Verhaal van (niet) zwanger worden...
Door I. op 04/02/2008 - 22:26:
Hoe het begon…
Ik ben 15 jaar en kom een hele leuke jongen tegen! Hij voelt ook wel wat voor mij en al snel zijn we een koppel. Het is mijn eerste serieuze relatie en enkele maanden later zijn we echt onafscheidelijk.
Pieter en ik zijn beiden afgestudeerd in juni 2000 en vinden allebei snel werk. We beslissen om een appartementje te huren, en eind augustus wonen we samen. Omwille van de beperkte financiële middelen doen we het met een minimum aan meubeltjes, maar wat kan ons dat schelen: we hebben elkaar en dat is genoeg.
In december 2000 heeft mijn schat heeft mij ten huwelijk gevraagd!
September 2001
We zijn getrouwd en onze ouders hebben ons een fantastisch feest betaald. Het was werkelijk een heel mooie dag.
Omdat we zien dat het ons financieel allemaal wel lukt en omdat we allebei gewoon heel graag kindjes willen, beslissen we om te stoppen met de pil. We maken al plannen over hoe we ons appartementje gaan herinrichten als de baby er is. We kijken al uit hoe we best een opvang kunnen regelen We zoeken allerlei dingen op internet, …
Ook al zijn we pas 22 en 23 jaar: we zijn er helemaal klaar voor !
December 2002
Na meer dan een jaar proberen, ben ik nog steeds niet zwanger. Pieter is al enkele maanden aan het aandringen om een afspraak te maken bij de gynaecoloog, want het duurt hem al veel te lang. Ik voel er zelf nog niet veel voor om al hulp te zoeken, maar begin december geef ik toe en maak ik een afspraak. Net voor Kerstmis kunnen we langskomen.
De gynaecoloog vindt iets meer dan een jaar proberen heel normaal, en raadt ons aan om gewoon nog even verder te doen. Ik moet wel vier maanden mijn temperatuurcurve bijhouden.
Maart 2003
Wij zijn begonnen met het bouwen van ons eigen huis. Het wordt een huis met 4 slaapkamers en een grote tuin. Dus helemaal aangepast voor een gezin met kindjes.
Mei 2003
We hebben opnieuw een afspraak bij de gynaecoloog. De temperatuurcurve ziet eruit zoals ze zou moeten zijn. Mijn cyclus varieert wel tussen de 28 en de 34 dagen (dat wist ik natuurlijk al wel), maar ik heb altijd netjes een verhoging 14 dagen voor de volgende menstruatie.
De gynaecoloog doet een inwendige echo: die ziet er ook oké uit.
Pieter moet een staaltje binnenbrengen op het labo: de zaadkwaliteit is meer dan gemiddeld.
Ik moet bloed laten trekken op de 21ste dag van mijn cyclus: alle hormoonwaarden zijn goed.
De gynaecoloog stelt voor om een HSG uit te voeren. Hierbij wordt er contrastvloeistof ingespoten in mijn baarmoeder en daarna wordt er met een echo naar de vorm van de baarmoeder en de doorgankelijkheid van de eileiders gekeken. En ook hier: alles in orde.
Na het uitvoeren van een HSG zou er een grotere kans op zwangerschap zijn, omdat de baarmoeder en eileiders doorgespoten zijn.
We moeten het dus weer maar enkele maanden proberen. We zijn immers nog jong …
Juni 2003
Mijn metekindje wordt geboren. Ik ben enorm fier dat ik meter mag zijn en ik zie dit kindje echt heel graag, maar toch knaagt het. Ik had zoveel liever gehad dat ons eigen kindje geboren zou worden…
We hebben tot nu toe nog niemand verteld van onze problemen om zwanger te worden. Soms vragen mensen ons wel wanneer we aan kinderen willen beginnen, maar we lachen die vraag steeds weg: “Nog tijd genoeg …”
Maar in mijn hart doet het elke keer meer pijn.
Oktober 2003
We zijn nu twee jaar gestopt met de pil en ik heb terug een afspraak gemaakt bij de gynaecoloog. Ik wil niet meer naar huis gestuurd worden met: “Probeer het nog maar zelf.”
Ik wil dat er actie ondernomen wordt!
Vanaf nu moet ik vanaf dag 3 van mijn cyclus 5 dagen Clomid nemen en dan op dag 12 terugkomen voor een echo. Op de echo zit er telkens een mooie follikel (maar die heb ik volgens mij ook zonder Clomid). En elke maand word ik terug naar huis gestuurd met de boodschap: “Vanaf vandaag om de twee dagen vrijen.”
