Toch een derde kindje?
Het begon toen ik 19 was, ik kreeg echte moeder gevoelens. Ik woonde toen al samen dus waarom ook niet?
In januari 1997 stopte ik met de pil. Toen ik opeens mijn menstruatie niet meer kreeg, vond ik dat raar en dacht bij mezelf: "Zo snel, nee, dat kan niet."
Maar jawel, hoor, ik was zwanger! Op 4 februari kreeg ik voor het laatst mijn menstruatie en ik was dus uitgerekend op 18 november. We waren allebei heel erg trots en blij. En inderdaad op 18 november 1998 om 22.15 werd onze dochter geboren.
Anderhalf jaar later dachten mijn man en ik precies het zelfde: wat zou het fijn zijn om er toch weer een kleine kruimel bij te hebben. Het leek ons wel gezellig om ons gezinnetje uit te breiden. Kort daarna was ik zwanger van onze tweede dochter. Ik was uitgerekend op 28 april 2001 en ja, hoor, op 28 april kwam ze "koekeloeren".
Nadat ons 2e kindje werd geboren, heb ik niet zo'n geweldig jaar gehad. Ik had postnatale depressie en last van hyperventilatie, maar beetje bij beetje krabbelde ik weer eruit.
Op 27 september 2002 zijn we getrouwd. Omdat ons huis wat aan de kleine kant zou zijn, besloten mijn man en ik om er geen kindjes meer bij te nemen.Maar afgelopen december 2002 gebeurde het…
Het was kerst. Oh, wat was het gezellig samen met de familie uitgebreid te tafelen, gewoon van die lekkere feestdagen. Je kent dat wel, wijntje diner,… Heerlijk!
Op 26 december was mijn beste vriendin jarig dus ik bel haar netjes op om haar te feliciteren en te vertellen dat ik langs zou komen eens de feestdagen voorbij waren. Dat vond ze goed. Net erna zei ze: "Hé, bah, ik ben net ongesteld geworden", waarop ik antwoordde: "Dat kan niet want ik ben nog niet ongesteld geweest."
Ik wist namelijk dat ze altijd net na mij menstrueerde. "Jawel", zei ze met een overtuigende stem. Nou dat vond ik raar en ineens spookte er van alles door mijn hoofd.
De volgende dag kwam ze even langs en samen hebben we zitten rekenen met onze data. En ergens had ze gelijk. Ze had nog een zwangerschapstest voor zichzelf liggen en die had ze meegenomen. Ik dacht: "Ach, ja, een test kon geen kwaad" en dus liep ik naar het toilet om een beetje urine op te vangen. Ik voerde de test uit en wat bleek? Er kwam een heel flauwe, lichtblauwe streep te voorschijn. Ik dacht bij mezelf: "Nou wat is dit nu?"
Dus heb ik meteen even naar mijn huisarts gebeld om te vragen of ik de test als positief kon beschouwen. Ja, hoor, ik was zwanger… Die dag was ik totaal van slag.
De volgende dag was ik al een beetje aan het idee gewend maar en er spookte van alles door mijn hoofd: kamertje, namen, kleertjes,… "Goh, wat leuk", dacht ik nog.
Gelukkig dacht mijn man er net zo over en waren we allebei eens we aan het idee hadden kunnen wennen.
Op een avond, zo rond een uurtje op 10, lagen we lekker met zijn tweetjes op de bank en ik had erg veel last van mijn borsten. Ik zei tegen mijn man: "Ik ga even plassen."
Ik deed mijn onderbroek naar beneden en zag dat er een druppeltje bloed in lag. Meteen belde ik de huisartsenpost op. Daar stelden ze me gerust omdat het van de innesteling zou kunnen zijn.
De volgende morgen werd ik wakker, ik had krampen in mijn buik en bloedde veel meer. Toen ben ik meteen naar de huisartsenpost gegaan. De dienstdoende arts zei, nadat hij me onderzocht had: "Alles duidt op een miskraam."
