Is het toch Carlito's zoon?
In 1999 raakte ik tot over mijn oren verliefd op Carlito, een Antilliaanse jongen die in Dordrecht woonde. Onze relatie verliep goed en binnen het half jaar woonden we samen. Ik was echt gelukkig. Maar naar een jaar kreeg Carlito heimwee, hij wou graag terug naar Curaçao. Ik begreep dat wel en besloot om met hem mee te gaan.
Eerst woonden we daar een tijdje bij zijn moeder, een heel warme en lieve vrouw. Toen Carlito eenmaal een baan had en ook ik mijn werk als verzorgende daar opgepakt had, huurden we een appartement voor ons twee. Het was niet groot maar we woonden er goed en Carlito was de liefste man die ik me kon voorstellen.
Op een middag zag ik Ailisa, de moeder van Carlito, ons terrein op rennen. Ze huilde en ik wist het gelijk: er was iets met Carlito! Ze vertelde me dat hij een uur daarvoor verongelukt was met de motor van zijn broer. Hij was op slag dood…
Mijn wereld stortte in. Daar zat ik moederziel alleen in een vreemd land, met het intense verdriet om het verlies van mijn geliefde. Gelukkig werd ik door Carlito's familie goed opgevangen en ze behandelden mij dan ook echt als een rouwende weduwe.
Ongeveer twee weken na de begrafenis kreeg ik het sterke gevoel dat ik terug naar Nederland wou, terug naar mijn familie en vrienden. Mijn schoonfamilie begreep dit wel en dus ik gaf mijn baan en ons appartement op. En zo woonde ik een maand na het tragische ongeval weer thuis bij mijn ouders in Dordrecht.
Zes weken na het verlies van Carlito kwam ik Jeroen weer tegen. Jeroen was mijn eerste vriendje, met wie ik zo een jaar of wat een "relatie" had gehad. Hij ving me enorm goed op in deze oh zo moeilijke periode van rouw. En tegen ieders en vooral dan tegen mijn eigen verwachting in vormden wij al snel weer een paar. Het voelde als vanouds en ik zag het eigenlijk ook als een soort van afleiding.
Drie en een halve maand na het verlies van Carlito kwam ik er achter dat ik zwanger was. Jeroen en ik waren nog maar net twee maanden samen maar we besloten om het kindje te houden.
Mijn zwangerschap verliep goed. Het enige knelpunt was dat ik het ook tegen Carlito's moeder moest vertellen. Dat deed ik toen ik zes maanden zwanger was. In eerste instantie was ze geschokt dat ik zo snel over haar zoon heen was (dat was natuurlijk niet zo), maar anderzijds begreep ze me wel.
Drie weken voor de uit gerekende datum braken mijn vliezen en na slechts 6 uur weeën werd onze zoon geboren, een prachtig manneke van 3200 gram. We noemden hem Jerome Carlito omdat ik dat graag wou.
Jeroen en ik waren berentrots op ons ventje. Mijn en Jeroen zijn ouders waren voor het eerst grootouders en iedereen was blij. Jerome was een gemakkelijke baby. Hij huilde weinig, sliep veel en met zijn bruine haartjes en mooie grote fluweelbruine ogen was het een mooi kindje.
Toen hij drie maanden oud was, ging ik met hem en mijn moeder zwemmen. Bij het aankleden in de openbare kleedruimte zei een getinte vrouw: "Oh, wat een mooi kindje, zeg! En wat heeft hij een mooie tint!"
Ik keek naar mijn moeder en allebei dachten we: "Nou, ja, was dat nou voor een vreemde opmerking?"
Een week of drie later merkte ik dat Jerome zijn haar wat slag begon te krijgen. Vreemd omdat zowel Jeroen als ikzelf zo'n stijl haar hebben als maar kan. Ook begon hij steeds donkerder van huid te worden. Ik lette er eigenlijk niet zo op… Tot ik op een nacht niet kon slapen en het ineens door mijn hoofd flitste: "Het zal toch niet? Nee, dat kan niet!"
