas, op 15 december 2002 ben ik ongesteld geworden.
Daarna hebben we het even rustig aan gedaan en op 19 januari 2003 gingen we verder met de tweede IUI-poging. Weer begonnen met spuiten, op 27 januari en 28 januari 2003 geďnsemineerd en weer 14 dagen wachten. Ook deze keer werd ik ongesteld: op 8 februari 2003.
Op 16 maart 2003 verder met spuiten voor de derde IUI-poging. Op 23 maart 2003 werd er een echo gemaakt om te kijken hoe het met de eiblaasjes was, en ik zag direct op het beeldscherm van het echo apparaat dat het een foute boel was. Ik had veel te veel eiblaasjes aangemaakt, dus deze poging ging niet door. Weer een enorme klap die je krijgt. Ik had echt het gevoel dat ik voor niks gespoten had.
Mocht ik hevige buikpijn krijgen, dan moet ik direct bellen want dan zou er wat niet goed gaan. Deze buikpijn viel gelukkig mee.
Op 31 maart 2003 bleek dat ik ineens ongesteld was geworden. Het ziekenhuis gebeld en op de derde dag wilden ze graag een echo maken om te kijken of al die eiblaasjes weg waren. Mis dus, de eiblaasjes waren niet weg en ik kreeg nu voor 6 weken medicijnen voorgeschreven, die ervoor moesten zorgen dat de eiblaasjes wel weg zouden gaan.
Op 13 mei 2003 terug naar het ziekenhuis geweest voor een echo. Ik was wat gaan vloeien maar voor de zekerheid er toch even heen. Gelukkig zag alles er op de echo prima uit. We mochten verder met een volgende IUI-poging. Maar Jeroen en ik hadden besloten dat we tijdens de zomermaanden wilden stoppen en na de zomer wel keken of we de hele IUI-bandeling nog zagen zitten. Dit was geen probleem en we moesten maar bellen als we zover waren.
Op 18 oktober 2003 toch maar weer begonnen met het spuiten van de hormonen voor de IUI-poging. “Dit zou de derde poging zijn, want de vorige telde niet mee”, aldus de gynaecoloog. Op 27 en 28 oktober 2003 werd er geďnsemineerd en weer moesten we 14 dagen wachten.
Op 9 november 2003 dan toch ongesteld geworden. We wisten allebei niet of we nu nog verder zouden gaan, of we het allemaal nog wel aan zouden kunnen want niet alleen lichamelijk doet het veel met je, maar ook geestelijk gebeurt er van alles.
Op 11 december 2003 een gesprek gehad met de gynaecoloog. We vroegen of het nog wel zin had voor ons om met de IUI-behandeling door te gaan. De gynaecoloog zei dat die keuze geheel bij ons lag, dat we het nog drie maal mochten proberen en dat het misschien een optie was om de laatste 3 IUI-pogingen direct na elkaar te doen en geen pauzes meer te laten, zoals we de vorige keren hebben gedaan. En om in de plaats van twee keer te insemineren, dit maar één maal te doen.
Met veel vragen zijn we naar huis gegaan. We hebben er samen veel over gepraat en uiteindelijk besloten om toch voor de laatste 3 IUI-pogingen te gaan. Het zou wel zwaar worden, maar dat konden we wel aan gezien alles wat er al gebeurt was.
Op donderdag 8 januari 2004 dan ook weer begonnen met spuiten voor de 4e IUI-poging, op 20 januari werd er geďnsemineerd en weer 14 dagen afwachten. Helaas op 5 februari 2004 toch ongesteld geworden. Ondertussen was ik mij er ook van bewust dat ik over 2 dagen weer zou moeten gaan spuiten. Op maandag 16 februari 2004 is er voor de 5e IUI-poging geďnsemineerd en dus maar weer 14 dagen wachten.
Na 14 dagen was ik nog niet ongesteld geworden. We durfden al een heel klein beetje hoop te hebben. Ook de 15e dag ging voorbij en ook nu was het nog steeds goed. Dag 16 ging ook zonder problemen voorbij en toen zijn we dus naar het ziekenhuis gegaan om bloed te laten prikken. De uitslag zou een paar dagen later komen. Waarom kon dat niet gelijk? We wachten er al zo lang op.
