Mijn IVF-verhaal
Door Sylvia op 28/08/2006 - 19:46:
Hoi lieve mensen,
Mijn naam is Sylvia en ik ben 29 jaar . Toen ik mijn man leerde kennen, heb ik er nooit een geheim van gemaakt dat ik graag een baby’tje wou. Mijn man had al twee zonen uit zijn vorig huwelijk. We zijn een gelukkig gezin en iedereen kan het goed met elkaar vinden. Toch voel ik een gemis van een eigen kind.
Toen we besloten om samen te wonen, hebben we meteen ook beslist om voor een kindje te gaan. Dit leek niet zo gemakkelijk want mijn man is gesteriliseerd. Dit heeft hij moeten doen om zijn toenmalige huwelijk te redden. Het huwelijk liep op de klippen, de sterilisatie bleef… Mijn man had er al vanaf het eerste moment spijt over maar het kwaad was geschiet.
We zijn toen naar een uroloog geweest om die sterilisatie ongedaan te laten maken. Tot twee maal toe hebben ze geprobeerd om alles te herstellen, maar het kon niet meer. We waren toen al ruim een jaar verder en konden dus enkel via ICSI zwanger worden.
In september 2004 hebben we onze eerste terugplaatsing gekregen. We hadden toen 8 eicellen waarvan er slechts één bevrucht was. We werden niet zwanger.
Poging 2 had een fantastisch begin, we hadden 13 eicellen waarvan er 9 bevrucht waren. Op 4 december werd er één teruggeplaatst en we werden zwanger. Na 9 weken is het hartje gestopt en op 26 januari heb ik een curettage moeten laten doen. Dit is het zwaarste dat ik al meegemaakt heb en nog dagelijks denk ik aan mijn engelenkindje.
De overige embryootjes overleefden niet…
Op 19 juni hadden we poging 3, toen waren er 8 eicellen waarvan 4 bevrucht. Twee ervan werden teruggeplaatst, helaas zonder resultaat. De overige overleefden weer niet.
Op 9 november 2005 was ons vierde poging: 7 eicellen , 4 bevrucht en twee teruggeplaatst. Weeral zonder zwangerschap… Ik was er kapot van. Al die emoties werden me te veel.
We hebben toen een rustpauze van ongeveer 9 maanden ingelast zodat mijn lichaam en geest terug tot rust kon komen. Maar geen enkele dag heb ik dit uit mijn hoofd kunnen zetten. Mijn zus is in die periode zwanger geworden en dit was een hele zware klap voor mij.
Gisteren zijn we terug naar het UZ geweest met de bedoeling om poging 5 te starten, maar ze wilden eerst een aantal testen doen op ons genetisch materiaal, chromosonen,... Tien buisjes bloed van mij en twee van mijn man moesten ze hebben. Het zal acht weken duren vooraleer we de resultaten ervan zullen weten. Dat wordt dus weer wachten…
Hopelijk mag ik ooit moeder worden. Ik denk dat jullie allemaal die wens hebben. Gelukkig heb ik een lieve man en twee schatten van zussen die me nu en dan eens terug moed inspreken, want soms zie ik het allemaal niet meer zitten. Emotioneel vind ik alles veel zwaarder dan lichamelijk.
Zo, lieve mensen, laten we hopen dat ik op 11 oktober geen al te slecht nieuws te horen krijg.
Ik hou jullie zeker op de hoogte.
Groetjes,
Sylvia
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: dientje op 11/10/2006 @ 12:02 
ha,
als het goed is krijg je vandaag de uitslag.ik hoop dat het allemaal positief is voor je. ik wens je veel sterkte.
