Bang afwachten en dromen...
Door Inge op 24/01/2005 - 14:46:
Hey iedereen,
Ik weet eigenlijk niet goed hoe ik moet beginnen dus zal ik me eerst gewoon even voorstellen. Mijn naam is Inge en ben al 7 jaar en 4 maanden samen met Chris! We zijn beiden 24 en hebben maar 1 grote wens: ouders worden! Ik weet ook wel dat we niet de enigen zijn dat er al jaren over doen om eindelijk een klein wondertje in onze handen te kunnen houden. Maar ik wou mijn verhaal gewoon eens van me afschrijven.
Gelukkig heb ik hier op het forum heel wat lieve mensen leren kennen die me begrijpen en echt weten wat ik meemaak, in mijn onmiddellijke omgeving moet ik daar helaas niet op rekenen. Ja, mijn ventje is er om mij te steunen en te helpen maar hij onderschat toch ook de emotionele kant!
Eigenlijk begon alles zo een 6 jaar geleden. Toen heb ik, op mijn ventje zijn 18de verjaardag, de pil aan de haak gehangen met het gedacht binnen de 6 maanden zwanger te zijn. Helaas na een jaar was het nog niets, maar ik maakte me niet teveel zorgen. Ik begon wel een paar medische brochures door te nemen over wat de oorzaak kon zijn. Daarin las ik dat je het beste om de 3 dagen betrekking hebt, want dat het sperma anders niet kan recupereren. “Nou,” dacht ik: “Dat is het probleem. Wij vrijen gewoon teveel.”
Dus geen zorgen en gewoon verder proberen. We waren toch "nog maar" 19 en het zou ons wel lukken. Maar 6 maanden later begon ik ongerust te worden. We hebben toen een afspraak gemaakt bij de gynaecoloog. Deze lachte me beleefd uit en vertelde dat we gek waren om ons nu al zorgen te maken. We hadden immers nog jaren voor we aan kinderen begonnen.
We zijn daarna meteen naar een andere gynaecoloog gegaan, die direct testen liet uitvoeren. Resultaat: een onregelmatige eisprong en slechte spermakwaliteit. Hij vertelde dat ik het best eerst 3 maanden Clomid nam en als het dan nog niet gelukt was, zouden we wel verder zien.
Kort na ons bezoek hebben we ons droomhuisje gevonden maar daar waren helaas nog heel wat werken aan te doen. Dus zette ik mijn kinderwens even opzij. Mijn ventje vond dat het eigenlijk nog geen tijd was voor kindjes en vertelde plots dat hij blij was dat het nog niet gelukt was. Dat was als een donderslag op klaarlichte dag voor me. Ik was zo verdrietig maar besefte ook dat het geen goed idee was om zwanger te worden wanneer we er niet allebei achter stonden. Maar hij wilde niet dat ik de pil nam en wilde ook geen andere bescherming. “‘t Zou moeten lukken, hé”, zei hij altijd.
Wel, een goed jaar later beviel zijn ma van haar vijfde kindje. Dat was nog draaglijk maar toen de vrouw van mijn neef 5 maanden later ook beviel van een dochter, maakte hij me op een nacht wakker: "Gewoon om even te zeggen dat je morgen naar de gynaecoloog moet bellen om nog een paar onderzoeken te doen."
Wat was ik blij! Hij was er eindelijk klaar voor! Nu zou het wel snel gaan.
Afspraak bij de gynaecoloog. Dezelfde diagnose maar het spermastaal was veel gebeterd: van 17 naar 40 miljoen. Dus begonnen we met IUI, in totaal 4 over 7 maanden.
Bij de laatste mislukte poging vertelde de gynaecoloog ons dat we het beste overstapten naar IVF/ICSI, omdat ik het emotioneel niet aankon. We hebben toen besloten om in de zomer nog eens echt ver op reis te gaan, want met een klein kindje zou dit de eerste jaren niet mogelijk zijn. Na de reis hadden we dan ons gesprek en van toen af aan is alles in versnelling gegaan.
