Twee keer onverwacht zwanger
Hallo,
Ruim drie jaar geleden werd ik zomaar zwanger. Zomaar zeg ik, omdat ik de pil netjes gebruikte. Ik had leuk huis, een goede baan maar woonde nog niet samen, al hadden de vader en ik wel al zo'n 5 jaar "verkering". Goed... Wat een wonder! Mijn hele leven op de kop maar toch voelde het goed. We hebben samen een huis gekocht en wonen sindsdien ook samen.
Omdat ik iets had van dit gebeurt me niet nog een keer, liet ik een spiraal plaatsten. En inmiddels had ik weer een leuke baan en netjes opvang voor 3 dagen per week (oma, mijn man en 1 dagje crèche).
En toen... Werd ik weer niet ongesteld. Ik haalde een test van een eigen merk bij de drogist maar die zei negatief. Twee dagen later, ik voelde me zwanger, heb ik dure test gekocht. En ja, hoor, twee dikke, blauwe strepen! De grond zakte onder me weg. Hoe kon dat nou in godsnaam?
De dokter snapte het ook al niet. Hij zei dat het slechts één op het miljoen keren mis gaat. Maar dat zei hij ook al bij die pil, zucht…
Ik kreeg bloedingen en buikpijnen. De dokter zei: "Dan moet het spiraaltje eruit. Maar dat betekent wel dat alles dan gelijk meekomt, inclusief je kindje."
Tja, het moest wel, het deed zo'n pijn. Hij haalde het spiraaltje eruit en… Nee, hoor, er kwam niks mee (weer een raadsel).
Hij stuurde me naar een gynaecoloog. En jawel, hoor, duidelijk een vruchtje… Netjes in de baarmoeder.
Het heeft zo'n twee en een halve geduurd eer ik aan het idee gewend was dat er een kindje bijkwam. Iedereen was blij maar ik niet. Ik dacht: "Ik wil niet nog meer kinderen…"
Ik had nu nog nachtmerries over mijn eerste bevalling. Ik besloot (het was mijn lichaam en ik wou het niet): ik laat het aborteren...
Dus weer kreeg ik een echo. Alles was eigenlijk al te zien en ik voelde stiekem een brok in mijn keel. De papieren werden opgemaakt en een week later kon al ik terecht. Maar toen ik het ziekenhuis uitliep, wist ik het: "Ik hou dit kindje..."
Inmiddels ben ik 27 weken zwanger. Ik heb met de gynaecoloog afgesproken dat wanneer ik weer een keizersnede moet krijgen zoals bij mijn eerste, ik dan gelijk een sterilisatie wil. En zo niet, dan drie maanden later.
Wat ik wel erg vond, was dat eigenlijk niemand (behalve mijn moeder) begreep dat ik in het begin niet blij was. Je hoort verhalen van mensen die zoveel moeite moeten doen om kinderen te krijgen en ik… Ik deed alles om het te voorkomen en werd toch zwanger.
Maar nu ben ik er blij mee. Ik kan nog nauwelijks wachten tot ik mijn kleine mannetje in mijn armen mag houden. Mijn oudste is trouwens een meisje. "Een koningswens dus", hoor ik vaak. Ik ben in elk geval blij dat ik het vruchtje niet weg heb laten halen.
Maar… O, jee, zelfs bij sterilisatie gaat het mis bij één op het miljoen… Als ik daar maar niet weer bij hoor!
Groetjes,
Roos
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: gerda op 12/03/2004 @ 14:58 
hoi Anja,
Wat erg voor je dat je man zo zwart-wit reageert,ik begrijp wel dat het niet meevalt om 4 kinderen op te voeden,waarvan 2 kleintjes,maar zulke beslissingen neem je samen!Hij zet je zo gewoon voor het blok.Ik hoop dat jullie er alsnog samen uitkomen,zoniet,volg dan gewoon je hart.Ik wens je echt heel veel sterkte!!!!
