Schorpioen,heel ons leven moeten wij keuzes maken,en de meeste zijn echt niet gemakkelijk.Of jouw abbortus wel of niet gerechtvaardigd was kan niemand je zeggen,alleen jij,maar wat je nu ook vindt van je beslissing,gedane zaken nemen geen keer.Je moet verder met je leven en er zal altijd wel iets van blijven hangen.
Je voelt je nu schuldig maar wat ik mij afvraag,heeft er jou nooit iemand verteld dat medicijnen voor de schildklier absoluut niet mogen tijdens de zwangerschap,ik ken iemand die dit ook moet nemen maar daar zeker 4 maand moest mee stoppen alvorens zij mocht zwanger worden,mischien heb je hier nog erger door vermeden.Dat zou ik nou een reden noemen.
Wat ik hier ook wil zeggen aan de mensen bij wie het pijn doet om te zien hoe anderen zo met een beginnend leven omspringen,hoe oud ze ook zijn als ze een abbortus laten uitvoeren,als je dit echt doet om onzinnigheden zoals nog graag wat van het leven proffiteren, nog niet klaar voor een kind(wie is dat dan wel)schande voor de famen noem maar op,dan denk ik dat het mischien maar beter is dat die kindjes er niet komen.Als ze voor zichzelf nog niet verantwoordelijk kunnen zijn hoe moet het dan met het kindje.
Al wat ik kan zeggen,ze weten niet wat ze missen en wat ze zichzelf aandoen.Voor al diegene die kindjes willen,veel geluk en voor die er (nog) geen willen,zet hem op.

[Deze reaktie werd gewijzigd]

Het is niet nogal een beslissing vooral omdat je al zover was. Maar spijt is het aller ergste wat je nu kan hebben, dus beter een foute beslissing als geen beslissing en probeer je erbij neer te leggen en te accepteren. Ik denk zelf dat je niet besefde wat je eigenlijk hebt gedaan maar helaas kan je niets meer terug draaien. Probeer het een plek te geven en ga door met je leven en kijk uit dat zoiets je niet nog eens overkomt! Heel veel liefs en sterkte!

puella: wel meisje dit is enkel voor jou deze reactie....: je kan niet over iemands leven oordelen noch over iemands gevoelens dus heb je niet het recht te zeggen wat juist is en verkeerd. kijk eerst naar de problemen die je zelf hebt en ga dan verder.

ik heb rond mijn 18 ook een abortus laten doen omdat mijn vriend en mijn ouders het niet aankonden ik heb dit gedaan om te zorgen dat zij hun zorgeloos leventje zouden kunnen blijven lijden ten koste van dat van mij ik had al erge dingen meegemaakt maar deze keuze zal mij de rest van mijn leven straffen, steun heb ik niet echt gehad en heb ik nu 3 jaar later nog steeds niet!!! het heeft mij harder gemaakt en het heeft mij geleerd een masker op te zetten maar wanneer het allemaal te veel word gaat het wel eens zo diep.... ik kan het mezelf nog steeds niet vergeven en zal dat ook nooit doen!!! maar mijn vriend waar ik nu nog steeds mee samen ben of de vrienden hebben mijn hart al lang gebroken en dat kan niet meer teruggedraaid worden.
verwijt een keer jezelf voor de oordelen die je velt over een ander!

Lieve Schorpioen,
Ik heb je verhaal zitten lezen met tranen in mijn ogen , ik zelf heb ook voor deze keuze gestaan.
Maar dan alleen ,mijn (nu ) ex-vriend wilde er niks mee temaken hebben terwijl wij bewust waren gestopt met de pil slikken .
raar ,hoor ik je denken ,tja voor mij kwam het ook zeer koud op min dak .
Maar al gauw bleek dat "meneer "vreemd ging !!

Gelukkig heb ik veel steun gehad van mijn ouders en een hele goede vriendin.
Zij hebben mij gesteund ,mijn moeder en vriendin zijn ook mee geweest op de dag ,ik vergeet het nooit 12-12-2000.
Het is voor mij een verstandelijke keuze geweest . Alleen een kind op voeden was niet mijn droom beeld ,ik vind dat een kind recht heeft op twee ouders.
Aangezien de vader er van afzag .
Het heeft me heel wat tranen gekost, vooral tegen de tijd dat ik eigenlijk zou moeten bevallen.
Gelukkig heb ik dit kunnen delen.
Ik besef nu dathet heel belangrijk is dat je er over kunt praten ,dat dacht ik eerst niet ,ik stopte het weg maar dat gaat niet het komt toch terug en het blijft altijd in jeleven .