Maart 2004
We zijn verhuisd naar ons nieuwe huis. We hebben de inrichting van ons appartementje niet moeten aanpassen aan een kindje, maar hopen hier snel een kinderkamer te mogen inrichten.
De meeste mensen dachten blijkbaar dat we met kindjes gewacht hadden, totdat we in ons huis woonden. Want nu vraagt werkelijk iedereen wanneer er kindjes gaan komen.
Maar ik kan het echt niet aan om de waarheid te vertellen. En Pieter is zeker niet iemand die zijn gevoelens met iedereen wil delen. Dus blijven we zwijgen.
Juni 2004
Ik ben nog steeds niet zwanger. De gynaecoloog weet niet meer wat ze nog kan onderzoeken en verwijst me door naar een collega die gespecialiseerd is in infertiliteit.
Mijn man staat er eerst wat weigerachtig tegenover. Hij kan niet echt wennen aan het idee dat we nu officieel “een moeilijk geval” zijn. Ik kan hem toch overtuigen dat dit onze enige manier is om zwanger te kunnen worden.
Gelukkig kunnen we heel snel terecht bij deze nieuwe gynaecoloog. Ik voel me direct goed bij deze man en heb het gevoel dat hij onmiddellijk tot actie wil overgaan. Ik krijg spijt dat we zelf niet veel eerder de stap hebben gezet om een infertiliteitspecialist te raadplegen. We krijgen nu het gevoel dat er ook echt iets gedaan gaat worden.
Er staat eindelijk een afsluiting rond de tuin van ons nieuwe huis en we hebben een puppy gekocht. Dan hebben we toch iemand om voor te zorgen …
Juli 2004
Onze eerst IUI is een feit. Omdat er volgens onze nieuwe gynaecoloog iets mis is met mijn baarmoederhalsslijmvlies, zou deze techniek die hindernis moeten omzeilen. Het sperma moet niet meer door het vijandige slijmvlies. De hoop is groot dat het nu gaat lukken.
En de teleurstelling des te groter wanneer blijkt dat het niet gelukt is.
Er breekt iets in mijn binnenste. Ik heb enkele dagen alleen maar gehuild. Ik had tot nu toe altijd een heel positieve ingesteldheid, maar nu zie ik het even niet meer zitten. Pieter is helemaal geen prater, maar nu doet hij heel erg zijn best om over onze gevoelens te praten. We beslissen om onze families en beste vrienden in te lichten over ons probleem, zodat ze begrijpen wat er met ons aan de hand is.
Mijn schoonmoeder is enorm opgelucht wanneer we haar ons verhaal vertellen. Ze had al lang een vermoeden, maar durfde het ons niet vragen.
Mijn zus is vanaf nu een heel grote steun voor me. Had ik het haar maar vroeger verteld …
De mama van mijn metekindje heeft een uur aan mijn keukentafel zitten huilen…
Mijn mama en papa zijn niet echt gevoelsmensen, maar aan kleine zaken merk ik wel sterk dat ze met ons meeleven.
Januari 2005
We hebben 6 IUI-pogingen achter de rug. Allemaal zonder succes.
Na elke mislukte poging heb ik het enkele dagen moeilijk. Ik weet dat Pieter het ook erg vindt, maar hij kan er niet echt over praten.
We vragen aan de gynaecoloog of we niet mogen beginnen met IVF. Hij raadt aan om eerst een laparoscopie te laten doen, zodat we zeker kunnen uitsluiten dat er een “technisch” probleem is met mijn baarmoeder en/of eileiders. Er worden geen problemen gevonden.
Wij willen echt verdergaan met IVF. Onze gynaecoloog nog niet. We gaan nog 3 keer een gestimuleerde IUI doen. Hij wil eerst weten hoe mijn lichaam reageert op Menopur, voordat we met IVF beginnen. Omdat ik weinig hoop had voor deze drie pogingen, is de teleurstelling dan ook niet te groot wanneer ze niet lukken. Ik vind het alleen zulke tijdverspilling. Ik wil starten met IVF!
Juni 2005
Ik ben eindelijk beginnen met spuiten voor onze eerste IVF. Ik moet eveneens puffen om mijn eigen cyclus stil te leggen. Omdat we een kort schema gekregen hebben, mag ik al snel de Pregnylspuit zetten en kan de punctie plaatsvinden. Er worden 9 rijpe eicellen “geoogst”.