Gelukkig had ik de korte procedure en dus mocht ik meteen beginnen snuiven. Op de 14de dag kreeg ik Pregnyl en 2 dagen later volgde de pick-up. Dit was op een zaterdag. Op zondag mochten we bellen voor het resultaat en dit viel heel goed mee: 13 eicellen waarvan 12 goede. Daarvan waren er 5 met IVF behandeld en 7 met ICSI (de 5 IVF’ers waren allen gelukt en van de 7 ICSI’s bleven er 4 over).
Dinsdag had ik om kwart na elf afspraak in het ziekenhuis. Daar aangekomen, vertelden ze ons dat er 9 prachtembryo’s over zijn. Ze zijn allemaal 8-cellig (keurig op schema) en allen met zeer weinig "gaatjes" (weet het juiste woord niet).
Daarna moeten we 13 dagen afwachten… Op woensdag kreeg ik nog een spuit Pregnyl. Op donderdag was er nog niets aan de hand maar vrijdagmorgen werd ik wakker met een serieus pijnlijke en heel hard opgezwollen buik. Toch ging ik werken.
Zaterdagmorgen ook opgestaan om te gaan werken, maar kon het niet meer uithouden van de pijn. Het werd zelfs zo erg dat ik niet meer kon ademhalen. Naar de gynaecoloog gebeld en zij zei ons dat we meteen naar spoed moesten.
Daar hebben ze me direct aan een baxter gelegd. Na 5 dagen mocht ik terug naar huis. Ik had dus hyperstimulatie gehad, maar dit zou een bevruchting alleen maar ten goede komen.
Nu kunnen we enkel afwachten… Ik ben zo bang, bang dat het weer niets gaat worden en dan? Wat moeten we dan doen?
Terug opnieuw beginnen, zie ik echt niet meer zitten. De IUI was zwaar maar wat ik de afgelopen weken heb meegemaakt door die hormonen, mensen, dat wil ik nooit meer. Iedereen zegt wel altijd het is voor het goede doel maar ik word het stilletjes aan beu. Iedereen rond mij wordt zomaar (of per ongeluk) zwanger en vertelt mij dan doodleuk dat ze het er niet voor over zouden hebben en dat ik heel veel moed heb. Maar daar ben ik vet mee. Ik kan alleen maar dromen dat dit prachtembryootje uitgroeit tot een prachtbaby…
Groetjes en sterkte aan iedereen die het ergens moeilijk mee heeft!
Inge, XxX
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Door: Anoniem op 24/01/2005 @ 18:38 
Hoi,
Allereerst, veel succes gewenst!!! Ik zal voor jullie duimen! Dat je dit niet nog’es wil meemaken, begrijp ik maar al te goed! wat een weg dat je al afgelegd hebt hé! wij zijn zelf ook meer dan een jaar bezig voor een kindje, zonder succes...ook al een reeks onderzoeken achter de rug, zaad van mijn vriend is in topconditie, dus de oorzaak ligt bij mij! Lap, dacht ik toen, de druk komt op mijn schouders terecht! nu heb ik er mijn eerste maand met Clomid opzitten. Geen lachertje, maar dat zal ik je niet hoeven vertellen. Nu ben ik een aantal dagen "te laat"met mijn regels. Kreeg jij je regels regelmatiger met Clomid? We zijn dus aan het afwachten, hopend op positief resultaat. We zien wel weer! Geef de moed nog niet op hé! Groetjes
Door: michiels cindy op 25/01/2005 @ 16:40
ik hoop dat het dit keer lukt ik heb zelf een zoontje van bijna twee jaar en nu ben ik terug 18 weken zwanger ik zelf ben 22 jaar en ik hoop echt dat het bij jou lukt groetjes cindy
Door: Linda op 26/01/2005 @ 15:42
Hoi Inge,
Jouw verhaal klinkt mij erg bekend in de oren. Mijn man en ik zijn 3 jaar bezig geweest om zwanger te raken en dat is eindelijk gelukt met de 2e IVF poging.
Ik weet hoe frusterend het is als je vaak te horen krijgt dat je nog zo jong bent en je je nog geen zorgen hoeft te maken. Zij vergeten daarbij wel dat dat een bewuste keuze is en dat je graag jong ouder wilt worden. Ook kunnen goed bedoelde adviezen vaker rotter klinken dat dat ze zijn bedoelt. Mensen weten vaak echt niet waar je door heen gaat.