Ik vroeg hem waarom hij dat constateerde. Hij had mijn maandverbandje gezien en "dat was gewoon te veel bloedverlies", zei hij: "Alleen de baarmoedermond is nog gesloten en het vruchtje moet nog uitgestoten worden. Let er even op dat je stolsels kan verliezen."
Nou, ik dacht dat ik door mijn stoel ging. Huilend ging ik naar huis terug en goed een uurtje later had ik alle stolsels verloren en een duidelijke miskraam gehad.
De dagen erna waren zwaar. De depressie keerde ietwat terug en ik kreeg weer last van hyperventilatie. Toen hebben mijn man en ik toch besloten om toch nog een derde kindje erbij te nemen, zo gezellig, zo lief.
Op vrijdag 24 januari 2003 moest ik eigenlijk menstrueren maar ik ben nu al een week over tijd. Ik heb 3 testen gedaan, die allemaal positief zijn. Ik ben dus weer zwanger! Maar in mijn achterhoofd zit toch nog steeds die angst.
Groetjes,
Rosie
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: katrien op 21/05/2003 @ 10:32 
hallo Rosie, ik wens je veel sterkte met je volgende zwangerschap ik las net jouw verhaal en ik moet zeggen dat ik namelijk over een maand ook een miskraam gehad heb en blijkt nu dat ik een maand later alweer zwanger ben ik mag morgen alweer voor de eerste keer op visite bij de gynecoloog en ik ben benieuwd, de schrik zit er wel in dat het terug zou mislopen, maar ik heb me possitief opgesteld en ik hoop dat jij dat ook zal kunnen doen, sluukes en mischien hoor ik het vervolg wel ne keer hierop
Door: Puella op 21/05/2003 @ 14:35
Hoi Rosie,
Wat vervelend dat je een miskraam hebt gehad. Sterkte met het verwerken. Ik kan me best voorstellen dat je wat huiverig bent nu je weer zwanger bent. Maar laat het plezier niet bederven hoor! Vergeet niet ervan te genieten!
Groetjes,
PUella
Door: babs op 21/05/2003 @ 15:34
hoi Rosie,
heel veel geluk met je zwangerschap,wij proberen ook voor een derde kindje,ik hoop dat het bij mij ook zo snel lukt want vorig jaar hadden we het ook geprobeert en met 7 maanden nog niets,nu proberen we het weer de vorige twee was ik met twee maanden al zwanger,dus duimen,veel succes
groetjes Babs
Door: elke op 22/05/2003 @ 20:39
meid, ik wens je proficiat en veel succes! Wat zijn jullie vruchtbaar zeg.Ik zou zeggen : laat je niet te snel in de put duwen! Wat is het leuk dat je zo snel en vaak zwanger kan worden! Wij moeten jaren proberen en hebben er nu (gelukkig) eentje. Een groot gezin kunnen wij al uit ons hoofd zetten...veel geluk (hopelijk heb je hier wat aan...)
Elke
Door: carine op 23/05/2003 @ 09:44
Hallo Rosie,
Toen ik voor de derde keer zwanger werd, is het vruchtje ook afgestorven. De maand nadien was ik terug zwanger, en na 9 maanden heb ik een prachtige, volledig gezonde zoon op de wereld gezet !!!!
Zo zie je maar....
PS : Mijn vierde bevalling wordt maandag ingeleid, ik ben namelijk zwanger van een vierde kindje (3e zoon).
Veel geluk en ik wens je een droomzwaqngerschap en bevalling toe !!!!
Carine
Door: Anja op 27/05/2003 @ 13:07
hallo,
ik zou ook zo graag nog een derde kindje willen.
Alleen heb ik een probleem , ik heb net terrug werk dat ik graag doe en ons huis lijkt maar niet af te raken.
Ik weet dat mijn man ook wel nog een derde wil maar wanneer?
Ik heb al een dochter van 5,5 en een zoon van 2,5 en wou er graag weer maar 3 jaar tussen laten.
Ik ben nog niet helemaal uit de pampers en heb alle spulletjes nog dichtbij staan.
Ik loop er soms echt verdrietig van, de tranen staan de laatste tijd heel hoog bij mij.
