Wat nu?
Toen ik een tijdje geleden door mijn spiraaltje een ontsteking kreeg, was ik verplicht om het te laten verwijderen. Op dat moment ben ik niet begonnen met een ander voorbehoedsmiddel omdat ik toch geen relatie had. Omdat seks voor mij altijd iets is geweest dat hoorde binnen een relatie, had ik dus nog een zee van tijd. Althans dat dacht ik.
Maar door bepaalde omstandigheden en onder grote druk van iemand ben ik nu zwanger. Er werd wel een condoom gebruikt maar blijkbaar liep er iets is mis.
Ik ben nu iets meer dan een maand ver en weet nog niet wat ik ga doen. Het is mijn schuld dat dit gebeurd is en dus vind ik dat ik mijn verantwoordelijkheid moet opnemen. Ook ben ik zeker dat ik daarin zeker gesteund zal worden door mijn ouders. Maar het lijkt alsof al mijn toekomstdromen plotseling onwezenlijk lijken. Alles waar ik mijn leven naar toe gestreefd heb en wat nu stilletjes aan binnen mijn handbereik begon te liggen, lijkt nu weer mijlenver af.
Ik ben 18 jaar en bezig met mijn opleiding. De vraag die me het meeste bezighoudt is of het wel verantwoord is om dit kind te houden. Welk leven kan ik dit kind bieden? Ik heb altijd alle kansen en steun gekregen die ik nodig had en daar ben ik mijn ouders dan ook enorm dankbaar voor. Maar welke kansen zal dit kind krijgen als het al moet beginnen al met een ongelijke start in onze maatschappij?
Op de vader moet ik niet rekenen. Ik moet mijn plan maar trekken… Het is mijn probleem en niet dat van hem, zo is zijn redenering. Hij heeft gezegd dat hij zich ging laten afschrijven bij de notaris. Wat betekent dit juist? Aan de andere ben ik er eigenlijk wel blij mee want ik wil niet dat mijn kind later naar hem opkijkt na dat wat hij mij heeft aangedaan. Maar heeft een kind niet het recht zijn vader te kennen en zijn eigen keuzes in het leven te maken?
Ik zie doodgraag kinderen en mijn grootste schrik is dat als ik het nu laat weghalen, wat als dan blijkt dat ik later geen kinderen meer kan krijgen. Of wat als ik er enorm veel spijt van krijg? Zal ik niet altijd denken: "Mijn kindje was nu zo oud geweest"? Mijn eerstgeboren kindje zal dan eigenlijk ook nooit echt mijn eerste kind zijn.
Ik weet het, dit is een verhaal vol vraagtekens en tegenstrijdigheden. Maar zo is het nu ook in mijn hoofd. Ik ben momenteel echt radeloos en hoop dat ik de juiste antwoorden en de beste oplossing voor mij en mijn kindje kan vinden.
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: Sayonara op 19/01/2004 @ 19:13 
hoi. Na de vele reacties die je al hebt gekregen wil ik er toch nog ff kort wat aan toevoegen.
Ik vind dat je er 100 procent achter moet staan als je besluit het weg te laten halen.
Maar allereerst zou ik naar mn ouders tsappen en het er met hun over hebben, dit alleen moeten beslissen is bijna onmogelijk. Ikzelf ben 18 en nu 33 weken zwanger. woon sinds dat ik 13 weken was weer bij mn ouders. Woonde daarvoor bij de maker, hij wou ook dat ik het weg zou laten halen en heeft me uiteindelijk laten barsten. Ben zo blij dat ik het uiteindelijk niet heb weg laten halen! Het is wel een leven, en ik zou het mezelf nooit hebben vergeven. Wens je veel succes. Liefs
Door: Anoniem op 22/02/2004 @ 13:53
Lieve Meid,
Wat een moeilijke situatie!!! Ik heb volle aandacht jou verhaal zitten lezen. Je zit voor het moment in een strijd, waar je moeilijk uit lijkt te geraken.
Ikzelf ben ook onverwacht zwanger geraakt. Ik kreeg ook veel tegenstrijdige reacties. En zeker van familieleden waar ik niet van had verwacht. Zo wou een bepaald iemand, dat ik een abortus moest ondergaan. Maar ik zou het niet over mijn hart krijgen. En toch wilt die persoon nog dat ik het doe.
