Hopeloos, met heel veel huilbuien want het wil niet lukken...
Door Naatje op 26/02/2007 - 10:36:
Beste moeders,
Het liefst zou ik jullie willen vertellen dat ik zwanger ben…
Mijn verloofde en ik zijn al 2,5 jaar bezig om zwanger te worden en nog steeds niets… Wel heb ik 1 keer een miskraam gehad. Ik dacht dat het een einde was en dat ik niet meer uit die diepe put zou geraken. Het leek een bodemloze put. Maar gelukkig kreeg ik heel veel steun van mijn verloofde en vrienden.
Ik sta op en ga slapen met de gedachte aan een lief, klein wondertje dat hopelijk ooit in mijn buik zal groeien.
Ondertussen ben ik ook bij de gynaecoloog geweest. Die heeft een pak testen gedaan maar alles is gewoon goed... En toch word ik niet zwanger…
Ik heb alles geprobeerd om de gedachten aan zwanger worden van me af te zette want ik krijg er stress van en misschien wil het ons daardoor niet lukken. Maar hoe langer het duurt, hoe gekker ik ervan word. En in mijn omgeving hoor ik altijd maar dat iedereen zwanger is. Ik ben hopeloos, ik weet het echt niet meer…
Ik heb elke dag aardbeien gegeten omdat ik gehoord had dat je daar sneller zwanger door raakt? Ik slik al 2,5 jaar foliumzuur…
Wat moet ik doen? Kan er iemand helpen? Ik ben ten einde raad!
Naatje
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: Marieke op 05/03/2007 @ 21:07 
Hoi!!
ik weet wat je voelt, wij zijn ook 2,5 jaar bezig, zo lang......... Ondertussen is er bij ons wel heel veel gepasseerd. Mijn verhaal staat ook onder (moeilijk) zwanger worden, 'wanneer zwanger worden niet evident is.'
Alle gevoelens; boos, verdrietig, opstandig, ellendig, machteloosheid, alles maak je mee, en steeds weer opnieuw. Uit je hoofd zetten schijnt de beste optie te zijn maar is zo moeilijk als de kinderwens de enige wens is die je nu hebt. Ik weet precies hoe je je voelt. Heel de wereld is zwanger behalve ik. Dat zijn moeilijke dingen die veel mensen niet eens begrijpen. Logisch ook, als zwanger worden heel makkelijk gaat. Kan je ze niet eens kwalijk nemen.
We zijn kort geleden verhuisd, dat verzet wel je gedachten, helaas niet zwanger geworden maar ik heb nu veel te doen, schilderen enzo. Je verzet je gedachten waardoor je iets rustiger wordt. Meid ik wens je heel veel sterkte, ik voel hetzelfde als jij, gedeelde smart is halve smart.... Ik hoop dat je snel rustiger wordt, er iets minder aan denkt en dan een hele trotse mamma wordt.
Liefs Marieke
Door: Anoniem op 06/03/2007 @ 17:09
Hallo
Een van de methodes die soms lijken te werken is je te proberen te verzoenen met kinderloosheid,dan valt ook automatisch de obsessie weg.Makkelijk is het niet,maar als het lukt heb je dikwijls resultaat,tenzij dat het echt een lichamelijke oorzaak zou hebben natuurlijk.
