Voor ouders:

Vruchtbaarheid
Zwangerschap
De bevalling
De baby
Tweelingen
Peuter & kleuter
Vaderschap
» Actueel! »

 

Door ouders:

Verhalen
Columns
Uitspraken

 

< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Ongeduldig verlangen

Hallo iedereen,

Heb heel lang getwijfeld of ik mijn verhaal langs deze weg kwijt wil. Toch zou ik graag eens in contact komen met mensen die hetzelfde meegemaakt hebben.
Mijn man en ik zijn al dertien jaar samen, waarvan zes jaar getrouwd. Ik heb altijd gezegd dat ik mijn kinderen voor mijn dertigste wou, wat slechts gedeeltelijk is gelukt.
Na het stoppen met mijn pil was ik al na vier maanden proberen, zwanger. Aan de ene kant was ik dolblij maar aan de andere kant was ik toch ook bang en onzeker of ik het wel allemaal klaar zou kunnen spelen omdat mijn man en ik allebei een vermoeiende job hebben met wisselende uren. Maar eenmaal als ons kindje er was, kon ons geluk niet op en is alles toch op zijn pootjes terecht gekomen. Ik heb daarna wel gezegd tegen mijn man dat als we gaan voor een tweede, ik er volledig klaar voor wou zijn. En dit was dan het geval na ongeveer twee jaar.

Na één jaar vruchteloos proberen en iedere maand weer die teleurstelling, besloten mijn man en ik om toch naar de gynaecoloog te gaan. Ik heb daar bewust zo lang mee gewacht omdat ik ervan overtuigd was dat het niet lukte omdat ik er teveel mee bezig was. Zo waren ook de reacties van mijn omgeving.
Na een paar onderzoeken kwam dan het verrassende resultaat dat mijn man zijn zaad niet goed was. We waren hier totaal niet op voorbereid omdat het bij ons eerste kindje zo snel gegaan is. We zullen ook nooit weten of mijn man zijn zaad toen ook al slecht was of dat we toen gewoon veel geluk gehad hebben.

Nu bijna drie jaar verder en na vijf inseminaties en één ICSI-poging zijn we nog altijd niet zwanger. Ik ben stilaan de moed aan het verliezen en ik ben het beu om iedere maand weer teleurgesteld te zijn. Om altijd gefixeerd te zijn op die menstruaties en op die eisprong om te weten wanneer je betrekkingen moet hebben. Ik wil eens verder gaan met mijn leven zonder daarop gefixeerd te zijn. Dit is allemaal heel moeilijk omdat er regelmatig iemand van op mijn werk zwanger wordt, alsook bij mijn vriendinnen. Ik ben natuurlijk blij voor hen maar toch heb ik soms het gevoel dat ze niet echt beseffen wat wij doormaken. Ik weet dat ik mijn gedachten op andere zaken zou moeten zetten maar dat lukt niet altijd en telkens als het wat beter gaat krijg ik weer een opdoffer.
Iedereen komt af met goede raad om eens op vakantie te gaan of om mij eens te ontspannen maar dit heeft maar een tijdelijk effect. Ik kan mij wel troosten met het feit dat ik al een gezond kindje heb en dat er veel mensen zijn die dit geluk niet mogen kennen maar toch doet het pijn.
Langs deze weg zou ik graag iets willen horen van mensen die ook in deze situatie zitten zodat ik toch ook wat meer moed krijg om vol te houden.

Groetjes

Door: katleen op 20/01/2005 @ 21:58

dag ano,
jouw verhaal klinkt mij zeer bekend in de oren!
6 jaar geleden waren wij klaar voor een baby. Na twee maanden was ik reeds zwanger van een flinke zoon. Toen onze zoon 1.5 jaar was vonden we dat het tijd was voor een tweede kindje. Jammer genoeg verliep het niet als bij onze zoon. Na veel onderzoeken bleek ook dat het zaad van mijn man van zeer slechte kwaliteit was. Zowel de beweeglijkheid als het aantal zaadcellen. De gynecoloog stelde ons voor om IUI te doen. Na 5 pogingen zijn wij overgeschakeld op ISCI. Wij hebben in totaal 6 pogingen, twee diepvriespogingen waarvan 1 buitenbaarmoederlijke zwangerschap achter de rug. In juli 2004 gaven we de ICSI pogingen op. Alhoewel ik het niet uit mijn hoofd kon zetten. We hadden wel afgesproken om in februari nog een diepvriespoging te doen. Wel, nu ben ik reeds 10 weken spontaan zwanger!! Al 2 echo’s achter de rug en alles ok. We geloofden ook onze eigen ogen niet! Het enige verschil: mijn man was al 4 maanden gestopt met roken en zat al een tijdje thuis waardoor hij veel minder stress had! Ik hoop dat je een beetje moed kan putten uit mijn verhaal en blijf er gewoon in geloven! Ooit lukt het wel!
groetjes,