Door: Anoniem op 12/03/2004 @ 18:07
hoi allemaal, ik ben net superongesteld weer na een week of7..ik had een spiraaltje maar ben volgens de test toch zwanger geraakt. op het moment dat ik naar de dokter zou voor een test, begon ik te bloeden. spiraaltje eruit gehaald en het bloeden zette inderdaad ernstig voort. zit ik alleen nog met een paar enorm opgeblazen borsten. het is me eerder overkomen maar toen kwam het door een kennelijk onveilig condoom en heb ik een abortus laten doen. dat was deze keer niet nodig..toch voel ik me een beetje rot hierover, er zijn zoveel vrouwen die zo’n moeite hebben met zwanger worden..kent iemand dit?
Door: Sanne op 13/03/2004 @ 22:11
Hallo,Anja Ik leef heel erg met je mee.Eerlijk gezegd denk ik dat als je de beslissing doorzet,je er spijt van krijgt.Zo’n beslissing kun je nooit meer terug draaien.Je zal misschien als alleenstaande moeder het best moeilijk krijgen maar weegt dat op tegen een abortus die je eigenlijk diep in je hart niet wilt? Ik zal best wel makkelijk praten hebben.Maar ik ken verschillende vrouwen in mijn eigen omgeving die alleenstaand zijn met drie kinderen {1 meer of minder maakt toch niet uit}En die rooien het,zeker is het niet makkelijk maar je beeindigd toch geen leven omdat je man je het mes op de keel zet.Hij is je niet waard. Ik hoop dat je snel een goede beslising kunt nemen.Ik wens je heel veel sterkte.
Door: sita (profiel) op 14/03/2004 @ 00:20
Anja, heeft je man er nog niet bij stilgestaan dat jij er ook niets kan aan doen??? Ee, baby maak je nog altijd met twee he!! Kop op hoor meid, het komt wel goed met vier kindjes ook hoor.
Groetjes van een mama van vier!
Door: anja op 14/03/2004 @ 11:44
hoi meiden gerda,sanne en sita
nou ik heb dus gezegt als het niet met jou kan dan maar zonder nou ik heb 3maanden om een huis te vinden en dan moet ik weg zijn hij vind het erg dat ik de baby
boven hem verkies maar ik moet wel ik heb geen keus want gelukkig word ik toch niet meer want ik weet dat ik een kind heb weggehaald en met mijn kinderen word ik wel weer gelukkig aleen hoe ga ik verhuizenenzo weet ik niet want hij wil me niet helpen maar dat zie ik dan wel weer maar iedereen zegt het zelfde het lukt je wel ( mijn vriendin en jullie dus) ja sanne hij zet inderdaad het mes op mijn keel maar kan ik het mijn andere kinderen ook aandoen die hebben dan ook niks meer he ik wil jullie heel erg bedanken voor jullie steun en morgen gaat de bal rollen
groetjes anja
Door: ada op 16/03/2004 @ 13:43
Hoi iedereen,
Ik ben 25 jaar en gelukkige mama van 2 kindjes; 3 jaar en 17 maand. Ik heb bijna een jaar geleden een mirena spiraal laten plaatsen omdat ik toch 3 jaar "rust tijd en geniet tijd" wil alvorens aan een 3° kindje te beginnen. Nu bekruipt me af en toe het gevoel dat ik zwanger ben. Ik heb al een test gedaan een maand geleden, maar deze was negatief. Als ik mijn gevoel volg zou ik elke week een test doen, maar volgens mij kan ik niet zwanger worden. Ik wil eigenlijk van diegene die zwanger geraakten ondanks een spiraal, weten of dit lang na de plaatsing was. Kan ik zwanger raken???? Hoop het toch niet!! Kan iemand mij helpen????