Door: Anoniem op 06/03/2007 @ 20:32
Hallo allemaal,
ik ben nu 4 jaar bezig en sta na 6 iui op de wachtlijst voor IVF. Ik ben op dit forum gegaan om juist niet te lezen dat je je zinnen moet verzetten etc. Ik ben er namelijk van overtuigd dat een zaadje en een eitje nog steeds kunnen denken. Het enige dat je kunt doen is goed voor je lichaam te zorgen, op tijd of veel te vrijen en om het allemaal dragelijk te maken zoveel mogelijk afleiding te zoeken. Wat mij tegenwoordig goed helpt is geen dingen meer doen waar je geen zin in hebt. Geen kinderpartijtjes of comites van zwangere vrouwen. Als het je lukt leuke dingen doen waar zo min mogelijk kinderen zijn. Zoals een keer lekker zuipen in de kroeg. Is natuurlijk niet goed voor je lichaam maar wel voor je geest. Wij hebben besloten om een puppy te nemen. Heerlijk dat woord nemen, dat kan gewoon!! Eerst ging ik alles uitstellen omdat ik misschien zwanger wordt maar, ja dat denk ik al jaren. Ik wens je veel sterkte en ik heb alle begrip voor je verdriet!
Door: Anoniem op 07/03/2007 @ 17:06
Hoi Naatje,
Ik wil toch even reageren op jouw verhaal. Ik herken me helemaal in je brief. Ik heb drie (!) keer een miskraam gehad en kreeg nadat ik in het ziekenhuis allerlei onderzoeken had laten doen te horen dat alles goed was. Op dat moment was ik enorm teleurgesteld, je wilt dat er een oplossing komt! Iedereen had allerlei adviezen waar ik op een gegeven moment helemaal gek van werd. Hoezo 'er niet teveel mee bezig zijn', hoezo 'ergens anders aan denken'. Ik kon dat niet hoor, op een bepaald moment leefde ik echt van vruchtbare dagen naar menstruatie naar vruchtbare dagen. Ik was het na drie jaar onderhand zat om iedere maand maar weer teleurgesteld worden. Om toch het gevoel te hebben dat ik er iets aan deed ben ik toen naar een mesoloog gegaan. (Een alternatieve geneeswijze, die wel vergoed wordt door je ziektekosten verzekeraar, je kunt er meer over vinden op internet, google maar eens) Ik kwam in Zetten terecht bij een heel aardige vrouw. Zij begon haar verhaal met te vertellen dat zij er niet voor kon zorgen dat ik zwanger zou worden maar dat ze misschien de omstandigheden wél kon verbeteren. Nadat zij mij uitgebreid onderzocht had bleek dat er bij mij met de vitamine opname iets niet in orde was. Ik nam onder andere foliumzuur (B11) helemaal niet op, ook niet als ik tabletjes slikte. Ik kreeg recepten mee voor druppeltjes en pillen en na vier weken moest ik terugkomen.
Bij die afspraak kon ik al melden dat ik zwanger was!!! Nogmaals, het is niet zeker dat het aan die behandeling lag maar feit is wel dat ik inmiddels een wolk van een dochter heb die vandaag 7 weken oud is. Ik wilde je dit toch even laten weten, baat het niet dan schaadt het niet was mijn motto. Ik hoop ontzettend dat ook voor jou en je partner dit grote wonder in vervulling zal gaan. Heel veel succes ermee.
Liefs Kaatje
Door: Lesley op 07/03/2007 @ 20:28
Hey Naatje,
Even een kort berichtje om je heel veel succes en kracht te wensen. Goed dat je op deze site geschreven hebt, dat kan op zich al opluchten. Ik schrijf zelf al sinds mijn eerste IVF-ICSI-poging met 3 meiden op deze site en nu zijn we inmiddels alle 4 moeder. Het kunnen delen met mensen die hetzelfde meemaken helpt echt. Goed dat je deze stap gezet hebt!
Toi, toi, toi meid, geef de moed niet op!!!