katleen

Door: Joanne op 27/01/2005 @ 22:19

Hallo Ano,
wat een tegenslag is dat zeg. Ik kan me voorstellen dat je er wanhopig van wordt. Ik herken je verhaal deels in die zin dat wij ook al weer 13 maanden bezig zijn om zwanger te raken van een tweede. Voor de eerste hebben we ook 20 maanden moeten wachten, maar toen is het 2 maanden na een HSG gelukt. Inmiddels ben ik alweer 3 keer ongesteld geweest na de HSG en weet ik nu dat een eileider dicht zit. Dus het zal wat moeilijker zijn. En ook in mijn omgeving vliegen de zwangeren me om de oren, mensen die na een a twee keer zwanger zijn. Het ergste is het gevoel op een punt in mijn leven te staan waar ik steeds maar moet wachten; iedere keer als ik nadenk over wat ik in de toekomst wil denk ik, maar wat als...
Ondanks dat ik er op momenten erg verdrietig over kan zijn, is het nu toch anders dan de eerste keer, want als ik opkijk zie ik mijn prachtige dochter en dat geeft me moed om weer verder te gaan. Ik hoop dat het bij jou toch ook nog lukt, in ieder geval veel sterkte ermee.

Groeten Joanne

Door: zoeteke op 30/01/2005 @ 12:39

hallo arno,
il verstaan je volledig wat je door maakt .
ik ben een jonge vrouw van 27 jaar heb twee engeltjes joyce is levenllos geboren op 5 maanden zwangerschap en kaatje is ook leven loos geboren 1 week voor mijn 6 maand . ik ben ondertussen gescheiden van mijn ex man om dat ik te veel slagen kreeg .
ik ben mij leven herbegonnen en deze kéér met een hele lieve man .
wij willen ook graag kinderen .
en het lukt maar niet ik kreeg geen eisprong ik word altijd met hormonnen toe gedient eerst pillen en dan spuiten nu .
ik ben er zo ziek van dat ik niet meer weet of ik er wel mee door wil gaan .
ik wens je veel sterkte en laat mij iets weten als het is gelukt .
ik wens je het van harte, blijf er in geloven zeggen de dokters waar ik ben het geloof kwijt want ik had al lang zwanger moeten zijn .
en het lukt maar niet met mijn vriend is alles oke ;
en heeft twee kinderen uit zijn vroeger relatie ;
groetjes cindy
ik duim voor jullie

Door: ann op 23/04/2005 @ 14:20

Hallo Jonge moeders/tienermoeders en gewone moeders
ik ben Ann 22 jr oud en tienermoeder van 2 kids 1 stief kind ik zoek leuke contacten en vriendschappen mail/msn/briefwisseling
ik woon nu nog in Utrecht
Ann Kassing van Schaik
zwanenvechtlaan 137 3554 GK Utrecht en vanaf 30 april woon ik in Heukelum
Ann Kassing van Schaik
vorstencamp 13
4161 AT Heukelum

ik heb samen met mijn man ook een Model Management Stichting Chique Models NL
hiervoor zijn wij nog opzoek naar nieuwe gezichten spontane ouders die een fotosessie van hunzelf en of hun kind(eren) heb u interesse in een leuke fotosessie mail dan met een paar foto's of stuur een mooie brief met foto's

Ook heb ik en mijn man een andere Stichting Netherland For Kids wij zoeken hiervoor goederen voor het gaat naar Polen/Joegoslavie/Romenie/Zuid-Afrika/Nederland/Bosnie en verdere en andere arme landen de goederen zijn voor kansarme kinderen en tienermoeders in die landen voor goederen zoeken wij o.a. kleding (dames/heren/baby j-m/kinder j-m/positie kleding en grotere maten) schoenen/speelgoed/knuffels/boeken/
babygoederen(o.a. kinder/wandelwagens - kinderbedjes)kleine huis goederen en kleine huisraad/ etc. heb u misschien iets wat weg wilt doen zou u misschien ons kunnen helpen geef een kind de kans met vriendelijke groeten Netherland For Kids u kunt ons bellen 0642362097 of b.g.g 0648634428 wij komen het gratis bij u ophalen.

ik zoek ook moeders die mij willen helpen met hun verhaal over zwangerschap/bevallingen/geboortes/hoe het nu gaat want ik wil een eigen boek uit gaan brengen met jonge moeders voor jonge moeders ook zoek ik gedichten voor deze boeken heb u interesse??? help u me

Mvg

Door: Anoniem op 08/02/2006 @ 11:13

Hallo Ana!

