Proficiat iedereen!! Ik heb een vraagje: Kan het soms ook zijn dat zwanger worden niet lukt doordat je teveel spanningen hebt in het lichaam? Door stress enz? Of door teveel met zwanger worden bezig te zijn? Ik ben nu ook bijna een jaartje bezig om zwanger te worden, maar helaas is het nog niet gelukt... Heb al ovulatietesten gebruikt enz... Maar wat kan je doen om je lichaam te ontspannen? Of je gedachten eens te verzetten? Iemand tips?
Alvast bedankt!

Een goeie raad. Probeer je er zo weinig mogelijk op te focussen. Wij hadden al vele tests ondergaan en onze hoop op een natuurlijke bevruchting opgegeven. En dan plots 1 dag overtijd en dan 2 en 3 en ... . Dan denk je dat het toch niet kan omdat men man te weinig zaadcellen heeft en dat het van de stress komt dat ik men regels niet kreeg. Na 9 dagn nog niet ongesteld toch maar een test gedaan en ja deze was positief. Woensdag eerste echo gehad en dat kleine wezentje zien was een leuke belevenis en dan het hartje horen kloppen . Zo snel dat het ging . Maar de gynaecoloog zei dat alles goed was en als alles goed blijft hebben we hier tegen eind juni een klein patotterke bij. Daarmee een goeie raad : het zal wel eens lukken en pieker er zo weinig mogelijk over.

Gefeliciteerd!
Ik heb vanmorgen ook weer een test gedaan. Bij mij is ie eindelijk (na 2 jaar) ook weer positief

ik heb een vraag, kun je ook zwanger zijn terwijl dat je menstruatie hebt?? want de laatste tijd heb ik ongeloofelijk veel pijn aan de borste en misselijk zijn. en een dikke proficait

hoi,
Heb een wolk van een zoon en dit na 2 jaar van hormonentherapie en als laatste toevlucht een laprascopie, waar men een drilling heeft gedaan van mijn eierstokken , en ik was de maand erna zwanger. Nu zijn we weer een half jaar aan het proberen en telkens weer niets, ik ben het zo beu om telkens die teleurstelling te moete verwerken, we waren er op tijd aan begonnen om de mensen voor te zijn met hun vragen, en wanneer komt er een tweede maar dat is stilaan in het water aan het vallen , de vraag is al een paar keer gevallen. En dat legt nog meer druk op onze schouders dan dat er al is. Ik denk dat ik terug een laprascopie moet laten doen. Wat niet evident is nu je al een spruit hebt rondlopen want je mag zeker een week niets heffen, en mijn man is vaak van huis, wat moet ik doen?

Vandaag is het 7 Januari 2006.

Ik weet niet zo goed hoe ik me moet voelen. Het is raar, ik durf niet te hopen.. ik durf niet te denken.. ik weet het niet. Misschien zit ik hier met mijn laatste wijntje.. misschien ook niet. Eerlijk is eerlijk.. normaal gesproken zweer ik bij mijn wijntje.. maar vandaag.. denk ik er als een 6tal dagen geleden heel ander over na. Maar goed het is me al eens eerder over komen die vergissing.. en ik wil geen valse hoop. Morgen is het zover… morgen waneer Marc op sollicitatie gesprek is ga ik ervoor. De test…. En ik vind het eng.. ik wil een ja! Ik heb al een heel scenario in gedachten.. ik pak het in als een cadeautje… in een pennenzet.. ja diep in mijn onderbewuste denk ik dat het eindelijk zover is.. ik voel het niet lichamelijk.. beetje pijn in mijn borsten.. maar serieus.. het is het gevoel alsof je elk moment naar het toilet kan rennen en tot de vervelende conclusie bent gekomen dat het voor de zoveelste keer een illusie was..

Maar dan… waarom ben ik dan zolaat.. wat de fuck doet mijn lichaam met me.. ik ben echt niet zenuwachtig of verminderd in gewicht waardoor de menstruatie uit kan blijven, mijn werk of huidige situatie levert geen extra stress met zich mee…

Maar wat als het niet waar is.. ik wil dat even niet meemaken….. na twee jaar wachten? Morgen heb ik antwoord… en dat is ook bepalend voor het schrijven. Ja of nee.

Ook ik ben al ruim 2 jaar bezig. Heb mijn eerste iui gehad. Maar doordat ik téveel eitjes had, groeide ze niet. Kortom, de eerste poging was al mislukt voordat het echt begon.
Over 2 weken moet ik weer opnieuw beginnen. Gonal spuiten en clomid slikken. Hopelijk dit keer dan niet téveel eitjes en een goede kans.......

hallo allemaal
ik ben al 5 jaar bezig voor kinderen en heb al 4 keer iui gedaan en nog niet zwanger kan nu voor ivf gaan maar teneerste ben ik er heel erg bang voor en ten tweede kost het gewoon onwijs veel geld wat ik niet heb zit er echt heel erg mee en ben daardoor ook heel onzeker geworden en gestresst wil er graag over praten met mensen die het zelfde mee maken en hoe die het ervaren en mee omgaan ik zie het soms echt niet meer zitten mensen om me heen raken zwanger en genieten van hun kindje en ik gewoon niet dat is echt heel moeilijk als er mensen zijn die er met me over willen praten en advies kennen geven graag mijn email adres is angela-koegler@hotmail.com hoop snel iemand te spreken groetjes angela en voor de mensen die zwanger zijn heel veel succes verder met zwanger zijn hoop dat ik het ook mee kan maken

