Word ik ooit nog gelukkig?
Lieve mensen,
Ik ben een meisje van 22 jaar. Net na de zomer kreeg ik last van obstipatie (verstopte darmen). Van de dokter schreef me een siroop voor om alles los te maken. Die siroop moest ik elke dag innemend maar hierdoor werd de werking van de pil onbetrouwbaar. Daar ben ik pas veel later achtergekomen.
Ongeveer twee weken later, in de week van mijn menstruatie, werd ik heel ziek. Ik was vooral erg misselijk. Alles wat ik at, gaf ik meteen terug over.
Toen ik 3 weken over tijd was, besloot ik om een test te doen. Ik kon gewoon niet geloven wat ik zag. Ik dacht: "Ik kan toch niet zwanger zijn want ik slikte de pil", maar toch was hij positief. Meteen belde ik mijn vriend op en vertelde hem dit. Ook hij kon het niet geloven. Dit was helemaal de bedoeling niet. Toch vroeg hij mij of ik het zou willen houden, hij wilde het en ik ook.
Een paar dagen hebben we hierover gepraat. We zijn nu bijna 5 jaar samen, volgend jaar zijn we van plan te trouwen en we hebben een huis gekocht, dat we nu aan het verbouwen zijn. Al ons geld gaat op aan het huis en we houden bijna niks over voor wat anders. Toen zagen we in dat we op dit moment geen kindje konden krijgen. Ik moest dus een abortus doen, ook al wilden we het niet. We hadden geen keus.
Kort daarna heb ik contact opgenomen met de abortuskliniek en een afspraak gemaakt.
Eerst werd er een echo gemaakt en bleek dat ik 5 weken zwanger was. Er was bijna niks te zien van het kindje, het was alleen maar nog wat vocht. Aan de ene kant was ik toch wel blij dat er niks te zien was want dit zou het alleen maar moeilijker voor ons maken. Ik kreeg te horen dat ik de abortuspil kon nemen om een miskraam op te laten wekken en dat heb ik toen gedaan. Ik had die dag zoveel pijn en vloeide heel veel. Zo ging het ongeveer 2 weken door.
Na die 2 weken moest ik op controle gaan. Ze maakten toen weer een echo om te kijken of het weg was, maar dat was niet zo. Er was wel een gedeelte weg maar er zat nog steeds een zwangerschap. En ik voelde me meteen weer van Sh*tt!!!!
Weer kreeg ik zo'n pil maar er gebeurde helemaal niks meer. Toen moest ik weer teruggaan en twee dagen geleden kreeg ik geleden alsnog een zuigcurretage.
En nu, na al die ellendige weken, voel ik me zo anders. Ik ben elke dag verdrietig, ik voel me zo ongelukkig dat het lijkt alsof dit gevoel nooit meer weggaat. Mijn vriend probeert mij zoveel mogelijk te helpen met alles, hij probeert zoveel mogelijk bij mij te zijn. Hij zou zo graag willen dat ik weer eens lach, maar dat lukt mij helemaal niet. Ik ben bang dat hij zal denken dat ik zijn steun niet apprecieer.
Kunnen jullie me misschien antwoord kunnen geven op een vraag dat ik mezelf al een tijd stel: Word Ik Ooit Nog Gelukkig?????
Heel veel liefs,
een verdrietige steenbok
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: Elvira op 06/10/2003 @ 16:41 
Een beetje laat misschien maar toch wil ik hier wel even op reageren. Ik vind het te gek voor woorden hoe mensen hier zomaar over kunnen beoordelen terwijl ze niet eens weten hoe zoiets is en wat er allemaal wel niet door je heen gaat als je zo’n beslissing maakt. De redenatie; "als je nou 15 was geweest" of "als je nou verkracht was" vind ik een antwoord van een "struisvogel die zijn kop in het zand steekt" en die denkt dat hij/zij per definitie goed heeft gedaan door het kind WEL te nemen. Stoer hoor zo’n opmerking trots?! Ik heb er respect voor en in de toekomst zal dit een plaatsje krijgen en ben je in staat om gelukkig verder te leven neem dat nou maar van mij aan ik weet waar ik het over heb.