Op woensdag 3 maart kon ik de spanning niet meer aan. Ik heb thuis een zwangerschapstest gedaan en die gaf 2 heel kleine, blauwe stipjes aan. Ik kon het niet geloven!!! Na 5x een IUI-poging dan toch zwanger. Super!!!
Ik was alleen thuis en heb direct Jeroen op zijn werk gebeld en die was natuurlijk ook helemaal blij.
Een paar dagen later kregen we nog de uitslag van het ziekenhuis en toen hadden we dus dubbele bevestiging. We waren ZWANGER...!!!!
Inmiddels ben ik bijna 24 weken zwanger en als alles goed gaat wordt ons “Zonnetje” rond 8 november 2004 geboren. In totaal hebben we er 4 jaar op gewacht en alles is toch nog goed gekomen.
Martine
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Door: jessica op 11/10/2004 @ 20:59 
Martine : wat een verhaal zeg, jullie hebben al heel wat meegemaakt.
wat ben ik blij voor jullie dat jullie in november eindelijk jullie kindje in je armen mag houden
geniet nog van de zwangerschap..
groetjes Jessica
Door: saskia op 13/10/2004 @ 11:30
wat een geluk zeg geniet er maar van.
en veel geluk met jullie zonnetje met meer liefde kan het ontvangen worden
Door: saskia op 13/10/2004 @ 11:32
sorry ik bedoelde
met meer liefde kan het niet ontvangen worden.
jullie kleine word een grote bofkont.
Door: Anoniem op 14/10/2004 @ 13:28
geniet nog maar met volle teugen van de zwangerschap en probeer de bevalling bewust mee te maken ook het 1ste jaar van u kindje alles gaat van af dan heel vlug gewoon puur genieten zou ik zeggen mijn oudste is 20j groetjes en heel veel geluk
Door: sasje (profiel) op 15/10/2004 @ 13:33
tijdens de koude wintermaanden gaat er bij jullie altijd die warme heerlijke gloed van jullie kleine zonnetje schijnen.
Geniet ervan, het is bijna zover...
Door: Bibieke op 15/10/2004 @ 21:35
Wat n moed en doorzettingsvermogen! Ikzelf heb n tweede maal heel veel geluk gehad, de eerste maal ’vanzelf’ zwanger’, de tweede maal één keer na 6 wkn n ’misval’, maar de maand erna ’raak’. Toch wil ik proberen te begrijpen hoe zwaar het is als je droom niet ’lijkt te lukken’. Maar nu... geniet nog de laatste weken van je zwangerschap en vooral van de lang verwachte komst van jullie zonnetje. Ik leef volop mee, want ben uitgerekend voor 5 november voor ons tweede engeltje. Geloof me je lijkt de hele dag verliefd op je eigen kleine kindje, zeker wanneer je de hele evolutie overschouwt; van kwetsbare baby tot zelfstandige peuter! Veel succes!
Door: Anoniem op 17/10/2004 @ 16:48
Mijn man en ik wachten nu ruim 2 jaar op een zwangerschap. Helaas lukt het nog niet. Binnenkort beginnen we met IUI, we zijn erg benieuwd wat ons dat gaat brengen...
Door: Anoniem op 18/10/2004 @ 11:47
Net eerste echocontrole gehad na 5 dagen Clomid te hebben gebruikt. Er zijn 2 groeiende eicellen te zien, woensdag weer echo en dan waarschijnlijk al afspraak om Pregnyl te gaan spuiten, dat gaat snel zeg! Is er nog iemand in dit stadium, hoe vinden jullie het?
Door: Anna op 19/10/2004 @ 10:25
Wat een herkenbaar verhaal, gefeliciteerd, super dat het bij jullie al zover is. Wij beginnen nu net met IUI, waarschijnlijk deze week de eerste inseminatie. Jullie verhaal geeft ons alle hoop op een goede afloop! Al gaan we ervanuit dat we veel geduld zullen moeten hebben, en ook weer tegenslagen te verduren zullen krijgen, toch zien we onze toekomst rooskleurig tegemoet! Geniet van je zwangerschap en straks van jullie zo gewenste kindje!
Door: Anoniem op 19/10/2004 @ 13:33
Gefeliciteerd!
