Eén keer onveilig...
Mijn vader was net acht dagen ervoor overleden, toen ik op de chat iemand tegenkwam met wie ik er heel goed over kon praten. Die jongen was een paar maanden eerder ook zijn vader verloren en we voelden elkaar dus perfect aan. Hij stelde me voor om eens af te spreken en was zelfs bereid om eens langs te komen zodat we er verder over konden praten.
Ik ben Nederlandse en hij heeft bijna drie uur moeten rijden om tot bij mij te komen. Ik vond hem meteen helemaal geweldig en nog diezelfde avond ben ik met hem mee naar België gereden.
Twee dagen erna hebben we gevreeën dat de vonken er vanaf spatten. Mijn vriend en ik hoopten natuurlijk dat onze stommiteit geen gevolgen zou hebben. We konden onszelf wel voor de kop slaan: wie vrijt er nu zo snel onveilig?! Gelukkig hadden we dat allebei nog zo nooit gedaan en stonden we er allebei gek van te kijken dit zo was gebeurd. Al met al hoopten we dus dat ik niet zwanger zou zijn!
Twee weken erna vroeg hij of ik al ongesteld was. Nee dus, maar ik voelde wel dat het eraan zat te komen. Ik had een beetje een zeurderig gevoel in de buik. Ik zei nog: "Nog niet, maar het zal vandaag nog wel komen en anders morgen wel."
Hij zei: "Het komt niet, je bent zwanger."
Nou, dat geloofde ik dus totaal niet, temeer omdat ik voelde dat ik ongesteld moest worden. De volgende dag was het nog altijd niets. Twee dagen erna ook niet, drie dagen erna ook niet...
Ja, nu begon ik toch te twijfelen. Ik heb toen een test gekocht en die was negatief. Ik zei nog: "Zie je wel, we hoeven ons geen zorgen te maken. Ik ben niet zwanger."
Maar hij bleef volhouden dat ik wel zwanger was. Zelf was ik er ook niet meer zo zeker van: mijn tepels werden gevoeliger, ik werd humeuriger en was nog altijd niet ongesteld.
Ik heb het er uitgebreid met hem over gehad, wat hij ervan zou vinden als ik daadwerkelijk zwanger zou zijn. Hij vond het geen goed idee, maar als het zo zou zijn, zou hij de verantwoordelijkheid op zich nemen en voor ons gaan zorgen. Ik was stomverbaasd… Ik was 26 en hij 22. We kenden elkaar nauwelijks en hij reageerde zo lief! Maar toch leek het ons beide het beste dat ik niet zwanger was natuurlijk!
Hij ging op een geplande wintersportvakantie met een vriend en ik bleef die week in mijn woning in Nederland. Na een week nog eens een test gedaan en jawel, hoor: er verscheen een roze stip! Heel raar, maar vlak ervoor hoopte ik gewoon dat die stip ook rood zou zijn.
Ik heb hem opgebeld en gezegd dat ik nog een test had gedaan en dat die positief was. Ik wist niet wat voor een reactie ik moest verwachten natuurlijk. Bleek hij er ook zo over getwijfeld had: het zou veel te snel zijn, maar misschien toch ook wel leuk.
Nu moesten natuurlijk beslissingen genomen worden. Meteen nadat hij terug thuis was, ben ik naar hem toe gereden. Hij gaf me een dikke kus en knuffel en met zijn hand wreef hij lief over mijn buik. Oh, je wilt niet weten hoe opgelucht ik was!
Wel heb ik het nog heel moeilijk gehad met de keus of ik wel naar België wilde verhuizen. Ik heb er goed over nagedacht en geprobeerd om al mijn gevoelens op een rijtje te krijgen. Ik was mijn vader net verloren (hij viel ineens dood neer in de keuken) en ik had daar veel verdriet door, maar daar tegenover stond dat ik best gelukkig was met mijn vriend en mijn zwangerschap. Mijn gevoelens werden flink op de proef gesteld. Ik voelde me schuldig wanneer ik blij was, maar ik voelde me ook schuldig wanneer ik verdrietig was.
Mijn vriend heeft me elke week gevraagd: "Wanneer blijf je nu voorgoed hier?"
Ik heb eerlijk gezegd dat ik niet wist of ik wel in België wilde wonen en dat ik er eerst zeker van wilde zijn dat mijn gevoelens voor hem oprecht waren en niet alleen omdat ik zwanger van hem was.
In de zevende maand van mijn zwangerschap heb ik de stap gewaagd. Ik wilde ervoor gaan. Er was nog een probleem om in België te mogen bevallen, omdat ik officieel nog in Nederland werkte en verzekerd was. Ik moest wachten op mijn uit Nederland en die kreeg ik maar niet. Na lang zeuren en veel telefoontjes kreeg ik ze uiteindelijk toch. En twee dagen voor ik uitgeteld was, kreeg ik de verzekering in België eindelijk rond!