Door: Katrien op 11/10/2006 @ 17:14
hoi, en hoe was je uitslag vandaag? hopelijk valt het allemaal goed mee. groetjes
Sylvia,
Ik hoop dat je vandaag goed nieuws hebt gekregen en dat je weer snel kan starten met een nieuwe behandeling. Ik blijf
Inge
Door: Sylvia op 11/10/2006 @ 22:22
Dank u wel voor de steun. Er waren twee van de drie testen van het bloed afwijkend. Die testen moeten goed zijn om een goeie innesteling te bekomen. Dit is op te lossen door bloedverdunners te nemen. Maar door deze resultaten weten we ook dat ik een verhoogd risico heb op tromboses. Dus mag ik nooit roken en nooit meer de pil nemen. Bij mijn man hebben ze een chromosoonafwijking gevonden. Doordat mijn man al twee gezonde zoontjes heeft, denkt de prof dat dit niet onoverkomelijk is. Op 4 november hebben we een afspraak met de dienst genetica en dan gaan ze ons de ernst van het probleem uitleggen. Op 22 november worden we terug bij de prof verwacht om verder te gaan met de behandeling. Dus het wordt weer wachten. Daar zijn we goed in. De prof heeft me wel verzekerd dat mijn man en ik een kindje kunnen krijgen. Dat is toch het belangrijkste hee.Groetjes Sylvia
Door: Anoniem op 12/10/2006 @ 10:36
Liefste Sylvia,
Eindelijk is er wat nieuws van het onderzoek, ik wacht ook al een tijdje in spanning af. Ik ben blij dat er een hoop op een kindje is. Want je weet als geen ander dat ik het u en uw man ten volste toewens.
Nog heel veel sterkte en de groetjes van een collega
Lieve Sylvia,
Ik ben blij dat jullie eindelijk weten waar jullie aan toe zijn. Hopelijk is het snel 4 november en kunnen jullie dan snel verder met een behandeling.
Dikke knuffel
Inge
Door: Kirsten op 17/10/2006 @ 11:15
Beste Sylvia,
Ik ben een laatstejaarsstudente journalistiek aan de Plantijn Hogeschool en zal volgend semester gedurende twee maanden stage lopen bij Feeling. Luc Van Loon, journalist voor Feeling, gaf me de opdracht om een emo-verhaal te brengen van een vrouw die geconfronteerd werd met IVF. Ik besef dat dit een gevoelig onderwerp is, maar indien u uw verhaal aan mij zou willen vertellen dan zou u mij een heel eind verder helpen. Uiteraard wordt het desbetreffende artikel niet gepubliceerd. Deadline voor deze opdracht is vrijdag 27 oktober dus indien dit mogelijk is hoop ik snel iets van u te vernemen. Indien andere vrouwen op mijn oproep zouden willen reageren, aarzel niet!
Met vriendelijke groeten,
Kirsten Ginckels (kirsten.ginckels@plantijn.be)
Door: Anoniem op 23/10/2006 @ 13:44
Dag Sylvia,
onze kinderwens begon zo'n 7 jaar geleden.Toen het na een klein jaartje niet lukte zijn we na onderzoeken doorverwezen naar het UZ Gent.Eerst hebben we 12 inseminaties ondergaan zonder enig succes.In nov.2002 zijn we gestart met IVF 1: 19 eicellen, 15 bevrucht waarvan 2 teruggeplaatst, 1 ingevroren maar slecht ontdooid.Niet zwanger.
In sept.2003 IVF 2: 22 eicellen, 20 bevrucht waarvan 1 teruggeplaatst en 7 ingevroren.Niet zwanger.Op 2 dec.03 werden er daarvan 4 ontdooid en 1 kon teruggeplaatst worden.Niet zwanger.Op 2 jan.04 werden de andere 3 ontdooid en heeft helaas geen één overleefd.
In maart 2004 IVF 3: 22 eicellen waarvan geen enkele bevrucht!!Gelukkig kon nog ICSI toegepast worden, 14 eicellen werden geinjecteerd, 12 ervan waren bevrucht,2teruggeplaatst.Weeral niet zwanger! 1 ingevroren maar slecht ontdooid.Ondertussen was m'n zus zwanger die een jaartje jonger is dan mij en begon dat natuurlijk zwaar door te wegen, maar we mochten de moed niet laten zakken en in juli 2004 starte ICSI 4: 25 eicellen, 15 bevrucht, 2 teruggeplaatst,geen enkel ingevroren. Niet zwanger!
