Te ongeduldig...
Door Fee op 25/02/2008 - 13:17:
Lieve lezers,
Om de een of andere reden viel ik nooit op de juiste man. Ik werd altijd verliefd op iemand die niet op mij verliefd was. Toen ik 24 was dacht ik de man van mijn dromen te hebben gevonden: een Tunesier! Helaas liet hij me al na een jaar zitten omdat hij met een ander ging trouwen: een meisje uitgezocht door zijn ouders. Ik heb maandenlang gehuild. Niet om hém maar omdat ik zo graag een baby had gewild! Maar een alleenstaand ouderschap leek me toch niets.
Na een tijdje werd ik wederom verliefd op iemand die me eigenlijk niet wou. Ik bleef een tijd om zijn aandacht smeken… Totdat de Blonde Viking zijn entree maakte in mijn leven! Siegfried leerde ik kennen via Internet. Hij stuurde mij zijn foto en ik viel meteen op hem. Hij had een massa schitterende krullen en ik was na 2 maanden al smoorverliefd! Hij was zelf een beetje afhoudend, maar toch begonnen we elkaar al snel te bellen en na een tijdje hebben we elkaar ontmoet op het station. Het was meteen raak: bij het eerste afspraakje hebben we elkaar gekust!
Nu zijn we drie jaar verder. We wonen niet samen omdat Siegfried bezig is om een goede baan te krijgen, zodat we een kindje kunnen onderhouden. Hij woont in Amsterdam en ik in Den Bosch, dus we wonen ver weg van elkaar. Hij heeft een baan gekregen in Amsterdam, wat betekend dat ik binnenkort zal moeten verhuizen. Ik heb dit graag voor hem over, alleen ben ik zo ongeduldig... Het heeft me al jaren veel verdriet gedaan dat we geen kinderen hebben gekregen en ik voel echt mijn biologische klok tikken. Ik ben pas 32 jaar, maar ik kan niet wachten. Vaak maak ik ruzie met mijn vriend, dan verwijt ik hem dat ik wil samenwonen en trouwen en kinderen krijgen. Maar we moeten eerst weten of hij bij zijn baan een vast contract kan krijgen. Hij heeft nu een jaarcontract. Als zijn contract niet verlengd word, duurt het nog langer voordat we aan kinderen kunnen beginnen.
Ik voel me heel erg schuldig ten opzichte van vrouwen die al lang bezig zijn om een kindje te krijgen. Ik zeur waarschijnlijk te veel. Maar het verlangen zit zo diep in me, en eerlijk gezegd maak ik me daarover enorm druk. Bang dat het niet zal lukken om een baby te krijgen. Zoiets mag ik natuurlijk niet denken, maar je weet het niet. Kinderen krijgen gaat niet altijd vanzelf.
Ik heb met mijn vriend besproken dat ik met de pil ga stoppen. Niet om een kindje proberen te krijgen, maar omdat ik niet goed tegen de pil kan. Ik heb dit eigenlijk ook gedaan om te weten hoe mijn menstruatie verloopt. Ik heb wel eens gedacht om de pil zomaar te vergeten, iemand die ik ken heeft dat ook gedaan en ze heeft een kindje gekregen! Haar man was ook dolblij, ook al hadden ze geen sociale zekerheid. Ik weet zeker dat mijn vriend ook dolblij met een kind zou zijn, maar ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om zoiets te doen. Het is eigenlijk toch een soort liegen.
Ik hoop zo dat mijn vriend een vaste baan kan krijgen zodat we een huisje kunnen kopen! Dan zou mijn droomwens in vervulling gaan… Kinderen hebben, is niet altijd gemakkelijk maar ik ben er zo mee bezig dat ik alleen maar de positieve dingen ervan inzie! Dank jullie wel voor het lezen.
Fee
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Door: Sabreintje (profiel) op 26/02/2008 @ 14:29 
Dag Fee,
ik kan je ongeduld wel begrijpen hoor! Wij hebben hier wel niet echt gewacht op jobzekerheid. Toen ik een dikke 4 jaar geleden zwanger werd van de eerste, hadden we alletwee een tijdelijke job. Ondertussen zijn we bezig voor nummertje 3 en heeft enkel mijn man een vast contract. Zelf heb ik nog steeds een tijdelijke job. Maar ik ga er vanuit dat als je wilt werken, je altijd wel iets vindt!
Veel succes alvast voor als jullie er uiteindelijk aan beginnen!
Groetjes,
Sabrina
Door: VaNeSsA (profiel) op 27/02/2008 @ 07:30
allereerst wil ik toch even zeggen dat ik hoop voor jou dat je vlug zwanger kan worden, ongeacht of je nu een job en een eigen woning hebt, want het zit precies wel heel diep bij jou.
Maar, door zo te puchen naar je vriend toe, (je zegt dat je ruzie maakt met hem, voor samentewonen, kindjes,een eigen huis) zou je wel eens het tegenovergestelde kunnen bereiken, geniet van elkaar meid, je bent pas 32 en je hebt nog niet echt bewust geprobeerd om kindjes te krijgen nog niet pannikeren!
wat het werk betrefd, ik had ook helemaal geen job zelf geen interim toen ik zwanger werd van mijn eerste kindje, ik ging zelf net terug naar school maar mijn man die werkte toen wel met een tijdelijk contract gelukkig is dat contract dan veranderd naar een vast contract, een eigen koopwoning hebben we nu 4 jaar later nog steeds niet we huren, de vaste job is er ondertussen wel al (gekregen trouwens toen ik 12 weken zwanger was van ons jongste) , dus voor mij persoonlijk zijn dat niet echt redenen om niet aan kindjes te beginnen, of het zo verstandig was das weer een andere discussie
zolang het goed blijft zitten tussen jouw en je vriend, niet wanhopen, en hou ons op de hoogte he, duim voor je!
groetjes
Door: anita op 27/02/2008 @ 11:53
ik kan me voorstellen dat als je een grote kinderwens hebt, elke dag niet proberen zwanger te raken een verloren dag is, maar probeer je leven er niet door te laten beheersen! maak je niet te druk om wel of geen vaste baan. De basis voor een goed ouderschap zit hem niet alleen daarin. Al moet je natuurlijk wel voldoende inkomen hebben om je kindje te kunnen onderhouden, maar ik denk dat dat zonder vaste aanstelling ook wel zal lukken in een land als Nederland. (zelf ben ik 36 weken zwanger van de 1e en momenteel heb ik geen werk....mijn man gelukkig wel, maar straks als de tijd rijp is ben ik overtuigd van snel weer een nieuwe baan!)Zorg dat je relatie goed is en blijft, want dan heb je je kind het mooiste te bieden wat je hem of haar maar kunt geven: een liefdevolle omgeving om in op te groeien!
Door: Fee (profiel) op 27/02/2008 @ 19:47
Dank jullie wel voor de lieve reacties! Wilde even rechtzetten dat ik zelf geen baan zoek,ik zit helaas in de WAO. Het gaat eigenlijk meer om mijn vriend. Het is inderdaad waar dat ik het tegenovergestelde bereik bij Siegfried door maar te pushen en huilen om een baby..Ik laat hem dit verhaal lezen en zeg dat het me spijt. Maar hij zal hopelijk ook wel begrijpen dat het heel diep zit. En dat ik heel goed voor een kindje zou zorgen. (Ik ben 'gezegend' met borderline,godzijdank heb ik het ergste gehad.)Mijn vriend en omgeving hebben gelukkig het volste vertrouwen in me.
[Deze reaktie werd gewijzigd]
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.