Devon
Ik ben Jolanda en wil graag mijn verhaal vertellen. Ik zal het niet al te lang maken.
Ik was 18 toen ik een relatie kreeg met de vader van mijn zoon. Ik had hem leren kennen op het werk. Wij waren collega's. Het klikte heel goed tussen ons.
In december 1999 trok ik bij hem in. Het ging heel goed, we waren heel gelukkig. We woonden met 3 katten op een klein flatje met maar 1 slaapkamer. Het was net wat te krap maar omdat we geen uitbreidingsplannen hadden, kon dit geen kwaad. Omdat mijn vriend een stuk ouder was dan ik, wist hij niet zeker of hij nog wel kinderen wilde. En hij had al een zoon. Maar omdat ik toch geen directe kinderwens had, vond ik het wel best zo.
We werkten allebei fulltime. En ik had me net opgegeven voor een opleiding dierenverzorging bij LOI. Ook was ik in december begonnen met het behalen van mijn rijbewijs.
Op 14 februari 2000 werd ik 20. Het was heel gezellig. Mijn ouders, zus(je), mijn oma en al mijn vrienden waren er. Maar de dag erna werd ik ziek. Ik was de hele dag misselijk. Ik kon nog geen slok water binnenhouden. Na een aantal dagen ging ik naar de dokter. Deze onderzocht mij en concludeerde dat ik een maagontsteking had. Ik werd dus met medicijnen naar huis gestuurd maar die hielpen niet.
Mijn moeder vertrouwde het niet. Zij vond dat ik een zwangerschapstest moest laten doen. Ik vond het niet nodig, ik was immers aan de pil. Toen ik na twee weken terug ging naar de dokter, was ik nog steeds misselijk. De dokter dacht dat ik misschien een maagzweer had. Maar ik vroeg toch om een zwangerschapstest, om mijn moeder gerust te stellen. De volgende dag kon ik met ochtendurine terug komen. Deze leverde ik in en ik moest wachten.
Na ongeveer 5 minuten kon ik binnen komen. De uitslag lag op het bureau van de dokter. Ik zag een kruisje. Ik had nog nooit een zwangerschapstest laten doen dus wist ik veel wat dat betekende. Misschien wilde ik het ook wel niet geloven. Ik vroeg dus wat dat kruisje betekende. Hij zei dat de uitslag positief was: IK WAS ZWANGER! Ik zei: "Sorry", ben gaan zitten en barste in snikken uit. Na eventjes gewacht te hebben, zei de dokter: "Dit had je duidelijk niet verwacht."
Dat was nog zacht uitgedrukt. Het had niet op een slechter moment kunnen gebeuren.
Hij stelde voor dat ik even de tijd nam om het te laten bezinken. Ik moest over een dag of 2, 3 maar terugkomen. Omdat niet duidelijk was hoe ver ik was, moest ik waarschijnlijk een echo laten maken. Ook omdat ik nog niet wist of ik het kindje wel zou laten komen.
Ik heb altijd gezegd dat als ik ongepland zwanger zou raken, ik het nooit weg zou laten halen. Maar als het je dan overkomt, denk je daar heel anders over. Ik heb serieus overwogen om het niet te houden. Ik vond dat ik dat moest doen voor mezelf, maar ook voor mijn ongeboren kindje. Wat zou ik het kunnen geven?! Ik zou zoveel moeten opgeven.
Het is een heel moeilijke periode geweest. Wat het vooral zo moeilijk maakte, was dat ik er met mijn vriend niet over kon praten. Ik moest de hele dag mensen om me heen hebben. Ik zat thuis of bij vriendinnen. Of ik nodigde iedereen bij mij thuis uit. Als 's avonds iedereen weg was, bestond de zwangerschap niet. We spraken er gewoonweg niet over. Maar mijn gevoel ging wel door en na een aantal dagen gaf ik voor het eerst aan een vriendin toe dat ik dit kindje eigenlijk wel wilde.