Liefs, Lesley
Door: Anoniem op 08/03/2007 @ 19:05
Hallo daar,
Ik ben eigenlijk ook al bijna twee jaar bezig en t wil nog niet echt lukken. Heb in juni 2005 een miskraam gehad na 9 weken en was daar erg van geschrokken... Ik dacht wel, soort van, volgende keer beter maar die volgende keer komt er maar niet... Hebben veel onderzoeken gehad en nu blijkt dat ik pcos heb en dat t zaad van mijn vriend erg wisselend is. De ene keer heel goed maar dan ook echt heel goed en de andere keer heel slecht. Ik snap t niet zo goed dat dat zo kan wisselen?! Nu zijn we bezig met iui en we hebben twee pogingen gehad die zijn mislukt, terwijl het zaad allebei de keren supergoed was (200 miljoen en goed beweeglijk!) en ik mijn eisprong had d.m.v pregnyl... Ik slik clomid 50 en dat werkt goed. Heb mijn eisprong altijd op dag 22. Ik hoop zo dat de derde iui raak mag zijn want ik kan weer een teleurstelling niet aan hoor... Ik probeer t los te laten maar dat is toch zooooooooooooooooo moeilijk... Andere mensen zijn zo zwanger en bij ons wil t niet vlotten. Ik blijf wel positief denken want ik hoop toch echt dit jaar zwanger te raken.
Voor iedereen heel veel succes de komende tijd!!!
Groetjes Anne
Nou allemaal
Door: ciltje op 12/03/2007 @ 13:04
beste,
Ook ik kan helaas vertellen dat jou gevoel onmenselijk is. Ik heb dik 4 jaar succesloos zwanger trachten te worden. Na 6 maanden (gestopt te zijn met de pil) eiste ik van de gynaecoloog dat hij verdere onderzoeken zou doen. Ik voelde instinctief aan dat het wonder der natuur me niet gegund was. In het verleden (op 18jarige leeftijd) onderging ik levensnodige operaties aan mijn buik. Mijn vermoeden werd bevestigd. Door de operaties was mijn buik een doolhof en mijn eierstokken waren ontoegankelijk door littekenweefsel. Ik er volledig kapot van. Toen was ik al 2 jaar bezig met "proberen". Toen onderging ik allerlei erfelijke onderzoeken om met ivf te kunnen starten. Op een bepaald moment maakte ik de klik in mijn hoofd om er niet meer mee bezig te zijn. Ik gaf het op. Al die horrorverhalen over emoties en stemwisselingen met ivf. Ik was daar mentaal nog even niet aan toe. En nu na 4 jaar totaal omverwachts (maar nodeloos te vermelden: DOLGELUKKIG) ben ik vandaag de dag 2,5 maanden zwanger.
Ik kan je niet zeggen om het los te laten, want ook ik ergerde me blauw aan die goedbedoelde raad, van vrienden met kinderen, om de gedachte los te laten. Ik wil wel zeggen dat toen ik het deed en met maar een kans van 1 of 2 procent op 100 ik nu hopelijk mama blijf. Veel liefs en vooral veel sterkte en steun gewenst Ciltje
Door: lesley v op 15/03/2007 @ 14:29
In april 2005 hebben we de moed gehad om (na 3 jaar tevergeefs proberen) naar een specialist te gaan. In mei zijn we dan gestart met inseminaties. Na 3 mislukte pogingen, moest ik een laprascopie van de baarmoeder en de eileiders ondergaan. Alles bleek oké te zijn, dus deden we verder met de inseminaties om uiteindelijk, na 6 mislukte pogingen, over te schakelen op IVF.
In december was het zover... Rond kerstdag startte ik met de behandeling.
Begin januari mocht ik op controle gaan en ik had al 18 follikes. Ik mocht onmiddellijk stoppen met de andere medicijnen en de P**** inspuiten. Twee dagen laten was er dan de pick-up. Ze konden 18 eicellen aspireren en daarvan werden er 4 bevrucht door IVf en 3 door ICSI. Drie dagen later was er de terugplaatsing van een, volgens de professor, topembryo omdat het acht-cellig was.
Op 20 januari moest ik dan een bloedtest doen en ja, ik was eindelijk zwanger! Mijn geluk kon niet op...