De volgende dag mag ik bellen om te horen hoeveel eicellen er bevrucht zijn…
Geen enkele is bevrucht. De schok is groot. Er komt geen terugplaatsing.
De gynaecoloog kan ons toch een positieve kant laten inzien: er bestaat nog ICSI! Misschien is nu de reden gevonden waarom we maar niet zwanger worden. Er bestaat een kans dat er nog nooit een bevruchting is geweest. In dat geval is de kans groot dat we met ICSI wel zwanger worden .
We hebben terug goede hoop dat het nu wel gaat lukken!
Augustus 2005
Mijn zus komt vertellen dat ze zwanger is. Ik wist dit die dag ooit ging komen, maar ik heb het er toch verschrikkelijk moeilijk mee. Ik ben de oudste, ik moet eerst kindjes hebben! Maar mijn zus is een schat. En ze begrijpt dit wij niet onmiddellijk dolblij reageren. Daarom is ze het ook als eerste bij ons thuis komen vertellen. Zo hebben wij even de tijd om aan het idee te wennen, voordat de hele familie het over haar zwangerschap heeft. Ze is werkelijk de allerliefste zus.
Voor het eerst breekt er ook iets bij Pieter. Voor het eerst heb ik hem moeten troosten ipv hij mij. Hij heeft zich altijd sterk gehouden, maar het lukt niet meer.
2de IVF/ICSI: na een rustmaand zijn we toch vol goede moed aan onze nieuwe poging begonnen. We doen hetzelfde korte schema en deze keer worden er bij de punctie 11 eicellen gevonden. Wanneer ik de volgende dag naar het labo bel, verneem ik dat er 9 bevrucht zijn d.m.v. ICSI. Ons geluk kan niet op: het moet deze keer lukken!
Ik krijg 1 embryo teruggeplaatst en 3 zijn goed genoeg om ingevroren te worden. Twee weken na de punctie mag ik een bloedtest laten doen.
Mijn borsten worden zwaar en pijnlijk, ik slaap wel 10 uur per dag en op de dag van de test is er nog geen druppeltje bloed te zien. Ik zal zwanger zijn samen met mijn zusje!
Wat is de klap groot wanneer we vernemen dat er geen HCG in mijn bloed zit.
De symptomen die ik had blijken allemaal bijwerkingen te zijn van de Utrogestan die ik 3 maal per dag vaginaal moet opsteken. Dat had toch wel iemand mij kunnen vertellen?!
De put is deze keer weer heel erg diep.
Oktober 2005
We gaan een cryo-poging doen. Omdat ik van nature een goede, wel wat onregelmatige, cyclus heb, komen er geen hormonen aan te pas. Vanaf dag 10 van mijn cyclus wordt er regelmatig een echo genomen om te weten wanneer mijn eisprong komt. En dan gaat een ontdooid embryo drie dagen na mijn eisprong teruggeplaatst worden.
Drie dagen na mijn eisprong is het zondag. Het labo is gesloten. De cryo wordt uitgesteld. De teleurstelling is groot.
December 2005
Deze keer krijg ik toch een spuit om mijn cyclus te timen, zodat we niet nog eens hetzelfde probleem hebben als de vorige keer. Van de 3 cryo’s is er één die het ontdooiproces overleeft en die teruggeplaatst wordt. Resultaat: niet zwanger.
Ook deze keer had ik pijnlijke borsten en was ik snel moe, maar nu weet ik dat het van de Utrogestan kan zijn.
We mogen in januari al terug beginnen met een nieuwe poging en de teleurstelling van de mislukte cryo is niet zo groot als bij de mislukte “verse” poging.
Januari 2006
3e IVF/ICSI : ik krijg weer hetzelfde schema. Ditmaal zijn er slechts 5 grote follikels. Gelukkig bevatten ze wel allemaal een rijpe eicel. Er kunnen er 3 bevrucht worden en omdat dit reeds onze derde poging is, mogen er 2 embryo’s teruggeplaatst worden. Resultaat: niet zwanger.
Ik heb het weer enkele dagen heel erg moeilijk.
Maart 2006
4e IVF/ICSI: na een rustmaand beginnen we aan een nieuwe poging. De gynaecoloog stelt voor om er even wat meer tijd tussen te laten, maar ik wil nog een poging doen voordat mijn zus moet bevallen. Ik wil nog zwanger zijn voordat haar kindje wordt geboren.
