De oorzaak werd gevonden.
Hallo,
Ik ben Julie en ik word over een kleine maand 18. Drie weken geleden ben ik op een heel onschuldige manier te weten gekomen dat ik een kindje verwachtte.
Eind september ben ik naar de dokter gegaan omdat ik steeds pijn had aan mijn rechterborst. Ja, het was heel onschuldig maar voor alle zekerheid ging ik toch naar de dokter. Mijn vriend had het ontdekt en ik sloeg compleet in paniek. Oh, neen, toch geen borstkanker of zoiets? Gelukkig stelde de dokter me gerust. Volgens hem was het een opgezwollen klier en meer niet. Maar om 100% zeker te zijn, stelde hij me voor om een echo te laten nemen van die borst. Ik, nonchalant als ik soms ben, liet dit pas een dikke maand later doen en ondertussen had de pijn zich verspreid over allebei mijn borsten. Na de echo in het ziekenhuis vertelden ze me dat het ging om een hormonale stoornis en dat het zeker niet kwaadaardig was. Mijn schrik was op slag verdwenen.
Diezelfde avond nog ging ik met de echo naar mijn huisarts en hij vertelde me identiek hetzelfde. Ondertussen had ik al enkele dagen constant buikpijn, een beetje zoals de pijn die ik normaal heb als ik menstrueer. Ik vertelde dit meteen ook aan de dokter. Hij duwde hier en daar wat op mijn buik en stelde me wat vragen. Terwijl ik van de onderzoekstafel afkwam, zei hij ons (mijn vriend en ik) dat we misschien toch wel beter eens een test zouden halen. Een zwangerschap zou de oorzaak kunnen zijn van mijn klachten: pijnlijke buik, pijnlijke borsten, ...
De volgende ochtend ben ik een test gaan halen en die was inderdaad positief. Toch was ik ontzettend geschrokken. Ik vertelde het meteen aan mijn mama. Ze begreep me en kwam meteen af. Ik wist niet wat ik nu moest doen: het kindje houden of niet.
Diezelfde avond heb ik het dan ook aan mijn vriend verteld. Zijn reactie was kort en bondig: "Dat houden we niet."
Maar ja, dat was zijn mening. Ik vroeg hem nog even tijd om erover na te denken.
Na 2 dagen piekeren, heb ik besloten het te houden. Zoiets lief en onschuldig kon ik niet wegnemen. Mijn beslissing heeft wel al heel wat discussies met zich meegebracht en nu nog steeds omdat we beiden een andere mening hebben.
Ik ben nu 8 weken ver en heb mijn beslissing genomen, maar hij... Gelukkig staat mijn mama 100% achter me en ik weet dat als zou ik moeten kiezen tussen mijn vriend en het kind, dat ik dan voor het kindje zou kiezen. Ik hoop dat ik niet verplicht word om een keuze te maken.
Vele groetjes,
Julie
Reacties:
Hallo Julie
Als je vriend echt van je houdt dan respecteert hij je beslissing wel.
Ook al heeft hij een andere mening
Ik ben in iedergeval blij dat je moeder je steunt
Door: bea op 11/03/2003 @ 13:18 
ik zit hier gelijk te huilen van ontroering;mijn oudste wordt volgende week ook 18 en haar broertje verwachten we tegen midden mei ,niet echt gepland maar na de eerste schok toch heel erg welkom.ik wens je heeeeel veeeeel sterkte en hoop dat je ouders je blijven steunen wat ook de reactie van je vriend moge zijn
sterkte voor jou en je mama
Door: Wendy op 11/03/2003 @ 14:19
Ik ben ondertussen zelf 7 weken zwanger van mijn tweede kindje.Moest ik in jou plaats zijn, zou net hetzelfde doen. Je hebt geluk dat je moeder je steunt, en je vriend, ik hoop dat dat ook in orde komt maar als hij je graag ziet, zeker wel.
Groetjes Wendy
Door: angelique op 11/03/2003 @ 16:01
ik vindt het heel erg goed van je dat je je eigen mening in deze omstandigheden hebt gehandhaafd, het lijkt mij toch wel een erg moeilijk beslissing. zeker als je vriend er niet helemaal achter staat. Gelukkig heb je je moeder die wel voor honderd procent achte je staat. heel veel sterkte
Door: katia op 11/03/2003 @ 21:03
Fijn dat je besloten hebt het kindje te houden!!! Da’s niet altijd gemakkelijk, maar ik ben er zeker van dat je de juiste keuze maakte. Gelukkig krijg je thuis steun! Dikke proficiat en hopelijk draait de papa wat bij. En anders ga je er ook van genieten hoor!!
Door: liesbeth op 11/03/2003 @ 22:00
Heel veel succes Julie en ik weet zeker dat met de hulp van je moeder alles wel goed komt, misschien draait je vriend ook wel bij. Geef hem wat tijd, ik denk dat dit voor hem ook een grote schok zal geweest zijn, niet?