Zo... dat ben ik kwijt, nogmaals het komt allemaal goed
Elvira
Door: anoniem op 16/10/2003 @ 00:03
hoi steenbok ik wou even zeggen dat ik het zelfde voel als jou.ik heb ook een abortus gedaan en heb ook het gevoel dat ik nooit meer gelukig kan zijn.ik weet wat je voelt ik zoek ook steeds naar mensen die mischien contact willen mischien kunnen we elkaar helpen nou sterkte
Door: Anoniem op 09/11/2003 @ 22:00
Dag mensen. Ik heb kort geleden een abortus ondergaan. Ik vond dat de artsen te weinig informatie aan de mensen geven,ze denken er erg makkelijk over..
Mijn redenen waarom ik het gedaan heb zijn er heel veel.Niet alleen om materiele redenen maar ook emotionele.Het is een hele zware beslissing voor mij geweest,ook op eigen kracht.Mijn denkwijze heeft het wel veranderd,omdat ik hiervoor er wel voor was,als de redenen er voor zijn die het onmogelijk maken.(dat dacht ik dus bij mezelf ook),maar nu ben ik er tegen.het is een onschuldig individu die je niet meer kan vervangen.Mijn angst won het van de liefde,dit vind ik heel erg.maar ik weet nu meer van mijn ego.probeer in moeilijke situaties je ego los te laten,ik weet dat het moeilijk is.. het advies dat ik kan geven aan de meisjes die er depri van worden,is,dat ze zichzelf niet vergeten,en ontwikkel jezelf!Zorg dat je goede dingen doet in het leven,vanaf nu,want alle negatieve gedachten ontvangt de schepping ook en dan zou je je kunnen afvragen of je niet beter positief kan blijven denken, want het is toch al gebeurd.Mij lukt dit zelf ook niet goed,maar het is nog maar 1,5 week geleden. veel sterkte meiden, en luister niet te veel naar anderen die niet weten hoe het is om moeilijke situaties te doorstaan en er hier een positieve wending aan geven.Dit zal je verder brengen in je bewustzijn,en denk niet alleen aan vlees en bloed,de ziel is altijd aanwezig, ook als we zelf doodgaan,de bedoeling op aarde is dat we leren en uiteindelijk dat het hier een paradijs wordt en we vrede hebben met iedereen.Sterkte!
Door: amber op 20/11/2003 @ 15:43
Waarom praten jullie allemaal zo alsof steenbok iets heel ergs heeft gedaan? soms sta je voor een keuze en weet je niet goed wat je moet doen..Als zij op dat moment het kindje niet kan geven wat het hoort te krijgen, begrijp ik haar heel erg goed..en dat ze zich nu zo voelt is heel normaal!Ik zelf heb ook een abortus gehad waar ik veel spijt van heb, maar ik was 15 en ook ik kon het kindje niks geven. Het kindje was al 13 weken, maar soms kan het niet anders. En ik vind het echt heel erg knap van steenbok!! En alles komt ook goed. je moet het alleen verwerken. ( wat niet echt makkelijk is ) maar de gevoelens die je nu heb die slijten. tuurlijk zal je het nooit helemaal vergeten, maar alles komt wel goed. En als je dan wel een keer zwanger mocht raken en het is je bewuste keuze, dan wens ik je hel erg veel geluk!!
Liefs Amber
Door: amber op 20/11/2003 @ 15:47
Ik had ook even een vraag.. Bij mij is het nu 2 weken gelden dat ik die abortus heb gehad. maar ik ben van de week voor controle geweest en alles was goed, maar ik heb nu al 2 /3 dagen hele erge last van mijn onderbuik. Weten jullie misschien wat het is?
Door: Anoniem op 16/03/2004 @ 22:01
hallo, ik wil even terug keren op de persoon die tegen ivf is, persoonlijk ben ik daarmee nu zelf bezig, ik heb een zware ontsteking gehad op een eierstok waardoor ik op natuurlijke wijze geen kinderen meer kan hebben, ik heb een zoon uit mijn 1 ste huwelijk, die is inmiddels 12 jaar, maar een 2 de zou heel welkom zijn , ik ben achter een reeks vaccinaties naar gent geweest voor een punctie, waar ze 20eicellen hebben verwijdert dat was op vrijdag 12 maart 2004, op zaterdag 13 maart wisten ze mij te vertellen dat er 14 bevrucht waren , dus ben ik gisteren op 15 maart terug gegaan om een embriyo terug te plaatsen,in de hoop dat ik op 29 maart goed nieuws krijg, dus als de kinderwens zo groot is, waar is het probleem dan ? lieve groetjes christel
Door: Anoniem op 05/10/2004 @ 18:48
Hey meid,
ik ben zelf nog jong,en je reactie begrijp ik niet helemaal, op een bepaalde manier wel maar ik ga er niet helemaal mee akkoord.
