Een zwangerschap is zo mooi om mee te mogen maken en voor je het weet houd je je baby in je armen. Geloof me: Het is echt het mooiste wat je kan overkomen. Mijn baby is nu 3,5 maand oud en ik zit nog steeds op een roze wolk! Succes en geniet lekker van deze mooie tijd.

Ik ben blij voor je dat jullie een keuze hebben kunnen maken. Ik wou dat ik dat kon. Zelf heb ik de 26e een afspraak bij een abortuskliniek om mijn 1e weg te laten halen. Weet zelf niet hoe ik me moet voelen. Maar in mijn situatie kan ik het maar beter doen. Ookal is overal een mouw aan te passen..

Ik wens jullie veel gezondheid toe met 3en!!

JJ

gefeliciteerd met je beslissing, waar een wil is is een weg, zelf was ik 9 jaar geleden onverwacht zwanger en in een zeer moeilijke situatie. Alleenstaand, geen job, geen man en inwonend bij de ouders. Enkel mijn zoon heeft me door die moeilijke tijd doorgeworsteld, voor hem deed ik het , hij gaf me die onmenselijke kracht. Want als je iemand onanks alles toch een levenskans geeft, krijg je het vroeg of laat dubbel en dik terug. Want kinderen zijn écht dankbaar. Veel geluk met je kindje...

BESTE JJ
IK HOOP DAT JE DIT LEEST VOOR DE 26 STE

IK WOU DAT IK JE KON VERTELLEN DAT ER HULP IS VOOR MENSEN DIE ONGEWENST ZWANGER ZIJN.

PROBLEMEN ZIJN ER OM TE OVERWINNEN.

VAN ABORTUS KRIJG JE SPIJT.
MENSEN DIE ZEGGEN DAT HET NIET WAAR IS HEBBEN HET ECHT MIS.
NA ABORTUS KRIJG JE TE MAKEN MET EEN SCHULDGEVOEL WANT HET KINDJE IN JOU LEEFT.

!!!!!!!!!!!!!ER IS HULP VOOR JOU!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

JE KUNT BELLEN MET 035-6214205
JE KUNT MAILEN MET info@schreeuwomleven.nl

Ik heb hieronder een aantal getuigenissen van vrouwen voor je.
=======================================================
Het verhaal van Jorien


Een eigenwijze jonge vrouw

Waarom schrijf ik dit verhaal? Ik wil meisjes en vrouwen vertellen waarom abortus zo verkeerd is. Ook wil ik meisjes en vrouwen vertellen hoe God mij genezen heeft van de traumatische gevolgen van mijn abortus. Het is mijn verlangen om zo andere vrouwen te helpen.

Toen ik achttien jaar was, werd ik seksueel erg actief. Ik had veel vriendjes, voor een paar maanden, soms voor één nacht. Ik dacht er nooit bij na wat de gevolgen zouden kunnen zijn, dus ging ik vrolijk verder met mannen versieren. In die tijd had ik geen moraal, ook omdat ik nog geen christen was. Op een keer bleef ik alleen thuis, mijn moeder en zussen gingen een weekend weg, ik had geen zin om mee te gaan. Die avond had ik een feestje en het ging er nogal ruig aan toe, veel drank en soft drugs. Ik was nogal dronken en ging met een jongen naar boven. We vrijden, maar zonder enig voorbehoedmiddel.

Mijn moeder had nog zo gezegd: "Koop condooms, want je weet maar nooit." Maar ik was eigenwijs. Na een paar weken begon ik me toch een beetje raar te voelen. Ik maakte me echter geen zorgen, het zou wel stress zijn, want ik zat in mijn examenperiode. Nog weer later kreeg ik last van misselijkheid maar ik dacht er echt niet aan dat ik zwanger zou kunnen zijn.

Na mijn examen ging ik drie weken op vakantie samen met twee vriendinnen. Het werd een hele vervelende vakantie met veel ruzie. Ik ging me steeds rotter voelen. Ik moest veel overgeven, niets hield ik binnen, dit was vooral ’s morgens. Mijn vriendinnen zeiden: "Jorien, volgens ons ben je gewoon zwanger." Ik werd kwaad en zonderde me steeds meer af.

