Zwanger op mijn 45ste...
Door Ingrid op 26/10/2004 - 23:16:
Tja, hoe moet ik beginnen... Ik ben 17 jaar getrouwd geweest en kende mijn ex vanaf mijn 14de. Samen hebben we 2 schatten van dochters (nu 20 en 18 jaar). In 1999 zijn we gescheiden en daarna ben ik 2 jaar alleen geweest met de meiden. Toen leerde ik mijn vriend kennen en het klikte meteen. Hij woonde ver en dus hebben we samen besloten dat hij maar bij mij moest komen wonen.
We wonen ondertussen 3 jaar samen en alles gaat heel goed. Maar nu komt het... Hij had altijd gezegd dat hij geen kinderen wou maar… Als het er per ongeluk toch van zou komen, dan zou hij het wel leuk vinden. Ik ben er 45 en hij 31, hij heeft altijd gezegd dat hij er goed over had nagedacht voordat hij met mij verder wou gaan. Oké, ik weet van mezelf dat ik hartstikke vruchtbaar ben en dus gebruikten we altijd condooms. Eén maal hadden we het niet gedaan in het heetst van de strijd... Maar niet zwanger.
“Pffff, raar”, dacht ik. We hebben zijn sperma toen laten controleren want ik had er een raar gevoel bij. En ik heb wel vaker van die voorgevoelens die uitkomen… En inderdaad, hij was voor 90 procent onvruchtbaar. Nou, dan snap je het wel… Ik 45 en hij voor 90% onvruchtbaar, dus weg met die dure condooms.
Een tijd geleden kreeg ik opeens last van mijn blaas (incontinentie), ik kon mijn plas niet ophouden. Vreemd… Ik liet het onderzoeken door de huisarts en na een paar keer teruggaan naar de huisarts, besloot ze mij toch maar door te sturen naar een gynaecoloog om te kijken of ik geen baarmoederverzakking had, die op mijn blaas drukte.
Ik ging afgelopen vrijdag dus op mijn eentje naar de gynaecoloog. Ik kreeg er een inwendige echo en hij zei: “Schrik niet!”
Nou, ik dacht gelijk aan kanker of zoiets.
"Kan het zijn dat je zwanger bent?”
Ik schrok mijn eigen rot! "Dar kan niet”, zei ik: “Ik ben 45 en mijn vriend is voor 90% onvruchtbaar!”
Hij liet me de echo zien en daarop bleek dat ik een week of 6 à 7 zwanger was. Oeps…!
Ik ben dan eerst een koffie gaan drinken want ik mocht zo de weg niet op met mijn auto. Naar huis durfde ik niet goed en dus ben ik eerst langs mijn huisarts gereden om erover te praten.
Volgende vrijdag moet ik terug naar de gynaecoloog om met een tweede echo te kijken of het hartje klopt! Volgende week zal het heel spannend zijn. Er spookt van alles door mijn hoofd: alle nadelen...
Ik heb het tegen mijn vriend vertelt en die was heel erg blij. Ook heb ik het tegen mijn jongste dochter vertelt en die reageerde precies zoals ik gedacht had. Zo van: “Voorschut… Wat moet iedereen daar nou van zeggen en als ik jou was zou ik het zeker weg laten halen...”
Mijn oudste weet het nog niet, die zit voor een half jaar in Spanje, maar die zou nog erger reageren (ik ken haar). En ergens hebben ze wel gelijk want voor mij is het ook héél moeilijk.
Diep in mijn hart wil ik het heel graag, maar ik moet ook aan het kind denken. Is hij of zij 10, dan ben ik 55. Ik voel me niet oud, zie er ook beslist niet uit als 45, maar ben het wel. Er moet toch wel iemand zijn die in dezelfde situatie zit of gezeten heeft? De meeste zullen zeggen: “Ik moet er niet aan denken nu nog aan een baby te beginnen”, maar diep in mijn hart wil ik het zoooooo graag.
En inderdaad, de dokter had gezegd dat ik allerlei soorten reacties op me afgevuurd zou krijgen.
Ik sta met beide benen op de grond, heb altijd gezegd dat ik een kind NOOIT weg zou laten halen... Maar nu sta ik voor een groot probleem: ben ik te egoïstisch als ik het kind hou? Want eigenlijk is het toch een wonder dat ik zwanger ben geraakt in zo’n situatie. Het grootste probleem, vind ik, is eigenlijk gewoon mijn leeftijd...