Door: Sanne 8-5-04 op 08/05/2004 @ 20:39
Ik wilde even laten weten dat ik de apetrotse moeder ben geworden van een dochter!!!! Ze is op 2 mei geboren.Na een turbo bevalling van maar 3 uur...De bevalling was heeel heftig en erg emotioneel voor mij.In ieder geval zijn we als gezin er erg trots op dat we zo’n prachtige baby op zo’n speciale manier hebben gekregen.
Door: anja op 17/06/2004 @ 14:30
hoi sanne
ik heb heel lang niet meer op deze site gekeken maar ik wens je alle geluk van de wereld hartelijk gefeliciteerd met je dochter hoe heet ze eigenlijk
en je andere kinderen jongens/meisjes vinden ze haar
zeker super lief. veel geluk
Door: sanne op 02/07/2004 @ 19:32
Nou als zeer trotse moeder, van nu,4 kindjes wil ik het wel van de daken schreeuwen hoe mijn dochtertje heet. Ze heet Noa. Mijn andere kinderen zijn hartstikke gek met de kleinste. Onze oudste,een jongetje,is bijna acht en heeft het soms een beetje moeilijk als enigste jongen tussen drie zusjes,na hem komt namelijk mijn dochtertje van bijna zes.Onze derde spruit is ook een meisje.Ze wordt in December twee jaar. Alles gaat nu gewoon z’n gangetje.Er is altijd leven in huis. We hebben ook alle leeftijden.Van baby tot kleuter en basisschool.Soms zijn er dan nog vriendjes en vriendinnetjes die komen spelen.Mensen of familie die dit niet gewend zijn vragen zich soms af,hoe wij in die drukte kunnen overleven,om het zo maar te zeggen.Nou ik moet zeggen dat dat eigenlijk helemaal niet zo moeilijk is.Je moet wel.Sinds wij onverwacht (wel zeer gewenst} onze vierde kregen,hadden we geen keus.Toch kunnen we wel nog genieten van onze kinderen en de drukte,och alles went.Het enigste minpuntje is dat mijn man nog steeds met de ellende van een tweede sterilisatie zit.De eerste keer was niet goed gegaan omdat er achteraf vertakkingen waren gegroeid(?) Zo kwam dus Noa bij ons.Nu de afgelopen keer is het gaan onsteken wat resulteerde in en abces.Zeer pijnlijk.Hebben ze weer in hem moeten snijden om de onsteking eruit te halen.Nu is hij herstellende en hopelijk is nu alles wel goed.Iedereen zegt dat we een schadevergoeding moeten vragen.Maar ik weet niet hoe we dat later moeten verantwoorden tegenover onze dochter.Dan lijkt het net of we niet wilden dat ze geboren was,of dat ze een foutje was.En dat is al met al beslist niet het geval. groetjes van een trotse moeder.
Door: sanne op 02/07/2004 @ 19:40
Anja,ik vergeet helemaal om te vragen hoe het met jou verder is gegaan,ik ben zeer benieuwd wat voor stappen je hebt ondernomen.Hoe gaat het met jezelf? en je kindjes? Hopelijk wil je er wat over kwijt. In ieder geval veel succes met alles. Groetjes van sanne
Door: dushi op 02/08/2004 @ 22:16
Hoe is het nou met je, Anja?? Sanne, proficiat!!
Door: martina op 02/12/2004 @ 01:08
Hallo Ada, Ja je kunt zeker zwanger worden ondanks het hebben van een mirena spiraaltje. Volgens de dokter was het "theoretisch onmogelijk" maar toen ik toch na aandringen het spiraal kon laten verwijderen (omdat ik het gevoel had dat er op gedrukt werd) kreeg ik een miskraam en bleek 4 maanden ver te zijn!? Als je twijfelt, volg je gevoel en vraag een echo aan!! Sterkte!
