Tweestrijd
Hallo,
Ik ben een mama van twee kindjes. Mijn dochter is net 5 jaar geworden en mijn zoontje is er 2 en een half. Het zijn twee schatten van kinderen maar ik weet wel wat doen als ze allebei thuis zijn want ze kunnen elkaar niet missen maar elkaar ook niet gerust laten.
Ik had altijd gezegd dat ik 3 kindjes wou maar mijn man was echt niet echt te overtuigen, zeker niet nu we onze handen al vol hebben met onze twee bengels. Ons dochter wordt echt al een flinke meid en ons zoontje is bijna uit de luiers. Hij mag in januari naar school dus tegen de zomer zullen zijn middagdutjes ook stilaan verdwenen zijn. Ik had dus voor mezelf uitgemaakt dat ik het toch liever bij 2 kinderen hield.
Maar wat bleek? Ik was ondertussen 8 weken zwanger van een derde! Onze eerste reactie was van: "Dit kan niet!"
Maar een week later hadden we ons al met de gedachte dat er volgende zomer een derde spruit bij ons in huis zou komen, verzoend.
Vorige week had ik mijn eerste afspraak bij de gynaecoloog. Toen de dokter de echografie deed, wist ik meteen dat er iets niet klopte. Ik zag geen hartje kloppen en er was geen geluid op de monitor, alleen maar een doodse stilte. Ze vertelde me dat het ofwel nog te vroeg was om iets te kunnen zien ofwel dat ik een miskraam kreeg. Vijftig procent kans op één van de twee.
Ik moet zeggen dat dit zeer hard aankwam, ook al wenste ik dat ik niet zwanger was.
Morgenavond moet ik terug op controle en zullen we het weten. Is het verkeerd van mij om te hopen dat het negatief zal zijn? Ik heb namelijk heel veel schrik om het niet aan te kunnen en ook heb ik het moeilijk met de gedachte om terug zo zwaar te worden. Ik zie het gewoon niet meer zitten en weet me geen raad!
Reacties:
Door: katrien op 31/03/2004 @ 12:21 
Hallo,
Ik begrijp dat je in zo een situatie niet goed meer weet wat te denken!
Aan de ene kant had je jezelf al verzoend met het feit dat je zwanger was en aan de andere kant twijfel je nog.
Nog even wachten op de volgende controle en je weet alles met zekerheid!
Hou er de moed in!
Groetjes
Door: Ania op 01/04/2004 @ 21:58
Hallo daar,
Ja...dat is geen makkelijke situatie. Weten jullie ondertussen al iets meer? Hopelijk valt het allemaal wat mee...of het nu goed of slecht nieuws is. Tenslotte als alles toch in orde blijkt te zijn...samen geraken jullie hier wel doorheen hoor. Het zal misschien niet de makkelijkste weg zijn maar binnen enkele jaren ziet alles er dan toch weer anders uit. Laat ons zeker weten hoe het vandaag is afgelopen hé.
Groetjes
Ania
Door: els van valkenburg op 04/05/2004 @ 10:10
Na het terug plaatsen van twee ingevroren eitjes ben ik na een zwangerschap van 5 weken gaan bloeden.
Hevige krampen en hevig bloedverlies.
Nu drie dagen later heb ik nog steeds het gevoel dat ik zwanger ben .
Hevige pijnlijke en gezwolle borsten.Maandag 17 mei had ik de afspraak staan voor de eerste echo. Nu is mijn vraag heeft iemand hier ervaring mee? Hoelang blijft het hormoon nog in je bloed zitten. Zou er toch nog een kans zijn dat ik zwanger ben doordat er misschien een eitje afgestoten is en er toch nog een is blijven zitten?? Zwangerschapstest is nog steeds positief.
Door: Anoniem op 28/05/2004 @ 16:26
ik ben ondertussen 7 weken zwanger en ook onverwacht, we hebben al 2 kids en dit vond mijn man genoeg hij wil nu dat ik het weg laat doen maar daar sta ik zelf niet achter, dus nu is het hier al 2 weken oorlog zonder dat de kids het merken, waar haalt hij het recht om mij te verplichten tot abortus????? ik ben radeloos aan het worden .....
Door: jolanda op 07/06/2004 @ 14:33
hoi lieve anoniem, ik had een lat relatie en ik heb drie kindjes,maar nu inmiddels 7 weken zwanger van nr 4. mijn ex wilde abortus, niemand kan jou tot abortus verplichten echt helemaal niemand, liefs, jolanda
Door: Anoniem op 14/07/2004 @ 19:58
voor yolanda, hallo ik ben ondertussen 14 weken zwanger en heb geen abortus laten doen, mijn man gaat nog niet akkoord en de buitenwereld en mijn kindjes weten nog van niks maar het ongeboren leven zit nog veilig in mijn buik en daar kan niemand niks aan doen
groetjes anoniem
Door: kaatje op 15/09/2005 @ 13:31
Hallo Anoniem
ik zit momenteel ook in grote spanning want ik ben overgeschakeld van pil naar pleister (hoewel ik heel moeilijk zwanger raak) en ik heb de laatste week echt wel rare symptomen die me doen denken aan het begin van mijn zwangerschap van mijn tweede, en dat is nu echt iets wat ik nodig heb; In het begin deed mijn man ook raar, maar nu heeft hij gemeld van kijk moest je nu echt zwanger zijn dan laten we de boel de boel het is niet op de juiste moment en we hadden ook besloten te stoppen bij twee maar dan is nummer drie meer dan welkom.