Als je zelf nie klaar bent voor kinderen kan je nogaltijd bij de geboorte je kindje afstaan aan mensen die heel graag een kindje willen, zo zullen er genoeg zijn. En moest je dat niet willen doen moet je proberen om een andere oplossing te vinden, je kindje zelf proberen op te voeden, met behulp van je vrien en/of ouders. Maar ik vind abortus plegen zoiets ergs je neemt inderdaad het leven van iemand die gemaakt is door de liefde van jou en je vriend. Maar abortus is een eigen keuze die voor iedereen persoonlijk is en ik wens je heel veel sterkte om er doorheen te geraken mpaar als je je nu als ongelukkig voelt is het het teken dat je niet de juiste keuze hbt gemaakt (denk ik)
Maar ik wens je absoluut heel veel sterkte!
liefs lotte
Door: kim op 07/10/2004 @ 10:08
hoi
ik ben 29,heb 2 kids,en heb 4 weken geleden een borstvergroting laten doen en mag het eerste jaar niet zwanger zijn i.v.m.littekenvorming.maar nu blijkt dat ik zwaanger was tijdens de operatie.ik gebruikte geen pil of zo maar condooms en had die dag geen gebruikt,toen we gedaan hadden zei ik nog shit ik zit in mijn vruchtbare periode.ik had geen pil omdat ik al jaren tussenbloedingen had,ik had maar 1 of 2 dagen geen bloeding.toen ik gestopt was met de pil was alles ok.ik had ook de ring en veel andere pillen gebruikt maar niets hielp.wij hebben toen direct besloten om abbortus te doen en dat heb ik gisteren laten doen,ik was 5 weken zwanger.
Nu wil ik even duidelijk maken dat dat geen moord is als je er zo vroeg bij bent want ik heb mogen zien wat ze eruit gehaald hebben en er waren alleen maar VLOKJES te zien,dus...
ik wou het eerst met een pil doen maar dat raadde de dokter mij af want dat was veel pijnlijker.op 10 minuten was het gebeurd en het was echt niet zo pijnlijk als ze zeggen.vandaag de dag erna heb ik zelfs geen bloeding meer.ik heb er geen spijt van want hoe had het kindje eruit gezien na die narcose en die heel pillen die ik genomen had.ik vind:je moet aan de toekomst van je kind denken en dat heb jij ook gedaan.want als je elke frank 2 keer moet omdraaien is het ook niet fijn.volgende keer beter hé.doei.
Door: Lieve op 10/12/2004 @ 13:50
Wat ik U zou aanraden is : bidden!!!
Niet zozeer voor de onsterfelijke ziel van jukkie kleintjes,t’is namelijk Uw eigen ziel wat nu in gevaar is...
