Plotseling zwanger en dan?
Lieve mensen,
Ik ben zwanger en in september 2003 ben ik uitgerekend. Ik ben een jongedame van 21 jaar en heb inmiddels 4,5 jaar een relatie met mijn lieve Eddie.
Onze relatie kende veel ups en downs, we waren dan ook nog vrij jong toen wij een relatie met elkaar kregen. Eigenlijk hebben we de pubertijd, "de grote ontdekkingsreis", met elkaar doorgebracht… Met vallen en opstaan dat wel, haha... Maar daar leer je alleen maar van. Veel mensen oordeelden daar vaak over met opmerkingen zoals: "zonde van je tijd" en "weggegooide jaren". Zo'n dingen heb ik destijds vaak gehoord. Het grappige is ook dat mensen het niet direct in je gezicht je zeggen maar wel achter je rug om. Ik vind dat echt belachelijk en moet daar alleen maar om lachen...
Juist omdat wij samen hectische periodes hebben gekend, maakt dat onze band heel hecht. Onze relatie kan wel tegen een stootje, daar ben ik inmiddels wel van overtuigd. We hebben ondertussen al zoveel meegemaakt dat ik er wel een boek over zou kunnen schrijven. Dat vind ik alleen maar bijzonder, ik zou namelijk niet kunnen leven met een man waarbij altijd alles koek en ei is, er moet af en toe wat uitdaging zijn in je leven. En natuurlijk bouw je samen iets waardevols op, een stabiele basis, een hechte band. Maar wij zijn samen zo gegroeid in deze relatie dat wij de mensen die destijds hun oordeel hadden klaarliggen, verbaasd deden opkijken. En onze kleine is dan ook van harte welkom!
Toch was het wel even schrikken toen ik onverwacht zwanger bleek te zijn. Dit was echt niet gepland. We hebben heel erg lang gepraat over de gevolgen van mijn zwangerschap. Zelfs een abortus hebben we besproken, maar dat idee alleen al maakte ons beide zo verdrietig dat we het verder geen moment meer overwogen hebben.
Ik heb nu echt het gevoel dat het zo had moeten zijn. We maken nu veel bewuster bepaalde keuzes en net die impuls hadden we nodig. Ik ben echt heel gelukkig met de situatie zo en mijn vriend is ook hartstikke blij. Het is misschien een beetje raar maar het past gewoon bij ons: lekker chaotisch, maar toch komt het altijd allemaal op zijn pootjes terecht.
Liefs,
S.
Reacties:
Door: nicole op 14/06/2003 @ 19:38 
fijn dat je zwanger bent, ik was er 24 toen ik de eerste keer zwanger was van mijn dochter, daarvoor had ik een miskraam gehad op 1 maand,
ik was 9 maanden getrouwd toe onze dochter geboren is,
ze had moeten horen hoe ze achter onze rug praatten,
ze dachten dat we zijn moeten trouwen en wat dan nog ?
het was wel het geval niet maar ja,
nu ben ik, zwanger van mijn derde kindje op mijn 35ste
en ik geniet er met volle teugen van,
weet je nu hebben de mensen weer iets om over te praten, als dit kindje gewild is of niet,
ze vragen je het op de man af, ik wordt daar kwaad van!!!
het is gewild !!!
en ik kijk er naar uit, dubbel genieten !!
oh ja proficiat !!!!!
laat ze maar zeveren ,
je moet je eigen leven leiden !
nicole, een gelukkige moeder !!
Door: Wendy op 14/06/2003 @ 23:49
Gefeliciteerd met je zwangerschap!!! Toen onze eerste dochter geboren is,(ze is ondertussen 4) was ik er ook 21.Nu ben ik 20 weken zwanger van ons tweede kindje. Ik ben uitgeteld eind oktober. Nu ben ik er 25 en mijn man en ik hebben ondertussen al 10 jaar een relatie, ook met ups en downs. Het belangrijkste is dat jij je goed voelt, laat de rest maar doen. Niks van aantrekken!!!!!!!!
Groetjes Wendy
Door: Tina op 15/06/2003 @ 00:34
Hallo S,
Ik ben de fier mama van een dochter van 10 maanden oud (jong)
De zwangerschap was destijds ook een beetje vroeger dan gepland, maar we waren er alletwee heel blij mee en zien het nog steeds als een grote, bijzondere cadeau!
We zijn in onze vriendenkring de eerste met een kindje en we krijgen wel eens de vraag of we het niet te vroeg vonden( we zijn toch al 26 jaar allebei) en of dat ons leven nu niet tveel veranderd heeft.
Dan antwoorden wij alletwee volmondig dat onze dochter ons leven wel veranderd heeft, maar alleen maar in positieve zin!!