Ik vind dat je man wel echt lef heeft, je zo te dwingen schandalig gewoon !!!!!!
Je man is bij deze gek (sorry dat ik het zeg maar dan zit de liefde niet diep hoor) Neem hem mee naar de gyn hopelijk draait hij dan wel bij
Ik zelf weet het nog niet exact, daarvoor moet ik nog ongeveer een weekje wachten eer ik echt een test kan doen (en als ik dan niet terug ongesteld ben geworden)
Stilletjes hoop ik van niet maar langs de andere kant zou ik het wel spijtig vinden moest het niet zo zijn.
En moets het zo zijn dan zou het de mop van de eeuw zijn want de vorige zwangerschap zijn met hormonenbehandeling en inseminatie gegaan maar ze lukten wel allebei van de eerste poging en het zijn schatjes (oudste is 7 en de jongste is er bijna 3)
Sterkte nog
Door: Marjan op 16/10/2006 @ 14:47
Ik ben ook moeder van twee prachtige kinderen van 4 en 6 jaar. Mijn man en ik hadden eigenlijk ook besloten dat we het bij twee kinderen zouden houden. Nu wil het bij mij ook zo zijn dat ik al ruim drie weken overtijd ben. Mijn lichaam vertelt me eigenlijk ook al wel een beetje dat ik zwanger ben. Morgenochtend doe ik een test!
Maar heb wel een dubbel gevoel erover. Natuurlijk is het heel bijzonder om weer een levend wezentje in je buik te hebben, maar het gaat wel heel ons leven op zijn kop zetten. Een abortus is bij ons uitgesloten!!
Maar van de andere kant hoop ik toch ook stiekem dat mijn lichaam me de verkeerde signalen geeft.
We zullen het morgenochtend weten. Mocht ik niet zwanger zijn maak ik me wel weer zorgen wat er dan op doet...Ben over het algemeen altijd heel erg op tijd..
Groetjes, Marjan
Door: Anoniem op 29/12/2006 @ 12:04
Hallo, ik ben A, 36 jaar mama van zoontje van 11 en dochterje van 8 en 14 weken zwanger van onze derde spruit .Reeds 2 jaar verlangde ik achter een derde kindje, ondertussen had ik al beetje de moed opgegeven, m 'n man was ook niet onmiddellijk grote voorstander om nog eens her te beginnen . In oktober bleek ik dan op de valreep onverwachts zwanger, want m' n man had juist beslist zich te laten steriliseren . Dus een beetje gemengde gevoelens, ergens ben ik heel blij met dit toch nog onverwachts wondertje die nu in mijn groeit, ook mijn man is nu zelfs tevreden eens hij over de schok was . Mijn 2 andere kids zijn door het dolle heen, ook van familie en vrienden positieve reakties . En toch valt die zwangerschap me zwaarder dan ik dacht, ik voel me zo ontzettend moe, we hebben een hele drukke zaak , alles weegt momenteel nogal op mij zodat ik beetje begin te panikeren, van wat heb ik nu gedaan, zal ik alles wel kunnnen combineren, met die kleine schat erbij . Graag wou ik eens andere mama's horen die ook met die gemengde gevoelens zitten, want soms voel ik me wat schuldig . Andere momenten zit ik dan vol verlangen om het allemaal nog eens mee te maken, kijk ik zo uit naar die nieuwe spruit waar ik al dolverliefd op ben, op de laatste echo was alles goed, nu nog de vruchtwaterpuncite binnenkort , daar ben ik ook zo bang voor, en vanaf dan wil ik alle twijfels en angsten weg hebben om volop te genieten van het geen wat ik zo graag nog wou ! Wie herkent zich hierin ?
Door: Anoniem op 29/12/2006 @ 12:05
Hallo, ik ben A, 36 jaar mama van zoontje van 11 en dochterje van 8 en 14 weken zwanger van onze derde spruit .Reeds 2 jaar verlangde ik achter een derde kindje, ondertussen had ik al beetje de moed opgegeven, m 'n man was ook niet onmiddellijk grote voorstander om nog eens her te beginnen . In oktober bleek ik dan op de valreep onverwachts zwanger, want m' n man had juist beslist zich te laten steriliseren . Dus een beetje gemengde gevoelens, ergens ben ik heel blij met dit toch nog onverwachts wondertje die nu in mijn groeit, ook mijn man is nu zelfs tevreden eens hij over de schok was . Mijn 2 andere kids zijn door het dolle heen, ook van familie en vrienden positieve reakties . En toch valt die zwangerschap me zwaarder dan ik dacht, ik voel me zo ontzettend moe, we hebben een hele drukke zaak , alles weegt momenteel nogal op mij zodat ik beetje begin te panikeren, van wat heb ik nu gedaan, zal ik alles wel kunnnen combineren, met die kleine schat erbij . Graag wou ik eens andere mama's horen die ook met die gemengde gevoelens zitten, want soms voel ik me wat schuldig . Andere momenten zit ik dan vol verlangen om het allemaal nog eens mee te maken, kijk ik zo uit naar die nieuwe spruit waar ik al dolverliefd op ben, op de laatste echo was alles goed, nu nog de vruchtwaterpuncite binnenkort , daar ben ik ook zo bang voor, en vanaf dan wil ik alle twijfels en angsten weg hebben om volop te genieten van het geen wat ik zo graag nog wou ! Wie herkent zich hierin ?
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.