Tot op 7 weken zwangerschap… Ik voelde me mottig, had last van verschrikkelijke hoofd- en buikpijn. Ik belde nog diezelfde dag nog naar mijn huisarts, maar ik kreeg de assistent. Zij liet mijn bloed onderzoeken en zei dat ik me geen zorgen hoefde te maken: de HCG-waarden waren perfect...
Maar 2 dagen laten kreeg ik hevige bloedingen. We reden meteen naar “Spoed” en daar kreeg ik het slechte nieuws: mijn kindje was weg... Mijn wereld stortte in... Ik voelde me leeg, gestraft,… Ik heb er geen woorden voor.
De maand erna was mijn lichaam klaar voor een nieuwe poging. Deze keer zouden we de ingevroren embryo’s gebruiken. Ik zou maar de ochtend zelf weten of ze het ontdooiingproces overleefd hadden. Ik heb nog nooit zoveel zenuwen gehad!
Die zaterdagochtend kreeg ik al om 7.30 uur telefoon: "Mevrouw, ik heb slecht nieuws voor u, beide embryo’s hebben het niet overleefd. U moet uw maandstonden afwachten en u mag dan beginnen met de pil ..."
Dit moment was het begin van een depressie... Ik heb me maandenlang slecht gevoeld. Doordat mijn depressie druk een legde op mijn relatie, dacht ik even dat onze liefde voorbij was. Dus we besloten om even met alles te stoppen en onze relatie te redden...
Nu, 6 maanden later, zijn we opnieuw begonnen met IVF. Ik heb er lang over nagedacht en ik zou graag 2 embryo’s terug laten plaatsen. Ik verlang zo graag naar een kind dat ik het risico op een tweeling erbij neem.
Vorige week vrijdag was de pick-up: ze hebben 17 eicellen geaspireerd en hebben er 14 kunnen gebruiken. Maar we kregen ook het slechte nieuws dat mijn vriend zijn sperma niet goed genoeg was om IVF te doen. ICSI is voor ons de enige oplossing. Mijn vriend was er natuurlijk kapot van, want tenslotte is dit de trots van een man.
Op zondag zijn er dan 2 embryo’s teruggeplaatst en nu moeten we weer 2 weken wachten..
Na 2 weken kreeg ik het goede nieuws, ik was zwanger, raar want ik had al een bloeding gekregen een paar dagen voordien (blijkbaar innesteling)
Nu ben ik 34 weken van een flinke tweeling. Zo zie je maar, ik had de moed en hoop al opgegeven.
liefs lesley v
Door: Miranda op 19/03/2007 @ 17:57
Hoi Naatje,
Ik las dat je een pak testen op jezelf heb laten doen, althans ik ga ervan uit dat je de testen op jezelf hebt laten doen, maar is je mannetje op zijn vruchtbaarheid getest??????
HEt hoeft niet alleen aan jou te liggen, hoor!!!!
Ik begrijp je gevoelens heel goed. we zijn zelf nu bezig met PESA/ICSI, maar misschien wil bij jullie IUI of IVF wel lukken.
Mijn mannetje heeft in 2001 een sterilisatie gehad en in 2005 hebben we dat proberen te herstellen, dat is helaas niet gelukt, dus zijn we nu op de onbekende weg van PESA/ICSI beland.
Ik wil er alleen maar zeggen dat er ook andere manieren bestaan om zwanger te raken en aangezien ik uit je verhaal begreep dat je alleen jezelf had laten testen is het misschien ook iets om je verloofde te laten testen.
Heel veel sterkte.
Door: uma op 20/03/2007 @ 19:56
Kan er iemand zeggen vanaf wanneer je je eigenlijk zorgen moet maken en moet nadenken over "hulp" om zwanger te raken. Deze topic doorlezen maakt me wat ongerust en het is misschien niet zo'n goed idee omdat wij eigenlijk nog geen volledig jaar aan het proberen zijn. Maw vanaf wanneer moet ik me ongerust maken? (als ik dat nu al niet ben)
Wat is een doorsnee gemiddelde in tijdsduur van een koppel van begin 30 om zwanger te geraken?
thanks voor jullie antwoord en toi toi aan iedereen!