Die beslissing heb ik dus alleen genomen. Mijn kindje zou komen. De spanning tussen mijn vriend en mij bouwde zich op. Een zwangerschap negeren, gaat maar zolang goed. En precies een week nadat ik erachter gekomen was, barstte de bom. Mijn vriend en ik kregen ruzie.
Het was 's avonds. Het begon als een gewoon gesprek. Ik vertelde hem dat ik de beslissing had genomen om het kindje te houden. Dat vond hij niet eerlijk. Hij vond dat ik het met hem had moeten overleggen. Natuurlijk had hij gelijk. Het gesprek dreigde uit de hand te lopen. Ik belde mijn pa en die kwam me halen.
De volgende avond heb ik al mijn spullen uit zijn flat gehaald. Mijn vriend wist ervan. Ik ging terug naar huis, twee maanden nadat ik bij hem was ingetrokken. Ook ging ik naar de dokter, maakte een afspraak met de verloskundige en maakte een afspraak voor een echo.
Ik was een week lang depressief. Mijn vriend en ik werkten nog op het zelfde bedrijf. Hij hoefde maar naar me te kijken en ik was in tranen. Toen gingen we praten. Hij zei dat hij me niet kwijt wilde. Maar ik zei: "Je hebt niet alleen mij meer maar ook een kleintje."
Hij had er vrede mee. Ik zou wel bij mijn ouders blijven wonen. Omdat mijn vriend een nare ervaring had gehad met een zwangerschap van zijn ex-vrouw, vond hij het moeilijk om mij geestelijk te steunen. Mijn ouders konden dat beter doen. Ook was ons flatje te klein. De baby zou bij ons op de kamer moeten. Bij mijn ouders zou de baby een eigen kamertje kunnen krijgen. Achteraf denk ik dat we beiden wisten dat het waarschijnlijk toch niet zou lukken om als gezin verder te gaan. Maar op dat moment wilden we elkaar niet kwijt.
Op zich ging alles goed maar ik deed alles met mijn ouders. Mijn vriend is 1 keer mee geweest naar de verloskundige. Alle spulletje heb ik met mijn ouders gekocht. Nou ja, de babykamer dan en de badspulletje. De rest: Maxi-Cosi, kleertjes, kinderwagen,… heb ik allemaal van iemand overgenomen.
Namen uitzoeken, deden we wel samen maar dat bleek niet zo makkelijk te zijn. Ik had mijn vriend een lijst met namen gegeven. Hij streepte een aantal meisjes- en jongensnamen aan. Er zat 1 meisjesnaam tussen die ik mooi vond. Na even wennen was ik het hem eens, die zou het worden. Maar we kwamen maar niet uit een jongensnaam. Ik vond niets mooi wat hij mooi vond. Dus uiteindelijk zei hij dat ik maar een naam moest verzinnen en als het een jongen zou worden, hoorde hij het wel. Ik vond het best.
Op 6 oktober 2000 is onze zoon Devon geboren. Mijn ouders en zus(je) waren bij de bevalling. De bevalling heb ik als vrij gemakkelijk ervaren.
Om half 10 's ochtends werd ik met gel ingeleid omdat ik tegen zwangerschapsvergiftiging aan zat. Om 10 uur begon het te rommelen. Om 12 uur had ik 3 cm ontsluiting. En om half 3 had ik mijn zoon in mijn armen. Ik heb maar 3 keer moeten persen.
Mijn vriend wilde er vanaf het begin er niet bij zijn. Dat heeft hij altijd verteld. Hij had een heel goede reden dus heb ik er ook nooit een probleem van gemaakt. Niet dat ik het niet jammer vond, maar ik kon hem wel begrijpen.
Devon is op vrijdag geboren, nog geen 44 cm en net 5 pond. Echt een ukkie dus. Omdat zijn suikerspiegel iets te laag was, moest ik een extra dagje in het ziekenhuis blijven. Ik mocht op zondag naar huis.