Het is allemaal erg zwaar geweest, eerst 5 x IUI en daarna toch IVF. En dat te bedenken dat er niet eens een oorzaak gevonden is waarom ik maar niet zwanger raakte. Maar nu ik dan bij de 2e poging toch zwanger ben geraakt ben ik heel blij dat we dit allemaal hebben doorlopen. Ik hoop dat je positief kan blijven en de moed niet opgeeft, hoe zwaar het dan ook vaak is. Ik wil je heel veel geluk wensen en dat je maar heel snel een fijne zwangerschap mag beleven.
Groetjes Linda.
Door: Inge op 26/01/2005 @ 18:22
Hey meiden,
Bedankt voor jullie steunende woorden. Ik heb dit bericht al een tijdje geleden geschreven en heb dus ook de uitslag van onze 1 ste poging. Dit was een zeer pijnlijke negatieve uitslag maar we hebben de moed niet laten zakeen en zijn na een maandje pil gestart met onze 1ste cryo poging en jaja, deze is wonderlijk gelukt. ik ben vandaag precies 14 weken zwanger!!
Momenteel zit ik met een zware bronchitis maar ivm de zwangerschap gaat alles zeer goed. We hebben al 2 maal ons wondertje kunnen zien en alles verloopt volgens schema. We hopen dat dit dan ook nog zo een dikke 5 maanden mag blijven duren.
Heel veel succes aan iedereen die effe de moed niet meer vindt om verder te gaan. Maar het loont de moeite, echt waar.
Ik had nooit gedacht de moed en hoop terug te vinden na die mislukte eerste poging.
Groetjes Inge en Chris
Door: Nitje op 27/01/2005 @ 11:35
Hé Inge, gefeliciteerd met je zwangerschap, je hebt een lange weg moeten afleggen. Momenteel ben ik net begonnen met mijn vierde IUI. Bij de opstart is ook het woord IVF gevallen. Hier zie ik ook echt tegenop juist omdat er ook bij ons geen echte reden te vinden is waarom het niet lukt. De vraag die ik er mij bij stelde was ofda IVF wel zou werken omdat het normaal ook zou moeten lukken met IUI. Maar met jullie verhalen te lezen krijg ik al wat meer moed en als het nodig blijkt dan zal ik de stap naar IVF misschien toch wel zetten. Dank je, voor jullie verhalen te delen en zo moed te scheppen bij andere
groetjes en veel succes met het verder verloop van de zwangerschap
Inge, wat super om te lezen dan het dan toch gelukt is en dat je zwanger bent!! Een hele fijne zwangerschap gewenst, en natuurlijk over een dikke 5 maanden een wolk van een baby!!!!!
Groetjes, SuuS.
Door: stephanie op 07/02/2005 @ 11:37
dag Inge,
proficiat met je zwangerschap.
wijzelf zijn ook al een drietal jaar aan het proberen en zijn nu juist begonnen met IUI.
Ik weet wel totaal niet hoeveel dat ons gaat kosten,
en ondanks het feit dat we blij en hoopvol de volgende maanden tegemoet gaan , hebben we toch een beetje schrik dat het financieel niet haalbaar zal zijn.Kan je ons misschien een idee geven wat het ongeveer kost per poging?
Alvast bedankt en tot binnenkort.
S & P
Door: Z-motje op 26/02/2005 @ 14:20
Hallo inge, inderdaad een dikke proficiat met je zwangerschap.
Wij zijn ook al een jaar hormonaal bezig, zonder succes. Heb ook 4 IUI pogingen achter de rug, ze weten niet waaraan het ligt maar toch geraken we niet zwanger. Eind volgende maand heb ik een afspraak over IVF. Wij hebben lang getwijfeld om die stap te zetten, om zelfs de hormonale toer op te gaan. Elke maand hoopte ik dat de natuur het ons toch zou gunnen, omdat na allerlei onderzoeken geen duidelijke oorzaak kon gevonden worden. Na 4 lange jaren de natuur haar volle kans te geven, hebben we vorig jaar toch beslist hormonale hulp in te roepen. Eerst gewoon met clomid pilletjes en de cyclus te controleren, dit zonder resultaat, daarna IUI, 4 x ook zonder resultaat. Stappen we nu over naar IVF, hopelijk met resultaat. Ik zie er erg tegenop, omdat het vooral emotioneel heel zwaar is. Die spuitjes en dat wachten, uw hormonen die tilt slaan, het weegt allemaal heel zwaar.
