Hij wou niet, maar uiteindelijk…
Hallo allemaal,
Ik ben een meid van 22 jaar en ben nu al bijna een jaar samen met mijn vriend.
In januari van dit jaar kwam ik erachter dat ik zwanger was. De week ervoor had ik al mijn twijfels. In een huilbui gaf ik aan dat ik misschien wel zwanger was omdat ik niet ongesteld was geworden. Zijn eerste reactie was: "Dan bellen we wel een abortuskliniek op."
Ik dacht al gelijk bij mezelf dat ik de kleine dan wel alleen op zou voeden.
Een paar dagen later deed ik de test en inderdaad ik was zwanger! Ik was heel erg blij en belde mijn vriend op, maar ik kreeg weer diezelfde reactie.
Twee weken later stond de afspraak voor de abortuskliniek. Ondertussen waren we samen naar het FIOM geweest, want ik wilde dit kindje niet kwijt. Hij had nog steeds dezelfde mening en hij werd er zelfs stugger in: "We redden het niet met geld, we zijn te kort samen en ik wil mijn vrijheid niet opgeven" en meer van dat soort teksten. Ik had voor mezelf al beslist dat ik dit kindje echt niet kwijt wilde en op een gegeven ogenblik heb ik tegen hem gezegd dat ik dan wel zou vertrekken. Ik wilde de kleine alleen opvoeden en zou een ander huis nemen.
Ook vrienden van mij probeerden hem te overtuigen maar hij werd alleen maar kwader. Hij was ervan overtuigd: dit kon hij nog niet aan en zijn vrijheid was het belangrijkste.
Op het moment van de afspraak met de kliniek ben ik niet gegaan en heb ik niet afgebeld. Ik kon het niet. Dus ik moest op zoek naar een nieuwe flat en een ander leven.
Ik hou heel erg veel van die jongen en hij ook echt wel van mij, maar die verantwoordelijkheid was teveel voor hem. Zijn beste maat wou hem daarom niet meer spreken. Hij was zo teleurgesteld in hem dat hij hem de deur uit had gegooid.
In maart 2003 zou ik weggaan. Op een avond komt hij thuis met een grote bos bloemen en het eerste wat hij aangeeft, is dat we moeten praten. Wat hij me toen allemaal vertelde, ik stond versteld. Hij hield zoveel van me, wilde me echt niet kwijt en de afgelopen twee maanden samen in een huis maar toch niet echt samen, waren een hel voor hem. Hij wilde er zijn voor mij en de kleine, hoe weinig geld we ook zouden hebben.
Het is nu mei 2003, ik ben meer dan vijf maanden zwanger en mijn vriend is er echt voor me. Hij heeft de babykamer al bijna af en komt ook zo af en toe met babykleertjes aanzetten. Ook gaat hij elke keer mee naar de verloskundige. Ik ben blij dat hij voor ons drietjes heeft gekozen, want net zoals voordat ik zwanger was, gaat het nu echt perfect!
Nika
Reacties:
Door: sarah op 08/06/2003 @ 13:20 
hoi
ik ben blij dat het uiteindelijk toch goed gekomen is!
het is ergens wel te begrijpen,jullie zijn nog niet zo lang samen en nog jong! hij had mischien nog andere plannen met een kind op komst dacht hij mischien dat het allemaal veel zwaarder ging zijn! ach,je kan nog steeds vanalles doen hoor,en z’on baby-tje in huis kan veel plezier brengen.
geniet nog van je zwangerschap en hopelijk sluit je over een paar maanden een wolk van een kind in je armen!
Door: Anoniem op 08/06/2003 @ 21:48
Ik ben heel erg blij voor je dat je vriend voor jou en voor jullie baby heeft gekozen. Ik wens jullie heel veel geluk met jullie baby
Door: Jo op 09/06/2003 @ 18:01
wat mooi...veel geluk!
Liefs, Jo
Door: liesbeth op 10/06/2003 @ 10:04
Ik kreeg echt de tranen in mijn ogen... Heel veel succes samen en geniet van elk moment, ze zijn zo kostbaar..
Door: Saxo (profiel) op 10/06/2003 @ 20:58
Jij moet vast verschrikkelijk blij zijn dat je niet naar je afspraak bent gegaan...