Komt er nog eens bij dat mijn zus nu 16 weken zwanger is,mijn vriendin over 10 weken moet bevallen en dat er nog enkele goede vrienden ook een baby verwachten.
Dus ik word er steeds weer opnieuw mee geconfronteerd.
Ik voel me echt triest.
Anja.
Door: Anoniem op 07/07/2003 @ 22:05
hallo iedereen ik heb ook al twee kinderen (jongens van 8en 4)ik sta nog op twijfel voor een derde hebben een cafe altijd druk maar mijn hartje zegt ja zijn er nog mensen met zo een gevoel
Door: Madje op 17/12/2003 @ 16:46
Hoi, wij hebben ook 3 jaar getwijfeld over een derde kindje. Ik wilde wel maar mijn man niet. Na lang overwegen hebben we toch maar besloten om geen derde kind meer te krijgen. En ik ben 2 maanden geleden met de pil begonnen en wat blijkt nou... ik ben ondanks de pil zwanger. Ik ben dolgelukkig want ik heb dit altijd wel gewild alhoewel ik soms 2 kindjes (jongen 5 en meisje 7) ook prachtig vind. Maar helaas is mijn man nog erg geshockeerd. Toch hoop ik dat dit kindje met alle liefde en zorg opgroeid. Liefs xxx
Door: natje (profiel) op 17/12/2003 @ 19:29
hallo madje.
ik ken datgene wat jij meemaakt zit of zat in dezelde situatie we hebben vier kinderen twee zonen en twee dochters ik nam tot maart de pil maar omdat ik er migraine van kreeg stapte ik over op de nuva ring en wat bleek eind augustus ik was zwanger!!! ik was er eigenlijk wel blij mee maar mijn man dat was wat anders! en om over de omgeving maar te zwijgen ik heb ontelbaar keren gehoord gekregen van zou je niet beter abortus laten plegen? maar ik zou dat niet kunnen!!!! nu ben ik inmiddels 20 weken zwanger en mijn man heeft zich ermee verzoend hoor! hij heeft de baby voelen schoppen en hij was verkocht! ik hoop dat dat bij jullie ook zo gaat zijn! veel moed en sterkte
groetjes natalie
Door: Madje op 19/12/2003 @ 14:57
Bedankt natalie, mijn omgeving zegt ook dat ik geen goede beslissing heb genomen om het kindje te houden. Iedereen vindt het mijn schuld. Behalve mijn eigen familie dan. Maar mijn schoonfamilie vindt dat ik het express gedaan heb. Mijn kan er nog steeds met niemand over praten want hij weet niet hoe hij zal reageren terwijl ik het wel van de daken wil afschreeuwen. Moeilijk hoor !! Ik hoop echt dat alles goed komt en dat mijn man en ik van mijn laatste zwangerschap kunnen genieten. Ben nu 10 weken !! Madje
Door: natje (profiel) op 19/12/2003 @ 16:55
hoi madje,
mijn schoonfamilie zegt(achter onze rug dan)
dat allen de 2 eerste van mijn man zijn! maar mijn man weet dat ze van hem zijn!!!!
en trekt zich ook niks meer aan wat zijn ouders zeggen hij wil zelfs amper nog een bezoekje brengen aan zijn ouders! vind dat wel erg maar als we langs zijn geweest en ik zie hoe ze onze twee jongste kindkes negeren weet ik weer dat het hun eigen schuld is! de kinjes zijn 4 en 1.5 j oud ze zijn nog klein maar voelen dat toch hoor!
veel sterkte en ik duim dat alles goed komt!!!!!!!!!
heel veel liefs
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
Door: natje (profiel) op 19/12/2003 @ 16:55
hoi madje,
mijn schoonfamilie zegt(achter onze rug dan)
dat allen de 2 eerste van mijn man zijn! maar mijn man weet dat ze van hem zijn!!!!
en trekt zich ook niks meer aan wat zijn ouders zeggen hij wil zelfs amper nog een bezoekje brengen aan zijn ouders! vind dat wel erg maar als we langs zijn geweest en ik zie hoe ze onze twee jongste kindkes negeren weet ik weer dat het hun eigen schuld is! de kinjes zijn 4 en 1.5 j oud ze zijn nog klein maar voelen dat toch hoor!
