Voor ouders:

Vruchtbaarheid
Zwangerschap
De bevalling
De baby
Tweelingen
Peuter & kleuter
Vaderschap
» Actueel! »

 

Door ouders:

Verhalen
Columns
Uitspraken

 

< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Alleenstaande mama

Hey,

Ik ben nu 33 weken zwanger en eindelijk kan ik van mijn zwangerschap beginnen te genieten.
In december 2007 leer ik mijn nieuwe vriend kennen. Hij had al 4 kindjes dus had ik zoiets van: ik heb momenteel genoeg aan zijn 4 lieve schatten. Maar ik had hem wel gezegd dat ik binnen een jaar of twee toch nog een kindje van ons samen wou, en hij was ermee akkoord.

In januari 2008 was ik altijd mottig en moe. Bij de eerste bloedtest was er geen sprake van zwangerschapshormonen, maar wel van een ijzertekort. Begin februari liet ik weer bloed trekken en omdat het nog altijd niet beter was, vroeg ik terug voor volledig bloedonderzoek. Daaruit bleek dus dat ik al 6 weken zwanger was…
Langs de ene kant was ik maar langs andere kant had ik zoiets van: ai, ik heb altijd de genomen en ik ben niet ziek geweest… Hoe moest ik hem zoiets vertellen?
Aal mijn moed bij elkaar geraapt en ik heb het hem verteld. In het begin was hij van de kaart maar achteraf nam hij wel goed op. Alleen wou hij nu heel snel samen gaan wonen. Voor mij ging het allemaal veel te vlug dus zei ik: “We laten het voor de moment zoals het is, tot kindje geboren wordt en dan kom ik wel bij u wonen.”
Dat vond hij goed.

Maar om de 1 of andere reden had ik ergens het gevoel dat onze relatie niet goed zat. Zijn kinderen mochten het bijvoorbeeld niet weten… Het was altijd van: “Wees voorzichtig met haar want ze heeft maagpijn.”
En hij begon steeds meer uitvluchten te verzinnen om niet meer tot bij mij thuis te komen . Ik moest altijd naar daar, maar mijn neefje woont ook bij mijn ouders en mij in en dus dat ging altijd om zomaar weg te geraken. Ook belde of smste hij me niet meer…
En op een dag zat alles mij zo hoog dat ik gewoon met mijn vader naar daar ben geweest om al mijn spullen terug te halen. Toen was ik ongeveer 4 maanden zwanger was, heb ik de relatie stop gezet.
Die avonds kreeg ik wel een berichtje van hem: ik wil niets meer te maken hebben met je kindje, als je wilt houden dan draai je voor alle kosten alleen op en voor de opvoeding ook.
Hij deed zelfs afstand van alle rechten en plichten omtrent mijn kindje…

Nu, in juli hoor ik van zijn kinderen - waar ik nog altijd een zeer goed contact mee heb - dat hij al een andere vlam heeft en dat zij daar wel al woont. Ik ben er een paar dagen slecht van geweest maar het leven gaat verder.
En nu ik het allemaal een plaatsje gegeven heb, ben ik nu aan het genieten van mijn zwangerschap. Gelukkig krijg ik veel steun van mijn ouders en mijn 2 lieve meters.

Zijn er nog mensen die in mijn situatie gezeten hebben??
Ik ga jullie in ieder geval op de hoogte houden over hoe alles verder loopt.

Groetjes!

Door: M_achthuizen op 16/09/2008 @ 14:39

Wat naar van je ex. Nou Meid, zet 'm op, je kan het!!!

Door: diana op 17/09/2008 @ 01:14

ben 20weken zwanger en mij vriend heeft mij een maand geleden laten staan wou eerst heel graag een kindje van ons ondat ik re nog geen had heeft zelf 3KINDEREN nu wilt hij het niet meer wouw zelf dat ik het weg deed.hij leef en maar op los en drink heel veel heb het niet makkelijk nu maar moet verder voor het nieuwe leven in mijn buik.wil graag contact met vrouwen in dezelfde situatie

Door: kriekske (profiel) op 17/09/2008 @ 13:09

Merci voor de reactie van jullie allemaal.

Ik krijg heel veel steun van de mensen rondom mij en van vroedvrouw van het ziekenhuis en van mijn twee heel lieve meters.

