Abortus? Nee, toch...
Ik ga alvast beginnen met zeggen dat ik de trotse mama ben van 4 kids. De oudste is een meisje, gevolgd door 3 broers.
Vorig jaar zo rond deze periode was ik superblij, want mijn "toen" jongste zoon ging in september zijn 1ste schooldag tegemoet. En dan had ik eindelijk wat meer vrije tijd, zo dacht ik toch... Wat ik wel zeker wist, was dat ik geen kinderen meer wou. Drie gezonde kids vond ik wel genoeg. En je hebt zelf ook nog een leven, nietwaar...
Er waren al plannen gemaakt voor een sterilisatie. Maar gemakshalve werd dat een maandje uitgesteld, laten we het maar noemen zoals het was. En inderdaad... Niet veel later werd ik onwel in de plaatselijke supermarkt. Het was zo'n raar gevoel. Mijn man zei toen nog al lachend: "Toch niet zwanger, zeker?"
Op dat moment zei ik: "Ach, dan doe ik abortus, hoor. Ik wil geen vierde kindje, het is al druk genoeg in huis."
Mijn man bekeek me even raar, omdat hij wist dat ik een hevige tegenstander ben van abortus, maar, ja…
De zieke momenten bleven komen en ik was vastbesloten om te weten te komen wat er aan de hand was. Dus ging ik naar het ziekenhuis om een echo te laten nemen en ja, ... De dokter zei: "Proficiat, je bent 20 weken zwanger..."
Eigenlijk wist ik op dat moment niet hoe ik me moest voelen. Innerlijk had ik iets van: "Yes, dat is goed", maar ook iets van: "Nee, toch, dat is toch niet mogelijk zeker..."
Achteraf bekeken zijn we superblij dat we zo antiabortus van aard zijn en dat we nooit die keuze hebben moeten maken. Ik zou er niet mee kunnen leven.
Onze jongste spruit werd op 2 februari 2003 geboren te Herentals. Ons zoontje was gezond en voortaan konden we een plaatsje meer voorzien aan tafel, of toch in de toekomst...
De 3 andere keren ben ik bevallen in het Antwerpse, maar dit ziekenhuis in Herentals was echt supergoed. Een betere service en je baby moest nooit wachten op eten wanneer hij zich te vroeg meldde, wat wel het geval was in het andere ziekenhuis. Bij het ontslag in het ziekenhuis kreeg je de zuigflessen ook mee. Ze waren van plastic en werden weggegooid, dus iedere moeder mocht ze meenemen naar huis. Dat was ideaal, want bij mijn andere kinderen was dat dikwijls problematisch. Ze wilden soms niet meer eten zodra ik thuis was, omdat het andere spenen waren. En nu had ik geen enkel probleem.
Bij mijn bevalling liep niet alles even vlotjes. Bij de andere 3 kids ook niet, maar ik moet niet weten van een epidurale. Met alle respect voor diegene die niet zonder kunnen bij complicaties of keizersnede, maar bij een "normale" bevalling vind ik dit niet nodig. Trouwens de baby ziet ook af van een geboorte, maar vraagt ook geen pijnbestrijding, dacht ik.
Ondertussen is mijn zoontje Wesley enkele maanden oud. Soms als ik naar mijn baby kijk, heb ik er wel spijt van dat ik die woorden over abortus ooit heb uitgesproken...
Een trotse mama
Reacties:
Door: Anoniem op 24/09/2003 @ 11:47 
hoi,
een dikke proficiat met je kids, ik ben mama van 5 kids, 3 uit een eerder huwelijk, en weet exact hoe je je voelt, van mijn ex moest ik ook aburtus plegen toen ik voor de derde keer in verwachting bleek te zijn, wat was ik blij dat ik net de 15 weken voorbij was, van abortus geen sprake dus, hij is nu bijna 10 (volgende week) en nog steeds voel ik soms mijn hart samenkrimpen als ik hem bezie, dus echt overgaan doet dat nooit. maar je moet maar denken dat je beslissing niet hoeven te nemen hebt, en dat het lot beslist heeft, hij is gezond en hij is er!!! dat is het belangrijkste, geniet er met volle teugen van. liefde zullen ze nooit te kort komen!!
vele lieve groeten,
xxxx
Door: Anoniem op 03/10/2003 @ 17:49
hallo proficiat voor je zoon en voor je familie ik ben blij dat alles goed is en ik hoop dat je nog veel van je gezin kunt genieten nog veel sterkt en succes ende groetjes
Door: Anoniem op 08/11/2003 @ 13:56
wij zijn twee jaar samen, we zijn al lang aan het praten over een kindje en waren er allebei klaar voor. Nu ben ik 2 maand zwanger. sinds we het weten is mijn partner anders, afstandelijk. Hij heeft al een paar keer laten verstaan dat ik het weg moet doen. ben zo ongelukkig nu, weet echt niet wat te doen. hou al zoveel van dit kindje, volgende week ga ik het voor de eerste keer zien (echo). maar ik kan niet alleen een kindje groot brengen, dat kan toch niet. weet niet meer wat te doen, hou in mijn binneste heer veel van mijn partner maar vind het verschrikkelijk pijnlijk hoe hij reageerd. soms denk ik aan abortus, misschien is dat beter voor het babytje. maar weet niet of ik daarmee kan leven. mijn partner doet geen moeite, negeert mij, het kan hem niets schelen. wie kan mij raad geven? dank.
Door: anja op 05/03/2004 @ 14:59
zo trotse moeder jij was al even onderweg 20 weken maar liefst ik ben nu 11 weken zwanger heb met heel veel moeite 3kinderen gekregen waarvan de jongste nu 7 maanden is en weet niet wa ik moet doen ik kan er niet blij mee zijn maar abortus kan ik ook niet mijn man ziet het iets anders en is wel voor abortus dus worstelen we nog even verder.
heel veel geluk met je 4 kids
Door: Anoniem op 20/07/2005 @ 17:24
eerst en vooral proficiat eerst voor anoniempje het is verschrikkelijk voor jou dat je partner zo doet maar als hij jou even graag ziet als jij hem dan vindt ik dat hij een beetje normaal mag doen hij was er ook bij hé als het gemaakt is het is niet dat je hem gestrikt hebt jullie hebben er samen over gepraat dus hij mag dan wel volwassen doen ik weet dat het moeilijk is voor u maar aub praat erover met iemandt voor je beslissing neemt waar je spijt van krijgt een vriendt komt en gaat een kindt is voor eewig .en voor anja ik vindt het erg dat sommige mensen denken over abortus praten precies of ze veranderen over kousen veranderen aub ze maken zich zelf niet ok soms is er geen keus maar toch ?DUS veel geluk met u kids
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.