Ik zit nu onder leiding van een psycholoog zowat alles op een rijtje te krijgen. En ben tot volgende conclusie gekomen.
"Een kindje heeft niet gevraagd van te komen, het is ontstaan tussen 2 personen, indien de 1 je tot iets verplicht wat je echt niet wilt doen, hou dan standvast, het is jou leven, en jij moet het verdriet aangaan, doe nooit iets onder dwang, spijt komt later"
Er zijn beide wegen problemen.
Indien je het kindje aborteert, ga je veel psychologische problemen te verwerken krijgen. Ik heb het al 1 keer meegemaakt met mijn vorige vriend! Heb er nu nog pijn van, maar zet mij er door!!!
Indien je het kindje houdt, komen andere problemen, die zijn wel op te lossen!!! Er is hulp als het moeilijk gaat. Maar denk héél goed na, eer je een besluit neemt!!!
Sterkte toegewenst!
Anoniem!
Door: jeltsje op 29/04/2004 @ 13:52
lieve meid,
Ik ben ook 18 jaar oud en nu 10 weken en 1 dag zwanger. Mijn vriend en ik hebben het een keer niet veilig gedaan met het idee het overkomt ons toch niet maar het overkwam ons dus wel. Ik ben altijd heel erg tegen abortus geweest en heb altijd tegen iedereen gezegt dat ik het nooit zou doen. Toch denk je er even over na als het ineens echt zo is. Mijn vriend had het liefst gehad dat ik het weg liet halen en hoopt nu eigenlijk nog steeds dat ik het kindje kwijtraak, maar ondanks dat respecteerd hij mijn beslissing en zal hij er voor mij zijn. Een deel van mijn familie weet het nu en ze reageren allemaal erg lief, ze zullen er allemaal voor mij zijn. Daardoor kan ik nu een beetje van mijn zwangerschap genieten. Over 12 nachtjes moet ik voor het eerst naar de verloskundige en ik zal heel blij zijn als alles goed is en ik het hartje kan horen kloppen.
Ik wens je heel veel succes met het maken van je keuze en ik hoop dat je voor jou de goeie beslissing neemt
Door: Anoniem op 15/05/2004 @ 18:28
Uhm zelf ben ik nog niet met het probleem geconfroteerd geweest. Maar ik zou zeggen maak zeker en vast zelf je keuze en luister niet naar de anderen. Wat je nu precies kiest dat maakt volgens mij niet zoveel uit. Alles komt wel op zijn pootjes terecht. Dus maak zelf een keuze dan zal je later veel minder last hebben om het te verwerken. En denk er ook niet aan hoe de andere je zullen beoordelen. Dit is een keuze die jij volledig zelf mag maken
Veel succes
xxxxxxxxxxxxxxxx
Door: ramona op 11/07/2004 @ 14:10
lieve meid,
Ook ik ben onverwacht zwanger geraakt op een moment dat het allerslechts uitkwam,zat nml net met mijn nieuwe vriend en t was net uit met mn ex(waar ik vier jaar mee heb gehad)en had geen idee van wie het kon zijn zelfs!!Bij jou komt daar nog eens bij dat ik het idee krijg dat de sex niet echt vrijwillig is verlopen,en dan denk ik dat je goed moet nadenken of je dat je kindje niet kwalijk zou gaan nemen later.Ik weet neit of dat een goeie indruk was,maar dat idee kreeg ik,ik heb toen voor een abortus gekozen,en ik heb er veel verdriet van gehad,maar nu drie jaar later sta ik nog wel steeds achter mijn beslissing van toen,zelfs terwijl ik nog dezelfde vriend hebt,en we nu bezig zijn met een kindje.
Het belangrijkste wat ik wil zeggen is,jij weet alleen wat voor jou het beste is,is het kindje op een rotmanier verwerkt denk er dan extra over na,en alleen jij moet er 100 procent achter staan,en als je het dan weg laat halen krijg je hoppelijk net als mij geen spijt van,omdat je weet dat het toen het beste voor je was.