Niets aantrekken van wat anderen zeggen dus en jullie zullen binnekort kunnen genieten van een heerlijk wonder!
Groetjes, Tina
Door: Karolien op 15/06/2003 @ 13:06
Hey S.,
Proficiat! Laat je nooit door anderen op je kop zitten. Ik leerde mijn man zo’n 5 jaar geleden kennen. Ik was 18,5 en hij 22. Ik ging voordien weinig uit en ging dat jaar beginnen in Gent aan mijn hogere studies. En ik mocht op kot. Na dat jaar ben ik naar Antwerpen gekomen want ik hield het alleen op kot niet uit. En na een half jaar terug thuis te wonen zijn wij gaan samenwonen. Ik studeerde en hij had een eigen zaak maar we hebben het gered ondanks alle negatieve kritieken. Soms zelfs van mensen heel dicht bij ons. Ook wij hebben al heel moeilijke tijden gehad maar het perfect gered. Als je elkaar lief hebt, overleef je alles en kom je er alleen maar sterker uit. Momenteel proberen wij al even om zwanger te worden en nu zijn er een aantal problemen vastgesteld met mijn hormonen. Maar ook hier slaan we ons wel door en mijn man beweegt hemel en aarde om mij gerust te stellen. Geen woord van verwijt komt over zijn lippen. Ik wil dus alleen maar zeggen dat je groot gelijk hebt te vechten voor je relatie. Geniet van jullie zwangerschap en blijf vooral van elkaar houden.
groetjes
Karolien.
Door: Wilma op 17/06/2003 @ 23:22
Lieve S,Gefeliciteerd met jouw zwangerschap meis.
En mensen moeten altijd wat te kletsen hebben....
Ikzelf was 18½ toen ik zwanger raakte van mijn zoon.
Mijn voogdes wilde zelfs dat ik een abortus ging plegen
...mooi niet dus.Ondertussen is mijn zoon bijna 21 en word ik in januari 2004 oma van mijn eerste kleinkind.
Reken maar uit....word dus een piepoma van 40 en daar ben ik heel trots op.
Ik wens jou een voorspoedige zwangerschap en bevalling.
DIKKE KNUFF...
Door: Cynthia op 18/06/2003 @ 12:34
Ik begrijp al die mensen wel hoor. Ga maar eens na hoeveel keer het wel verkeerd gaat in jonge relaties. Toevallig gaat het bij jouw wel goed. Maar juich nou ook weer niet te hard. Het klinkt wat negatief, maar ik heb zelf een mislukt huwelijk achter de rug waarvan ik ook dacht dat het allemaal wel goed zat. Ik heb daar gelukkig nooit geen kinderen aan over gehouden.
Joh ik wens jouw in ieder geval alle geluk toe en veel plezier met je kindje als het er eenmaal is.
Door: Ynske op 18/06/2003 @ 13:42
Zo te lezen bijna alleen gelukkige moeders. Ik raakte zelf onverwacht zwanger toen ik 26 was. Ik kende mijn mannetje net 1,5 jaar. We woonden 4 maanden samen. We hadden wel al trouwplannen en wilden daarna 4 maanden naar Australië op huwelijksreis. Daarna kwamen er misschien wel kindjes. Dat liep dus anders. We zijn alsnog volgens planning getrouwd, maar waren toen wel een dochter rijker! Australië was van de baan, maar daar konden we niet meer om rouwen. Inmiddels is onze dochter bijna een jaar en ben ik weer zwanger. In november krijgt Elisa een broertje of zusje. Ze schelen dan 16 a 17 maanden. Dat heb ik altijd al zo voor ogen gehad en we waren nu toch al begonnen.
Kortom, het mag onverwacht komen, maar is daarom niet minder mooi. Geniet ervan!!!!
Ynske
Door: Z op 23/06/2003 @ 13:02
Hi S,
Gefeliciteerd met je zwangerschap.
Ikzelf ben 19 en heb al 3 jaar een relatie met Steve (21)
Ook wij verwachten in September 2003 ons eerste kindje
het was voor ons ook even schrikken
Door: Z op 23/06/2003 @ 13:08
(vervolg)drukte per ongeluk op verzenden.
maar zijn er dol gelukkig mee
en wat betreft de kritiek daar trekken wij ons niks van aan.
het is nooit goed.
Groetjes,
Z.
Door: Darala op 31/01/2004 @ 01:23
Hey,
jouw verhaal helpt mij op een bijzondere manier.
Ik ben 22 jaar, mijn vriend 26 en wij zijn al bijna 9 jaar samen.
Wij hebben enorm veel ups en downs gekend inclusief een door mijn moeder gedwongen abortus op mijn 15-de.