Door: Nathalie op 22/03/2007 @ 09:33
Halo Naatje.
Zeker niet opgeven.
Wij hebben 7 jaar geprobeerd om zwanger te worden
Tal van onderezoeken doorlopen om dan te weten te komen dat alles perfect in orde is.
Niet bij stilstaan zegt iedereen( makkelijker gezegd dan gedaan)
Uiteindelijk zijn we na enkele kunstmatige bevruchtingen overgeschakeld op IVF.
en kijk ik ben nu 9 weken zwanger.
Het is al van de eerste keer gelukt.
Waarvoor dank aan professor De Sutter uit Gent.
Ik kan je alleen maar veel sterkte wensen en je de hoop geven dat het wel eens zal lukken.
Door: Anne op 09/04/2007 @ 13:04
Naatje,
Ook hier herkenning, wij zijn 27 maanden bezig. Alles goed bevonden en mijn tweelingzus die wel binnen 6 maanden zwanger raakt....je kunt je voorstellen dat mijn wereld instortte....
Ik ben eruit gekomen door acupunctuur. Zij vindt het niet verwonderlijk dat ik nog niet zwanger ben: lichaam helemaal uitgeput en geen energie meer om een goed nestje voor de kleine te maken. Hoewel ik sceptisch was, ben ik nu wild enthousiast. Misschien ook voor jou een optie?
Door: jelly op 20/04/2007 @ 22:05
hoi Naatje,
Ik begrijp hoe jij je voel, ben ook al 2 jaar bezig om zwanger te worden, maar wilt niet lukken. Artsen kunnen niks vinden, alles is goed. Ik ben vandaag begonnen met een surinaams kruiden drankje moeroe dresi, moet het 2 weken iedere ochtend slikken, het is om je baarmoeder te reinigen. Veel vrouwen worden binnen 3 mnd zwanger, ben benieuw, hou je op de hoogte.
Door: Anoniem op 01/05/2007 @ 17:12
Hallo Naatje,
Geef de moed niet op! Ik heb tweeenhalf jaar lang geprobeerd zwanger te raken, zonder enig rezultaat en nu ben ik tot onze grote verbazing, twee maanden zwanger. Het kan dus ook gewoon na 2,5 jaar. We hebben geen enkele speciale behandeling geprobeerd.
Door: els op 15/05/2007 @ 14:29
hoi
Ik begrijp dat je hopeloos wordt.. Ik ben de hoop ook kwijt. Na 3 jaar en 5 maanden proberen... ik heb wel al een pracht wonder van 4 jaar.. en een engeltje(2j en 8 maand geleden mk gehad) Toen bleef ik hopen tot we de uitslag hoorde dat ventjes zaad niet optimaal was, het kon nog wel natuurlijk lukken, maar zou heel lang kunnen duren, we hebben toen 4 iui's gedaan die ook niks opleverde, ik zag er psychish heel hard van af en zijn toen gestopt met al die medische behandelingen.. Nu jaar verder na laatste iui en nog steeds niks, het is dus begrijpelijk dat de hoop ver zoek gaat...
Ik hoop voor jullie dat het toch nog mag lukken meid
Door: els op 15/05/2007 @ 14:31
ps en zoals wordt vermeld heb ik me ook verzoend dat we maar met 1 wondertje blijven.. Alle spulltjes heb ik weg gedaan.. geen babyspullen meer en geen hoop meer..