Maar het zat me niet lekker en de volgende dag belde ik naar een zus van Carlito die in Den Helder woonde. Ze merkte al snel waar ik heen wilde en ze besloot om langs te komen.
Toen ze Jerome zag, begon ze te huilen. Ze wist het zeker: het was Carlito's zoon!
Die avond heb ik het er met Jeroen over gehad. We besloten om een DNA-test te laten doen met het bloed van Carlito zijn zus. Jeroen zei me nog dat de test niet uitmaakte want Jerome was zijn zoon, hoe dan ook!
Na een paar spannende weken kwam de uitslag binnen en inderdaad, Jerome was Carlito's zoon. Ik was tegelijkertijd blij en verdrietig want Carlito en ik wilden samen graag een kindje. Verdrietig ook voor Jeroen en voor Jerome dat hij nooit zijn biologische vader zou kennen.
Carlito's familie was blij. Zijn moeder kwam zelfs naar Nederland om haar kleinkind te ontmoeten.
Jeroen heeft zich niet aan zijn woord gehouden. Hij kon er niet mee om en is uiteindelijk na 7 maanden weggegaan. Hij is daarna nog twee keer op bezoek geweest en waarna hebben we hem niet meer gezien.
Jerome is nu 1,5 jaar oud en hij lijkt sprekend op zijn papa. Wij wonen met zijn tweetjes in een flatje en hebben het goed zo samen. Deze zomer gaan we naar Curaçao om er drie weken bij zijn oma en tantes te logeren. Het is nog steeds een warme familie en ik ben trots dat ik en mijn zoon er deel van uitmaken.
Vroegere reacties:
Reacties:
Hallo,
meid, wat jij allemaal hebt moeten doorstaan. Gelukkig heb je er iets heel mooi aan overgehouden, een kindje van de man die je dolgraag zag.
Ik wens je veel geluk met Jerome.
Groetjes Sany
Carlito heeft je dan toch nog een mooie herinnering van hem gegeven. Geniet er met jullie tweetjes nog heel veel van!
Door: claudia op 11/06/2004 @ 18:02 
hoi
ik heb je verhaal gelezen en wat een wonder zeg toch nog een kindje van carlito,dat is toch het mooiste wat je kunt wensen of niet,iets van jullie tweeen . groetjes claudia
Door: tiziana op 13/06/2004 @ 21:56
proficiat met je zoon en geniet er met volle teugen van ,en op een dag staat er ook voor jou terug een lieve man en papa voor de deur.ikzelf had 3 kids uit 1ste huwelijk en heb schat van man leren kennen en nu samen hebben we een prachtzoon,je ziet maar er zijn nog meer dan genoeg mannen hoor(hihi)toch veel succes en geniet van je weekjes op curacio.
Door: Elke op 14/06/2004 @ 15:00
Ik kreeg er werkelijk een brok van in mijn keel.
Ik wens jou en je zoon alle geluk van de wereld toe!
Door: Missb op 15/06/2004 @ 15:57
Ongelofelijk, heftig hoor. Ik ben heel blij voor je, dat Carlito je een lief kindje heeft gegeven. Dat je man verongelukt, lijkt mij een van de moeilijkste dingen om mee te moeten maken. God bless ye en ik hoop dat je snel een lieve vent vindt om dit geluk mee te delen.
Missb
Door: Anoniem op 17/06/2004 @ 23:07
Wat een verhaal!
Goed dat de grootouders er zo positief mee omgaan, ik kreeg er gewoon kippevel van...
Mijn kinderen hebben het helaas qua grootouders niet zo getroffen,ik ben half juli uitgerekend maar weet al sinds maart dat mijn ouders geen moeite zullen doen om langs te komen, hun vakantie gaat voor...
Schoonfamillie greep deze gebeurtenis aan om maar helemaal niks van zich te laten horen, botter en stommer zul je ze niet snel vinden...