Door: anne op 11/03/2003 @ 22:29
je bent een hele sterke meid,proficiat. Een fijne zwngerschap gewenst en een wolk van een baby.
Door: Ann op 11/03/2003 @ 22:30
Ik kon het ook niet laten om te reageren op je emotionele verhaal. Ik ben al 7 maand mama, en het is écht de mooiste tijd uit m’n leven. Ik wens je veel sterkte, maar ook heel veel plezier tijdens je zwangerschap en met je babytje, eens het er is. Geloof me, er is niks mooiers!
Door: agna op 11/03/2003 @ 22:41
Proficiat met je zwangerschap.
Het komt wel heus allemaal in orde, hoor.Ik vindt het ongelooflijk tof en moedig je beslissing: BRAVO
Je hebt steun van je mama en dat is toch al veel waard.Je vriend kan nog bijdraaien hoor, als hij het kindje in je buik ziet groeien en tenlaatste als het geboren wordt, zo iets lief en klein wondertje.
Geniet van je zwangerschap dat is belangrijk voor jouw maar ook voor je baby.Ik ben ook mama en het is iets heel fantastisch.
groetjes
agna
Door: Anoniem op 12/03/2003 @ 22:06
hoi julie ik houd ook mijn kindje en ik ben nu ook 8 weeken en ik ben16 ik snap je dus best mijn vriend heefd me ook laaten stikken succes en xxx ikke
Door: Anoniem op 13/03/2003 @ 03:44
Geweldige keuze meid. Als je geen steun van je vriend kan krijgen, laat die maar zitten 
. Maar ik wens je het beste met alles, en rustig aan, want ik ben ook jong zwanger geworden en met mijn wijnige kennis van toen heb ik een miskraam gehad . 
Dus veel informatie doornemen en goed voor jezelf zorgen.Door: Anoniem op 14/03/2003 @ 12:07
Gefeliciteerd met je zwangerschap.Fijn dat je moeder zo goed steunt
Heel veel succes en sterkte voor de komende vooral leuke, maar soms ook moeilijke tijd.
Door: sil op 18/03/2003 @ 14:56
echt cool van je hoor maar veel succes met je zwangerschap en geniet ermaar lekker van laat je eigen niet door je vriend onderste boven halen dus houden die kleine ik ben zelf ook 19 weken zwager en ben heel trots
Door: Kristien op 28/03/2003 @ 17:52
Hoi Julie alhoewel ik nog maar 17 ben en dus nog niet weet hoe het voelt om zwanger te zijn.Ik wens ja heel veel moed en succes toe.
Je hebt een heel goede keuze gemaakt om je baby te houden en ik doe mijn hoedje ook af voor jou mama.SUCCES
Door: Sylle op 05/04/2003 @ 15:55
hey,
Ik zit in dezelfde situatie als jij. Alleen ben ik al iets verder, bijna 29 weken. Ik kon het ook niet over mijn hart krijgen om het weg te doen en ik ben nog altijd volledig overtuigd van mijn beslissing. Mijn vriend heeft me laten stikken, maar ook al weet ik dat ik de beste keuze heb gemaakt, het blijft heel moeilijk. Ik heb gelukkig ook veel steun van mijn ma, anders zou ik het denk ik niet redden. Als je zin hebt mag je me altijd mailen. guccike@hotmail.com
groetjes
Door: ineke op 10/04/2003 @ 15:55
ik vind het heel moedig van jou om zo een besling te nemen! dat kleine mensje in jou is veel meer waard dan die vrien van jou als hij je zomaar achterlaat!!
Door: nadia op 21/04/2003 @ 15:37
Ik vind de houding van je vriendje heel erg stom.
Ik heb zelf een dochter van zes maanden. Niets kan je er mee verglijken. Je kindje is zeker meer waard.
Veel succes
Door: Antoon op 10/06/2003 @ 00:17
Hoi Julie,
Ik(20) en mijn vriendin(20) hebben precies hetzelfde mee gemaakt. Ook ik was het er eerst niet mee eens. Maar na lang praten en nadenken ben ik tot de conclusie gekomen dat het kind er niets aan kan doen. En dat het dus maar op de wereld moet komen.
Geef je vriend wat tijd en praat er veel over, dit helpt vast wel. Geef elkaar niet zo snel op. Je zou elkaar nog eens hard nodig kunnen hebben.
Veel succes
Groetjes Antoon
Door: misschien een toekomstige moeder op 25/07/2008 @ 16:57
Hallo,
ik weet hoe je je voelt, ik ben nu 17 weken zwanger en ben hier afgelopen week pas achter gekomen (doordat ik gewoon licht ongesteld werd al die tijd en nergens overdreven last van had!), iets wat vreselijk schokkend was! toen ik het mijn vriend vertelde, wou hij het gelijk weg hebben! ik vertelde het mijn moeder en na wat boze buien staat ze toch voor 100% achter me als ik het kindje wil houden! mijn vriend wil nog steeds dat ik het weg haal..
heel veel sterkte, en soms moet je wat meer aan jezelf denken..
groetjes
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.