ICSI 5 starte in nov.04: 21 eicellen, 15 bevrucht, 2 teruggeplaatst.Bij deze terugplaatsing werd een gleufje in de schil van het embryo gemaakt om de innesteling te ondersteunen.Laser Assisted Hatching genaamd.M'n menstruatie begon dus dacht ik weer niks.Toch een HCG waarde 64, dit was te laag.Een late innesteling of een innesteling die zich terug afgebroken had ,zei de dokter.Ik kon zwanger zijn maar ook weer niet.Niet te veel hopen, zei hij.De volgende week terug bloedafname om zeker te zijn.(een week vol onzekerheid en stress)De 2de bloedafname HCG 189,maar te laag voor normaal 5 weken zwangerschap.De volgende week echo om te zien of er dan toch een vruchtje was of niet.Weer een week vol stress,maar helaas geen vruchtje te zien.Een vroeg miskraam zei men in Gent.
Alle moed terug bij elkaar in juni 05 voor ICSI 6: 26 eicellen,23 bevrucht, 2 teruggeplaatst(LAH techniek).Niet zwanger.4 werden ingevroren ,in sept. 1 kunnen terugplaatsen,jammer genoeg zonder resultaat.
We raakten ten einde raad en dachten al na over adoptie.Ik had nog meer moed om verder te gaan dan m'n man. We besloten nog een poging te doen (onze laatste die terug betaald werd)en dan een adoptie aanvraag in te dienen.We zouden dan ondertussen wel zien of we eventueel nog een poging zouden overwegen.
Dus op 20 okt.05 starte ICSI 7: 25 eicellen, 17 bevrucht, 2 teruggeplaatst( we vroegen om 3 embryo's maar dit werd geweigerd doordat ik 29 ben en dit maar vanaf 36 toegestaan wordt).Voor de zoveelste keer 2 lange weken wachten op resultaat.Maar eindelijk kwam dat ene antwoord dat we al zolang wilden horen:"je bent zwanger". M'n HCG stond 344, de week daarna 4927.OP 7 dec.05 eerste echo: een tweeling.
Ik heb ondertussen een probleemloze zwangerschap achter de rug en ben op 17 juli 06 bevallen van 2 flinke zonen ,2.580kg en 2.555kg.
Hopelijk geeft mijn verhaal je moed om door te gaan.
En geloof me: alle lichamelijke pijn en vooral de psychische pijn vergeet je snel.
Veel succes en hou moed
Door: vivian op 23/10/2006 @ 20:45
...jullie kunnen het!
Laat het maar even rustig aan gaan,..ookal denk je zelf was het maar alvast 4 nov. Ik heb ook het een en ander meegemaakt en uiteindelijk iVF gedaan,...ik vond het ook zwaar,..en zeker psychisch. ik wist ook nietmeer waar ik de kracht vandaan moets halen,..om weer een tegenslag te verwerken. ik heb hulp gehad van een psycholoog en later een sacraal-therapeut. Of het daardoor uiteindelijk goed is gekomen? Ik heb nu een gezonde tweeling,..wel 9 weken te vroeg geboren en de ene heeft moeten vechten voor zijn leven,..maar ik heb het allemaal aan gekunt,...en verwerkt.
dus zorg ook zeker heel goed voor je zelf dan kan je veel hebben. En ook ik duim voor je!! SUCCES
Vivian
Door: Anoniem op 26/10/2006 @ 15:27
Sylvia je bent zeker niet alleen ,lees anoniempje mama van 2 flinke zonen,haal er kracht uit om door te gaan.Zet je verstand op nul laat alles achter je en ga ervoor.HET ZAL LUKKEN!!!!!!!