Ondertussen word hier wel in september ’opa en oma’dag gevierd, maar als ik naar mijn kinderen kijk denk ik..."welke? " en dan voel ik me wel behoorlijk in de kou gezet.
Een ding heb ik van al die negativiteit geleerd, ik zal later NOOIT zo onverschillig worden als deze mensen, en waar mijn kinderen ter aarde ook hun kinderen zullen krijgen, ik zal er zijn om ze te steunen, omdat ik weet wat het is als mensen je laten barsten....
Door: Marijke (profiel) op 29/06/2004 @ 14:57
Heb je verhaal met tranen in de ogen gelezen, ben er zeker van dat je op een dag trg een schat van een man tegenkomt die er altijd zal zijn voor jou en je zoontje...
Door: veronique op 12/12/2004 @ 00:56
is het mogelijk dat ik je verhaal al eens eerder gelezen heb in de flair of libelle ofzo, het komt me heel bekend voor, wens je nog veel succes met je zoontje en hopelijk vind je een lieve man en weet zeker dat je zoontje zijn eigen beschermheilige heeft
Door: Linda op 28/12/2004 @ 13:41
Ik weet eigelijk niet zo goed wat te zeggen.Ik ben zelf ook zwanger,13 Maart uitgerekend.Ik zou echt niet weten hoe het moet zijn om je grote liefde te verliezen.Carlito is toch bij je alleen op een andere manier.Ik woon zelf ook in Dordrecht dus misschien dat we elkaar ooit nog zien.
Door: ann op 23/04/2005 @ 16:31
Hallo Jonge moeders/tienermoeders en gewone moeders
ik ben Ann 22 jr oud en tienermoeder van 2 kids 1 stief kind ik zoek leuke contacten en vriendschappen mail/msn/briefwisseling
ik woon nu nog in Utrecht
Ann Kassing van Schaik
zwanenvechtlaan 137 3554 GK Utrecht en vanaf 30 april woon ik in Heukelum
Ann Kassing van Schaik
vorstencamp 13
4161 AT Heukelum
ik heb samen met mijn man ook een Model Management Stichting Chique Models NL
hiervoor zijn wij nog opzoek naar nieuwe gezichten spontane ouders die een fotosessie van hunzelf en of hun kind(eren) heb u interesse in een leuke fotosessie mail dan met een paar foto's of stuur een mooie brief met foto's
Ook heb ik en mijn man een andere Stichting Netherland For Kids wij zoeken hiervoor goederen voor het gaat naar Polen/Joegoslavie/Romenie/Zuid-Afrika/Nederland/Bosnie en verdere en andere arme landen de goederen zijn voor kansarme kinderen en tienermoeders in die landen voor goederen zoeken wij o.a. kleding (dames/heren/baby j-m/kinder j-m/positie kleding en grotere maten) schoenen/speelgoed/knuffels/boeken/
babygoederen(o.a. kinder/wandelwagens - kinderbedjes)kleine huis goederen en kleine huisraad/ etc. heb u misschien iets wat weg wilt doen zou u misschien ons kunnen helpen geef een kind de kans met vriendelijke groeten Netherland For Kids u kunt ons bellen 0642362097 of b.g.g 0648634428 wij komen het gratis bij u ophalen.
ik zoek ook moeders die mij willen helpen met hun verhaal over zwangerschap/bevallingen/geboortes/hoe het nu gaat want ik wil een eigen boek uit gaan brengen met jonge moeders voor jonge moeders ook zoek ik gedichten voor deze boeken heb u interesse??? help u me
Mvg
Door: Sannie op 12/05/2005 @ 21:43
Het is al even geleden dat je verhaal hier verscheen, maar ik las het net pas. Wilde toch nog even reageren. Weet niet of je hier nog eens reacties lees, maar ja.
Zelf ben ik getrouwd met een antilliaan en heb 2 kids met hem van 12 en 7, de derde is nu op komst.