Stephanie wat IUI betreft, dat viel bij ons financieel redelijk mee. Het hangt er een beetje van af, hoeveel echo’s en bloednames je nodig hebt. De capacitatie van het staal en de inseminatie zelf kosten samen een 200 €, waarvan niets wordt terugbetaald. Ook vragen wij ons af wat een IVF gaat kosten. Dit vind ik dus ook heel erg, het is emotioneel al heel zwaar en dan moet je ook nog eens met de financiële kant rekening houden. Ik vind dat ook daar de informatie wel eens duidelijker en opener in mag zijn. Niet dat ik op een euro wil kijken om mijn droom te verwezenlijke, maar ik wil wel weten waar we voorstaan.
Groetjes allemaal, en veel sterkte en moed gewenst!!!
Door: Anoniem op 06/03/2005 @ 14:59
Hallo allemaal,
In mijn speurtocht naar informatie ben ik op deze site terecht gekomen. Wij weten sinds 3 weken, na 1,5 jaar "proberen", dat mijn man 0% spermacellen heeft, na twee testen. De klap is groot, omdat we in eerste instantie dachten dat het aan mij lag. Ik had verklevingen door jarenlang pilgebruik, die nu behandeld en weg zijn. Na veel hopen, staan we nu hier. Hij mag een maand geen alcohol, waarna hij wederom getest gaat worden. Ook zijn we bij een homeopaath geweest en die geeft aan dat "het goed komt". Er moet in zijn lichaam iets op gang komen, er zit een blokkade. Na gesproken te hebben met onze ouders blijkt dat het bij hem in de familie zit. Het heeft te maken met de hypofyse. Wij zijn ons er van bewust dat de kans klein is dat we ooit ouders zullen worden, maar al zijn familieleden met de zelfde "aandoening" hebben een of meer kinderen. Hetzij door goed geluk, hetzij door ICSI.
WIj staan nog aan het begin, maar ik voel de emoties al door me heengieren. Hetzelfde geldt voor mijn man. Hoe hij zich voelt!!! Maar eerst moet hij goed zijn en dan gaan we verder. Volgende week weten we wellicht meer...
Bedankt dat ik dit even van mij af kon schrijven en wat goed dat jullie zo doorzetten. Allemaal sterkte.
Nog even naamloos.
Door: Anoniem op 15/04/2005 @ 21:37
laat jullie zeker niet afschrikken omdat het niet gaat ik ben aan mijn 5 poging icsi en ik zal volhouden tot het niet meer kan wij hebben ook en huisje gekocht alles verandert maar toch een dingetje missen we ons kindje maar er is 1 plaats dat we niet doen de kinderkamer daar wachten we mee tot ik zwanger ben ik heb over7 dagen en terugplatsing gekregen door donatie want ik heb geen eierstokken meer dus laar jullie moet niet zakken en nog veeeeeeeeeeel succes
Door: ann op 23/04/2005 @ 14:18
Hallo Jonge moeders/tienermoeders en gewone moeders
ik ben Ann 22 jr oud en tienermoeder van 2 kids 1 stief kind ik zoek leuke contacten en vriendschappen mail/msn/briefwisseling
ik woon nu nog in Utrecht
Ann Kassing van Schaik
zwanenvechtlaan 137 3554 GK Utrecht en vanaf 30 april woon ik in Heukelum
Ann Kassing van Schaik
vorstencamp 13
4161 AT Heukelum
ik heb samen met mijn man ook een Model Management Stichting Chique Models NL
hiervoor zijn wij nog opzoek naar nieuwe gezichten spontane ouders die een fotosessie van hunzelf en of hun kind(eren) heb u interesse in een leuke fotosessie mail dan met een paar foto's of stuur een mooie brief met foto's
Ook heb ik en mijn man een andere Stichting Netherland For Kids wij zoeken hiervoor goederen voor het gaat naar Polen/Joegoslavie/Romenie/Zuid-Afrika/Nederland/Bosnie en verdere en andere arme landen de goederen zijn voor kansarme kinderen en tienermoeders in die landen voor goederen zoeken wij o.a. kleding (dames/heren/baby j-m/kinder j-m/positie kleding en grotere maten) schoenen/speelgoed/knuffels/boeken/
babygoederen(o.a. kinder/wandelwagens - kinderbedjes)kleine huis goederen en kleine huisraad/ etc. heb u misschien iets wat weg wilt doen zou u misschien ons kunnen helpen geef een kind de kans met vriendelijke groeten Netherland For Kids u kunt ons bellen 0642362097 of b.g.g 0648634428 wij komen het gratis bij u ophalen.