Vorige jaar in april hebben we de moed gehad om (na 3 jaar tevergeefs proberen) naar een specialist te gaan. In mei zijn we dan gestart met inseminaties.na 3 mislukte pogingen, moest ik een laprascopie onderdaan van de baarmoeder en de eileiders, alles bleek OK te zijn, dus maar verder doen met inseminaties, om uiteindelijk na 6 mislukte pogingen over te schakelen naar IVF

In december was het zover...rond kerstdag starten met decapeptyl en de derde dag met menopur (3 ampul daags)
begin januari mocht op controle gaan en ik had al na 8 dagen menopur 18 follikes, ik mocht onmiddellijk stoppen met de behandeling en pregnyl inspuiten. 2 dagen laten was er dan de pick up, ze hebben 18 eicellen kunnen aspieren en daarvan waren er 4 bevrucht door IVf en 3 door ICSI.
3 dagen later was er de innesteling van een ICSI, volgens professor topembryo omdat het achtcellig was.
20 januari moest ik dan een bloedtest doen en ja ik was eindelijk zwanger, mijn geluk kon niet op...tot 7 weken zwangerschap..ik voelde me mottig, had last van verschrikkelijk hoofdpijn en buikpijn..
diezelfde dag nog naar mijn huisarts gebeld, maar kreeg de assistent. Zij had mijn bloed laten onderzoeken en zij dat ik me geen zorgen hoefde te maken, de HCGwaarden waren perfect...
maar 2 dagen laten kreeg ik hevige bloedingen, we zijn naar spoed gereden en daar kreeg ik het slechte nieuws...mijn kindje was weg...
Mijn wereld stortte in..ik voelde me leeg, gestraft, ik heb er geen woorden voor. De assistent had zich blijkbaar vergist, van HCGwaarden kent ze blijkbaar niks...die dag was mijn miskraam al begonnen...
de maand daarna was mijn lichaam al klaar voor een nieuwe poging, dit keer gingen ze de ingevroren embryos gebruiken, maar ik wist maar de ochtend zelf of ze het ontdooiingproces hadden overleefd, ik heb nog nooit zoveel zenuwen gehad
De zaterdagochtend om 7:30 kreeg ik telefoon..."mevrouw, ik heb slecht nieuws voor jou, beide embryos hebben het niet overleefd. U moet uw maandstonden afwachten en u mag dan beginnen met de pil ..."
Dit moment was het begin met een depressie...ik heb me maanden slecht gevoeld, doordat mijn depressie druk legde op mijn relatie, dacht ik even dat onze liefde voorbij was...wij hadden besloten om effe te stoppen met alles en onze relatie te redden...
Nu na 6 maanden zijn we opnieuw begonnen met IVF, vrijdag heb ik de eerste spuit, en ik heb er lang over nagedacht, maar zou graag 2 embryos terug laten plaatsen. IK verlang zo graag naar een kind, dat ik het risico op een tweeling er bij neem.
Vrijdag is er de pick up, heb net pregnyl gekregen.

Ik hoop dat de professor 2 emryo's wil plaatsen, ik wil wel, maar mijn partner ziet dit niet zo zitten

groetjes lesley

Het is zover. Wat ik hoopte niet te doen, doe ik nu dus wel: ik ben er mee bezig. Het zit in mijn kop en krijg het er niet uit, ik wil zo graag zwanger zijn!!!
Ik heb geen of toch weinig reden om ongerust te zijn maar heb een vermoeden dat het wel eens een helse weg zal worden...
Ben dertig en heb sinds een dik jaar een groot verlangen nr een kindje. In mei heb ik mijn spiraal laten verwijderen en tot nu dus nog geen positief nieuws.
Mijn man is van het "onzekere" type, en liet op voorhand zijn sperma al onderzoeken. Dat bleek niet zo positief (luie zwemmers) maar nu ook weer niet alarmerend. Enfin, proberen maar zei de gyneacoloog en dat doen we. Ik ga eerlijk zijn. Ik word hier gek van. In ben sowieso al super ongeduldig van aard en dit is wel een serieuze beproeving die moeder natuur ons oplegd. Deze maand was ik 10 dagen over tijd. Mijn man huilde toen ik zei dat ik plots toch mijn regels had. We hadden er zo op gehoopt, hadden ook een heerlijk ontspannende reis achter de rug en het leek nu toch wel raak te zijn. Ik besef dat velen onder jullie al heel wat meer hebben meegemaakt en het recht hebben om boos en triest te zijn. En de mensen geven als tip meestal : "Je mag er niet mee bezig zijn, dan lukt het niet".
Nu is mijn vraag aan jullie : hoe doe je dat?
Kus x