Op de echo blijkt dat er maar 2 follikels goed groeien. De gynaecoloog vindt het fout om hier een terugbetaalde poging aan te “verspillen”. Er wordt dus beslist om IUI te doen. De uitslag wist ik al op voorhand: niet zwanger.
Eind maart bevalt mijn zus van een zoontje. Ik ben onmiddellijk verliefd. Tot mijn eigen verbazing ben ik helemaal niet meer jaloers op mijn zus en kan ik mee genieten van haar geluk.
April 2006
4de IVS/ICSI bis : ik wil nog steeds zo snel mogelijk voortdoen met onze pogingen. En Pieter laat deze beslissingen volledig aan mij. “Als ik denk dat mijn lichaam klaar is om opnieuw te beginnen, dan beginnen we opnieuw.”
Omdat in januari en maart de follikels niet goed groeiden, wordt de dosis opgedreven van 4 naar 6 ampullen per dag. Voor de rest blijf ik hetzelfde schema behouden. Bij de punctie worden er 19 eicellen geprikt, waarvan er 10 rijp zijn. 7 worden er bevrucht, 2 teruggeplaatst en 4 ingevroren. Resultaat: niet zwanger.
Nochtans ziet het er altijd goed uit. De eicellen zijn goed. Het sperma is goed. Mijn baarmoederslijmvlies is dik genoeg. Waarom lukt het ons dan niet? Waarom is ons geen kindje gegund? Na elke mislukte poging wordt de put iets dieper. Elke keer wordt het moeilijker om er weer bovenop te komen.
Pieter roept het helse tempo van het laatste jaar een halt toe. Hij wil nog steeds heel graag kindjes, maar beseft dat het niet noodzakelijk aan dit tempo moet. De 4 pogingen op minder dan één jaar zijn teveel geweest…
En ik moet toegeven dat hij gelijk heeft. Elke poging wordt zwaarder voor mijn lichaam en elke mislukking wordt moeilijker om te verwerken. We beslissen om onze cryo’s te gebruiken en daarna een pauze in te lassen.
Juni 2006
2 embryo’s worden uit de diepvries gehaald. Entje overleeft de ontdooiing en wordt teruggeplaatst. Resultaat: niet zwanger.
Ik heb nooit echt geloofd in de slaagkansen van cryo’s, dus deze keer is de teleurstelling weer iets minder groot.
Augustus 2006
De twee cryo’s die we nog overhadden, hebben het niet overleefd. Er is dus ook geen terugplaatsing.
We bespreken met onze gynaecoloog hoe het nu verder moet. Hij kan ons niets anders voorstellen dan nogmaals hetzelfde schema te doen. Wij hebben het gevoel dat we iets anders moeten proberen. Ik vraag Pieter of hij het ziet zitten om de twee resterende pogingen in Jette te doen. Dat centrum is toch de top van België (en de wereld). ICSI is uitgevonden in Jette! Gelukkig gaat hij hiermee akkoord.
We maken een afspraak bij de gynaecoloog en zeggen hem dat we onze twee laatste pogingen in Jette willen doen. Ik heb het er moeilijk mee om hem dat te vertellen, want eigenlijk voel ik mij heel goed bij hem. Tot mijn verbazing vindt hij het een goed idee. Hij stelt wel voor om eerst nog een genetisch onderzoek en een NMR-scan van mijn baarmoeder te doen. Dan is volgens hem echt alles getest wat er getest kan worden.
September 2006
Het resultaat van de NMR-scan is volledig zoals het moet zijn.
We gaan met z’n twee naar Gasthuisberg in Leuven om bloed te laten nemen voor het genetisch onderzoek. Het resultaat hiervan zal 6 weken op zich laten wachten.
Oktober 2006
Ook uit het genetisch onderzoek is niets aan het licht gekomen dat een zwangerschap in de weg staat. We maken een afspraak in Jette.
Januari 2007
Vlak na nieuwjaar kunnen we er terecht voor een eerste gesprek. De gynaecoloog in Jette is heel erg vriendelijke en we hebben helemaal niet het idee dat we er een nummer zijn. Dat valt dus goed mee.
We worden onmiddellijk op de wachtlijst (want die zijn er natuurlijk in Jette wel) gezet voor een volgende poging. We krijgen een ander stimulatieschema voorgesteld. Er wordt een hysteroscopie gepland. En we kunnen ook die dag terecht bij een verpleger die ons helemaal uitlegt hoe alles zal verlopen.
In Jette hechten ze blijkbaar veel belang aan de resultaten van de hysteroscopie (waarbij er met een cameraatje in de baarmoeder wordt gegaan), en dat onderzoek was nog nooit gebeurd.