Veel geluk en liefde samen met jullie nieuwe telg
Door: jessica op 11/06/2003 @ 07:32
ik wens jullie heel veel geluk met jullie kindje straks, geniet er lekker van!!
HET IS ZO MOOI!!!!!!!!!
Groetjes jessica
Door: Anoniem op 11/06/2003 @ 19:46
hallo
Ik zit in de zelfde positie. Ik heb inmiddels 2 kinderen de laatste geboren in dec 2002. In April kwam ik er achter dat ik zwanger was, ondanks voorzorgs maatregelen. In mei kom ik pas een echo maken en ik bleek al 12 week zwanger. Voor mij stond het zo ie zo al vast dat ik het kindje wilde houden ook in verband met mijn leeftijd (37). Mijn vriend wil dit kindje dan ook echt niet en wil dat ik het als nog weg laat halen. Ik heb tegen hem gezegd je wilt van mij een moordenaar maken ik doe het niet. Dit betekend 90% einde van een relatie van 8 jaar maar dan kies ik toch voor dit kindje en de andere 2. Het zal dan moeilijk worden maar ik zet door. Met steun van mijn fam zal ik het dan wel redden ook al moet ik opnieuw beginnen
pfoe, blijft moeilijk. Maar ik zou zelf ook geen abortus willen, daar zou ik mijn hele leven lang spijt van hebben. En tuurlijk, je komt er wel ook al was het leuker geweest met zn allen.....sterkte!
Door: Naomi op 01/12/2003 @ 11:57
Wow, mooi verhaal, kreeg er echt kippevel van! Ik zou zelf dus ook echt voor me kind zijn gegaan! dat zeker weten!!!
Door: kathy op 28/04/2005 @ 12:55
hey
ik ben blij voor u dat het allemaal nog goed gekomen is
ik heb min of meer hetzelfde meegemaakt
op oudejaars avond 2003/2004 heb ik mijn toemalige vriend leren kennen
en in maart 2004 zijn we een koppel geworden
onze relatie verliep nogal troebel we hadden veel ruzie en in augustus 2004 heb ik er dan een punt achter gezet nadat hij het twee keer het zelf wou uitmaken maar de moed er niet voor had
twee weken later eind augustus kwam hij terug met te zeggen dat hij me terug wou en dat hij me graag zag en me niet kon missen
een week later merkte ik dat ik overtijd was (wat niet de eerste keer was) ik dacht in me zelf zwanger ben ik toch niet omdat het al de zesde keer dat ik overtijd was en de 5 vorige keren gewoon binnenste twee nadat ik mijn maandstonden moest krijgen ze er toch doorkreeg
maar toch vond ik dat ik mijn toemalige vriend toch moest waarschuwen dat het eventueel toch zover zou kunnen zijn
zijn eerste reactie was van ik wens dat je een miskraam krijgt en je hebt me gebruikt om zwanger te geraken en zo van die dingen ik heb direct tegen hem gezegt dan maak ik het liever uit en hij zei ja dan is het maar uit
en zo is het tussen ons dan gedaan geraakt
de 15 september was ik ziek geworden en ik weet dat ik niet alle medicijnen mocht gebruiken die ik in huis liggen heb als ik eventueel zwanger zou zijn want ze waren er nog altijd niet doorgekomen mijn maandstonden
en dan ben ik naar de dokter gegaan en die heeft dan ook ineens een zwangerschapstest gedaan en ja hoor overduidelijk zwanger
nu ben ik 38 weken zwanger van een meisje en ik ben er heel gelukkig mee en ik ben blij dat ik geen miskraam gekregen heb en dat het tussen mij en mijn vriend gedaan geraakt is wie weet met wat kwam hij nog af zoals een abortus bv
ik heb nog altijd contact met hem en ondertussen lijkt het erop dat hij er blij mee is dat ik zwanger hij geeft me echt de indruk dan hij er net als ik er naar uitkijkt maar ik ben slimmer dan dat
als mijn dochter geboren is dat laat ik hem mijn dochter niet erkennen
vader onbekend en kind op mijn naam