Ik heb nu een vaste verblijfsvergunning en straks gaan we trouwen! Ja, het is dus toch allemaal niet voor niets geweest, hé! En, tussen twee haakjes, ik ben weer zwanger! Net zo snel als van ons eerste kindje en ook weer niet gepland, maar we wisten beide dat de kans groot was dat het er snel ging komen!
We hopen rond kerst ons tweede kindje in de armen te mogen sluiten. De oudste zal dan ruim een jaar oud zijn!
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: Suus op 28/10/2003 @ 22:33 
Hoi Carmen,
Ik heb veel bewondering voor het feit dat je in z’n situatie toch de juiste keuzes hebt weten te maken.
Liefs, Suus
Door: Nikki op 29/10/2003 @ 09:55
Mooi verhaal Carmen, tis net een sprookje.....
Door: linda op 29/10/2003 @ 11:35
nou ik vind dat het allemaal toch mooi is afgelopen!
ik heb hetzelfde mee gemaakt al waren mijn vriend en ik wel bijna een jaar samen.
groetjes linda
Door: Mattanja op 29/10/2003 @ 16:01
NEe ik ken je niet maar was nieuwschierig of het een jongen of een meisje is en wat de naam is.
Groetjes
Door: carmen (profiel) op 30/10/2003 @ 11:43
Leuk, die reacties op mijn verhaal!
Ehm, ja het is dus een jongetje geworden hihi. En over acht weken precies hoop ik nog een gezond babietje in mijn armen te mogen nemen!
Liefs, Carmen
Door: Anoniem op 30/10/2003 @ 12:09
...Sommige vrouwen worden wel heel snel zwanger!.... Er zijn vast veel vrouwen jaloers op je. (op het snel zwanger worden dan). Veel geluk met je gezin.
Door: Cynthia op 30/10/2003 @ 19:49
Hi,
Leuk verhaal. Binnenkort weer een boeleke erbij? Voor wanneer is het?
Nog veel sterkte.
Door: Nina op 31/10/2003 @ 12:45
Hallo iedereen,
Héél mooi om te lezen hoe de liefde zijn weg vind en 2 mensen dichter bij elkaar brengt terwijl die 2mensen juist verder weg werden gevoerd door een sterfgeval.
Ikzelf heb ook wel zo’n straf verhaal meegemaakt...misschien maken we allemaal wel eens iets unieks mee in ons leven.
Ik wens Carmen en haar gezinnetje alle liefde en genegenheid toe.
Ikzelf heb al één zoontje die de naam draagt van onze geliefde grootvaders nl. Andreas Maurice..
Misschien een leuke tip om jullie vaders te gedenken.
Veel Liefs en dikke knuffels aan de Quentin. Veel succes ook met de bevalling
ps. ik verwacht mijn 2de eind februari 2004.
Door: Petra op 31/10/2003 @ 16:26
He Carmen,
Nu heb ik het hele verhaal eens goed gelezen en ik heb ook bewondering voor de sprong die je in je leven gemaakt hebt. Ik vind het heel knap dat je zo kort na het overlijden van je vader uit je vertrouwde bent wegegaan om je toekomst ergens anders op te bouwen.
Heel veel liefs van Pé en een extra dikke knuffel voor Quentin en je kerstkindje.
XXX
Door: Veerle en Romy (profiel) op 01/11/2003 @ 18:02
He carmen,
Ik heb ook twee kindjes die net 1 jaar en 13 dagen in leeftijd verschillen. De jongste is nu bijna 2 maanden. Het zijn twee meisjes: Romy en Rika. En ik moet zeggen dat het héél gezellig is! Wel lekker druk ook!! Ik hoop dat het voor jou binnenkort ook zo leuk en plezierig mag zijn, je kindjes zullen later veel aan elkaar hebben!!
Ook tof dat je de stap om naar België te komen toch genomen hebt, een echte love-story!!
Groetjes
veerle, Romy en Rika
Door: carmen (profiel) op 03/11/2003 @ 10:42
Ehm ja anoniem (jammer dat je onder anoniem reageert...). Sommige vrouwen worden inderdaad sneller zwanger dan ze lief is. Maar denk alsjeblieft niet dat wij dit zo hebben gewild!! Echt niet een ideale manier om zwanger te worden hoor! Al moet ik erbij zeggen, dat ik hem niet meer kan missen en nu ook uitkijk naar de tweede. Maar makkelijk was anders! Daar hoeft niemand jaloers op te zijn!
Cynthia, ons tweede zou op de wereld moeten komen op eerste kerstdag. Ik ben benieuwd!