Mijn vriend wilde me in het ziekenhuis niet komen opzoeken. Hij had slechte ervaringen met ziekenhuizen. Ik was teleurgesteld maar had geen zin om ruzie te maken. Ik heb er dus niets over gezegd. Ik wilde alleen maar van mijn zoon genieten.
's Maandags kwam hij langs. Hij had niets meegenomen. Later zei hij dat hij zich daar heel schuldig over voelde, maar ik heb nooit iets van hem gekregen. Ook niet iets alleen voor Devon.
In het begin ging het goed. Mijn vriend kwam regelmatig langs maar we waren allebei gaan nadenken. We kwamen erachter dat we Devon nooit een stabiele opvoeding konden geven als we samen zouden blijven. Mijn vriend had nog een aantal problemen van vroeger. Die zouden ervoor zorgen dat we nooit een 'gewoon' gezin zouden vormen. Mijn vriend zei dat hij Devon en mij nooit zou kunnen geven wat we nodig hadden. Het klinkt gemeen, maar hij had wel gelijk. Maar ik hield van hem en hij van mij.
Toen Devon 3 maanden was, zijn we uit elkaar gegaan. Hij wilde wel contact houden om zijn zoon te kunnen zien. Ik wilde niets anders maar dat ging al snel mis.
Mijn vriend had een baan als taxichauffeur en dat betekende onregelmatige diensten. Hij beloofde mij op te bellen als hij wist wat zijn rooster voor de volgende week zou worden. Meestal kreeg hij die op donderdag of vrijdag. Maar hij belde nooit. Uiteindelijk belde ik dan maar weer. We maakten dan een afspraak en hij kwam altijd. Na een poosje werd ik het zat. Kwam hij nou om zijn zoon te zien of omdat ik wilde dat hij zijn zoon kwam opzoeken?!?! Ik besloot dus niet meer te bellen.
De laatste keer dat ik mijn ex zag, was begin maart 2001. Toen hij in april 2001 jarig was, heb ik hem nog een sms'je gestuurd: "Gefeliciteerd met je verjaardag, papa. Kusjes, Devon."
Niets meer gehoord en toen heb ik nog 1 keer gebeld. Hij zei dat hij zou bellen als hij een ochtend vrij was. Ik wacht nog steeds.
Ik vind het heel jammer. Ik heb wel altijd een vader gehad dus ik weet wat Devon nu mist. Ook al weet hij dat zelf nog niet.
Ik heb Devon's vader in april 2002 voor de laatste keer een brief gestuurd. Ik had toen al een jaar niets van hem gehoord. Ik moest het qua gevoel even afsluiten. Het was geen boze brief. Ik heb hem gewoon verteld hoe ik alles ervaren heb, dat ik geen hekel aan hem heb, dat ik het wel jammer vind dat hij het zo heeft laten lopen en ik heb hem bedankt voor de prachtige zoon die hij mij gegeven heeft. Ook heb ik verteld hoe het nu met onze zoon gaat en ik heb hem 2 recente foto's mee gestuurd. Ik heb geen reactie terug gekregen. Dat verwachtte ik ook niet. Maar ik ben het nu kwijt. Ik heb het nu afgesloten.
Ik heb het een poosje heel moeilijk gehad maar ik heb nergens spijt van. Devon betekent alles voor me. Het gaat goed met hem. Hij is gezond.
Ik werk nu 24 uur in de week op een kinderdagverblijf. Ik heb, toen ik zwanger was, mijn dierenverzorgingsopleiding opgegeven. Ook heb ik mijn rijlessen gestaakt. Dat komt nog wel, eerst Devon. Voor mijn werk moet ik een SPW-opleiding hebben en die ben ik nu via de LOI aan het doen.