Resultaat van het onderzoek: mijn baarmoeder is helemaal oké. Na alle onderzoeken die al gebeurd zijn, had ik ook niets anders verwacht.
Februari 2007
5de IVF/ICSI: de vorige poging is bijna een jaar geleden. We zijn helemaal opgeladen om er opnieuw aan te beginnen. Pieter had gelijk dat we een rustpauze nodig hadden! Ik voel me nu zoveel beter dan enkele maanden geleden.
Het nieuwe stimulatieschema slaat goed aan. Er worden 13 eicellen “geoogst”, 12 daarvan zijn rijp, 8 geraken bevrucht en 2 worden er teruggeplaatst. Tot onze verbazing worden er geen cryo’s ingevroren. Resultaat: niet zwanger.
Waarom is het nu weer mislukt!? We hadden zulke goede hoop nu we in Jette waren. Ik zie het weer even helemaal niet zitten. De kracht die ik in de voorbije maanden teruggevonden had, lijk ik nu weer kwijt te zijn.
April 2007
Nadeel van Jette is dat er voor alles wachtlijsten zijn. We moeten tot in april wachten om bij onze gynaecoloog daar terecht te kunnen.
We krijgen een uitleg over fragmentatie van de embryo’s en de snelheid van de celdeling. Dat zijn zaken waarover ik bij mijn vorige gynaecoloog nooit iets gehoord heb.
De fragmentatie is aanvaardbaar. De celdeling van onze embryo’s zou te traag verlopen. Ik heb inderdaad meestal terugplaatsing van 4-cellige embryo’s gehad, maar er werd ons nooit verteld dat dit niet goed zou zijn.
Omdat de celdeling zo moeizaam verloopt, zouden de embryo’s het na enkele dagen helemaal opgeven. Dit is iets waar geen oplossing voor bestaat. We moeten alleen hopen dat er bij de volgende poging “een vluggertje” tussenzit.
We worden opnieuw op de wachtlijst geplaatst voor onze zesde en laatste poging. Ditmaal is de lijst veel langer dan in januari en we kunnen pas in augustus terug beginnen. Eigenlijk vind ik dat niet zo erg, want ik heb nu ondervonden dat ik de maanden rust goed kan gebruiken.
Mijn schema wordt aangepast en de volgende keer ga ik eerst starten met enkele weken pil.
Juli 2007
Bij mijn regels in juli start ik met de pil. Voor het eerst na 6 jaar! Gelukkig is het maar voor enkele weken.
Augustus 2007
We hadden al lang geleden beslist dat we na onze 6 terugbetaalde pogingen zouden stoppen. Dat het dan genoeg zou zijn geweest. Maar nu de laatste poging aangebroken is, heb ik het daar heel moeilijk mee. Wat als deze poging niet lukt? Daarmee houdt mijn kinderwens toch niet op?
Ik heb geprobeerd om er met Pieter over te praten, maar het is me niet echt gelukt.
Mijn zusje komt ondertussen vertellen dat ze opnieuw zwanger is. Deze keer kan ik wel vanaf het begin gelukkig zijn voor haar. Maar zelf heeft ze het heel moeilijk. Ze voelt zich schuldig omdat zij voor de tweede keer zwanger is, en ik nog steeds niet. Ze staat te huilen hoewel ze eigenlijk leuk nieuws komt vertellen.
Eind augustus heb ik een punctie van 14 eicellen: 11 zijn er rijp, 9 worden bevrucht en 2 teruggeplaatst. De 2 die worden teruggeplaatst, zijn 8-cellig.
8-Cellig, 3 dagen na de punctie! Zo goed hebben onze embryo’s nog nooit gegroeid.
Ik begin heel erg te hopen en Pieter probeert om me met beide voeten op de grond te houden.
September 2007
Twee weken na de punctie hebben we een positieve bloedtest! De allereerste keer!!! We zweven, ook Pieter.
Twee dagen later een nieuwe bloedtest: HCG gestegen. En wij zweven nog wat hoger. Deze keer ben ik echt zwanger, samen met mijn zus!