ik zoek ook moeders die mij willen helpen met hun verhaal over zwangerschap/bevallingen/geboortes/hoe het nu gaat want ik wil een eigen boek uit gaan brengen met jonge moeders voor jonge moeders ook zoek ik gedichten voor deze boeken heb u interesse??? help u me
Mvg
Door: anne-france op 17/06/2005 @ 13:15
proficiat
Wij zijn ook al zo'n drie jaar aan het proberen, zonder succes, en zijn nu begonnen aan mijn derde ivf behandeling, met de buien en de pijn erbij, gaan we lachend verder.
Ik heb dan ook het geluk dan mijn ventje me bij alles helpt, hij geeft me iedere avond de spuitjes, en als ik slecht gezind ben laat hij me met rust
ik weet het niet, hoop het wel maar aangezien ze nog geen oplossing hebben betreft de innesteling van de embrio, heb ik er momenteel niet meer veel geloof in.
zal wel terug komen
sterkte in iedergeval voor iedereen.
sorry hoor maar voor mij is het een kleine troost dat ik niet alleen ben met dit probleem, ikben trouwens al 35jaar dus het dringt wel een beetje
succes allemaal
Door: nancy (profiel) op 16/09/2005 @ 10:28
Hoi inge, mijn verhaal is bijna het zelfde als dat van u.
Wij zijn bijna 4 bezig, 1 jaar zo geprobeerd, 1 jaar enkel hormonen en 3é jaar heb ik 6 iui's gehad, en tussen het jaar van de hormonen en de iui's heb ik 1 miskraam gehad en in april van dit jaar heb ik ook een miskraam gehad, nu zouden wij na kertsmis ook gaan starten met in vitro. Maar ik zie het niet zo goed zitten.
Mijn man is 25 en ik 24, het is ongelofelijk hoeveel commentaar je moet slikken van andere mensen hé, vooral wat de leeftijd betreft, maar ik zwijg niet ik probeer hun te laten voelen wat ik meemaak, dan denken ze nog wel twee maal na hoor voor ze iets zeggen.
ik wens je nog veel succes!!!
vele groetjes nancy.
Door: Inge op 21/09/2005 @ 15:33
hey meiden,
hier ben ik nog een keertje met terug een kleine update!!
op 5 augustus ben ik nl bevallen van een prachtdochter met de naam heyke. Onze meid was 51 cm en woog 3kg465. we zijn nu AL 7weken verder en buiten dat het een huilbabietje is gaat alles heel goed. Het is heel vermoeiend en toegegeven soms denk ik echt van; moest ik darvoor zoveel moeite doen om dan zo een huilertje te krijgen. MAAR meiden, ze was het waard, als ze naar me lacht smelt men hart!!
Nancy ik begrijp wat je wil zeggen ivm de opmerkingen. Ik heb ook heel wat moetne slikken, hoor!! Ik ben een vrij open iemand en vind het dus niet erg om te vertellen hoe onze meid "gemaakt" is. Maar niet iedereen reageert even positief. ik ben zelfs op mn vorige werk tijdens mn zwangerschap ontslagen, deels omdat ik zwanger was en deels door de reden waarop dit gebeurt is. (was interim) Mn baas vond dat het niet kon dat je de natuur bedriegt!! jaja, wat heb ik de natuur ooit misdaan dat zij mij moest bedriegen???
Allemaal niets van die commentaren aantrekken!! Het komt wel in orde. De moed niet opgeven!!
Inge
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.