Als je wel besluit te houden wensik je alle sterkte en geluk toe voor de toekomst
Door: Bunny op 26/11/2004 @ 00:48
Ik weet hoe je je voelt...En ik hoop dat je je kindje hebt gehouden.Ik ben zelf negentien en ben een paar maand geleden zwanger geweest van een gast die me bedroog en beloog. Bovendien was ik net mijn beste vriendin kwijt en had ik dus niet veel mensen om op terug te vallen.Na lang twijfelen vertelde ik het de jongen waar ik mee samen was die me direct buiten zette en zei da ik geen "fucking money, not a penny" zou krijgen. Ten einde raad ,en volledig op ,zocht ik hulp bij mijn exvriend en moeder die samen een afspraak voor me maakte bij de abortuskliniek.Ik vond het verschrikkelijk maar met het kind zou ik nergens meer welkom zijn.De abortus zelf deed enorm pijn,emotioneel en fysiek.Ik moet elke dag leven met het feit dat ik te zwak was om voor mij en mijn kind op te komen.Dus lees dit en pak je moeder eens goed vast want geloof me zo zijn er niet veel.
Door: Anoniem op 05/01/2005 @ 00:51
Lieve meid,
Ik weet precies hoe je je voelt ik maak nu hetzelfde mee toen ik je verhaal las sprak me dat heel erg aan ik ben 19 jaar en ben nu 11 weken zwanger mijn vriend wil dat ik een abortus doe wat ik absuluut niet wil hij zegt dat als ik het niet doe hij bij me weg gaat ik zit ook vol vragen en verdriet en weet zelf ook niet wat ik moet doen maar 1 ding weet ik wel dat ik niet mijn hele leven wil gaan afvragen hoe oud het was geweest of hoe het eruit zou hebben gezien. Ik hoop voor jou (geld ook voor mij) dat je een goeie beslissing neemt en heel veel sterkte!!
Door: miranda op 02/02/2005 @ 16:17
Hoi meid
ik ben zelf net 19 en heb een zoontje van 3 maanden.
ook bij ons was het ongepland
wat jij moet doen is je hart volgen.
je kan me ook altijd op msn spreken
mijn msn adres is
lilly_molly@hotmail.com
dit geld ook voor andere meiden
in girlz nummer 5 kom ik te staan met een verhaal over hoe het is om zo jong moeder te zijn.
mischien heb ej er wat aan, er kwamen volgens mij meer verhalen in dat blad te staan over jong moeder zijn
ik hoop dat ik je kan helpen
ik zou eht wel leuk vinden om contact met je te krijgen
en als je in de buurt woont ook elkaar echt leren te kennen, zo kunnen we elkaar waarschjinlijk nog goed helpen ook
heel veel groetjes miranda
Door: Anoniem op 11/02/2005 @ 13:55
Ik ben zelf moeder geworden toen ik 18 jaar was, ik ben nu 21 en ik ben bezig met een MBO-opleiding ik ben niet gestopt met school maar heb er wel een jaar langer over gedaan. Ik zorg alleen voor mijn dochter met steun van mijn ouders, ik geniet onzettend van mijn meissie maar vind het ook wel zwaar. Het lijkt mij ontzettend moeilijk om abortus te laten doen, ik heb er destijds wel over na gedacht, maar wist dat ik die beslising nooit zou kunnen nemen. Ik kan me voorstellen dat iemand abortus pleegt, maar ik denk wel dat het je leven lang zal achtervolgen. Besef dat een kind heel veel verantwoording vraagt en dat hoe goed je ook voorbereid bent je nooit precies kan weten hoe het is voordat je moeder bent, het is niet altijd makkelijk, maar je krijgt er veel voor terug. Niemand kan weten wat je voelt, juister naar je gevoel om je eigen beslissing te nemen.