Ik kwam thuis, ziek, vermoeid en chagrijnig. De volgende ochtend vertelde ik mijn moeder dat ik zo’n last van mijn blaas had. Mijn moeder zei dat ik maar even langs de dokter moest gaan. Dit deed ik en ik moest een potje ochtendurine meebrengen. Ik dacht nog steeds niet aan zwangerschap. De volgende ochtend belde de huisarts en vroeg mij persoonlijk langs te komen. Nog dacht ik niet aan een zwangerschap. Toen ik de kamer van de huisarts binnenstapte, keek hij mij ernstig aan en vertelde dat ik zwanger was. Ik wist niet waar ik kijken moest, ik begon te huilen en rende naar huis. Toen ik thuis kwam, stond mijn moeder me al op te wachten, ze wilde weten wat de uitslag was. En ik vertelde het mijn moeder. Direct begon zij me te verwijten dat ik toch beter mee had kunnen gaan op vakantie en dat ik voorbehoedmiddelen had moeten gebruiken. Ze had gelijk, maar op dat moment had ik liever gewild dat ze een arm om me heensloeg en liefkozende woordjes zei.

Beslissing nemen

Mijn huisarts had me verteld dat ik vijf dagen bedenktijd had om te beslissen of ik het kindje liet aborteren of dat ik het zou houden. Maar ik had al een besluit genomen, ik zou het laten weghalen. Dus ik belde de huisarts dat ik het wilde laten weghalen. Hij vond het een goed besluit, want wat moest ik op mijn achtiende met een kind. Ik dacht er toen ook zo over.

Voordat ik naar het ziekenhuis ging, moest ik naar een gynaecoloog om te laten voelen hoe groot het kindje was. Hij vertelde met een ernstig gezicht dat als ik het wilde laten weghalen dat snel moest gebeuren, want het was al drie en halve maand en na drie maanden kon het eigenlijk niet meer.

Gelijk de volgende dag moest ik om 8.00 uur ’s morgens in het ziekenhuis zijn, aanvankelijk voor een dagbehandeling, maar het liep anders dan gepland.

Er moest nog van alles geregeld worden, want mijn moeder ging met vakantie. Ik ging daarom naar mijn vader. Om 8.00 uur was ik in het ziekenhuis. Ik werd als eerste geholpen. Ik kreeg een wit shirt aan dat aan de achterkant open was. Ik moest vreselijik huilen en was helemaal in paniek. Schreeuwend werd ik de operatiekamer ingereden. De behandeling zou twintig minuten duren, maar er traden al spoedig complicaties op, zodat het zo’n anderhalf uur duurde. Tijdens de operatie verloor ik zo’n twee liter bloed. De dokter was bang dat mijn baarmoeder was geperforeerd.

Toen ik wakker werd, waren mijn vader en zus er. Ik was erg emotioneel over het gebeuren. Mijn zus troostte me een beetje en daarna ging ze weg. Ik heb me nog nooit zo alleen gevoeld als op dat moment. Ik wilde zo graag met iemand praten, maar de verpleegkundigen hadden geen tijd voor een praatje. Ik moest een nachtje blijven slapen. Ik sliep amper, omdat ik pijn had. De volgende ochtend kwam mijn vader mij ophalen. Ik was opgelucht dat alles achter de rug was en ik naar huis mocht.

Ik bleef vijf dagen bij mijn vader. Mijn vader deed zijn uiterste best om het gezellig voor mij te maken. En ik was alleen maar moe en, het klinkt vreemd, opgelucht. Na die vijf dagen ging ik samen met mijn zus en haar vriend met de trein naar Zwitserland. Het was een reis vol ontberingen, want ik had vreselijke pijn in mijn buik door de abortus. Uiteindelijk werd het toch nog een leuke vakantie.

De depressie

Na de vakantie zou ik beginnen met een nieuwe opleiding: agogisch werk. Ik had er erg veel zin in. Ik was de abortus totaal vergeten, tenminste dat dacht ik. Ik had het alleen verteld aan mijn beste vriendin, maar zij wist niet hoe ze er mee om moest gaan en zei de meest vreselijke dingen tegen mij. Daarna werd ik daarover erg verdrietig en ik vertelde het aan niemand meer, terwijl ik wel de behoefte had om te praten. Ik werd steeds somberder en sloot me af. Op een dag zat ik in de dramales met anderen in een subgroepje, we moesten een dramastuk maken. Het stuk ging over een a-sociaal gezin. Een van mijn groepsgenootjes verdeelde de rollen en zei tegen mij: "Jorien, jij speelt de moederrol".

Bijna in de goot

Gefrustreerd omdat ik geen liefde kon vinden, ging ik iedere avond naar de kroeg. Ik dronk erg veel, zoveel dat ik iedere avond stomdronken thuiskwam. Ik wist me geen raad. Ik voelde me alleen, eenzaam en onbegrepen. Ik dacht: " Als ik veel drink, dan voel ik me niet zo alleen, dan vergeet ik mijn verdriet".