Door: Rianne Drescher op 13/12/2004 @ 18:01
Hier even een berichtje van een zeer diep ongelukkige meid van 22. 4 jaar geleden ben ik bevallen van een zoontje, robin. Ik weet het ik was erg jong maar heet is goed gekomen. Ik kreeg toen te horen dat ik een policysteus ovarieel syndroom heb waardoor ik verminderd tot niet vruchtbaar zou zijn. Nu woon ik een half jaar samen met mijn nieuwe vriend, en de enigste toekomst perspectief die ik voor mijzelf voor ogen had is altijd het krijgen van een tweede kindje geweest. Nu ben ik er afgelopen zaterdag achter gekomen dat ik inderdaad zwanger ben. Ik heb dat ’s avonds tegen mijn vriend gezegd, (34), die is gigantisch kwaad geworden, de dag erna hebben we erover gepraat en nu zegt hij dat zijn hele leven word vergooid als we dit kind krijgen, en stelde mij eigenlijk voor de keuze om het kind weg te laten halen of zelf bij hem weg te gaan wanbt zo kan hij ’niet leven’. Nu ben ik zelf heel erg tegen abortus, maar hou ook zielsveel van mijn vriend. Mijn huisarts heeft hem al geprobeerd om te praten maar hij blijft maar zeggen dat het qua woonruimte (koop flat 1 slaap kamer) en financieel niet kan. We komen goed uit zo nu, maar hij wil volgend jaar een groter huis kopen zodat we vanuit die positie aan een gezin kunnen gaan denken en dat ik ook mijn zoon bij me kan laten wonen. Nu is dat allemaal leuk en aardig maar ik ben hier degene die zwanger is! Ik wil dit kindje houden, maar ben bang om mijn vriend dan kwijt te raken en er alleen voor kom te staan, echt alleen. Ik lees sinds vanmorgen alle sites op internet om te zien wat voor psychologische complicaties een abortus met zich mee brengt, en als ik dan lees hoe heel veel vrouwen zich voelen na een tijdje, echt eigenlijk alleen maar negatief, dat gevoel heb ik nu al, terwijl ik nog zwanger ben! Hoe zal het wel niet verlopen als ik dan eenmaal een abortus heb laten doen?? Ik respecteer mijn vriend zijn keuze ook, maar ik denk in dit geval toch ook echt aan mezelf. Het is nu ongeveer 6 weken dus hartje klopt al, dat is voor mijn gevoel al een kindje!! Ik weet echt niet wat ik moet doen, kan mijn gevoelens niet kwijt, ik wil er niet alleen voor komen te staan met een kindje, wil ook mijn vriend niet kwijt maar ben ook gigantisch bang voor de afloop van mijn eventuele abortus!! please help mij, geef mij advies....ga er nu al kapot aan....
Door: Lieve op 26/12/2004 @ 18:41
Hallo Rianne,ik begrijp je situatie,maar...
wat zou er het ergste zijn,je kindje nu laten weghalen en misschien NOOIT meer zwanger raken,je kindje laten weghalen en je vriend houden en leven met schuldgevoelens,depressies,misschien zelfs zelfmoordgedachten (zal er aan liggen hoeveel je van dit kleintje houdt) of je vriend verliezen,gelukkig worden met je twee kindjes en later een man vinden die even gelukkig is met de kinderen als U ???xxxlieve,mama van twee kindjes welke destijds en nu nog steeds op de eerste plaats komen.Zorg ervoor dat je nog de rede om te glimlachen kan houden.
Door: Anoniem op 26/12/2004 @ 19:22
"When a woman gives birth,she lives with dreams for the future.
When she aborts she lives with nightmares of the past."
Door: nimué op 26/12/2004 @ 20:50
Wat ben ik blij dat ik nooit voor zo een moeilijke keuze gestaan heb.De tekst die hier boven staat zou voor mij maar al te waar zijn.
Voor de mensen die wel moeten kiezen,veel sterkte,en de kracht om de juiste keuze te maken.
Wat die is, kunnen alleen zij weten die er voorstaan.
Door: Anoniem op 27/12/2004 @ 09:16
Liefste Rianne,
Als ik in Uw schoenen zou staan zou ik zéér zeker mijn kindje houden!
Je vriend wil dit laten weghalen en later dan toch beginnen aan een gezin,weet hij eigenlijk wel dat dit kindje dat hij wil laten doden zijn eigen vlees en bloed is???
God weet wat vraagt hij je later nog om met de volgende nakomelingen te doen???
Het kind geboren laten worden en afstaan voor adoptie of in de vondelingenla plaatsen is toch ook een optie.
Tja jij bent het die uiteindelijk moet kiezen tussen leven of dood...denk daar toch maar héél goed over na.
Trouwens mannen zijn er nog méér dan genoeg,maar mensenbabies raken blijkbaar een bijna uistervende vorm als ik dit hier zo allemaal lees.
Er bestaat toch geen mooiere band dan die tussen een moeder en haar kindje.
Door: Anoniem op 27/12/2004 @ 09:21
Abortus zou géén optie meer mogen zijn.
Het is en blijft een moord of welk is het verschil tussen een mens van 0,15mm. doden of een mens van 190cm.???
Abortus doet een kloppend hartje ophouden met slaan...