Door: sevda op 23/03/2005 @ 23:49
hoe je het ook draait of keert het is een groot probleem in je hoofd. je kunt bijna nergens aan denken,daarom is het ook moeilijk om een juiste advies te geven ,want je bent nog jong je bent bezig ,hoe gaat je leven verder verlopen,maar er is ook een andere kant ik denk in ieder geval als het zover mocht komen dat je naar de kliniek gaat,en daar nog steeds je twijfels hebt en denkt dit kan ik niet of hoe moet dit,dan moet je het niet doen.ik denk als je later kinderen krijgt je misschien echt spijt krijgt misschien gaat dat je leven beinvloeden ,ik weet het is moeilijk maar je ouders zijn er en samen zouden jullie het kunnen doen mekaar helpen dus dat vind ik geen reden.en ook een kind zonder vader kan gelukkig zijn een moeder die ondans alles door het vuur gaat is genoeg vind ik persoonlijk,maar het is jou beslissing ik ik denk als je als je bij welke beslissing je eigen niet goed voelt of nog steeds twijfelt doe het dan niet want hoe dan ook als jij en je familie mekaar steunen zou het zeker goed komen en verder is er niks negatiefs aan het is tenslotte jou kind ik wens je veel sterkte ik begrijp dat het moeilijk is
Door: marije op 02/04/2005 @ 14:15
hallo
Ik ben op mijn 16e zwanger geraakt van mijn vriend hij was toen 24 in eerste instantie wouden we het kindje houden maar ik wou voor dat ik een definitieve beslissing maakte dit ook graag mijn ouders vertellen we hebben het als eerste aan e ouders van mijn vriend verteld deze reageerden heel behulpzaam ze zouden hoe dan ook onze keuze respecteren maar ze vonden dat wij hier heel goed over na moesten denken en ze vonden mij ook erg jong nadat wij het samen aan de ouders van mijn vriend hadden verteld had ik besloten om alleen naar mijn ouders toe te gaan toen het er eenmaal uit was draaide mijn moeder helemaal door het was of een abortus en anders het gat van de deur nou daar was ik mooi klaar mee ik heb hier heel goed over na gedacht en uiteindelijk toch besloten om een abortus te plegen hier denk ik nog vaak aan terug mijn moeder heeft mij samen met mijn vriend naar de kliniek gebracht mijn moeder is bij mij geweest tijdens de curetage omdat ze mij na mijn beslissing dan wel zou willen steunen
beedje krom van mezef om daar op in te gaan maar goed het is en blijft mijn moeder ik heb geen spijt van de beslissing die ik toen genomen heb het is nu net 2 jaar geleden dat ik de abortus ondergaan heb mijn kindje zou nu ongeveer anderhalf geweest zijn ik denk hier best wel vaak aan maar ik heb er vrede mee dat ik destijds voor mijn eigen toekomst heb gekozen ik ben nu bijna klaar met mijn opleiding detailhandel mijn eerste diploma ik heb een vaste baan ik een videotheek waaar ik het erg naar mijn zin heb mijn toenmalege vriend is nu nog mijn vriend wij zijn nu 3 jaar en 4 maand bij elkaar we staan ingeschreven voor een woning en ik woon bij zijn ouders en 2 broertjes in huis mijn moeder en ik hebben een betere band met elkaar en als ik eens aan mijn abortus terug denk kan ik altijd naar haar toe komen om er met haar over te praten ik ben sinds 3 dagen met mijn pil gestopt op verzoek van mijn vriend ik sprong een gat in de lucht toen hij hier mee aankwam en ondanks dat wij het financieel een heel stuk beter hebben dan 2 jaar terug ben k nu al bang voor de reactie van mijn moeder en hoe ik het haar dan zou moetten vertellen als iemand een advies heeft zou die mij dat dan willen vertellen je kunt me toevoegen in je msn marije016@hotmail.com alvast bedankt
groetjes marije
Door: carline op 24/05/2005 @ 15:32
Hoi, Ik was zelf 18 toen ik voor 't eerst zwanger werd. Ik kon wel op de vader rekenen maar aangezien ik inzag dat hij de belofte om er voor te zorgen toch niet zou houden, heb ik het weg laten houden. Ik zat toen in de 14e week van de zwangerschap. Ik ben nu 24 en ben voor de 3e keer zwanger (31 weken). Mijn tweede werd een miskraam in de 5e week. Ik ben heel blij met mijn keuze het toen niet te houden want ik heb mijn opleiding af kunnen maken, waardoor ik nu alles aan mijn baby ken geven wat ik toen gewild zou hebben maar niet kon; een stabiele leefomgeving, zekerheid op een goede toekomst, zonder financieele problemen enz. Het is zo'n moeilijke keuze op het moment zelf, zeker als je de echo gezien hebt waarop het hartje te zien is dat al lustig klopt. Maar je moet nou eenmaal keuzes maken in je leven en dat heeft voor mij toevallig heel goed uitgepakt. Mijn advies: laat je heel goed informeren over allebei de mogelijkheden. Niemand mag jou zeggen wat je moet doen. Maak een lijstje en schrijf alle voor- en nadelen op, hoe onbelangrijk ze ook lijken. Mocht je het niet houden, zorg dan dat je in een prive-kliniek terecht kan want iki ken meerdere mensen die een trauma hebben overgehouden doordat ze een hele dag naakt tussen alle mensen, verplegers, dokters enz. rond moesten lopen en het lopende band werk niet onder stoelen of banken geschoven werd, (volgende, nummer zoveel is nu aan de beurt!)