Weet dus uit ervaring hoe mooi kindjes zijn van ned/antilliaanse ouders. Wens je echt een goede tijd toe met je zoon. Ook goed dat je hem al vernoemd had naar zijn vader trouwens.
Heb zelf ook op curacao gewoond mijn dochter van 12 was toen 1,5 jaar. Herkende dus wel wat van je verhaal. Ik heb zelf ook een goed contact met mijn schoonouders en de rest van de schoonfamilie.
Ik hoop dat het nog goed gaat met je en als je dit nog leest hoop ik dat je nog een up-date geeft van je verhaal. Ben erg benieuwd hoe het verder met je gaat!!
Vele groetjes
Door: hammiejj op 13/12/2005 @ 11:21
ik vind uw echt een goede moeder ik woon thuis met 4 broertjes en 4zusjes wat natuurlijk mooi is en echt goed dat je uw zoon naar carlito heeft vernoemd god bless you
Door: annie op 23/01/2006 @ 03:11
Ik heb er geen woorden voor, maar ik wil jullie beiden een heel gelukkig en liefdevol leven wensen. Je man waakt vast en zeker over jullie...
Door: Anoniem op 13/11/2006 @ 02:22
Men zegt dat als God een deur dicht doet Hij ergens anders een raam open.
Bij jou is dat een kind van jouw overleden vriend.
Ik wens jou en je kindje en de familie van beide kanten proficiat!
Groetjes Anoniempje
Door: floor op 28/03/2007 @ 13:05
Oh men! Ik zit hier gewoon met tranen in mijn ogen zeg. ik heb zelf ook een prachtige zoon met een Antilliaanse man, dus voelt extra bekend. Wat afschuwlijk dat je je geliefde zo ineens moest verliezen, maar wat geweldig dat je toch een prachtige zoon van hem gekregen hebt. Ging er alleen niet al eerder een belletje rinkelen? Ik bedoel Jeroen klinkt nou niet bepaald als een donker iemand. Anyway heel veel geluk met je zoon Jerome
Door: Susu op 05/05/2007 @ 15:19
Dit geeft me echt kippenvel ik ben pas 17 maar toch Ik voel het ook want mijn broers vriendin was overleden na de geboorte van mijn neefje Melvino hij is nu 1 jaar maar hij zal zijn moeder nooit zien of ja een band kunnen hebben met z'n moeder Ik ben blij dat het toch wel goed is gelopen bij jullie Carlito waakt over jullie dag en nacht en is wel heel trots op je
Door: angela op 22/05/2007 @ 20:10
wat een verhaal ik heb ook een traan over me wang laten rollen kreeg er kippevel van vreselijk voor je dat je carlito verloren bent heel erg
nog gecondoleerd , en dat het ook nog zo uitgekomen is dat je zwanger van hem bleek te zijn hij heeft inderdaad jou een wondertje nagelaten wat een mooi geschenk van carlito god's zegen denk goed om jullie kleine man zorg dat hem niks overkomt en ik hoop dat je in de toekomst nog eens een jongen mag ontmoeten die net zo als carlito was..geniet nu maar van je zoontje ik vindt het zo indrukwekkend verhaal ...hoop dat je een betere toekomst tegenmoet gaat ..groetjes angela....sterkte meid ..keep your head up..
Door: kathy op 02/08/2007 @ 16:32
je komt inderdaad nog wel iemand tegen die voor jou en je zoontje wilt zorgen. misschien heb je die tussendoor wel al gevonden. ik zelf heb een dochtertje van twee uit een vorige relatie. Maar heb al een jaar een nieuwe vriend en ik ben nu bijna 7 weken zwanger van mijn tweede kindje.
ik hoop dat jij ook zoveel geluk hebt
Door: Roek op 18/02/2008 @ 01:15
Wat een prachtig verhaal
echt een wonder ...
heb er gewoon kippevel van
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.