Kan wel zeggen nu begint besef pas te komen binnen dit en 4 weken heb ik mijn ukje vast en is van mij om het alleen groot te krijgen.
Maar met steun en veel vriendschap van iedereen gaat het volgens mij wel lukken.

grtjs kriekske

Door: Sophie op 17/09/2008 @ 22:06

Hallo Kriekske,
Op 22 juli ben ik bevallen van een flinke zoon Stan. Ondertussen is hij al 8 weken oud en ik ban heel blij dat hij er is.
Op 18 weken zwangerschap zijn mijn partner en ik uit elkaar gegaan. Hij had gevoelens voor iemand anders. Samen hadden we al aan dochter van 1,5 jaar (nu ondertussen 2 jaar) en waren we bijna al 10 jaar samen. Heel mijn zwangerschap ben ik dus alleen geweest. Ook de bevalling was zonder partner, gelukkig was mijn papa er wel bij.
Nu pas begint alles tot mij door te dringen van de afgelopen maanden: de eenzaamheid begint toe te nemen, ook al is er veel werk met 2 kleine kids, heel wat mensen denken dat het ergste al voorbij is maar voor mij begint nu pas alles. Ik wil zeker jou moed niet afnemen.
Wat ik wel wil zeggen is dat je er door komt maar dat het tijd, veel tijd zal nodig hebben. Probeer zoveel mogelijk van je zwangerschap te genieten en zelfs van de bevalling. Het is allemaal uniek wat je meemaakt. Geef ook toe aan je gevoelens. Heb je een goede dag, laat dat zien maar heb je een slechte dag, laat dat ook zien. Wanneer de mensen vragen hoe het is, wees eerlijk en zeg wat je op die moment voelt. Ik deed dat niet, ik lachte heel de tijd maar vanbinnen was ik kapot van verdriet. Voel je niet schuldig wanneer je liever heel de dag in je bed zou willen blijven liggen. Probeer toch sterk te zijn als is het maar voor jou baby'tje want hij zal jou nodig hebben en wederzijds ook. Ik kan niet genoeg zeggen om te genieten hoe moeilijk het ook is.
Mijn probleem: mijn dochter staat op naam van mijn ex-partner en mijn zoon staat op mijn naam (gezien hij liever had gehad dat ik het liet wegnemen en dat hij een 2de kind wilde maar niet met mij en nog veel meer). Mijn dochte moet dus naar haar papa maar mijn zoon niet. Wat de toekomst daarvoor zal brengen weet ik niet maar dat zijn zorgen voor later. Eerst moet ikzelf in orde komen vooraleer ik beslissingen kan nemen.
Voor je een beslissing neemt, probeer zo veel mogelijk informatie te winnen en praat er over met mensen, eventueel mensen die dat ook hebben meegemaakt.
Nog veel sterkte en echt waar, GENIET, hoe moeilijk het ook is!!

Door: isje (profiel) op 18/09/2008 @ 08:49

Hey,

Veel sterkte aan jullie allemaal.
Ik heb hetzelfde meegemaakt toen ik zwanger was van mijn zoontje.
De biologische vader heeft me laten zitten toen ik 8 weken was.
Het is niet gemakkelijk. Wil jullie de moed niet afnemen maar nu heb ik het nog soms moeilijk.
Ik heb wel enorm veel steun aan mijn familie en enkele goede vrienden en zeker mijn vriend . Ik heb ook veel gehad aan mijn gyneacoloog.

Ondertussen heb ik wel een nieuwe vriend en ben ik terug zwanger. De reacties van zijn moeder, broer en schoonzus zijn nog altijd keihard.

Een tip probeer erover te praten met iemand die je vertrouwd en goed bij voelt. En inderdaad het zal zeker lukken maar het is niet altijd even makkelijk.
En zoals Sophie zegt geniet vooral.

Door: kriekske (profiel) op 21/09/2008 @ 10:33

dag allemaal

ik probeer er van te genieten wanneer ik kan maar sinds vrijdag hem ik nu een zware verkoudheid die weer roet in mijn eten komt goeien.

Maar probeer het beste van te maken.
Heb gelukkig heel veel steun van mijn maten en mijn ouders en mijn petekindje van 5 jaar die zo naar uitkijkt naar het nieuwe leven.

Mijn geluk is ook dat ik nog thuis woon en dat mijn ouders dus veel mee kunnen opvangen en mij steunen waar het nodig is en helpen ook.

groetjes

Door: monique op 22/09/2008 @ 14:40

ik ben nu 31 weken zwanger en kwam er achter dat ik in verwachting ben 1 week na de definitive breuk tussen mij en mijn ex. (toen 7 wk zwanger)

mijn ex is boos omdat ik heb besloten om het te houden en hij vind ook dat ik er dan maar alleen voor op moet draaien.

mij doet het iedere dag zeer dat mijn kleine zijn pappa niet zal zien, ik ga proberen om een v.a. te starten en dan wacht ik wat daar uit komt

ik heb gelukkig goede vrienden en ik ontvang erg veel steun van hun.

dus ik kan me goed voorstellen hoe jij je voelt.

sterkte met alles !!!! en geniet van de kleine

Door: kriekske (profiel) op 22/09/2008 @ 17:39

Dag monique ik had ook dat hij boos was dat ik wilde houden maar ik was al 21 weke toen de relatie gedaan geraakte en heeft nog gedwongen om ook weg te laten doen, maar gelukkig ging dat niet meer omdat ik al zo ver was.

maar langs deze weg krijgen we ook veel steun en aanmoediging om verder te doen.