Door: Sylvia op 29/10/2006 @ 11:35
Hoi, ik wil jullie allemaal bedanken voor de steun die jullie ons geven. Het verhaal van anoniem geeft me enorm veel moed om erin te blijven geloven. Dank u wel anoniem om me uw verhaal toe te vertrouwen. Mijn man en ik zijn ook in Gent in behandeling. Nog eventjes wachten en we weten alweer iets meer. Hopelijk mogen we in 2007 onze hartenwens in vervulling zien gaan. GRoetjes
Door: Anoniem op 09/11/2006 @ 15:04
Ik kan me zo terugvinden in al de verhalen die ik lees op het internet... ook wij hadden nooit gedacht met IVF/ICSI te moeten beginnen. Wie denkt er nu ook aan dat als je trouwt en je graag kindjes wil, dat dat zo een technische en wetenschappelijke bedoeling zal worden?! na een jaar proberen kwamen we tot de vaststelling dat het niet lukte. Eerste teleurstelling. Dan ons laten testen... het zal wel aan stress liggen.... Nee toch niet. tweede grote teleurstelling. We zijn dadelijk begonnen met insiminaties .. na twee keer raadden ze ons aan om hiermee te stoppen wegens te slechte zaadkwaliteit. 3de teleurstelling. dan maar verder informeren en wij hebben net onze eerste IVF poging achter de rug... we hadden 13 eitjes en er waren er 5 bevrucht... tegen dat het vruchtje werd teruggeplaast waren het er nog 3. De hele procedure was emotioneel zwaarder als verwacht en soms ook pijnlijker dan gedacht. Nu zijn we wachtende op nieuws.
En aan iedereen die nog eens het verhaal wil vertellen van die mensen die ze kennen die na zoveel keer proberen of na vakantie toch spontaan zijn zwanger geraakt, kan ik alleen maar zeggen dat zij niet in onze situatie zitten en helemaal geen besef hebben van wat een koppel moet doormaken om hun kinderwens in vervulling te laten gaan. Dat zijn ook de mensen die komen vertellen dat ze tegenwoordig toch zo veel kunnen... maar zij moeten ook begrijpen dat de dokters niet alles kunnen. Zelfs bij koppels waar bij beiden geen "probleem" wordt vastgesteld.
En spijtig genoeg zijn het genoeg koppels die het via IVF of ICSI moeten proberen.
En ja, ik geef toe dat ik jaloers ben op al die vrouwen die zomaar spontaan zwanger worden... en ik word serieus boos als ik hoor op tv hoeveel mensen hun kinderen verwaarlozen, mishandelen,... of mensen die op hun 7de maand nog een abortus laten uitvoeren in een kliniek in Spanje???!!!
Doordat we nu met deze procedure bezig zijn, denken wij hier ook meer bij na.
Ik kan je enkel veeeeel succes wensen en zeggen dat je de hoop niet mag opgeven.
Wij hebben ons voorgenomen dat als we niet zwanger zijn tegen dat ik 35 ben, we ermee stoppen. Maar we hebben een fijne afspraak... als er geen kleintje komt, gaan we een paar dieren bij in huis halen!! het is niet te vergelijken natuurlijk, maar wij vinden dat we ergens een limiet moeten zetten. Ik ben bijna 32 dus we hebben nog even te gaan hè! het is misschien een troost, maar ik heb het nodig om naar iets positiefs uit te kijken. en dat is voor iedereen iets anders...
Veel geluk en zeker de moed nog niet opgeven!
Door: Anoniem op 05/01/2007 @ 15:01
Hopelijk mogen er in 2007 vele lieve vrouwen hun droom in vervulling zien gaan en lieve mama's worden.
