Dit is het vervolg...
Door Bianca en Bob op 23/07/2006 - 16:00:
Hoi allemaal,
Dit is mijn tweede verhaal over IVF en zoveel meer!
Mijn eerste verhaal is te lezen bij “(Moeilijk) Zwanger worden” met als titel “Mijn IVF-verhaal”. Zo kunnen jullie een beetje volgen, hé.
Zo’n zes weken na de geboorte van Kenjy zijn we naar Bornem verhuisd. Daar hebben we twee en een half jaar gewoond en daar heb ik – zo’n zes maanden na de bevalling - ook mijn postnatale depressie gekregen. Ik was moe, futloos en had totaal geen zin meer in het leven. Ja, ik heb zelfs een zelf zelfmoordpoging ondernomen. Het was dan ook een periode om gek van te worden: van de ene rechtbank naar de andere door de ex-vrouw van mijn man.
Ik heb verschillende soorten medicatie moeten nemen tot ik uiteindelijk de geschikte vond. Ik nam 1 tot 2 pilletjes per dag zodat ik tenminste wat kan slapen want slaap kwam ik meer dan te kort. Na ongeveer anderhalf jaar ben ik zelf met die pillen gestopt want ik was ze meer dan beu. Mijn huisarts was er niet echt blij mee. Maar toch heeft ze uren en uren met me gepraat en dat heeft me uiteindelijk volledig door geholpen. Hartelijk bedankt, dokter!
Een maand of drie later besloten we om ons cryootje terug te laten plaatsen. Dus ging ik weer op controle, bloed afnemen en de Pregnyl-spuit… Twaalf uur later werd ons cryootje dan terug geplaatst en moesten we 12 bange dagen afwachten of we zwanger zouden zijn. Na 10 dagen wist ik het al want mijn regels waren erdoor gekomen. Ik was niet zwanger en dus viel ik weer in een diepe put. Ik wou zo graag dat kindje, maar het mocht niet zijn… Uren en dagen heb ik gehuild...
Ondertussen waren we weer verhuisd naar een heel groot huis waar ik me beter thuis voel. We wonen nu samen met Kenji en de 4 kindjes uit mijn eerste huwelijk in Moerbeke-Waas.
En hier startten we dus met mijn tweede IVF-poging omdat we maar 1 cryootje hadden. Toen alles hier op zijn plaats stond en mijn vriendin zwanger was van haar zesde kindje, vroeg ik aan Bob: “Wanneer gaan wij er nog eens voor?”
Hij antwoordde: “Dat hangt er vanaf wat je wil: een zomer-, winter-, herfst- of lentekindje.” Ik heb hem toen geantwoord: “Als je belt naar de fertiliteit dan doe we het gewoon want het weer hier in België is ook niet alles…”
Toen is alles in een stoomversnelling gegaan. Twee weken later mocht ik al naar de kliniek en het was alsof God het mij gunde want ik mocht de dag nadien al starten met de puffers. En twee dagen later mocht ik al beginnen met het spuiten. Het gevolg is dat ik nu al aan dag 11 ben. Maar weer heb ik ontzettend veel eitjes die niet willen rijpen…
Op maandag 26 juni heb ik weer een echo en een bloedafname. Ik hoop natuurlijk dat die kleine eitjes tegen dan toch wat groter zijn geworden! Daarna wordt het natuurlijk weer afwachten tot aan de pick–up en de terug plaatsing.
Bij mijn vorige IVF-poging heeft het lang geduurd eer ik de “pick-up”-datum wist en ik vrees dat het nu hetzelfde zal zijn. Maar dat horen jullie later wel!
Aan iedereen die bezig is met zwanger te worden, geef de moed niet op! Ik doe dat ook niet meer! Aan alle zwangere, proficiat!
Lieve groetjes,
Bianca en Bob
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Meer verhalen:
Mijn IVF-verhaal
Reacties:
Door: lesley op 02/08/2006 @ 21:45 
Vorige jaar in april hebben we de moed gehad om (na 3 jaar tevergeefs proberen) naar een specialist te gaan. In mei zijn we dan gestart met inseminaties.na 3 mislukte pogingen, moest ik een laprascopie onderdaan van de baarmoeder en de eileiders, alles bleek OK te zijn, dus maar verder doen met inseminaties, om uiteindelijk na 6 mislukte pogingen over te schakelen naar IVF
In december was het zover...rond kerstdag starten met decapeptyl en de derde dag met menopur (3 ampul daags)
begin januari mocht op controle gaan en ik had al na 8 dagen menopur 18 follikes, ik mocht onmiddellijk stoppen met de behandeling en pregnyl inspuiten. 2 dagen laten was er dan de pick up, ze hebben 18 eicellen kunnen aspieren en daarvan waren er 4 bevrucht door IVf en 3 door ICSI.
3 dagen later was er de innesteling van een ICSI, volgens professor topembryo omdat het achtcellig was.
20 januari moest ik dan een bloedtest doen en ja ik was eindelijk zwanger, mijn geluk kon niet op...tot 7 weken zwangerschap..ik voelde me mottig, had last van verschrikkelijk hoofdpijn en buikpijn..
diezelfde dag nog naar mijn huisarts gebeld, maar kreeg de assistent. Zij had mijn bloed laten onderzoeken en zij dat ik me geen zorgen hoefde te maken, de HCGwaarden waren perfect...
maar 2 dagen laten kreeg ik hevige bloedingen, we zijn naar spoed gereden en daar kreeg ik het slechte nieuws...mijn kindje was weg...
Mijn wereld stortte in..ik voelde me leeg, gestraft, ik heb er geen woorden voor. De assistent had zich blijkbaar vergist, van HCGwaarden kent ze blijkbaar niks...die dag was mijn miskraam al begonnen...
de maand daarna was mijn lichaam al klaar voor een nieuwe poging, dit keer gingen ze de ingevroren embryos gebruiken, maar ik wist maar de ochtend zelf of ze het ontdooiingproces hadden overleefd, ik heb nog nooit zoveel zenuwen gehad
De zaterdagochtend om 7:30 kreeg ik telefoon..."mevrouw, ik heb slecht nieuws voor jou, beide embryos hebben het niet overleefd. U moet uw maandstonden afwachten en u mag dan beginnen met de pil ..."
Dit moment was het begin met een depressie...ik heb me maanden slecht gevoeld, doordat mijn depressie druk legde op mijn relatie, dacht ik even dat onze liefde voorbij was...wij hadden besloten om effe te stoppen met alles en onze relatie te redden...
Nu na 6 maanden zijn we opnieuw begonnen met IVF, vrijdag heb ik de eerste spuit, en ik heb er lang over nagedacht, maar zou graag 2 embryos terug laten plaatsen. IK verlang zo graag naar een kind, dat ik het risico op een tweeling er bij neem.
Vrijdag is er de pick up, heb net pregnyl gekregen.
Ik hoop dat de professor 2 emryo's wil plaatsen, ik wil wel, maar mijn partner ziet dit niet zo zitten
groetjes lesley
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.