Jezus is mijn redding

Ik was bijna in de goot beland, totdat een vriendin mij vertelde over Jezus. Ik was verbaasd over het feit dat ze zich bekeerd had. Ze vroeg of ik een keer wilde meegaan naar de pinkstergemeente. Dat deed ik. Op dat moment werd ik zo aangeraakt door Gods liefde. Daar kwam ik in contact met echte christenen. Het deed me zo goed om bij christenen te zijn.

De genezing

Ik sloot me aan bij deze gemeente en ging een keer met de jeugdgroep op een weekend. Op een avond gingen we samen de Heer aanbidden. Op dat moment voelde ik mij zo schuldig over de abortus dat ik op mijn knieën ging en mijn schuld beleed. Ik begon te schreeuwen en te huilen, zo wanhopig was ik. Twee leiders begonnen met mij te bidden. Toen voelde ik dat er iets uit me getrokken werd. Daarna wist ik dat ik bevrijd was van een zware last en elk gevoel van schuld, omdat ik vergeving gevraagd had aan de Heer. Dit gebeurde zes jaar na de abortus, zo lang heb ik gelopen met die last.

Nu, tien jaar later, kan ik zeggen dat een abortus absoluut geen oplossing is. Ik heb er zoveel pijn en frustraties door ervaren. Het heeft echt een groot deel van mijn leven bepaald. Maar door het offer van Jezus Christus ben ik er nu vrij van. Hij is het die mij heeft genezen van de psychische gevolgen van de abortus. Ik heb nog wel lichamelijke klachten, maar ik vertrouw erop dat God deze klachten ook kan wegnemen. Ook nu pas ben ik in staat over de ze ervaring te vertellen en andere mensen duidelijk te maken dat abortus absoluut nite de oplossing is. Ook heeft de Heer bij mij de liefde voor kinderen hersteld, die door de abortus was weggenomen.

Ik hoop dat als mensen mijn verhaal lezen, ze zich gaan realiseren wat een abortus met je doet en ik hoop dat ik een klankbord kan zijn voor vele vrouwen die dit trauma van abortus niet verwerkt hebben.

Jorien





=======================================================
Na een abortus
Christie’s verhaal
Het dilemma van Christie

Toen ik één dag over tijd was, wist ik het: "Ik ben zwanger." ’s Avonds vertelde ik het aan mijn vriend, met wie ik een geheime relatie had.
"Hoe kun je dat nou zeker weten, je bent maar één dag over tijd?!" riep hij.
"Ik voel het gewoon", antwoordde ik.

De volgende dag ging ik naar mijn huisarts. Mijn gevoel was juist, ik was zwanger. Ik wist niet goed of ik nou wel of niet blij moest zijn. Ik vertelde mijn huisarts dat dit niet de bedoeling was.
"Dan is er maar één oplossing", zei hij "je laat "het" weghalen."
"Maar dat is abortus" wierp ik tegen, "dat is tegen mijn geloofsovertuiging".
"Abortus?", schamperde hij "welnee, het is niet groter dan een speldenknop. In dit stadium is het nog lang geen kindje, dat komt pas later als het gaat groeien. Maar je moet niet te lang wachten, want als je "het" wilt laten weghalen, kun je dat het beste zo snel mogelijk laten doen."
Daar ging ik dan, naar huis, wat moest ik nu?

Toen ik thuis kwam, kroop ik mijn bed in. Ik lag een hele tijd te piekeren en besloot uiteindelijk om het de volgende dag met mijn vriend te bespreken.
"Je moet "het" laten weghalen", zei hij verschrikt, toen hij het hoorde.

"Nou dat weet ik nog niet, misschien wil ik het wel houden", zei ik opeens heel trots. Mijn vriend vond dat maar niks en dreigde met van alles:
"Ik ga bij je weg… ik wil hier niets mee te maken hebben… ik zal alles ontkennen wat er gebeurd is."

De dagen die toen volgden waren afschuwelijk. Als ik ’s nachts wakker werd, wat herhaaldelijk gebeurde, hoopte ik dat het een nare droom was. Maar helaas, het was de harde werkelijkheid. Ik zat flink in de problemen. "Wat moet ik nu doen?, hamerde het steeds door mijn hoofd, "als ik alles eerlijk vertel, wordt het één groot drama. Ik moet er niet aan denken al die ellende en dan nog een kind krijgen. Een kind dat zonder vader op moet groeien. Nee, dat kan ik niet aan, dat red ik gewoon niet. Maar wat dan? Misschien heeft de huisarts wel gelijk, een speldenknopje, een klompje cellen, waar maak ik me eigenlijk druk over. En toch… waarom voel ik me dan zo verdrietig?" Het was echt een groot dilemma voor me.