Ingrid
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: iris op 30/05/2008 @ 21:18 
Met belangstelling jullie berichten gelezen. Ik ben 45 en afgelopen november voor de vierde keer moeder geworden! We hadden al 3 'grotere' kinderen van nu 8/10 en 16 toen bleek dat ik ongepland weer zwanger was geworden. Uiteraard schrik je, je weet dat je leven een enorme draai gaat maken en kunt alleen maar hopen dat het een gezond kind is. Prenatale diagnostiek wees uit dat het goed was, ik heb een fantastische zs meegemaakt, geen vuiltje aan de lucht en eerlijk gezegd geen verschil met de vorige zwangerschappen gemerkt. Mijn conditie was heel goed, bloeddruk mooi laag, hele snelle goede bevalling, alles op eigen kracht en volgens het boekje. Het is geen verdienste, dat realiseer ik me, een groot geluk, maar waarom zou dat alleen mij/ons overkomen? Het kan! dus wie nog een kind wenst, trek je niks aan van vooroordelen, het is te persoonlijk om commentaar op te mogen geven. Iedere situatie is anders, iedereen leeft zijn eigen leven.
Ik ontmoette vandaag op straat iemand die ik vaag kende en die ik lang niet had gezien. Hij zei vol enthousiasme: ben je oma geworden? Serieus bedoeld! Ik moest er verschrikkelijk om lachen, want zag in gedachten mijn 16 jaar oude kind als ouder, ik ben 'de schaamte voorbij' wat betreft mijn 'oude' moederschap. ik ben ouder dan gemiddeld, maar so what? We zijn heel blij en gelukkig met dit nieuwe leven, we hebben tijd en ruimte vrijgemaakt en genieten van het wonder.
Door: hildeke op 19/06/2008 @ 20:50
Beste,
Met verbazing lees ik dat er nog mensen die graag nog een kind willen op latere leeftijd, ikzelf heb uit mijn vorige relatie een zoon van 20jaar,
Heb intussen gedurende meer dan 5 jaar een relatie met marc en zijn 2 dochters van 11 en 9 maken deeltijds deel uit van ons gezinsleven.
Wij hebben het nooit onder stoelen of banken gestoken dat een kind van ons samen erbij zeer welkom zou zijn.
Met plezier lees ik dus dat wij niet de enigen zijn.
Nu is alleen mijn vraag nog , ik ben 46 jaar. Zijn er toevallig mensen die ons kunnen zeggen of ik nog in aanmerking kan komen voor kunstmatige inseminatie? Wij wonen in de streek van Oost-Vlaanderen rond Gent. Kan iemand mij de naam en het adres bezorgen van een arts die openstaat voor oudere ouders met nog een kinderwens?
Alvast bedankt voor alle reacties.
Door: jannie op 20/06/2008 @ 22:53
Ik ben blij dat ik zie dat er veel meer vrouwen op oudere leeftijd (ik wordt in aug. 45)zwanger willen worden.
Ik ben gescheiden en moeder van 3 meiden. Mijn vriend is net 40 geworden.
Toen ik mijn spiraal moest laten verwijderen in maart wilden we eerst een nieuwe laten plaatsen.We hebben het ervoor wel over gehad dat we samen graag een kindje wilden maar mijn vriend, (die overigens zelf geen kinderen heeft)dacht dat ik het voor hem zou doen.Hij heeft graag kinderen gewild en ik wilde ook nog graag een kindje maar dacht te oud te zijn totdat de gynaecoloog vertelde dat ik nog best jong ben en hij geen bezwaren ziet.Dit heeft ons over de drempel geholpen.Na het verwijderen ben ik erg ongi geworden en toen weken niks.Ik heb hier medicijnen voor gekregen en ben nu ongi.Dus binnenkort klussen en hopen dat het mag lukken en nog even samen met mijn dochter mag zijn.Zij is nu 26 weken zwanger. De kinderen vinden het prachtig en kunnen niet wachten.
Door: monique op 29/07/2008 @ 23:41
Hoi,wat een leuke site, ik zie om me heen allemaal dikke buiken en ik bedacht ineens hoe het zou zijn als ik zelf weer zwanger zou zijn, ik heb twee hele lieve gezonde dochters maar als ik weer zwanger zou mogen worden zou ik dat omarmen en verwelkomen.
Ik voel me super eigenlijk beter als toen ik de eerste kreeg, heb nogal een medische achtergrond.
Ik zou zomaar een kind erbij willen, wie weet God knows it.
Geluk liefde hoop, ik ben gelukkig met de kinderen die ik al heb.
Maar wie weet?