Nu leer je pas je echte vrienden kennen en hopelijk loopt het wel los.

Door: Orchidee op 23/09/2008 @ 20:38

Hallo meiden!
Ook ik ben alleen en nu bijna 13 weken zwanger. De vader wil er vanaf het begin niets van weten, helemaal niets. Zal t dus helemaal alleen moeten doen.Heb veel steun van familie en vrienden,maar toch is het soms wel vreemd.Had t liever anders gewild, maar tis nu eenmaal zo.
Groetjes

Door: een alleenstaande moeder op 23/09/2008 @ 21:52

Hoi,
ik nu 16 weken zwanger,
vader van kind is ook weg van mij
omdat hij gevoelens heeft voor iemand anders.
We komen wel nog overeen,
maar zwaar aan het twijfelen of ik het op mijn familienaam
moet zetten of op die van hem.
Weet niet welke nadelen het heeft als ik het op zijn naam laat zetten, en als we toch vlammende ruzie terug krijgen.
Vind hier niks over op internet ook.
We zien wel hoe het verder gaat zeker
Groetjes

Door: kriekske (profiel) op 25/09/2008 @ 13:26

voor een alleenstaande mama

Ik had dat ook maar ik hem besloten om toch het kind op mijne naam te zetten, heb je veel minder kans dat hij ooit kan opeisen of dat om de 14dagen naar daar moet gaan en helft van de vakantie. Hij kan zijn kinde natuurlijk wel een dna test laten ondergaan om achteraf dan te bewijzen kijk ik ben biologische vader. Maar je bent echt nie verplicht als aleenstaande moeder om de vader te herkennen.
negatieve kant is wel dat je dan geen alimentatie kan vragen voor de opvoeding van je kind dat je echt allemaal alleen mag beslissen wat en welke school enzo.

en laat goed gaan tss jullie en zet op uwe naam kan je nog zeggen is goe je mag je kindje zien. op die dagen, is meegenomen voor je kind.dat hij/zij weet wie de vader is he.

Maar als hij ooit dna eist om te doen op jekindje hangt van de jeugdrechter af wat hij beslist. Hij beslist in het belang van het kind en hoelanger de vader er mee wacht hoe minder de jeugdrechter gaat zeggen kijk het kindje moet naar zijn/haar vader.

zo kreeg ik het te horen van mij advokaat waar ik raad aan hem gevraagd.

[Deze reaktie werd gewijzigd]

Door: Linske op 03/10/2008 @ 00:51

Ik vind jullie stuk voor stuk allemaal heel sterke vrouwen, ik hoop dat jullie er flink uitkomen want zo'n portie verdriet in jullie zwangerschap is niet zoals het hoort hé! We zijn al eens wat emotioneler door onze hormonen, laat staan wanneer je zwanger bent en wanneer je er op de koop toe alleen voor staat...
Ik wens jullie allemaal meer geluk in de toekomst, focus je op je kindje, geef er alle aandacht aan (voor de volle 100%) en wanneer je orde gekregen hebt met jezelf en de wereld kan je beter omgaan met nieuw geluk... Het kan nog beter aflopen met iemand anders dan met diegene die er zo goed aan deed je te laten staan in die positie. Doe het goed..

groetjes Linske
(nog niet zwanger, maar zo nieuwsgierig naar verschillende verhalen, jullie horen er nog van!)

Veel geluk allemaal!!

Door: kriekske (profiel) op 06/10/2008 @ 15:16

hey, allemaal

Nog even mijn verhaal beetje aanpassen.

ik ben morgen 39 weken en tot hier toe is er nog nergens geen activiteit dat voor een van de dagen gaat zijn. Dat men eerste kindje geboren gaat worden.

Heb ondertss van de biologische vader tot hier toe nikske meer gehoord.

Heb gisteren nog wel de 3 halfbroers en halfzus van mijn kindje gezien en die zijn mee aan het aftellen. Ik ben blij dat ze hun ook verheugen op hun nieuwe half broer/zus.

groetjes

Door: kriekske (profiel) op 08/11/2008 @ 10:22

Hey

mijn dochtertje louise is geboren op 17 oktober 2008.
Alles is heel vlot verlopen.
En haar biologische vader heeft nog altijd nie gereageerd hij weet dat ze er is maar denk dat hij zen handen vol heeft want zijn nieuwe vriendin die bij hem bijwoont is namelijk ook zwanger en bevalt in maart 2009.

groetjes kriekske en louise