(els van hierboven)
Door: Filippijntje op 16/05/2007 @ 08:41
Na 25 maanden proberen (2 mislukte inseminaties en 1 mislukte IVF) zijn we eindelijk spontaan zwanger. Ik erger me ook blauw aan mensen die zeggen dat je er niet mee bezig mag zijn. Hoe kan je nu niet bezig zijn met hetgeen je liefst van al wil, moeder worden, zeker na al die teleurstellingen en al die vrouwen rond je die zonder problemen zwanger worden. Ik ben er in elk geval altijd mee bezig gebleven. We zijn 3 maanden geleden verhuisd naar de Filippijnen, ik had al een vruchtbaarheidskliniek gevonden om hier mijn behandeling verder te zetten en had al 1 consultatie achter de rug. Toen was ik al zwanger, ik had die maand een ovulatietest gebruikt en had mijn ventje gevraagd zoveel zaad in mij te spuiten als hij kon
We waren ook samen klaargekomen en misschien heeft dat het hem gedaan? Nu maar hopen dat de zwangerschap blijft duren want ik ben nog maar 5 weken... maar we zijn in elk geval heel positief en ik kan het niet laten om constant aan mijn buik te voelen 
Door: miro op 22/05/2007 @ 14:35
hoi naatje,
hoe gaat het?? ik kan met je meevoelen. ik heb zelf ook gehad. eerst toen we zijn getrouwd ongeveer anderhalf jaar geprobeerd zonder resultaat..uiteindelijk naar gynagoloog doorverwijzen..half jaar loop ik daar door met clomid etc..noem maar op al dat pillen slikken..ook wil niet lukken..overstappen naar injectie puregon..na twee pogingen raakte ik zwanger..de zwangerschap loopt goed en is ons dochter geboren ze is nu 4 jaar..daarna wilden we toen nog tweede ook lukte het niet ..onderzoek, onderzoek, onderzoek, twee jaar zat er tussen..ik zat te klagen omdat ik weet wat laatst had gelukt met dat injectie maar de gynagoloog zegt als je keer baby heeft gebaard kan het zijn dat je hormonen nu anders is. elke bezoek bij ander arts..daar baalde ik echt en toen doorverwijs ze mij naar ivf..ik dacht he ! dat kan niet..maar goed..we gaven ons bijna op omdat het al zo lang heeft geduurd en dachten we maar nog even dan stoppen we ermee...goed..eenmaal afspraak gemaakt bij arts voor ivf.de dokter las grondig mijn dikke dossier omdat ik weet bij andere dokter ben moet ze ook eerst even weten..maar goed toen vroeg ze mij...waarom heb je nog geen puregon gebruikt ?...ik dacht he..eindelijk..toen zei ze eerst dat proberen als het niet wil lukken dan maar ivf..ok..eerste poging in 7 dagen injecteren ben ik zwanger geraakt ..we hebben zoontje van 4 mnd...het is zo raar ..ik ken mijn lichaam beter en had gelijk ..toen weten ze ook de oorzaak..eisprong komt niet uit eierstok die was te nauw..dat is het!...maar als ik me omkijk en denk al dat gedoe ..ben ik toch doorgegaan..nooit gedacht toch gelukt om nog kindje te krijgen..we hadden de hoop al bijna opgegeven..ik hoop voor alle vrouwen die kinderwens ook mag krijgen....ik praat makkelijk probeer zoveel stress te vermijden..ik ging eerst samen met mijn man naar gynagoloog..daarna wanneer ik doorloop kom ik elke keer alleen..dan zeg ik ook niks hierover..tot er wat nieuws is vertel ik het..mijn man weet het hier ook..dat voelt ook goed...maar hoe langer je doorloop went je het ook aan. en ben je ook al gewend dan denk je..zien wel..zien wel..zien wel..alleen is bij elke behandeling anders denk ik want ik weet niet hoe het zal gaan bij ivf of iui of ...maar ik denk aan jullie en wensen jullie allerbeste toe...
Door: Anoniem op 12/09/2007 @ 15:27
Hoi Naatje,
Ook ik wil je wel het een en ander vertellen.
Die goed bedoelde adviezen kan je naar het land der fabelen verwijzen, daar heb je totaal niets aan.