veel sterkte en ik duim dat alles goed komt!!!!!!!!!
heel veel liefs
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
Door: Madje op 06/01/2004 @ 10:26
Hier ben ik weer. Ik ben nu 12 weken zwanger van ons derde kindje. Mijn schoonfamilie (vader) is nog steeds niet blij maar de rest van de familie wel. Mijn man draait ook al een beetje bij. Gelukkig maar want ik wil deze laatste zwangerschap 100 % gelukkig doorbrengen. Wanneer krijg je eigelijk een buikje ?? Je ziet nog steeds niks bij mij. Komt dat door de zorgen ???
Door: Anoniem op 10/03/2004 @ 15:55
hallo ik ben een moeder van 2 kinderen (8 en 4). Wij zaten ook heel erg in twijfel of we er nog wel een derde bij zouden nemen of niet. wij hebben toch besloten het te laten komen. Die drukte van 1 kindje meer maakt ook niet meer uit. het wordt er alleen maar gezeliger op.
Door: Annabel op 23/10/2004 @ 21:25
Hallo,
Mijn man en ik zitten zowat in het zelfde schuitje ja of neen voor een derde kindje na de geboorte van mijn zoon 3 jaar geleden ad ik gezegd nu is het gedaan we hebben van elk eentje en heb zowat alles weggedaan bij familie maar nu kriebelt het ongehoord en na maanden van twijgfel hebben we toch samen besloten om er voor te gaan en ben dus gestopt met de pil en we zien wel. Ben ergens wel bang voor de reactie van familie en vrienden die verklaren ons gewoon zot ben daar zeker van....
groetjes, Annabel
Door: Anoniem op 23/05/2006 @ 16:12
Is dit het laatste bericht in 2003? Ik hoop dat julie het nog soms lezen, dan kunnen jullie mij vertellen hoe het is gegaan, wij twijfelen ook verschrikkelijk ik ben er chagerijnig van waarom nou niet gewoon ja of nee. Ik las dit forum en ben benieuwd hoe het met jullie gaat. Hopelijk komt er reactie.
Door: Anoniem op 23/05/2006 @ 16:14
Is dit het laatste bericht (sorry) in 2004? Ik hoop dat julie het nog soms lezen, dan kunnen jullie mij vertellen hoe het is gegaan, wij twijfelen ook verschrikkelijk ik ben er chagerijnig van waarom nou niet gewoon ja of nee. Ik las dit forum en ben benieuwd hoe het met jullie gaat. Hopelijk komt er reactie.
Door: Anoniem op 14/05/2007 @ 16:33
Beste anoniem,
We zijn intussen één jaar verder! En ik ben benieuwd wat je nu beslist hebt. Ik twijfel niet aan een derde kind, maar mijn man wel... en het is toch een beslissing waar je beiden achter moet staan. Ik wacht voorlopig nog af en hoop dat hij bijdraait...
Door: tipi op 19/11/2008 @ 09:14
beste,
ik ben maam van twee spruiten meisje 4 en jongen 2.5 graag had ik nog een derde kindje gehad en liefst met niet teveel leeftijdsverschil zodoende ze veel aan elkaar hebben er is maar één probleem mijn man zit dat niet zitten..ik hoop hem te overtuigen want dit is echt iets wat ik wil
Door: sabrina op 02/12/2008 @ 14:42
ik wil dol graag een derde kind maar ook mijn man staat er niet om te springen
denk ook dat bij een vrouw ook iest hormonials is
en hij heefdt ook al een kind dat uit zijn eerder relatie is dus voor hem word het ook nummer 4
en hij wil heel graag een keer uit de luiers en ontspannen
inmiddels heefdt hij me een jaar in de wacht gezet als ik er dan nog van overtuigt ben dat ik er drie wil gaat hij er seriues over na denken en heel egoistie zelfs dat jaar duurt me te lang
mijn gevoel is zo sterk........
mama van twee..........ooit drie???
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.