Door: Sylvia op 16/01/2007 @ 10:32
Ik wou gewoon laten weten dat poging 5 gestart is. Joepie, met volle moed zijn we er terug mee begonnen. Hopelijk mag ik binnenkort fantastisch nieuws neerpennen. GROETJES
Door: annemiek op 17/01/2007 @ 13:31
hallo silvia, ik heb endometriose en kreeg op 7 dec te horen dat ik een keuze moest maken.of verwijdering of ivf.maar ben bang dat ik ook de kracht niet zal hebben om ivf te ondergaan omdat ik altijd negatieve reakties hoor. ook mn schoonzus is nu zwanger en kan ieder momend t kindje verwachten.ben eigenlijk erg jaloers en kan geen kinderwagen zien word er gek van.als ik geen ivf doe ben ik bang dat ik er spijt van krijg maar mn probleem is dat mn relatie nog niet zo lang is bijna een jaar en wonen ook nog niet samen,help wat moet ik doen liefs annemiek
Hey Sylvia,
Succes met je 5de poging. Ik ben ondertussen ook weer gestart met de pil tot 7 februari en dan vanaf 12 februari weer snuiven en 15 februari beginnen met spuitjes. Hou me op de hoogte hé.
Ingske
Door: Sylvia op 24/01/2007 @ 15:10
Lieve annemiek, ik kan me heel goed voorstellen dat je het moeilijk hebt met het aanvaarden van endometriose. Mijn schoonzus weet ook pas dat ze dat heeft. Ze is 34 jaar en voelt zich perfect gelukkig zonder kindjes,ze heeft geen kinderwens. Toch proberen ze om de operatie zo lang mogelijk uit te stellen.Mocht ik in uw plaats zijn, ik zou zonder twijfelen ivf ondergaan. Maar ik heb een heel stabiele relatie en we hebben beiden een enorme kinderwens en zouden alles doen om een kindje te mogen krijgen. Bij u ligt dat anders. Misschien moet je eens praten met een vriend over hoe hij erover denkt. Zijn jullie zeker van mekaar en hebben jullie dezelfde toekomst voor ogen.Want ik moet je eerlijk bekennen,als je ivf ondergaat, is het belangrijk dat je een sterke relatie hebt. Ivf bestaat uit geduld, geluk ,veel stress, maar ook vaak ontgoocheling.Je hebt de steun echt nodig van mekaar, om alles te verwerken en om door te zetten.Je hoeft geen jaren lange relatie te hebben om een sterke relatie te hebben. Wij waren ook pas 1 jaar samen toen we beslisten om samen te gaan wonen.Toen namen we ook meteen de beslissing om aan ivf te doen. Ondertussen zijn we 5 jaar samen waarvan 2,5 jaar gehuwd en bezig aan poging 5. Hopelijk mogen we binnenkort genieten van onze zwangerschap en een gezond kindje. Dus annemiek, ik kan je alleen de raad geven, praat erover met je vriend en neem samen een beslissing. Groetjes Sylvia
Door: Sylvia op 24/01/2007 @ 15:14
Ingske, ik duim voor je dat het deze keer voor je lukt. Wie weet, misschien zijn we straks beiden zwanger. Ik blijf erin geloven. groetjes
Door: Sylvia op 17/02/2007 @ 12:26
De test was negatief, poging vijf is weeral mislukt. Ik ben er kapot van. We hadden zo een goed gevoel deze keer , waarom is het ons niet gegund. We hebben zo veel te bieden aan een kindje. We hebben een heel goed huwelijk, aan liefde geen gebrek, gelukkig heb ik mijn man. Hij is mijn alles. We moeten er weer door, maar na vijf tegenslagen zou je de moed er beginnen in te verliezen.groetjes Sylvia
Hey Sylvia,
Ik begrijp maar al te goed wat je doormaakt. Ik vind het heel erg dat het "weer" niet gelukt is, heel veel sterkte meid en je weet dat je mij altijd mag mailen als je nood hebt aan een babbel, ik weet niet of jij msn hebt anders mag je mij altijd toevoegen en geef ik je mijn msn adres wel in een privéberichtje.
Dikke knuffel
Ingske
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.