Door: anja op 13/12/2004 @ 14:42
wonder boven wonder gaat het heel goed met mij ik kijk vrij weinig op deze site van wege dat ik bang ben dat ik niet begrepen word maar onze 4e moch niet zo zijn mijn man zag het absoluut niet meer zitten en ik eigenlijk daardoor ook niet meer dus heb ik voor mijn man en kinderen gekozen en het geen gedaan wat ik echt niet voor mogelijk had gehouden een abortus ik sta namelijk voor de opvoeding grotendeels aleen voor hij = ondernemer en zag het allemaal niet meer zitten tuurlijk denk ik nog wel aan mijn kindje maar het = toch wel een goed beslissing geweest want ik weet niet of we dan nog bij elkaar geweest waren en ik weet dat niemand het begrijpt maar iedereen gaat tegenwoordig maar zo makkelijk uitelkaar tegenwoordig ik wilde mijn 3 andere kinderen ook geen verdriet doen ik heb alles een plekje kunnen geven lieve sanne ik wens jou en je man een heel goed 2005 en hoop dat het met zijn gezondheid(van je man) ook weer goed mag komen, leuke naam noa, geniet er van ik geniet ook iedere dag van mijn kinderen en van het leven
Door: Carmen op 19/12/2004 @ 12:53
Ik wil even reageren ik heb een Koperspiraal en ben toch zwangergeraakt.Ik ben er erg blij mee ongeveer 6weken. Ik heb volgende week een afspraak met de dokter om de spiraal weg te laten halen.
Ben heel bang om het vruchtje te verliezen.
Zou graag met andere vrouwen willen delen die het zelfde hebben meegemaakt.
Carmen
Door: Sanne op 06/01/2005 @ 22:29
Anja,ik vind het wel heel moedig dat je deze keuze hebt kunnen maken.Alleen als ik vanuit mijzelf spreek is vier kinderen en een druk werkende man {ik doe ook bijna alles alleen+dat ikzelf ook nog werk} niet het einde van de wereld.Je zegt dat iedereen makkelijk uit elkaar gaat.Maar om je gedwongen te laten aborteren vind ik nog veel erger.Ik hoop dat het allemaal goed met jouw en je gezin gaat.Sorry dat ik het zeg maar toch vind ik je man een egoist.Maar desondanks alle geluk van de wereld toegewenst!!
Door: Anne op 08/01/2005 @ 23:11
Ik wil ook even mijn hart luchten. Ik ben moeder van 2 prachtige kinderen 3 en 1 jaar waar ik heel blij mee ben! Ik slik sinds 2 maanden weer de diane pil maar heb een beetje het gevoel dat ik zwanger ben...klinkt bij jullie ook bekend denk ik..bij mijn 2e kind voelde ik gewoon dat ik zwanger was, hoefde niet eens een test te doen. Waar ik nou bang voor ben..ik ben na mijn laatste bevalling 8 maanden depressief geweest, hele zware maanden achter de rug. Ik ben net weer een beetje van het leven gaan houden, en heb mijn draai weer gevonden. Ik had altijd 4 kinderen willen "hebben", maar na de depressie had ik heel stil zelf al besloten dat het bij 2 kinderen zou blijven. Ik ben zo bang om weer depressief te worden! dat ik zelfs aan abortus denk, puur uit angst om weer depressief te worden.. Wat moet ik hier nou mee.. zijn er meer mensen die deze gevoelens kennen.
ik hoor het graag!