Ik zit net jouw verhaal te lezen omdat ik een beetje zenuwachtig ben omdat wij vanmiddag naar het ziekenhuis moeten omdat bij ons een 2e zwangerschap ook niet wil lukken. Ik herken veel gevoelens hoewel wij aan het begin staan van het medische circuit. Onze dochter is 6 jaar geleden geboren na 7 maand proberen was ik toen zwanger. Ik ben nu 32 en we willen graag nog een kindje maar na bijna 2 jaar is het nog niet gelukt..Wij dachten ook steeds dat het wel zou lukken maar helaas dan komt het moment waarop je je realiseert dat het niet echt vanzelf gaat en ontstaan de twijfels of het ooit nog wel gaat lukken. We hebben een leuk leven, zijn gelukkig en hebben een geweldige dochter en vaak zie ik dat ook zo. Tot ik weer ongesteld moet worden en ik altijd die stille hoop heb dat het nu misschien toch zover zal zijn..Of dat een vriendin zwanger is en het bij veel mensen zo spontaan gebeurt. Ik ben nu wel een beetje bang voor wat ons nog te wachten staat. het liefst zou ik het ook gewoon van me af willen zetten en niet elke maand toch weer teleurgesteld zijn. Ik hoop dat dat ooit gaat lukken. Ik ben blij dat we het allemaal wel eens hebben mogen meemaken en moeten ons er nu misschien bij neer leggen dat niet alles gaat zoals we willen en dat sommige dingen niet te begrijpen zijn..Succes....

Door: Anoniem op 12/06/2006 @ 14:17

Hallo

Allemaal ik heb net jullie mailtjes gelezen en ook bij ons wil het maar niet lukken een een tweede kindje te maken.
We hebben er 1 een prachtig binkie van 2,5 maar we zouden het zo geweldig vinden om er een broetje of zusje bij te hebben.
We zijn nu 1,5jaar bezig en heb eindelijk een afspraak gemaakt bij de dokter waar ik morgen terecht kan.
Zelf denk ik dat het aan mij legt omdat mijn cyclus heel erg onregelmatig is menstrueer soms twee maanden niet en als het dan zover is dan is het maar 1dag en verder allemaal donker kleurige afscheiding.
Dus eigenlijk ben ik erg bang bang voor de uitkomst.
Aan de andere kant wil het ook graag weten gaat het ons nog lukken een tweede of niet als het nou niet het geval is dan kan je het gaan afsluiten en niet meer iedere maand die onzekerheid wel,niet,wel,niet.

Mijn is ook vertelt dat je onvruchtbaar kunt zijn door overgewicht?
Weet iemand hier misschien meer van,moet er trouwens bij vermelden dat toen ik zwanger raakte van mijn zoontje 15kg zwarder was dan nu.
Hoop dat iemand mijn verhaal herkent en micchien tips heeft wat we wel of niet moeten doen.
In iedergeval heel erg bedankt voor het lezen en iedereen die ondertussen zwager is supppppper geniet er van want je hebt er onwijs veel voor moeten doen en het is zoals ze zeggen je neemt geen kind je krijgt een kind echt je bent gezegent als het je lukt.

Liefs en succes allemaal leef met jullie mee

Door: Anoniem op 22/10/2006 @ 23:06

he hallo, dit bericht van jou is al wat oud maar hoe gaat het nu met jou en het probereb zwanger te worden, want het is net of ik mijn eigen verhaal lees.
groetjes M

Door: moon op 12/03/2007 @ 21:43

dag ano,

Ik herken heel veel uit jou verhaal en van de reacties op jou verhaal, ik heb ook een kinderwens voor een tweede, mijn zoontje is bijna 7 jaar, toen hij 3 jaar was , wilde ik wel een tweede, maar tot op heden is dat niet gelukt, we zijn ook in het ziekenhuis geweest, en na een aantal onderzoeken kregen we te horen dat we voor icsi in aanmerking komen, daar het zaadkwaliteit van mijn man niet goed is. hoeveelheid en beweegelijkheidis niet optimaal.

Helaas wil mijn man geen icsi behandeling , hioj staat daar niet achter, ik sta er echter wel voor open.
Ik heb het of te accepteren en zal verder moeten leven met mijn man en zoontje, of hij zegt dat ik mijn geluk maar ergens anders moet zoeken.
Ik heb het gevoel alsof ik in m'n eentje een rouwproces doormaak. natuurlijk ben ik heel gelukkig met mijn zoon , maar ik had hem graag een broertje of zusje gegund. Ik vind het heel moeilijk om te horen als een vriendin wel zwanger is van de tweede, derde of vierde, .
vraag mij dan af aarom ik niet!
En ik heb steeds de vraag , zou het wel gelukt zijn met icsi?????