Door: Patricia op 23/10/2004 @ 14:20
Geweldig zeg voor jullie.Wij hebben net afgelopen woensdag onze eerste iui behandeling gehad.Wij waren al 4 jaar bezig om zwanger te raken.Wij hopen dat het net als bij jullie ook zal slagen.Wij wensen jullie veel geluk bij de bevalling.En geniet vooral straks van jullie kindje.
Door: Anna op 25/10/2004 @ 12:01
Hoi Patricia,
Wat spannend nu jullie je eerste inseminatie hebben gehad. Wij hebben afgelopen vrijdag onze eerste inseminatie gehad... Lukt het jullie om je gedachten er een beetje vanaf te zetten, ons maar moeilijk. We vragen ons steeds af wat er gaande is in mijn buik; niks, of misschien wel iets heel bijzonders. Gelukkig veel afleiding van werk, anders zouden de komende 2 weken erg lang duren!
Door: kaatje op 31/10/2004 @ 18:51
Natuurlijk van harte gefeliciteerd en hopelijk gaat deze maand het gebeuren.
Het is wel heel herkenbaar verhaal.
Ook wij zijn inmiddels zwanger na 5 IUI-pogingen. Achteraf gezien zeg ik, de behandelingen op zich vielen mee, maar het emotionele gebeuren er omheen was toch behoorlijk zwaar. Nu zijn we aan het genieten van mijn buikje. Ik ben inmiddels halverwege en hoop in Maart te bevallen.
De mensen die nu bgeinnen of net begonnen zijn wens ik alle succes en praat erover met je omgeving.
Ik ben altijd heel open geweest over de behandelingen op mijn werk. Ik werk in het onderwijs en moest dus regelmatig enkele lessen laten overnemen door collega’s. Door er over te praten, geef je het voor jezelf een plekje en je omgeving snapt wanneer het iets minder gaat. Een nadeel ze weten precies wanneer je zwanger bent, want sommigen houden je erg goed in de gaten.
Door: ann op 23/04/2005 @ 15:04
Hallo Jonge moeders/tienermoeders en gewone moeders
ik ben Ann 22 jr oud en tienermoeder van 2 kids 1 stief kind ik zoek leuke contacten en vriendschappen mail/msn/briefwisseling
ik woon nu nog in Utrecht
Ann Kassing van Schaik
zwanenvechtlaan 137 3554 GK Utrecht en vanaf 30 april woon ik in Heukelum
Ann Kassing van Schaik
vorstencamp 13
4161 AT Heukelum
ik heb samen met mijn man ook een Model Management Stichting Chique Models NL
hiervoor zijn wij nog opzoek naar nieuwe gezichten spontane ouders die een fotosessie van hunzelf en of hun kind(eren) heb u interesse in een leuke fotosessie mail dan met een paar foto's of stuur een mooie brief met foto's
Ook heb ik en mijn man een andere Stichting Netherland For Kids wij zoeken hiervoor goederen voor het gaat naar Polen/Joegoslavie/Romenie/Zuid-Afrika/Nederland/Bosnie en verdere en andere arme landen de goederen zijn voor kansarme kinderen en tienermoeders in die landen voor goederen zoeken wij o.a. kleding (dames/heren/baby j-m/kinder j-m/positie kleding en grotere maten) schoenen/speelgoed/knuffels/boeken/
babygoederen(o.a. kinder/wandelwagens - kinderbedjes)kleine huis goederen en kleine huisraad/ etc. heb u misschien iets wat weg wilt doen zou u misschien ons kunnen helpen geef een kind de kans met vriendelijke groeten Netherland For Kids u kunt ons bellen 0642362097 of b.g.g 0648634428 wij komen het gratis bij u ophalen.
ik zoek ook moeders die mij willen helpen met hun verhaal over zwangerschap/bevallingen/geboortes/hoe het nu gaat want ik wil een eigen boek uit gaan brengen met jonge moeders voor jonge moeders ook zoek ik gedichten voor deze boeken heb u interesse??? help u me
Mvg
Door: lien (profiel) op 13/05/2007 @ 08:45
bedankt voor je verhaal. na ruim 2 jaar zelf proberen, gaan we na de zomer voor IUI. Je doorzettingsvermogen geeft mij hoop.
groetjes Lien
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.