Door: anja op 07/02/2005 @ 13:58
hoi sanne ik snap je wel als hem een egoist vind maar echt het gaat heel goed met mij ik geniet super van mijn kinderen vooral de jongste ik heb er veel voor om met haar te spelen en eerlijk gezegd heb ik geen spijt van mijn beslissing maar ik begrijp ook jou ik ben blij dat je toch gereageerd heb want ik was een beetje bang voor je reactie maar gedwongen = het ook niet echt hoor want ik zag het helemaal niet zitten maar als ik een man had die me doorde depressie had gehaald
dan had ik waarschijnlijk het kindje gehad maar ik weet niet of dat beter was geweest want het =goed zo
mischien = het niet voor me weggelegd want ik geloof dat er meer= tussen hemel en aarde
veel geluk sanne doei
Door: anja op 07/02/2005 @ 14:02
oh sanne ik vergeet helemaal te vragen hoe het met je man = gaat het al wat beter met hem ik wens jullie al het goede voor 2005
Door: patries op 06/05/2005 @ 22:00
hoi carmen ik weet niet of je dit nu nog lesst omdat het al een tijd geleden is dat je hebt geschreven maar ik was benieuwd hoe het was gegaan met het verwijderen van je spiraaltje ik ben nu zelf 13 weken zwanger ook met een spiraaltje deze is gelijk door de huisarts verwijdert en alles is goed gegaan ik hoop dat je nog een keertje op deze site kijkt groetjes patries
Door: Anoniem op 09/03/2006 @ 16:30
Hoi allemaal
Ik heb zo'n 8 jaar geleden iemand leren kennen ( allé eigenlijk kende ik hem al, want hij was mijn hoofdverpleger).Hij was op dat moment aan het scheiden en heeft 2 kinderen met zijn ex. Hij beloofde me zoveel dingen, maar vertelde er niet bij dat hij een alcoholverslaving had.Ikzelf was te verliefd om hier veel zorgen over te maken.Na enkele maanden en wel veilig gevrijd te hebben, was ik zwanger! Ik was door het dolle heen,maar hij zag het absoluut niet zitten. Hij maakte me vele verwijten en bedreigde me zelfs zo erg menthaal en fysiek dat hij dacht dat ik het zou aborteren. Met veel moed bij elkaar te rapen door vele steun van familie en vrienden heb ik hem buiten kunnen zetten.Dus eigenlijk ben ik vanaf dat ik wist dat ik zwanger was, dit voor me het mooiste was dat me overkwam. Ook al was de situatie niet optimaal, ik ben er gewoon voor gegaan.Na negen maanden mocht ik het mooiste wonder in mijn armen sluiten.Al die maanden had ik enkele keren de vader gehoord en het was dan allen om me te bedreigen,natuurlijk! Mijn zoontje is nu 7 jaar en al van jongsaf aan heb ik hem gedeeltelijk over zijn vader vertelt. Maar mijn zoon heeft blijkbaar er vrede mee genomen en vraagt niets of weinig over hem! Een jaar geleden heb ik weer iemand leren kennen. Van in begin heb ik deze persoon duidelijk gemaakt dat ik nog graag kinderen wil!!Hij zag er geen graat in en ging akkoord, maar vertelde er bij dat we toch een jaar zouden wachten.Nu ben ik weer zwanger. Hij is helemaal veranderd van gedachte en wil nu helemaal geen kinderen. Hij zevert er op los door te zeggen dat hij niet zijn doel ga kunnen verwezenlijken en niet financieel haalbaar is...Ik heb een dejà-vue gevoel, want ook hij wil dat ik absoluut aborteer.Ik wil liever niets dan het kind groot te brengen, ben ook niet zo bang om nu alleen de opvoeding en zorg voor mijn rekening te nemen. Maar mijn vriend zegt dat hij dan geen toekomst meer ziet zitten met me als ik met mijn plannetje doorga.Als ik zou aborteren, zou ik mezelf verachten en niemand onder ogen durven komen.Heb mijn vriend nog één laatste kans gegeven om met hem te praten en een oplossing te zoeken, maar gaat er niet op in! Ik zit met de handen in het haar en voel me zo ongelukkig!!
Het enigste dat me nog zorgen baart is of ( als ik ervoor ga ) mijn kindje weer moet vertellen dat zijn vader zijn verantwoordelijkheid niet wilt nemen en dat hij weer een kindje is zonder vader als mijn vorig zoontje.
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.