Dat is zo'n beetje mijn verhaal. Het is toch vrij lang geworden. Ik hoop dat jullie er wat aan hebben.
Groetjes van Jolanda en een dikke knuffel van Devon
Reacties:
Door: Chantal op 23/06/2002 @ 17:58 
Hoi Jolanda,
het eerste deel van je verhaal klinkt me zo bekend in de oren.. ik ben nu zelf ruim een maand erachter dat ik zwanger ben.. mijn vriend heeft in een vorige relatie 2 kinderen gekregen en was toen we elkaar leerden kennen vrij duidelijk dat hij geen kinderen meer wilde..
ook ik ben door de pil heen toch zwanger geworden.. Mijn vriend wil eigenlijk niks horen van het kindje.. als ik iets vertel.. dan doet hij alsof hij luisterd.. maar echt luisteren doet hij niet.. en ook zal hij zelf niks ter sprake brengen wat op het onderwerp lijkt.
hij heeft wel redenen waarom hij het niet wil.. en ook wel redenen waarom hij bang is.. maar ik heb zoiets van dat hij zich gedraagt als een klein kind.. en dat irriteerd me
mijn zwangerschap is nu nog pril.. maar ik ben ook bang dat wij er niet uit gaan komen.. en dat ik het alleen mag gaan doen..
Ik ben niet bang om het alleen te doen.. maar wel bang dat mijn kindje een papa mist.. precies zoals jij ook beschrijft..
ik wens je veel succes en heel veel geluk toe..
liefs
Door: astrid op 23/06/2002 @ 22:17
Chantal,
ik denk dat je kindje beter af is zonder papa dan dat er de hele tijd zo’n vader rondhangt die alleen de egoïst uithangt! Ik kan echt geen enkele reden bedenken waarom hij jou zou mogen opzadelen met heel de situatie en zelf doen alsof er niks aan de hand is. Hopelijk draait hij nog bij. En als je het zelf ziet zitten om het alleen te doen: ga ervoor!
Door: Sandra op 24/06/2002 @ 12:27
Hoi Jolanda,
Ik kan mij heel moeilijk voorstellen wat je meemaakt, aangezien mijn man en ik nog geen kinderen hebben en ik dus ook niet weet hoe hij zou reageren. Maar het zal jou ongetwijfeld duidelijk zijn dat jouw vriend niet op de verwachte manier zijn verantwoordelijkheden opneemt. Er is duidelijk een dieperliggende oorzaak en als je nog echt van jouw vriend houdt zal je moeten uitzoeken waar zijn probleem zit. Aan de andere kant moet je je afvragen of het het nog wel waard is. Hij heeft al zolang niks meer van zich laten horen. Terug contact met hem opnemen zou misschien maar alleen oude wonden openhalen. Er zijn zeker nog mannen op de wereld die gek zullen zijn van jouw Devon en met jou wel een gezellig gezinnetje willen hebben. Zoals ik al zei, ik spreek niet uit ervaring, maar ik hoop dat je een beetje troost vind in alle reacties.
Geniet van de kleine Devon en ik wens je heel veel succes bij het nemen van deze moeilijke beslissing.
Door: Jolanda op 26/06/2002 @ 10:23
Hoi Jolanda,
Van jouw verhaal krijg ik koude rillingen. Waarom kunnen mannen toch zo vreselijk egoïstisch zijn. Hebben ze dan helemaal geen gevoel. Ze denken soms alleen maar aan zichzelf. Zij hebben iets meegemaakt dus zij hebben het moeilijk. Waarom niet aan de vrouw en de kleine denken. Niet iedere vrouwen is het zelfde en heeft tijdens de zwangerschap dezelfde problemen. Ik begrijp niet dat ze soms zo moeilijk kunnen zijn. Ik wens jou heel veel geluk met je klein Devon. Misschien kom je nog eens een lieve man tegen die goed is voor jou en je kindje. Hij zal dan toch de vader van je kind kunnen zijn. Heel veel geluk
Groetjes Jolanda
Hoi Jolanda,
Gefeliciteerd dat u voor uw kind hebt gekozen, en het niet hebt laten weghalen.