Maar op je vraag "krijg ik nog een tweede kans ?"
Jazeker meissie !!!!!!!!
Ik heb ook heel lang getwijfeld maar je krijgt het !!
ik ben nu zelf 34 weken zwanger dus aan het aftellen .
Ik heb een hele lieve (nieuwe) vriend .
Die ik vrij snel in het begin van de relatie hebt verteld dat ik kinderen wil en wat ik heb meegemaakt.
Tja het voelde zo voor mij dus wilde dit met hem delen ,misschien omdat mijn ex me heeft laten vallen ,
En hij heeft mee getroost op momenten dat ik het nodig had , hij heeft met mij, mijn verdriet gedeeld terwijl het voor zijn tijd was en er niks aan kon doen .

Wat ik wil zeggen praat er over en huil als je de behoefte heb stop het niet weg .het is geen schande , de keuze die je gemaakt hebt, was op dta monent de juiste .
En geloof ook jij zal weer het geluk krijgen om zwanger te zijn en ik weet zeker dat je kindje de liefste ouders krijgt die het verdiend ,Het zal zeker welkom zijn en dat telt.
Veel liefs , ook een schorpioen.

Dag Schorpioen, en dag iedereen
Ik wil hier toch even iets aan toevoegen, vooral omdat ik me in sommige verhalen herken, en ook omdat ik iets wil toevoegen voor de mensen die het ’veroordelen’.
Ikzelf werd op mijn 22ste, nu 6 jaar geleden, onverwacht zwanger van mijn toenmalige vriend, met wie ik toch al 5 jaar samen was. Ik droomde al van kinderen sinds ik erg jong was, en wilde ook altijd een jonge moeder worden. Ik wist het gewoon meteen. Het gevoel dat je krijgt is ongelooflijk. Ik voelde me opeens een vrouw. Ik heb er even mee gewacht het mijn vriend te vertellen; onze relatie was allesbehalve ideaal, hij sloeg me en terroriseerde me. Toen ik het hem uiteindelijk vertelde had ik toch nog een klein beetje hoop op een soort filmische reactie van: ik ben zo gelukkig, we gaan hiermee door, maar het enige wat ik te horen kreeg was: ’je weet wat je te doen staat’.
Je moet begrijpen dat in het soort relatie dat ik toen had ik bij hem bleef uit schrik om alleen te zijn, hij gaf me ook het gevoel dat ik niks waard was op mezelf, en daarom leek er voor mij ook geen andere optie. Bovendien was mijn vader pas een paar maand overleden en de relatie met mijn moeder was ook niet echt schitterend. Je hebt ook echt heel weinig tijd om te beslissen uiteindelijk, of om, in mijn geval, toch de moed samen te rapen voor het kind te kiezen ipv voor je relatie. Pas op, ik probeer hier niet het slachtoffer uit te hangen, ik heb het nog altijd zelf gedaan. En ik had inderdaad wat meer moed kunnen hebben, en dat heb ik achteraf geweten. Mij is wel gevraagd of ik op het scherm de echo wilde zien, het werd me niet opgedrongen. Ik wilde het inderdaad zelf zien, want ergens voelde ik me al moeder. En dat moment was erg intens. De abortus zelf vond ik vreselijk. Mijn vriend was er wel bij maar ik voelde me heel erg alleen. Ook achteraf toen ik er pijn van had (want dat doet wel pijn) zei hij alleen maar ’jij kunt dat toch aan, je bent zo sterk’.
Ik heb tot vorig jaar met een enorm schuldgevoel rond gelopen, zo erg zelfs dat mijn hele mentale toestand grondig doorschud was. Vorig jaar in therapie is echter een keerpunt geweest. Ik ontmoette toen een man die zelf een kind had van de leeftijd dat mijn kindje zou gehad hebben, en dat heeft heel wat teweeg gebracht. De therapeute leefde met me mee, en vroeg toen wat eigenlijk de reden is geweest van mijn zwangerschap, wat mijn kind eigenlijk voor mij had gedaan. Ik besefte toen dat ik na de abortus beseft heb dat ik heel wat sterker was dan ik zelf had gedacht, uiteindelijk had ik dit alleen moeten doormaken, en heb daardoor uiteindelijk een jaar later mijn slechte relatie beëindigd. Toen kon ik het eindelijk min of meer loslaten. Het leek of ik bijna letterlijk tegen mijn kindje zei: dankjewel kindje, daag. Terwijl ze (voor mijn gevoel was het een meisje) daarvoor enkel maar heel erg huilde in mijn hoofd omdat ik haar had vermoord. Ik weet niet of ik het mezelf ooit zal kunnen vergeven, maar je leert er wel mee leven. Ik wens het echt niemand toe. Het is ook erg gemakkelijk, voor het zover is, om te zeggen: ik ben daar niet tegen, in sommige omstandigheden is het aanvaardbaar; maar als je zelf in die situatie zit is het hartverscheurend en het kan jaren duren voor je eroverheen geraakt. Wat mij ook opvalt is dat ik sindsdien eigenlijk niet kan wachten om een kindje te krijgen en daarom constant op zoek was naar een vader voor mijn kind. Ergens diep vanbinnen wil ik het ’goed maken’. Ik weet niet of dat bij iedereen zo is die een abortus heeft gehad. Ik wens iedereen die hetzelfde meegemaakt heeft veel sterkte toe, en wie het niet heeft meegemaakt: wees blij. Ik denk dat als je echt eens zou praten met iemand die het heeft meegemaakt algauw zou merken dat ze zichzelf nog steeds sterker veroordelen dan jij ooit kunt. Hoewel ik echt wel begrip kan opbrengen voor mensen bij wie het wat moeilijker lukt. het is ook wraakroepend: als je zelf kinderen wil en ze niet krijgt, en anderen die 1 keer onvoorzichtig zijn het laten weghalen. Anderzijds denk ik toch dat je het kind op de eerste plaats moet zetten. Dat is bij mij ook zo, wat voor een leven had ik mijn kindje te bieden? Ik zat in een relatie met een vader die de moeder sloeg bij het minste, haar constant vernederde. Ik denk dat ik nooit bij hem zou weggegaan zijn als ik mijn kindje had gekregen. Nu ’leeft’ mijn kindje wel, in mijn hart, ze heeft voor mij een naam en een gezicht. Ze zal altijd in mijn leven aanwezig zijn als een soort engelbewaarder. Ze heeft mij iets duidelijk gemaakt. Ik ben nu veel sterker dan toen en heb nooit meer een dergelijke relatie gehad. Ik ben nu samen met een hele lieve jongen en net met de pil gestopt. Ik kijk uit naar een broertje of zusje voor mijn eerste, ook al zullen ze elkaar nooit kennen. Klinkt het gek? Maakt me niks uit, het lijkt me de zwaarste fout die je kunt maken, maar ook die fout moet kunnen vergeven worden.