De beslissing

Toen ik weer een nacht lag te piekeren, heb ik uiteindelijk de knoop doorgehakt. Ik moest het toch maar laten weghalen, dat was de beste oplossing, want wat moest ik tegen mijn ouders zeggen? Hoe kon ik nou een kind opvoeden, als ik zelf zoveel problemen had. En als de vader niks meer met me te maken wilde hebben, dan stond ik er wel alleen voor.
De volgende dag ging ik naar mijn huisarts en die maakte voor mij een afspraak bij een abortuskliniek in Utrecht.
Op die bewuste dag ging ik met gemengde gevoelens naar de kliniek. Mijn vriend bracht me met de auto. Hij zei: "Nog eventjes en dan is het voorbij. Ik wacht buiten in de auto op je." De lafaard, waarom ging hij nou niet mee? Nou, dan maar alleen naar binnen.

Toen ik wat later in "de behandelkamer" lag, kwam er opeens een onbehaaglijk gevoel naar boven. Ik wilde niet dat ze mijn kindje zouden weghalen, ik stribbelde tegen. "Wat wil je nu eigenlijk?", vroeg de arts die mijn twijfel zag, "wil je het nu wel of niet?" Ik aarzelde nog even.
Ach ja, het is eigenlijk maar een klompje cellen, en het is toch het beste om het weg te laten halen, dat had ik toch al eerder besloten, argumenteerde ik tegen mezelf. "Jawel", zei ik toen dapper, maar in mijn hart was ik het er toch niet helemaal mee eens. De arts besloot toen om mij maar een spuitje te geven. Uit voorzorg, hij voorzag anders problemen denk ik.

Toen ik later wakker werd begon ik hevig te hyperventileren, ik moest in een plastic zakje blazen, maar dat wilde ik eerst niet. Toen ik weer helemaal bijgekomen was, was ik opgelucht dat "mijn probleem" verholpen was. Na een uur mocht ik naar huis, eenmaal buiten gekomen haalde ik diep adem. "Eindelijk deze nachtmerrie is voorbij", dacht ik.
Mijn vriend vroeg hoe het gegaan was en zei dat we alles maar zo gauw mogelijk moesten vergeten en doorgaan met ons leven.

Na een paar weken kreeg ik toch een naar en onbestemd gevoel over het feit dat m’n zwangerschap beëindigd was. Het leek wel alsof ik iets heel ergs gedaan had, maar het was toch nog geen kind? Ik moest er maar niet meer aan denken, want ik haalde allerlei rare dingen in m’n hoofd.

Maanden gingen voorbij en ik bleef met dat nare gevoel zitten. Ik was boos, op mezelf en op God. Waarom moest mij dit nu overkomen? Waarom had ik zo’n ellendig leven? Ik had toch niet voor dit leven gekozen? Ik wilde ook wel dat het anders was. Ik voelde me zondig en slecht. Zou God nu boos op me zijn, zou Hij me straffen voor wat ik had gedaan? Ik raakte in een depressie en wist niet of ik ooit nog gelukkig zou worden.

Tien jaar na mijn abortus heb ik een bijbelcursus gedaan bij Schreeuw om Leven over het verwerken van een abortus. Aan het eind van deze cursus schreef ik het volgende:

Ik lag in mijn bed en dacht na. "Een naam voor mijn kind? Ik weet niet eens of het een jongen of een meisje is, welke naam moet ik het dan geven? Opeens wist ik het, "het is een bijzonder kind dus het moet een bijzondere naam krijgen, ik noem mijn kind Grace (genade), want ik heb Gods genade en vergeving in mijn leven ervaren en God is zo liefdevol en barmhartig dat Hij mijn kind ook Zijn genade zal schenken."