Welke keuze je ook maakt: allebei zitten er leuke en niet leuke kanten aan. Veel sterkte en wacht niet te lang met je beslissing. Dat pijnig je jezelf vaak onnodig.
Door: lara op 30/06/2006 @ 15:20
hoi, ik ben 21 en ik ben zelf niet zwanger, maar moest ik zwanger raken, dan zou ik het kindje nooit willen wegdoen. Ik ben erg zeker dat je zoiets zelf moet kunnen beslissen. Ik bedoel, anderen kunnen je wel steunen in je beslissing, dat is zeker nodig, maar jij bent wel degene die je er goed bij moet voelen. Ik wil heel graag kindjes dus moest het nu al gebeuren, dan komt he zo he
alleen zou mijn familie niet zo blij zijn, maar goed, het is mijn keuze
Ik ga nu de pil én condoom nemen, tot wanneer ik mij er klaar voor voel. Ik ga ook nog veel studeren, en daarna dan denk ik dat het kan. Maar als het nu gebeurt zou het gewoon moeilijker zijn. Ik heb mijn opleiding nog niet af, heb geen werk, weinig inkomen enzo dus ik zou het liefst nog even wachten. Daar ben ik onzeker over omdat ik wel een jonge moeder wil zijn, maar ja, het zou wel makkelijker zijn voor mij en mijn vriend. We voelen ons er allebei nog niet klaar voor. Alhoewel ik vaak aan en baby'tje denk en als ik naar moeders enzo kijk, wordt ik heel jaloers, soms denk ik , was ik maar zwanger.
Anderzijds wil ik nog op reis gaan enzovoort... Ik ben nog zo jong. Ik wil nog zoveel studeren. Alhoewel ik ook ooit hoop dat ik een kind krijg.
Door: Anoniempje op 03/07/2006 @ 14:07
Hoi, ik ben een jonge vrouw van 27 en heb echt hetzefde probleem als jij. Ik ben al afgestudeerd en heb een baan, maar zit enorm in de schulden, vanwege mijn nieuwe woning, die ik drie jaar terug met mijn exman heb gekocht. Hij had me verlaten na 12 jaar, we waren elkaars eerste liefde, maar deze relatie zat vol geestelijke en lichamelijke mishandelingen, waar ik nu hulp voor krijg. Kort nadat hij wegging leerde ik mijn huidige vriend kennen, die superlief was. Ik raakte zwanger en hij zei dat hij het absoluut niet wilde. we hebben het laten weghalen. Nu ruim 1,5 jaar later ben ik door de pil heen zwanger geworden. Hij heeft het gister uitgemaakt en ik zit nu met deze zwangerschap. Ik weet ook echt niet wat ik moet doen. Hij wil niets met mij te maken hebben, maar zal voor het kindje klaarstaan, zegt hij. Ik weet dus hoe je je voelt en het lijkt alsof het leven geen zin meer heeft, maar ik heb besloten om het te houden. Ik heb nog wel veel pijn, omdat de relatie tussen ons zo goed was en zo bijzonder en ik had nooit verwacht dat hij me zou laten zitten, maar ja zo zie je maar....niemand is te vertrouwen. Veel sterkte toegewenst
Door: Anoniem op 08/09/2006 @ 18:38
Hoi het is inderdaad een moeilijke situatie maar bedenk 1 ding: Vanaf het allereerste moment van de bevruchting is het een kindje en weet goed als je hem weg laat halen dan heb je een MOORD op je geweten. Die je je gehele leven met je mee zult dragen.
Er is er 1 de alles regeert en je mag het zoeken bij de HEERE. D.m.v. bidden en lezen en hem vele malen in moeilijke tijden bij Hem aanlopen. Hij is de enige en waarachtige God en Schepper van Hemel en Aarde.