Door: Jacqueline op 05/08/2008 @ 16:38
Spannend! Ik ben zo blij voor je. Ikzelf heb een dochter van 24 uit mijn eerste huwelijk en een prachtig,gezonde jongen van 22 maanden. Vanwege onze leeftijd, mijn man 45 en ikzelf 46 dachten we dat het beter zou zijn voor Max om er nog een kleine bij te hebben. We hebben twee keer een IUI( in Canada is het ook mogelijk boven de 45 jaar) gehad maar geen geluk. Nu zijn we 3 weken op vakantie geweest naar Spanje en guess what. Ik ben zwanger. I feel so fortunate. We hadden de hoop al bijna opgegeven. De klok tikt volgende week wordt ik 47. Het wordt druk maar is er niets mooiers dan een nieuw leven.
Veel liefs en sterkte Jacqueline
Door: jolita op 07/08/2008 @ 13:40
Hallo allemaal ik ben nieuw in dit forum en nog wat onwennig.
Prachtig al die verhalen over moeders van 45 die toch een gezond kind krijgen! Er zijn dus toch dokters die erin geloven en willen helpen.
Mijn man (40) en ik (net 45 geworden) willen graag nog 1 kindje. Wij wonen 15 jaar samen en hebben vorig jaar min mof meer een doorstart gemaakt met onze relatie. In januari dit jaar zijn we getrouwd en vanaf dan zijn wij zelf zo aan het proberen, zonder behandeling. Tot nu nog niets. In eerste instantie dachten we dat zwanger worden spontaan zou lukken (ik ben gezond, fit etc.). Nu zijn wij niet zo goed op de hoogte van klinieken waar op mijn leeftijd nog behandeld wordt. We zijn via info op internet terechtgekomen in het St Jan te Genk. Daar werd al bij het gesprek (dus niet eens op basis van een test of zo)meteen alle hoop de grond ingeboord door de prof. Ik zou te oud zijn, bovendien was statistisch de kans op zwangerschap vrijwel nul. Kortom een negatief verhaal. Nu wil hij alsnog bloed onderzoeken en een echo bekijken, maar wij hebben niet veel hoop dat hij gemotiveerd is om ons te behandelen. Hij noemde al een grens van 43 voor behandeling. Weet er iemand (liefst uit ervaring) bij welke klinieken ik nog terecht kan voor behandeling op mijn leeftijd? Alvast bedankt voor alle reacties!
Door: Anja op 08/08/2008 @ 15:27
prachtig deze verhalen allemaal.....ik lees ze graag het geeft mij in ieder geval een hart onder de riem....ik ben 45 mijn jongste kind kreeg ik 22 mei 2002 na hem heb ik 3 maal een miskraam gehad de laatste kon ik bijna niet na vertellen....en nu ben ik overtijd mijn lijf verteld me dat ik zwanger ben...het is nog te vroeg voor een test....en toch hoop ik dat het waar is ;-) ik heb 5 kinderen waarvan de jongste met mijn vriend met wie ik 28 augustus 8 jaar samen ben mijn oudste dochter is 23 en zwanger :-) dus als alles goed gaat wordt ik in januari oma ik geniet heel erg van haar zwangerschap en toch....blijft het kriebelen....mijn partner is 13 jaar jonger dan ik ben en hij heeft zo iets van het is goed zo... vooral omdat hij erg geschrokken is van de laatse miskraam....we zullen zien :-) hou jullie op de hoogte
groetjes Anja
Door: jolita op 08/08/2008 @ 19:19
Hallo Anja,
Leuk jouw verhaal. Zelf heb ik ook al 2 kinderen (23 en 13). Ik zie er daadoor wel tegen op om mijn kinderwens aan familie of vrienden te vertellen omdat ik ze dan al zie denken: 'Moet dat nog zo nodig op jouw leeftijd'.
Alle verhalen die ik hier op het forum lees steken mij een hart onder de riem!
Door: Tess (profiel) op 01/09/2008 @ 20:07
O, wat fijn dat ik niet de enige ben, die op deze leeftijd zwanger raakt. Ik ben 46 en zag vandaag weer twee roze streepjes staan. Als je alle statistieken leest, is het so wie so onwaarschijnlijk om zwanger te raken. Maar nu nog zwanger blijven en een gezond kindje krijgen...
Jolita, in Nederland doen ze allerlei testen op alle leeftijden. Maar voor IVF tot 42. Ik heb een hele ongename herinnering aan een vrouwelijke arts in Delft die ook heel koud "de feiten" vertelde. Gelukkig heb ik mijn hart gevolgd. Suc6!