Mensen weten niet hoeveel pijn ze je er eigenlijk mee doen.
Wat ik eigenlijk niet snap is waarom de arts je niet doorverwijst naar iemand die er echt verstand van heeft!
Wil je wel mijn verhaal dan ook wel vertellen misschien heb je er iets aan om de juiste keuze te maken.
Ook ik heb IVF gehad, na talloze onderzoeken en kijkoperaties, hebben ze ontdekt dat ik ernstige endometriose ( verklevingen) heb. Dus hop gelijk door naar IVFen geen IUI, Icsi enz. Deze behandelingen heb ik 3 x gedaan. de 1e keer zwanger tot 8 weken, hartje klopte niet meer dus heb het weg moeten laten halen.
2e keer niet gelukt en de 3e keer ook niet.
Na de 3e keer wilde we nog een 4e keer maar volgens de artsen was het kiezen of ik of de IVF, tja de keus voor hun is niet zo moeilijk maar voor ons.......
We hadden dus besloten na lang nadenken om de weg van adoptie in te slaan,maar ook deze weg gaat niet over rozen.
lange wachttijden, 6 bijeenkomsten waarvan ik denk wat moeten we hier mee, raad van kinderbescherming op bezoek en als iedereen het dan goed en gezellig vindt nadat je van A tot Z helemaal doorgelicht bent krijg je een beginseltoestemming. ( met in je achterhoofd de gedachten dat iedere gek die er maar op aarde rondloopt kinderen op de wereld kan zetten terwijl ze er niet voor kunnen zorgen!)
Maar goed het is nu eenmaal niet goed verdeeld in de wereld wat betreft kinderen krijgen dan.....
Voordat we in zee moesten gaan met de Raad van Kinderbescherming was ik plotseling zwanger, snappen doe ik het nu nog steeds niet maar het was toch echt zo en ja ook dit liep mis met 8 weken, kreeg bloedverlies en niet zo een beetje ook.
Wist dat dit niet goed was en heb gelijk het ziekenhuis gebelt waar ik terecht kon, ze hebben toen een echo gemaakt en op de echo was toch nog steeds te zien dat ik zwanger was de arts vertelde dat het 2 kanten op kon gaan 50% kans dat het blijft zitten en 50% kans dat het mis gaat( ja een lekker veilig antwoordt is dit
), 1 week later toen ik een vroege zwangerschapsecho had laten maken was er niks meer.
Ik heb nog nooit zo diep in een put gezeten, nu langzamerhand komen we er met zijn tweeen uit en zijn we ons klaar aan het maken voor een afspraak met de kinderbescherming. Of we de weg van adoptie helemaal gaan afmaken ben ik nog niet zo zeker van, deze klap was te hard de emoties en hobbels die we de afgelopen jaren hebben meegemaakt hadden we verwerkt,( tenminste dit dachten we)nu komt het hele circus weer voorbij en was het toch niet zo goed verwerkt achteraf gezien.
We praten er met zijn tweetjes veel over, vooral over waarom het ons niet gegund is.
Dus Naatje, Kop op meid, laat alles een beetje bezinken en denk goed na over welke stap je gaat nemen ( laten doorsturen enz.), je moet er tenslotte wel achter staan.
Ik wens jouw en je mannetje dan ook heel veel sterkte en wijsheid in jullie leven.
Door: Susanne op 16/10/2007 @ 13:10
Hallo dames, ben nu momenteel al een week aan de kruidendrank.
Voor mijn gevoel voelt het goed aan omdat ik nu eerst mijn baarmoeder aan het reinigen ben voordat ik met de 2e drank begin. Ben al twee jr aan het onderzoeken en proberen zwanger te worden dus ben via via bij deze meneer terecht gekomen. ik zou zeggen, stel degene waar ik ben geweest eens vragen en kijk wat hij voor je kan betekenen. madjahalah@live.nl
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.