Sorry, mevrouw Ria,

Als je kinderen wil moet je in de eerste plaats vooral veel fouten kunnen vergeven, en aanvaarden dat het niet altijd zal gaan zoals jij wil. Misschien is je kind wel het tegenovergestelde van wat je zou willen... Zet je maar schrap...

lieve schorpioen
na mijn eerste kindje heb ik van mijn tweede een abortus laten doen ik heb er na die tijd zoveel spijt van gehad nu nog hoor ik ben er nog niet overheen en het was in 97 inmiddels heb ik drie meiden en ben ik zwanger van mijn vierde maar de pijn blijft het was mijn kindje ik geniet met volle teugen maar het verdriet blijft en ik wou dat ik het nooit gedaan had maar de bslissing toen die tijd was een goede beslissing voor die tijd ik hoop dat jij dat nooit zult vergeten en ik ook niet
ook hoop ik dat jij nog mag genieten van kinderen die op de goede tijd voor jouw zullen komen gaan
groetjes en veel liefs

Ik heb deze week een abortus ondergaan afgelopen dinsdag, ik vind het nog steeds heel erg maar ik kon het niet alleen onderhouden. Ik ben pas 22 en de vader wilde er niets van weten hij is bijna 25. Ik kon kiezen het kind houden en alleen opvoeden of het laten weghalen want we waren volgens hem te jong.Ik heb het er erg moeilijk mee gehad en dacht zelf dat ik 6 weken zwanger was het kon niet anders, maar de arst vertelde me dat ik net 3 weken zwanger was of dat het kindje niet meer groeide.Ik vond het heel erg om te horen maar dat maakte het voor mij enigzins wat makelijker, hoewel het me aan mijn hart ging.Ik ben namelijk door de pil heen zwanger geworden dat kon omdat de pil maar 99 procent veilig is, je verwacht zoiets gewoon niet.Ik probeer verder te leven maar of het wat wordt tussen mijn vriend en ik weet ik niet, ik ben erg gekwetst na een relatie van 1.5 jaar.
groetjes en liefs

ik ben nu 7weken zwanger wil het heel graag houden.maar ik heb er al 1en heb het pas uit.weet me geen raad sta voor n tweestrijd.de vader weet het niet want ik kwam er ook nog eens achter dat hij getrouwd was.ik dacht dat het van ons echte liefde was zo kwam het wel over.was door de pil heen zwanger geworden wie kan mij raad geven.

hy hy hy ,

niet mee inzitten, ik was op 11 maart 08 ook al 11 weken zwanger toen ik abortus deed maar dat was wel omdat mijn vriend tegen de zwangerschap was en ik hem niet kwijt wou, nu zijn we juni en ik ben opnieuw zwanger al 8weken bijna en ik ben DOL GELUKKIG ik heb het gevoel een herkansing te krijgen en ik ga die NIET laten vallen ook niet voor de "vader" van het kind want die wil dat ik opnieuw abortus doe.

DUS geloof me JA JE ZAL NOG EEN DE KANS KRIJGEN want iedereen verdiend een 2de kans dus ook jij !!!

tbeste he meid het zal wel terug lukken, mss niet zo rap maar wees geduldig, je herkansing komt wel ... maar, het is wel een feit dat het het 1rste niet kan vervangen maar het maakt het draagelijker om mee te leven ... vind ik

STERKTE,

grtz stephanie