[Deze reaktie werd gewijzigd]
Door: maria op 04/09/2008 @ 08:49
Hallo,
Ik ben 40 jaar, heb 2 jongens van 9 en 5 jaar en had al een tijdje de wens voor een derde kindje. We hebben besloten er nu voor te gaan want je weet tenslotte niet hoe lang het duurt voor je zwanger bent. Gelukkig kan ik voelen wanneer mijn eisprong is, dus we zijn rond die periode extra actief geweest. Eergisteren heb een ik test gedaan, en wat blijkt? Positief!! Het was dus meteen raak en dat terwijl ik overal las dat het op latere leeftijd moeilijker is om bevrucht te worden. Ik ben superblij, voel mijn lichaam al veranderen en voel me goed ondanks de misselijkheid. Behalve mijn man weet verder nog niemand het en ik kan ook erg opzien tegen de reacties van anderen. Misschien zullen ze het niet rechtstreeks vragen, maar velen zullen zich toch afvragen of het een ongelukje is..... Voor nu zit ik heerlijk op die roze wolk, geniet van de gedachte dat er een nieuw mensje in mijn lichaaam groeit en ik hoop van harte dat alles goed mag gaan!
Door: jacqueline op 05/09/2008 @ 15:18
Hallo allemaal.
Wat ben ik blij met deze site, ik ben net 46 jaar geworden en heb 11 jaar een relatie.Mijn partner is 11 jaar jonger , ik heb 3 kinderen uit mijn vorige relatie.Mijn oudste dochter is 26, nog een dochter van 20 en een zoon van 14. Wij hebben een grote kinderwens mijn partner is geweldig voor mijn kids, alleen ik ben gesteriliseerd door middel van ringetjes. Nu weet ik dat in nederland de operatie niet meer gedaan word na je 42e, om je sterilisatie ongedaan te laten maken. Ik heb nu op een site van de zorgregelaar iets gevonden. Een heel bekwaam gyn. in duitsland doet de operatie nog wel , die vind leeftijd geen probleem de kindewens is belangrijker, je moet je hart volgen. Ik ben wel een beetje angstig, of misschien zijn het wel zenuwen. Wij gaan nu snel een afspraak met de gyn. Heeft iemand hier ervaring mee, ben erg benieuwd.
Jackie
Door: Sakaia op 09/09/2008 @ 20:48
Als ik je verhaal lees en al de positieve reaktie daarop .... weet ik eigenlijk niet wat te zeggen .
Zelf wordt ben ik bijna 47 jaar en ben onverwacht zwanger , wij , mijn man en ik hebben al een tienerdochter die wel blij zou zijn maar voor haar moet ik natuurlijk niet doen .... of toch ?
Natuurlijk hebben we nu gemengde gevoelens , naar het kind toe vinden wij het egoistisch op onze leeftijd , maar aan de andere kant nog een babytje .... een broertje of een zusje voor onze dochter .
Pppfff , ik krijg hoofdpijn van al dat denken , wikken en wegen .
Dan nog niet gesproken van de risico's , verandering in ons leven dat ons zoals het nu is goed bevalt .
Hopelijk nemen we een goede beslissing zonder spijt te krijgen .
Door: Tess (profiel) op 12/09/2008 @ 12:13
Hallo Sakaia, ik wens je veel wijshied toe met je beslissing. Er zijn zoveel dingen die meespelen in je gedachten. Voor mij is het allerbelangrijkste dat ons kindje heel erg welkom is en ik weet dat we het een goed leven te bieden hebben. Geen idee waarom het op onze leven als egoistischer wordt gezien dan op een jongere leeftijd. Dat is het toch altijd een beetje?
Veel suc6
Tess
[Deze reaktie werd gewijzigd]
Door: Yvonne op 26/09/2008 @ 23:28
Hoi Saskia,
Ik zou er voor gaan ben 46 jaar en we hebben al een dochter van 5 jaar maar ik probeer het laatste jaar ook om zwanger te worden, maar is nog niet gelukt. Geeft weer hoop als ik zie hoeveel vrouwen toch van 46/47 nog zwanger raken. Mijn ouders zijn rond de 87 jaar en nog steeds actief dus wat maakt leeftijd eigenlijk uit.
Veel succus met je beslissing.