Door: Lisanne op 27/12/2004 @ 10:55
Ik ben het volkomen eens met anoniem nr.2.
Het stopt echt een kloppend hartje!!!
Door: Natasja op 05/01/2005 @ 01:38
Lieve Rianne,
Ik ben 28 jaar en heb zo’n 41/2 jaar geleden een abortus gahed. Er zijn vele redenen waarom ik het toen heb laten weg halen en ondanks de momenten van schuld sta ik nog steeds achter die beslissing. Iedereen heeft zo zijn eigen redenen om het wel of niet te doen, maar als ik jouw berichtje lees denk ik niet dat het de juiste oplossing is voor jou. Uit jouw woorden maak ik op dat jij dit kindje heel erg graag wil houden en dat de enige reden om het te laten weg halen je vriend zal zijn. Als dat zo is dan is abortus de slechts mogelijke keuze omdat je er zelf niet voor 100% achterstaat. Jij bent degene die met deze keuze voor de rest van je leven vrede moet hebben en het doen voor een ander levert geheid heel veel verdriet en schuldgevoel op. Niemand kan deze keuze voor je maken, men kan je alleen maar steunen in deze tijd en de tijd die komen gaat.
Verder wil ik nog even reageren op de denegrerende berichtjes van afkeur en afschuw die er hier zijn geplaatst. Iedereen heeft zo zijn eigen redenen om voor of tegen abortus te zijn. Dit is ieders goed recht. Ik vind het alleen heel jammer dat er mensen zijn die zulke kwetsende en ondoordachte berichtjes achterlaten voor mensen die al met een inmens groot schuldgevoel en verdriet rondlopen. Zo zul je ze echt niet helpen om hier overheen te komen of mee in het reine te komen.
Door: niem op 14/02/2005 @ 02:40
Ik zit voor een moeilijke keus ben namelijk 33 jaar en heb 5 kinderen.Dat was voor mij genoeg maar omdat ik tegen abortus ben is er een nummer 5 bijgekomen.Ben drie jaar geleden gescheiden en heb sinds twee jaar een nieuwe vriend.Sinds een week weet ik dat ik zwanger ben.Maar omdat ik geen kinderen meer wil en nog drie kleintjes heb overweeg ik nu een abortuspil.Wie kan mij wat infoormatie geven en raad.Vind deze keus erg moeilijk.
Door: anoniem op 18/10/2008 @ 20:19
Hallo allmaal
ik heb een aantalkeren gelezen dat het erg is om een abortus te plegen omdat het ook levend wezen is, ik wil zeggen het is ook erg maar wat is nou erger 1 persoon die in de problemen zit en die de afgrond opzich af ziet komen door omstandigheden of 1 persoon en een baby.
Alle meiden die een abortus hebben gehad ik wil jullie zeggen: Zit je in ernstige schulden, woon je in een kraakwoning, volg je nog een studie,heb je geen cent te makken en nog meer van zulke omstandigheden da begrijp ik dat jullie dat doen want hoe kan je voor een kind zorgen als je amper voor je zelf kan zorgen.
Ik weet hier alles van, ik heb een abortus laten plegen en ik wist dat ik er niet voor kon zorgen ik kon amper me hond te eten geven en me ouders die me zeker weten zouden afstoten soms sta je voor een een zware dilemma en soms maak je de goeie keuze, ik heb er geen spijt van dat ik die aborus heb laten plegen want ik weet zeker da thet slecht met mij en me kind afgelopen was en dan was ik nergens
Door: Angelique op 22/10/2008 @ 23:01
Toch wil ik hier even reageren hoewel mijn verhaal wel wat anders is.
Ben momenteel 24 weken zwanger van een kindje wat niet levensvatbaar is, het zal tijdens of direct na de geboorte te komen overlijden.
Toch kan ik het niet over mijn hart verkrijgen om nu de zwangerschap af te breken, het is een levend wezen in mijn buik, iets wat ik elke dag voel bewegen.
Na dat de arts me verzekerd heeft dat mijn kindje geen pijn heeft hebben we daarom besloten om de zwangerschap gewoon uit te dragen en de natuur zijn werk te laten doen.
Begrijp me goed, ik wil niemand beoordelen maar denk na voor je een beslissing neemt, het is namelijk niet meer terug te draaien.
Groetjes Angelique
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.