ik heb zoiets van hij wou het kind in eerste instantie niet en hij heeft me serieus pijn en ik geef hem de kans niet van wanneer hij wel vadertje wilt spelen dat hij ze kan opeisen wanneer hij er zin in heeft
daarmee ben ik blij voor u dat hij zo snel terug is bijgedraait en dat hij er volop mee bezig om alles in orde te krijgen
en dat jullie terug samen zijn
ik heb dat geluk niet
als ik zie op tv bevoorbeeld hoe dat moeder het aan de vader vertellen dat ze zwanger en ik zie dat de vader heel blij is en een gat in de lucht springt van blijdschap dan ben ik een beetje jaloers
dan heb ik zoiets van waarom reageerde mijn ex niet zo
want tenslotte ook niet onbelangerijk
hij vertelde me altijd dat hij heel graag kinderen zag en dat hij zelf heel graag kinderen wou en toen ik hem zei da ik nu zwanger wou worden was hij in de wolken want eindelijk kwam zijn droom uit
want hij is 16 jaar samen geweest met een vrouw en die wou geen kinderen en daarna heeft hij nog relatie gehad nog drie (tussen zijn huwelijk en mij) maar die waren allemaal gesteliseert en hadden al kinderen uit vorige huwelijken en bij mij zou zijn droom eindelijk werkelijkheid worden en dan komt zijn droom uit en dan ineens reageert hij zo en doet hij nu alsof er niks aan de hand is
met alle chinezen maar niet met den deze ik hoop dat alles goed gaat en dat hij zich niet teveel komt moeien
groetjes van kathy
Door: Denise op 07/04/2006 @ 13:33
Hallo,
Ik was op zoek naar mensen die dit ook hebben (meegemaakt ) ik heb namelijk hetzelfde en weet me geen raad meer.
Mijn partner en ik hebben afgelopen zondag een ongeluk gehad waardoor hij in het ziekenhuis kwam en ik bang was dat ik een miskraam had gehad, maandag mocht hij gelukkig weer naar hij en had ik de dokter al gebeld om hem te informeren en te vragen of het mis kon zijn gegaan.
Ik was toen 1,5 week over tijd en had al 2 positieve testen gedaan.
Maandag heb ik er dus nog maar 1 gedaan om het echt zeker te weten ( klinkt absurt natuurlijk ) maar ja hoor weer het zelfde.
Dus ik heb het hem metteen verteld toen hij thuis kwam.
Het was niet gepland, maar bij mij zo ontzettend welkom.
Alleen had ik liever gepland samen met hem.
Nu hebben we er gisteren woorden over gehad en zegt hij dat we er aan failliet gaan, en het huis moeten verkopen en dat we helemaal niets meer kunnen omdat we nu al niets meer over houden.
Ik vind het heel moeilijk, ik hou heel erg veel van hem en wil hem niet kwijt, maar jong als ik ben 24, wil ik zeker al 10 jaar een kind.
Serieus, ik heb dit al zo lang en nu ben ik zwanger en is mijn partner niet happy, ik wil niet kiezen, maar wat als hij dat vraagt, ik sta voor de keus, mijn kind of mijn relatie hoe dan ook ben ik bang dat de relatie het niet red of ik het nou laat komen of niet, ik zal het hem misschien niet vergeven.
Wat moet ik doen?
Door: Anoniem op 07/04/2006 @ 14:06
hallo denise, je moet doen wat jouw hart je ingeeft, als je altijd al kinderen hebt gewild moet je het nu niet opgeven want dan ga je elkaar alleen maar meer verwijten. mijn partner en ik hadden hetzelfde, hij heeft uit zijn vorige huwelijk al 2 kinderen en samen hebben we er nu ook 1, en ik wou altijd 2 kinderen, dus wij hebben ook vaak geruzied over een tweede, zo erg dat we bijna uit elkaar gingen maar hij is nu van gedachten veranderd en in oktober krijgen we onze tweede. dus mijn raad is geef niet op, praat goed met elkaar over de voor en nadelen, en failliet ga je niet zomaar want je kunt zelf bepalen hoeveel je eraan uit wil geven. dus praat veel met hem en stel hem gerust.
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.