Maar dan begin ik te bloeden. In het begin een beetje, maar daarna steeds heviger. Het HCG blijft verder stijgen, maar volgens Jette is de stijging niet sterk genoeg. Toch blijven we erin geloven. Misschien hebben we een miskraam van één vruchtje, maar is het andere er nog…
10 Dagen na de eerste positieve test krijg ik een echo. Mijn baarmoeder is leeg. Onze wereld stort in.
Nochtans blijft het HCG verder stijgen. De zwangerschap is buitenbaarmoederlijk. “Gelukkig” doet de natuur zijn werk en enkele dagen later begint het HCG te zakken, zodat er geen medische ingrepen nodig zijn om het vruchtje te verdrijven.
September 2007 is de zwartste maand uit mijn leven. Heel even hebben we mogen ervaren hoe roos die roze wolk wel is, maar daarna zijn we in een onmenselijk diep zwart gat gevallen. Ons kindje was weg.
Ik heb een week lang bijna geen andere mensen gezien, dan Pieter. Ik ben niet uit ons huis geweest en ik heb niemand in ons huis gelaten. We hebben een week lang als twee zombies geleefd. Daarna zijn we stilaan aan de moeilijke terugtocht naar de echte wereld begonnen.
Oktober 2007
We hebben terug een afspraak in Jette. Onze gynaecoloog leeft heel erg met ons mee. Maar hij kan ons ook het positieve doen inzien: ik kan zwanger worden. We hebben gewoon heel veel pech gehad dat het geen goede zwangerschap was.
Daarna hebben we heel veel gepraat. Ik kon de hoop op een kindje nog niet opgeven. Ik weet niet hoe ik dat moet doen: mijn allerdiepste verlangen negeren. Maar voor Pieter is het genoeg geweest. Hij is gelukkig met ons tweetjes (ik natuurlijk ook!) en ziet het niet zitten om nog verder te gaan in de medische molen. Hij wil niet nog eens zo diep vallen en kan het ook niet aan om mij nogmaals zo te zien lijden.
Na een tijdje stemt hij toch toe om nog één poging zelf te betalen. Ik wist wel dat hij dat voor mij zou doen!
In februari starten we met de pil en in maart gaat onze 7de ICSI echt van start. We gaan exact hetzelfde schema gebruiken als bij onze 6de poging, en hopelijk met hetzelfde resultaat.
December 2007
Mijn zus vraagt of ik meter wil zijn van haar tweede zoontje. Natuurlijk wil ik dat! Ik voel me zelfs vereerd.
Pieter wordt deze maand 30 en ik volg weldra ook. Ik heb het er moeilijk mee. Niet met de leeftijd op zich, maar met het feit dat we op ons dertigste nog steeds kinderloos zijn.
Januari 2008
Onze 7de IVF/ICSI staat voor de deur en ik zie het helemaal zitten! Deze poging moet lukken!
Ondanks het moeilijke traject dat we al afgelegd hebben, zijn we wel steeds van het leven blijven genieten. We hebben leuke hobby’s, goede vrienden, een boeiende job, mooie reizen gemaakt, …
We zijn een koppel dat heel veel samen doet. We zijn al bijna 14 jaar verliefd en kunnen werkelijk niet zonder elkaar. Ik ben intens gelukkig, maar heb toch het gevoel dat ik niet volledig ben. Ik hoop het ontbrekende stukje spoedig in mijn buik te dragen…
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: lesley (profiel) op 08/02/2008 @ 15:20 
hey
ik heb ook hetzelfde meegemaakt...maar je mag de moed niet opgeven...
mijn geduld werd na 4 jaar beloond met een flinke tweeling.
veel sterkte en succes
lesley
Door: chantal op 08/02/2008 @ 18:36
Wat een verhaal, echt goed dat je na zo veel jaar nog steeds door gaat. Wij willen al heel lang een kleine en inmiddels zit ik bijna een jaar aan hormonen (eerst tabl, nu spuiten)omdat ik pco heb. Kan me helemaal indenken in bep. dingen die je schrijft, hoop voor jullie dat t heel snel mag lukken, veel succes.
Ik heb ook met tranen jullie verhaal gelezen. Nog één maand en dan is het maart. Ik zal heel hard voor jullie duimen. Het is jullie gegund!
Door: angelique (profiel) op 10/02/2008 @ 14:57
hoi,
Geef de moed niet op ,wij hebben ook het een en ander mee gemaakt (zie profiel) Nu moest ik vorige week onverwacht geopereerd worden ,mijn gal blaas was ontstoken ,maar we wisten net dat we zwanger waren ,dus dat was een hele moeilijk beslissing ,om toch te opereren ,artsen zeggen dan dat ik voor ga ,maar ja die zijn niet al 4 jaar bezig zwanger te worden ,de operatie is goed verlopen , we hebben vrijdag ,een echo laten maken ,en tot onze verbazing zagen we twee hele mooie hartje kloppen ,het is nog wel heel pril ,maar er is weer een begin , dus ik hoop dat alles dit keer wel goed mag gaan,
iedereen sterkte
groetjes
Door: dania 10/02 op 10/02/2008 @ 23:21
Hallo,
Angelique,ik wens je veel geluk en van harte proficiat met die 2 kleine wondertjes voor jullie!!!!