Ik rond mijn Universitaire opleiding waarschijnlijk dit jaar af en mijn vriend werkt al. Een prettige, goed betaalde baan heb ik ook. En wij zijn bezig ons huisje in te richten. De relatie met mijn moeder is na een diep dal nu beter.
Het klinkt allemaal sprookjes-achtig mooi en toch ben ik vreselijk bang om te beginnen aan een kindje.
Ik moet steeds terug denken aan al het onaardige dat er gezegd is door familie van beide zijden, de eerste 2 jaren van onze relatie.
Mijn vriend wil graag een kindje en ik zeker ook al vanaf het eerste moment dat ik bijkwam uit de narcose van de abortus.
Het is nu echt wikken en wegen.
Ik weet niet wat te doen. ik ben eigenlijk bang dat het allemaal mis gaat. Dat wij geen goede ouders zijn, kortom dat alles dat er gezegd is uit zal komen.
Ik praat er in elk geval zoveel mogelijk over met anderen. Misschien kan ik uit mijn dilemma geholpen worden?
Groetjes
Darala
Door: Anoniem op 10/02/2004 @ 22:37
Lieve Darala,
Ten eerste wil ik mededelen dat ik inmiddels ben bevallen van een super gezonde, mooie lieve meid. Zij is nu ongeveer 5 maandjes.
Ik moet zeggen dat ’moeder zijn’ echt het mooiste is wat er is, het is zo bijzonder, zo’n groot wonder dat het niet in woorden is te omschrijven. We zijn erg gelukkig met onze kleine meid en genieten intens van haar.
Als ik jou verhaal zo hoor, is het erg goed van je dat je er veel over praat met anderen maar vooral ook met je vriend natuurlijk. Jullie samen zullen de keuze moeten maken, praat er dus veel over. Laat je keuze niet te veel beinvloeden door wat anderen zeggen en in het verleden hebben gezegt, want niemand van hen staan in jou schoenen en voelen wat jij voelt. Als die mensen echt van jou houden accepteren zij jou keuze. Gelukkig is het alweer beter tussen jou en je moeder, zij heeft vast het beste met je voor. Mijn moeder was eerst ook niet echt super blij toen ik haar vertelde van mijn zwangerschap maar zij moest gewoon even wennen aan het idee. Zij heeft zelf ook het een en ander meegemaakt en wil mij behoeden voor de fouten die zij heeft gemaakt. Zij heeft inmiddels een hele hechte, speciale band met de kleine.
Twijfel je alleen omdat je familieleden het e.e.a. hebben gezegd? of zijn er andere dingen waardoor je twijfels hebt? Wees wel altijd eerlijk tegenover jezelf want de keuze die je maakt heeft wel gevolgen voor je hele leven! Ik weet natuurlijk niet precies wat er allemaal gebeurd is in jullie relatie maar ik wens je verder veel succes en wijsheid toe!!!
Groetjes S
Door: Anoniem op 30/03/2004 @ 14:34
Darala,
doen wat JIJ denkt wat je moet doen. Laat die anderen maar zeggen...
Door: Anoniem op 08/04/2004 @ 14:08
Darala
Ik ben nu iets meer dan een week overtijd. ik heb nog geen bevestiging dat ik wel of niet zwanger ben maar de schrik zit er bij mij ook serieus in. Over drie maanden (op 9 juli) vindt mijn huwelijk plaats en ik kan het mij nu eigenlijk niet permitteren om zwanger te zijn! mijn grootste zorg is: hoe vertel ik dit aan mijn moeder? onlangs zei mijn ma nog dat ik zeker nog een paar jaar moet wachten om aan kinderen te beginnen, en daarom ben ik bang voor haar reactie. Eigenlijk zou ze wel eens gelijk kunnen hebben want ik ben werkloos en we moeten nu eigenlijk al goed opletten wat we doen met ons geld. daar bovenop moeten we ook nog een lening afbetalen. mijn vriend en ik wonen nu twee jaar samen en zouden graag over een dik jaar een eigen huis willen bouwen. dus je ziet, een kind past nu niet echt in onze plannen. toch ben ik een beetje bang dat ik toch niet zwanger ben want ik wil dolgraag een kind, en het liefst zo snel mogelijk! Alleen... ik ben de enige met dat gevoel! Ik ben dus nu al bezig om een manier te vinden om het tegen mijn ma te zeggen, ook al is het nog niet zeker (een zijn wel symptomen...)
Veel succes, luister vooral naar je hart
Door: lisa op 17/04/2004 @ 15:18
ik heb een vriend van 20 wij zijn samen 5 jaar samen herman en ik. wij gingen allang huwelijk vragen ons tween. veel succes luister naar het liedjes let’s dance
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.