Door: karina op 20/10/2006 @ 13:51
ik weet wat je had besluit...
maar ik kwam ook achter dat ik zwanger toen 18jaar was... ik ben inmiddels 19jaar geworden en al 8maanden zwanger!! in begin had ik ook wel getwijfeld hoe en wat ik aan de kind kan aanbieden... maar ik weet het altijd wel zeker dat ik geen abortus wil doen. voor mijn mening is het abortus zelfde als je eigen kind vermoorden.ik wist toen ook niet hoe mijn vriend zou reageren, maar daar was ik niet bang voor. zonder of met partner je zou het echt wel redden
. mijn vriend is tog wel gebleven en het was voor hem ook effe schrikken, maar inmiddels zijn we nog bezig met onze trouwerij en lekker nog een maandje wachten tot onze kleine engeltje er is!opleiding moet je niet bang zijn, later kan je nog in halen! ik zeg altijd... in nederland is alles bijna mogelijk...Door: mama20 op 30/12/2006 @ 18:44
heykes,
ik ben een meisje van 20 en heb een zoontje van 15manden.ik was 8 weken ver toen ik hoorde dat ik zwanger was. toen ik 3 maanden zwanger was heeft mijn vriend me laten vallen. en sindsdien hoor ik er niks meer van. nu moet em ook nimir komen.zijn ouders wilden dat ik abotus deed maar ik wou dit niet. ik heb het gehouden en ben daar zeer blij om .ik zou mijn zoontje voor geen geld ter werled kunnen missen.
groetjes en kus. dus ik wens je veel sterkte toe .
Door: 18jaar op 10/01/2007 @ 13:53
hey hey
ik ben 18 jaar en weet sinds een paar weken dat ik ook zwanger ben mijn virend is van de kermis en heeft me altijd gezegt dat die me zal steunen en achter me zal blijven staan nu het zover is zegt die dat die zijn ouders niet in de steek kan laten want die zitten ook in de schulden ik heb zelf geen huis woon nog bij mijn moeder en ook geen werk meer wegens veel problemen in het verleden zijn ouders waren er niet blij mee maar hij zei tegen mij dat ze dat wel waren totdat ik hele rare reacties kreeg van zijn broertje die vertelde mij dat ik daar zoveel ruzie had veroorzaakt en dat ze nu de hele zomer voor niets moesten werken dus mijn ongeboren kindje is in hun ogen nu al niets ik heb besloten om het wel te houden met of zonder hem hij zegt dat die dit seizoen af moet maken anders moet er veel geld achterna worden gegooit hij kiest voor mij maar zit voorlopig nog wel bij zijn ouders de afstand tussen ons is 200 km dus vaak zien doe ik m oo kniet ja alleen in t weekend ik ga proberen een uitkering te regelen en hopen dat ik recht heb op een his hebben jullie nog tips of meningen aub laat het me dan weten meiden die in het zelfde schuitje zitten heel veel succes ! hoop dat t allemaal goed komt
Door: marcella op 10/06/2007 @ 17:52
Hey. doe wat jij denkt dat t beste is, voor jou! Ik ben zelf 19 en nu 10 weken zwanger. mijn ex en zn ouders zeiden tegen mij. wij staan erop dat je t weghaald.K zei meteen dat doe ik niet. was bezig met opleiding inmiddels geslaagd. en nu na de zomervak. begin ik aan nieuwe opleiding, ben begin januari uitgerekend. als je steun krijgt van anderen is dat super fijn. en denk niet van wat kan ik t kindje bieden. Jij bent de moeder en als jij nu denkt dat je het kindje wilt houden dan ga je ervoor. en zul je zien dat alles goed komt
en t alles kunt bieden met wat je hebt. k moet het ook zonder de vader gaan doen. want k wel jammer vind, maar wat is een jongen jou waard als die je verlaat om een zwangerschap. voor mij niks. Meid, als je kindje er is. krijg je vanzelf weer een vriend die je accepteerd met kindje, echt waarDoor: bianca op 02/05/2008 @ 10:38
hoi,
ben nu 22 en ben ook onverwacht zwanger.het eerste moment wist ik ook niet wat te doen.ik en mijn vriend wonen nog allebei thuis.sindskort hebben we een huis gekocht.het komt ook allemaal op elkaar.maar toch zouden we het niet over ons hart kunnen krijgen om het weg te halen.Je moet 100% achter je beslissing staan anders zit je later met te veel schuldgevoelens.Praat eens goed met je ouders alvorens te beslissen.ik wens je veel sterkte
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.