Yvette,
Bedankt voor de mail hoor ik hou je op de hoogte,maar ik moet nu eerst nog mijn cuclus afwerken om dan rond half maart terug een pick-up te voorzien,ga dat nu nog eerst proberen en lukt het niet dan is dat het volgende alternatief....
Laat eens weten hoe het verder met je verloopt,ik duim alvast voor je!!!
Mvg
Dania
Door: dania 10/02 op 10/02/2008 @ 23:28
Hey
Wat ben je een sterke vrouw!Ik hoop ontzettend hard dat het deze 7e keer mag lukken om een gezond wondertje in je armen te mogen sluiten!
Ik weet hoe je je voelt!!
Veel succes!!
Ik duim voor jullie
Mvg
Dania
amaai ik ben er even stil van, na zoveel pogingen en toch zo een sterk koppel te zijn en de moed niet op te geven, awel daar heb ik bewondering voor.
Ik hoop echt uit de grond van mijn hart dat jullie bij deze laatste poging toch het geluk mogen hebben en een klein kindje in jullie armen mogen sluiten
.Ik duim alvast voor jullie.
Door: Renieta op 17/02/2008 @ 16:45
Hoi
Wat een ontzettend indrukwekkend verhaal, ik herken een aantal dingetjes. Ik hoop echt dat jullie met jullie 7e poging zwanger mogen worden.
Heel veel stertke.
Groetjes Renieta
Door: Fee (profiel) op 01/03/2008 @ 15:12
Wat een ontzettend ontroerend verhaal. Ik hoop zó dat jullie poging in maart gaat lukken en jullie papa en mama worden.
Door: sabrina kortland op 03/03/2008 @ 16:08
jullie verhaal heeft mijn erg geraakt wat een groot verdriet voor jullie toch
zou ik de hoop nog niet opgeven en positief te blijven ik weet dat het moeilijk is maar zwanger worden kun je wel dat heb je al meegemaakt zodra je er niet mee bezig ben zul je zien dan ben je zwanger ik gun jullie ale goeds en veel liefde toe veel liefs sabrinaDoor: I op 26/03/2008 @ 11:44
Dank je voor alle mooie reacties die we hier gekregen hebben. Het doet ons goed dat er zoveel mensen met ons meeleven.
Maar ik heb zonet de uitslag van onze laatste poging gehad: niet zwanger
Momenteel zie ik het weer even niet zitten. Waarom is er ons toch geen kindje gegund ?
Door: Elly op 05/04/2008 @ 10:49
Ik heb jullie verhaal gelezen en wil jullie veel moed toewensen bij het verwerken van dit verdriet. Zelf zijn we een 2-tal jaar bezig zonder resultaat...
ik vind het echt vreselijk voor jullie zeg. Waarom is het zo oneerlijk verdeeld? Heel veel stertke toegewenst!Door: Malaury op 27/04/2008 @ 21:49
Hallo I, Wij zijn ook heel lang bezig geweest met IVF en heel de santeboetiek. We hebben wel een geluk gehad, wij hebben niet zolang moeten wachten op een zwangerschap. Na de derde tansfer van de eerste pick-up was het al prijs. Wij hebben IVF moeten doen omdat er bij mij endometriose was gevonden. Na de geboorte van onze zoon in juni 2006 zeiden de dokters dat we normaal nu gewoon zwanger zouden kunnen worden. Wij wouden dat natuurlijk zo vlug mogelijk want we wouden op "natuurlijke" wijze zwanger worden. Wij wonen sinds September 2006 in Afrika. Eén jaar na de bevalling belde ik onze specialist op om hem te vragen waarom ik nog steeds niet zwanger was ondanks het feit dat hij zei dat ik op een gewone manier kon zwanger zijn. Hij vertelde me dat als er zoveel tijd verlopen was na de bevalling en met mijn geschiedenis van endometriose, zou ik enkel nog zwanger kunnen worden via nog eens een IVF. Hier in afrika bestaat dat natuurlijk niet, en een hele periode in Belgie gaan wonen en mijn man hier alleen laten zag ik helemaal niet zitten. We zijn blijven proberen, maar de hoop maar vooral het geloof erin zat er niet. Maart 2008 zijn we voor een maand naar Belgie gekomen , op verlof en om vrieden en familie te bezoeken. Voor ons vertrek heb ik besloten om al de kleren en toebehoren dat ik had van mijn zoontje weg te geven, en neen niet lenen maar echt weggeven aan mensen hier die het meer nodig hadden dan ik. Ik had er mij bij neergelegd dat het niet meer zou lukken en dat ons zoontje enig kind zou blijven. In Belgie ben ik wonder boven wonder zwanger geraakt!!! Zomaar!!! Mijn man en ik waren buitenzinnig van geluk. We zijn gaan vragen aan ons gynecoloog hoe da het kwam want ik zou toch niet meer zwanger worden volgens de specialist. Hij legde ons uit dat het soms psychologisch kon zijn.