Als de papa er niets mee te maken wil hebben, laat het dan maar zo.
Je bent nog zo jong. Als je iemand anders leert kennen, zal hij misschien wel je zoon aanvaarden, en dan zal alles veel gemakkelijker zijn voor jullie.
Dus, wie weet, misschien krijgt je zoon vroeg of laat wel de papa die hij verdient, al is het dan niet zijn natuurlijke vader.
Groetjes, Marjan.
Door: ellen op 06/07/2002 @ 17:28
Ik wens je het allerbeste van de wereld toe.
Geef Devon maar een dikke kus van ons.
Toen ik jouw verhaal las kwamen er tranen in mijn ogen.
ellen & vinnie
Door: anneleen op 15/07/2002 @ 16:09
Hoi Jolanda en devon,
Bij het lezen van je brief bleef er een krop in mijn keel achter. Je hebt een hele moeilijke periode achter de rug. Ik vind het fantastisch dat je voor je zoon gekozen hebt en de vader nog zoveel kansen hebt gegeven. Blijkbaar mocht het niet baten. Maar ik weet zeker dat Devon een pracht van een mama heeft die zeker ontzettend goed voor hem zorgt! En gaat het je eens wat minder, neem hem dan in de armen en kijk hem eens in de oogjes en je hebt zeker terug moed. Dan weet je wat je leven waard is!!
Groetjes
anneleen (zelf mama van een zoon van 2,5 en een dochter van 1)
Door: SASCHA op 06/08/2002 @ 10:24
hoi jolanda en devon
veel succes in deze moeilijke tijd, ik hoop voor jou en je zoon dat je iemand tegen komt die jou liefde (en die van je kindje) wel waard is want dat verdien je meid! heel veel sterkte
Door: lyn op 22/10/2002 @ 09:35
ik heb hetzelfde meegemaakt met mijn ex.Maar je mag de moed niet verliezen,ik ben nu hertrouwd en mijn man is gek op mijn zoontje,hij ziet mijn zoontje als zijn eigen kind,hij had zelfs een dag vakantie genomen om zoonlief te vergezellen op zijn eerste schooldag!!! nu verwachten we een kindje van ons beiden en ik weet dat mijn kinderen voor altijd een vader zullen hebben.Je zult ooit wel een man vinden die jouw kind als het zijne zal aanvaarden!!!!
Door: Anne op 26/11/2002 @ 16:18
dag jolanda,
toen ik uw verhaal las, werd ik woedend en verdrietig tegelijk, ik heb een lieve vriend, moest ik zwanger worden, dan zou hij mij niet zomaar laten vallen! maar ik besef dat de meerdeel van de mannen allemaal egoist zijn! mijn vriendin woont samen met een niksnut, ze hebben samen een kindje maar hij verzorgt zijn bloedeigen zoontje niet eens en geeft hem geen liefdevolle knuffel! die is nu 1 jaar oud en ik merk dat hij meer naar zijn mama lacht dan naar zijn vader!
en dus zie je, in de sommige omstandigheden is een kind beter van zo’n vader af!
veel moed toegewenst! Anne xxx
Door: Anne op 26/11/2002 @ 16:20
sorry verkeerde smiley gedruk! ik wou
drukken maar te snel erop gedrukt!veel sterkte toegewenst! en je zoontje zal met jou zeer gelukkig worden!
Door: Esther op 04/03/2003 @ 13:56
Waarom noemt iedereen de mannen egoistisch?!? Als een man heeft aangegeven dat ie het kind niet wil, dan vind ik t egoistischer om het kind te houden en te verwachten dat ie t wel gaat accepteren. Houd eens rekening met de gevoelens van de man ipv alleen met die van jezelf!