Ik schreef een brief aan mijn baby en aan God

Lieve baby,
Iets, dat ik nooit tegen jou heb kunnen zeggen, is ik hou van je.
Iets, dat ik nooit met jou heb kunnen doen, is knuffelen.
Het doet me het meeste pijn, als ik denk aan het feit dat ik toegestaan heb dat jij uit mijn moederschoot bent weggerukt.
Ik heb jou de naam Grace willen geven, want ik heb Gods genade in mijn leven ervaren en God is zo liefdevol en barmhartig dat Hij jou ook Zijn genade zal schenken.
Als ik jou in de hemel zie, dan wil ik naar jou toe rennen en je omhelzen en zeggen dat jij prachtig bent en dat ik van je hou.
Lieve Grace het spijt me dat ik jou niet de kans gegeven heb om mij (je moeder) te leren kennen, ik hoop dat je het mij vergeven hebt en zie uit naar onze ontmoeting in de hemel.

Veel liefs, je moeder.


Lieve God,

Ik dank U dat U voor mijn kind wilt zorgen, dat U mijn kind nooit zal verlaten en dat mijn kind altijd op Uw liefde kan rekenen. Mijn Grace is nu veilig in Uw armen. U zult het geven wat het nodig heeft. Ik ben blij dat Grace nu bij U is, al mis ik haar soms wel.
Het spijt me dat ik haar niet zelf op kon voeden en dat ik haar het leven op deze aarde ontnomen heb,
Heer wilt U tegen haar zeggen dat ik van haar houd. Dank U wel Heer Jezus. Amen.

Christie

=======================================================

OF JE NU GELOOFT IN DE HERE JEZUS OF NIET...

ABORTUS IS HET DODEN VAN JE KIND!
ONS GEWETEN ZAL ONS NIET MET RUST LATEN.

=======================================================

EEN KIND IS EEN GROOT WONDER,
ALS HET ECHT NIET DOOR JOU OPGEVOED KAN WORDEN, ZIJN ER ZOVEEL GEZINNEN DIE ONGEWENST KINDERLOOS ZIJN...
DIE AL HUN LIEFDE AAN HET KINDJE WILLEN GEVEN.

ALSJEBLIEFT, DENK GOED NA... DOE HET NIET...

ALS JE JE KINDJE IN JE ARMEN HOUD, BEN JE ALLE MOEILIJKHEDEN VERGETEN

VEEL WIJSHEID GEWENST

als je sex heb moet je denken aan de gevolgen ik heb heel veel verdriet als ik dit lees wij moeten er heel veel pijn en verdriet voor over hebben om zwanger te kunnen worden sorry als ik het hard zeg maar jij maak een onbezonne wip en je krijgt een kindje iets war ik en me man al jaren voor vechten. denk na voor dat je met je benen wijd gaat er zijn genoeg sullen die het tegen gaan!!!!!! karin

Emmy.. eerlijk gezegt voel ik me helemaal rot. De beelden die ik heb meegemaakt blijven me achtervolgen.
Ik dacht dat ik volledige narcose zou krijgen, maar kreeg een prik. Alles voelde draaierig totdat ik alles voelde. ALLES. Verschrikkelijk. Het spijt me..
Ik gun het niemand echt NIEMAND..

Beste JJ,

Als je hulp nodig hebt, gewoon iemand om je verhaal kwijt te kunnen, heb ik een telefoonnummer voor je.
035-6214205 Deze mensen bieden hulp bij ongewenste zwangerschap en na een abortus.
Je kunt ook mailen met deze mensen.
info@schreeuwomleven.nl

sterkte JJ

Emmy

voor karin:
Zeg Karin ik vind dat je wel grof reageerd hoor mess. is het een ongelukje (als ik het zo mag zeggen)en het is niet omdat jij geen kinderen kan krijgen dat je,je moet afreageren he.Ik wens je het allerbeste toe om eentje te krijgen. maar zo’n reactie dat slik ik niet hoor.en ze neemt nu toch de verantwoordelijkheid.Alvast veel succes
Sof

Hallo twijfelende zwangere meiden.
Ik ben een man die zo dolgraag kinderen had ,gehad.
Maar dat geluk hebben we nooit mogen ervaren.
Wel hebben we gebrobeerd een kind aan tenemen.
Maar wilde graag een nederlands kindje hebben.
Maar helaas ook dat is een leidens weg geworden.
Reden om dat er niet veel adoptieven kinderen waren.
En dan nog is het een leidens weg van hier tot gunt.
Dus mijn mening nooit een abortus er zijn mensen genoeg die het graag willen hebben.
Of is het egowisme liever abortus dan het een ander gunnen. denk er maar een overna dit is best wel eeeeeeen heeeeeel moeilijk probleem maar een abortus neeeee dat hoort toch niet .
heeeel veeel sterkte en vooral veel leifde voor je nog ongeboren kindtje groeten Martin

Nou meiden jullie hadden gelijk! 3 jaar verder en leef nog steeds met schuld.