I, ik wil niet zeggen dat het bij jou ook alleen psychologisch is, maar je weet nooit... een vriendin van mij heeft ook 6 IVF gedaan en niet zwanger worden. Een maand na de laatste betaalde IVF, is ze natuurlijk , zomaar zwanger geraakt. Ik wil alleen maar zeggen dat je soms moet loslaten om goed vast te kunnen grijpen later.
Ik wens jou en je man heel veel moed nu in deze periode. En in mijn stille binnenste zal ik blijven hopen dat je toch op natuurlijke wijze zwanger wordt.....
Door: Amelienos (profiel) op 07/05/2008 @ 13:10
Hey,
Ik vind het heel erg voor je en wens je veel sterkte toe!
[Deze reaktie werd gewijzigd]
Door: Fee (profiel) op 12/05/2008 @ 17:18
Lieve I,
Wat vreselijk dat het wederom niet gelukt is :'( Ik zal heel veel aan jullie denken en nog steeds duimen dat jullie wens ooit vervult zal worden. Heel veel sterkte!
Fee
Door: selin op 19/05/2008 @ 14:40
ik heb je verhaal met tranen in mijn ogen gelezen
ik hoop echt dat je plotseling zelf zwanger word.
wij zijn 3 jaar aan het proberen en 2 jaar in de medische molen
heb veel spuiten en hormonnen gehad helaas zonder resultaat.
daarom willen we in de najaar naar turkye gaan voor ivf,ik kom in nederland nog niet in aanmerking omdat ze me nog te jong vinden,(26jaar) en om mijn overgewicht 15 kilo
daarom willen we naar turkye ze zijn daar medische iets veder,en zonder wachtlijst.
ik wens jou en iedereen heel veel succes,laat de moed niet zakken,hoe moeilijk het ook is
Door: friendlywendy op 24/05/2008 @ 09:26
hallo, ik heb ook met mijn hart in mijn hand zitten meelezen, ik kan het mij niet echt inbeelden of ik dat zou volhouden, ik heb nu wel al 2 kindjes.Was alleenstaand van de moment ik zwanger was van mijn 2de, na 5 jaar alleen leer ik iemand kennen en we zouden nog graag een kindje willen, het gaat goed tussen hem en de kindjes en hem en mij ook :-)
maar de zwangerschap blijft wel erg lang weg, wetend dat ik bij mijn andere door de pil ben zwanger geworden, ik hoop niet dit ook mee te maken want ik weet niet of ik dat zou kunnen, heb veel bewondering voor jou en ik hoop dat er toch een sprankeltje hoop is dat dat sprankeltje toch bij jullie komt...
sterkte veel moed en liefde voor jullie gewenst
mvg wendy
Door: maya op 31/08/2008 @ 00:09
ik zal een kaarsje voor jullie aan steken.....het moet afgelopen ....het is niet leuk. strekte mee.
baby kusjes,
Door: Dorien op 22/10/2008 @ 19:45
Ik wil jullie heel erg veel sterkte wensen.
Wat zijn jullie ontzettend sterke mensen om dit allemaal aan te kunnen!
Ik had geloof ik allang de moed opgegeven.
Wij zijn ook bijna 4 jaar bezig geweest met ivf icsi en ben nu 26 weken zwanger van een tweeling en besef mij zo ontzettend goed dat wij geluk hebben gehad.
Heel veel sterkte, en zoek steun bij elkaar en wees blij met elkaar en probeer je geluk in andere dingen te vinden al zal dit heel heel moeilijk zijn.
Groetjes Dorien
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.