Door: suzanne op 12/03/2003 @ 12:37
Ik weet dat iedereen zijn eigen mening mag geven, maar de reactie van Esther maakt me toch wel een beetje kwaad! Als die mannen dan echt geen kind willen dan moeten ze zo verstandig zijn om nog een extra condoom te gebruiken!!!! Dat kindje groeit in je buik, en al kan je er voor zorgen, doe dat dan ook, neem je verantwoording. Ik ben heel trots op mensen zoals Jolanda, en Devon word vast een prachtig ventje...
Door: Jeroen op 24/03/2003 @ 19:56
Hallo Jolanda,
Je verhaal is erg aangrijpend, maar wat ik eruit op kan maken is dat je een hele sterke jonge vrouw bent. Het is echt heel knap wat je allemaal doet en hoe je ermee omgaat. Mijn vriendin, ook nog maar 18, is ook zwanger en ikzelf heb het er ook weleens moeilijk mee. Maar net als jij probeert ze me de hele tijd op te vrolijken en blij te maken. Met name de eerste weken is dat erg belangrijk geweest. Ik denk dat vrouwen toch realistischer denken en met hun gevoelens de mannen kunnen bewerken 9mits die ervoor open staan). Je hebt in ieder geval je best gedaan (vanaf het moment dat je besloot de kleine te houden!).
Veel succes van en plezier met Devon!!!
Jeroen en Marije
Door: micha op 25/05/2003 @ 09:53
hoi
ik kan je vertellen dat ik dat ik mijn kindje kreeg wel een vader voor dat kind had dacht ik maar weet je wat hij was er helemaal niet ook al woonde we samen ik deed alles toch alleen dus het is niet de garatie als je een vriend of een man heb dat het ook een vader is dus ik ben na twee jaar bij hem weggegaan en wat denk je hij kijkt niet naar zijn kind om dus ik wil maar zeggen soms kan een kind beter een moeder hebben die er voor hem of haar is dan een vader die hem of haar laat zitten dat is alleen maar pijnlijker voor het kind dus ik wil zeggen je kan het alleen hoor en je hebt echt geen vader nodig jou liefde is al meer dan genoeg
Door: romie op 16/10/2004 @ 03:27
Hallo Jolanda,
Ik vind het heel erg knap dat je zo’n beslissing heb kunnen nemen!
Ik zelf zit ook in een moeilijke situatie!
ook een man die bij me woond en bij zijn ex twee kindjes heeft.
Hij doet maar wat die wilt en kijk niet echt naar zijn dochter om.Als ons dochtertje naar hem toe loopt om aandacht,dan stuurt hij haar altijd weer weg,want stel je voor dat hij onze dochter meer aandacht zal geven als zijn twee kindjes bij zijn ex!
Hij verzorgt haar niet en doet helemaal niks met haar of mij!
Vanaf dat ze geboren is heb ik een keer 50 euro gehad voor haar Sinterklaas!Verder heb ik echt niks voor haar gekregen,maar zijn andere kindjes mogen niks te kort komen!
Ik heb hem nooit weer houden van zijn kindjes bij zijn ex,maar mijn kindje wordt met alles vergeten!
En mijn probleem is dat ik niet kan beslissen wat ik moet doen,want haar vader woond bij mij in!En mijn dochtertje loopt de hele dag papa teroepen en alles is van papa!
Het verscheurd me als ik denk dat ik haar dan haar papa afneemt,maar ik weet ook wel dat hij niks voor haar doet,voor haar zorg,haar geen aandacht geeft en me niet steund in financiele opzicht!
En toch is mijn dochtertje gek van haar vader!!!!
Maar er komt een tijd dat ze ziet dat ze niks van haar vader krijgt en dat haar half zusjes alles krijgen van hem!
Wat zouden jullie doen????
Maar ik vind het knap dat je zo sterk bent voor je zoon!
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.