Thx voor je reactie Nina! Misschien jouw unieke verhaal ook op 9maand publiceren? Enne, we hebben al andere namen, willen liever niet de namen van onze papa’s ervoor gebruiken... Eind februari! Ik wens jou ook nog een voorspoedige zwangerschap toe en een fijne bevalling!
Thx Petra!
En Veerle, ik ga zeker genieten als ik er straks twee heb, al zal het niet altijd makkelijk zijn. Ik ga er hééééél zeker alles voor over hebben om het zo leuk mogelijk te maken hier! Enne, ja, gelukkig eind goed, al goed in ons leventje!
Veel liefs en geniet allemaal van het leven, Carmen
Door: Jacintha op 03/11/2003 @ 21:18
hoi Carmen, ik heb precies hetzelfde meegemaakt, alleen was ik 4 maanden met mijn man (toen nog vriend)...toen ik 3 maanden zwanger was zijn wij getrouwd en we hebben een zoontje van bijna 2 (30 december wordt hij 2) en we zijn zielsgelukkig samen...ik wens je veel geluk met je gezinnetje en je 2 kindje, als je zin heb om gezellig te kletsen kan je me altijd mailen en als je msn hebt kan je mij toevoegen, als je dat wilt...ik merk het wel...doei doei, groetjes van Jacintha.
Door: carmen (profiel) op 06/11/2003 @ 17:09
Geweldig dat het bij jullie ook zo goed is afgelopen Jacintha! Ehm, mijn msn? Die stroomt op het moment over en ik heb iedereen op geblokkeerd staan zowat, dus zou niet eerlijk zijn van mij om je erin te zetten... sorry!
Groeten en heel veel liefs, Carmen
Door: laïla op 18/11/2003 @ 20:19
hey carmen,
ik heb men vriend ook op de chat leren kenne en ja hoor drie maand nadien was ik zwanger terwijl ik dacht geen kinderen te kunne krijgen na mijn vorige relatie van vier jaar.men vriend draagt me echt op zen handen en ben heel blij met ons kindje dat voor 28 november is uitgerekend (word een meisje) ik wens je in ieder geval heel veel succes! aan de moeders die graag eens een babbeltje doen of ervaringen willen uitwisselen mogen me altijd toevoegen op hun msn!
groetjes
Door: carmen (profiel) op 20/11/2003 @ 12:43
Laïla, succes met de bevalling, het gaat voor jou al snel zijn! Veel geluk!
Liefs, Carmen
Door: Anneke op 07/02/2004 @ 09:48
He Carmen,
En hoe is het allemaal gegaan?? Wat is het geworden? Ben zeer benieuwd. Ikzelf ben 20 jaar en heb een dochtertje van 8 maanden.
Geniet ervan.
Door: mona op 13/03/2004 @ 14:30
beste carmen, ik bewonder jouw stap die je in het leven hebt gemaakt ondanks dat hij zo onzeker was. het is gelukkig allemaal helemaal op zijn pootjes terecht gekomen. ik zit ongeveer in hetzelfde schuitje, ik heb sind een paar weken een relatie met een oude vriend van mij en ik heb eergisteren een test gedaan en ik blijk nu dus zwanger te zijn. ik heb zulke gemengde gevoelens omdat ik het toch wel erg snel vind allemaal en ik al een zoontje van 6 heb waar ik er alleen voor sta en nu dus bang ben dat dit me weer overkomt. in principe is mijn nieuwe vriend er heel blij mee en ik ook maar het gevoel dat ik er misschien een foute keuze in maak blijft maar door mijn hoofd spoken. ik weet dat in het leven de dingen komen hoe ze moeten komen maar ik heb dus niet het geluk dat ik nu een vaste baan heb en wil dus zeggen dat als mijn contract niet verlengd word en mijn vriend me toch verlaat om welke reden dan ook dat ik dan met 2 kinderen helemaal aan de grond zit. kunnen jullie me een advies geven of een hart onder de riem want die kan ik wel gebruiken. ik wil genieten van het feit dat ik gezegend ben met iets moois en niet dat ik me druk moet maken om in principe bijzaken. alvast bedankt......
Door: carmen (profiel) op 06/12/2005 @ 22:00
Even zeggen, het is al een hele tijd geleden en ik was dit verhaal bijna vergeten (oh wat erg!)
Ben inmiddels 25 november bevallen van ons derde (jaja, jullie lezen het goed!) kindje en we zijn inmiddels ook getrouwd. Dus eind goed al goed zullen we maar zeggen!! Al mis ik mijn vader enorm en had ik hem graag mijn kinderen laten zien. Wat zou hij tróts op ons zijn geweest!!!
Ons eerste kindje is inmiddels net drie jaar oud, de tweede is bijna twee en de derde is dus anderhalve week oud.
Wilde het tóch even vermelden :-)
Groeten en liefs, Carmen
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.