Yvonne
Door: prinses op 03/10/2008 @ 12:48
ik lees het verhaal van ingrid en denk, dat gaat over mij. Ik ben er net achter dat ik zwanger ben (6 of 7 weken). ik ben 45, heb twee dochters van 20 en 23, waarvan de oudste momenteel ook in spanje woont. Ik ben helemaal van de kaart, dit was nl helemaal niet gepland. Sterker nog, het is eigenlijk onmogelijk, ik heb in juni nog een operatie aan mijn baarmoeder gehad, ik had een myoom en daarvoor heb ik al twee operaties gehad voor een voorstadium van baarmoederhalskanker. Nog een bizar detail, in januari word ik zelfs oma. Mijn man en ik waren net begonnen aan een leven zonder kinderen thuis. Samen genieten van het vrije leven en van het aankomende oma en opaschap.
Volgende week krijg ik een echo. Ik weet niet goed wat ik moet doen. Ik kan 1001 redenen noemen om de zwangerschap af te breken, maar een stemmetje van binnen zegt niet doen. Mijn man laat de beslissing over aan mij, maar denkt ook dat het niet verstandig is. Mijn huisarts zegt dat de zwangerschap voor mij een gezondheidsprobleem gaat worden, omdat mijn baarmoeder niet goed functioneert. Mijn verstand zegt ook dat het beter is om het af te breken, maar mijn hart...
Niemand weet het nog, en dat is moeilijk, je kunt hetdan ook aan niemand kwijt. Gelukkig dat er een forum bestaat waar je toch nog een klankbord hebt.
een wanhopige aankomende oma.
hoi mensen ik ben sins sep 42 jaar we zijn al 5 maanden bezig om zwanger te worden ik was 8 dagen over tijd maar helaas heb mijn maandstonden gekregen wel heel erg jammer mensen boven de 40 als je een kindje wil doe het gewoon en luistert naar je gevoelings en luistert niet naar andere als je man of vriend er achter sta waarom dan geen babytje krijgen
Door: catherine op 20/10/2008 @ 16:53
Ik ben ook 42 en sinds april 2008 probeer ik zwanger te worden van een eerste kindje.
Ik heb in september mijn eerste IVF achter de rug, helaas mislukt. Maar we gaan nu voor een 2de poging. Alles is ok zowel bij mij als mijn partner, dus ik blijf er rotsvast in geloven, en zeker als ik al die positieve berichten lees....
nou ik hoop dat je gauw zwanger zult worden en dat poging 2 wel gaat lukken
Door: karin op 30/10/2008 @ 21:04
Heel fijn om te lezen dat er meer vrouwen boven de veertig zwanger zijn. Sinds gister weet ik dat we zwanger zijn , we wilden het heel graag en in mei ben ik gestopt met de pil. Zelf heb ik drie kinderen , een zoon van 19 een zoon van 18 en een dochter van 10. Mijn vriend had nog geen kids en sinds hij ons kent was die wens er wel,we hadden dus besloten om ervoor te gaan . We zijn ook heel blij en dankbaar dat ik nu in verwachting ben maar....ben ook een beetje ongerust heb namelijk wel last van pijn in mijn onderbuik af en toe,zijn er meer vrouwen die daar last van hebben\hadden ? Ik denk dat ik zo`n vijf weken zwanger ben. Nou iedereen gefeliciteerd met de komst van hun baby en nogmaals leuk om zo ervaringen uit te wisselen.
Door: jacqueline op 02/12/2008 @ 21:32
Hoi lezers,
Ik ben blij om te lezen dat ik niet alleen ben!! Ik word over een paar weken 46 jaar en ook ik had de gedachte: zwanger worden al uit mijn hoofd gezet. We hebben een lieve dochter van 6 jaar en een zoon die helaas 5 dagen na de geboorte is overleden. We wilden graag nog een kindje, maar 5 jaar is er niets gebeurd, dus had ik de gedachte: mijn lijf is te oud voor nog een zwangerschap. EN nu.... nu ben ik zwanger erg verward allemaal, blij, angstig, huilen.. allerlei emoties spoken door mijn hoofd. Soms word ik gek van de gedachtes. Een paar mensen weten het. Verder praat ik er nog niet over. Eerst wil ik de 3 maanden door, want ik heb ook de gedachte dat het wel eens fout kan gaan, omdat mijn lijffie al wat ouder is..? Morgen ga ik naar de huisarst en wil wat meer zekerheid horen. Want de afgelopen dagen heb ik ook wat bloedverlies dus soms denk ik: misshien ben ik wel gewoon in de overgang? Ik weet het niet meer.. ik heb een test gedaan en die was positief dus ja.... morgen maar even afwachten en dan zien we wel verder...
dag dag liefs voor jullie schrijfsters en alle wondertjes die er nog aankomen... Jacqueline!
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.