Voor ouders:

Vruchtbaarheid
Zwangerschap
De bevalling
De baby
Tweelingen
Peuter & kleuter
Vaderschap
» Actueel! »

 

Door ouders:

Verhalen
Columns
Uitspraken

 

< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Toch geen twee...

Begin januari 2006 bleek ik geheel onverwacht zwanger te zijn. Dit ging voor ons gepaard met heel veel wisselende emoties. Eerst had ik het er heel moeilijk mee, want ons leven was opgebouwd rond vier personen en een vijfde paste er precies niet bij. Ook hadden we de ruimte niet, het huis en ook de auto bleek te klein te zijn voor drie kinderen.
Maar deze negatieve gevoelens maakten - bij mij alleszins - al vrij snel plaats maken voor positievere gevoelens. Als moeder ga je je al heel snel hechten aan je kindje, hoe klein het ook nog maar is. Mijn man daarentegen kon zich er moeilijker mee verzoenen. Hij zag maar 1 oplossing en dat was een abortus. Hier was ik dan weer radicaal tegen. Hij wist hoe enorm moeilijk ik het met dit alles had en heeft me dan toch de volledige steun gegeven voor een derde kindje.

Ik was dus weer in de zevende hemel, maar dit duurde niet echt lang… Bij de eerste echo op zeven weken bleek ik zwanger te zijn van een tweeling. Dit kwam heel hard aan!
Het ene vruchtje was mooi ontwikkeld en het hartje klopte ook al, het tweede vruchtje daarentegen was wat kleiner en je zag er wel enige hartactiviteit, maar het was niet zoals het hoorde te zijn. We kregen van de gynaecoloog te horen dat het nog alle kanten op kon gaan. Ofwel gingen de twee vruchtjes zich verder goed ontwikkelen ofwel kon er één vruchtje afsterven, maar de kans bestond ook dat ze allebei zouden afsterven.
Mijn wereld stortte in en ik kon niet meer goed nadenken. Ik werd heen en weer gesleurd door zoveel “wisselende” gedachten in mijn hoofd. Een tweeling zag ik dan ook helemaal niet zitten. We hadden al twee kindjes, met wie we eigenlijk toch wel wat gesukkeld hadden. Het waren allebei huilbaby’s, ze hadden last van reflux en de jongste had er dan nog verschillende andere problemen bij. We konden niet zeggen dat we hadden genoten van het baby-zijn van onze jongens. Het waren zelfs heel stresserende tijden in ons leven.
Langs een kant hoopte ik dat het kleine vruchtje zou afsterven, omdat ik het niet zou aankunnen om een tweeling de zorg te geven die ze nodig zouden hebben. Maar de schrik zat er ook wel in om de beide vruchtjes af te moeten geven…

Twee weken na die echo mochten we opnieuw naar de gynaecoloog. Het waren twee heel lange weken geweest, twee heel verwarrende weken ook. De ene keer wou ik de twee kindjes, dan wou ik er weer maar één, ...
Uit de tweede echo bleek dat één vruchtje was afgestorven. Ik was zo opgelucht en zag het nu allemaal wel goed zitten. Stilletjes hoopte ik op een dochtertje want ik heb al twee jongetjes en een meid zou nu toch wel heel leuk zijn.
Deze zwangerschap was de zwaarste van de drie. Maar het was allemaal goed doenbaar. Alleen emotioneel kreeg ik het alsmaar moeilijker. Hoe kon ik toen toch zo blij zijn dat er één vruchtjes was afgestorven???

Op 13 augustus werd ons meisje geboren en dit was een heel moeilijke dag voor me. Ik was heel blij met Stien, maar de gedachte dat er eigenlijk een tweede bedje in de kamer moest staan, liet me toch niet los.
Stien is echt een voorbeeldkindje, zo een braaf en gelukkig kind. Nu kan ik echt genieten van het baby-zijn van haar. Maar dit genieten wordt steeds overschaduwd door mijn negatieve gevoelens ten aanzien van ons dode kindje. Hoe is het mogelijk dat je opgelucht bent dat er een kindje sterft? Nu kan ik mijn gevoelens van toen niet verstaan en ik krijg het er steeds moeilijk er en moeilijker mee. Ik heb nog liefde over en er was en is nog steeds plaats in mijn hart voor dat kindje en toch was ik blij dat het gestorven is…

Door: cindy (profiel) op 18/07/2007 @ 10:25

hoi

ik kan je verhaal eigenlijk heel goed volgen
ik ben vorig jaar in augustus bevallen van een 2 de zoontje en geheel onverwachts bleek ik in januari van dit jaar terug zwanger te zijn
ook wij hebben heel wat afgepraat en nagedacht en net zoals bij jullie was ook ik eerder voor het idee gewonnen als hij
ons kleinste was toen nog maar net 4 maanden en dan al terug zwanger
bij mij is het maar eentje maar ik denk dat ik net zoals jij zou reageren moesten ze tegen mij gezegd hebben dat het er 2 waren
wij zijn nu heel erg blij en zien er naar uit om ze hier bij ons te hebben maar inderdaad het is wel even schrikken
veel succes met je kleine meid en je jongens

groetjes ikke

Door: Anoniem op 18/07/2007 @ 13:26

Hallo,

Ik zit hier met tranen in de ogen jouw verhaal te lezen.
Enkele maanden geleden stonden wij voor net hetzelfde dilemma; kiezen voor nog (bij ons zesde) kindje erbij of een zwangerschap afbreken - ik zag dat kindje wel zitten (moedergevoel overheerst dan alles, hé), mijn echtgenoot echter niet. We hebben uren en dagen gepraat (en gehuild) en namen net dezelfde beslissing als jullie; het kindje was welkom - we willen er het beste van maken en zien dat nu ook beiden heel goed zitten.
In die periode van twijfel kon ik heel goed praten met een vriendin, toevallig bleek zij ongeveer even lang (kort!) zwanger als ik.
Enkele dagen nadat wij besloten ervoor te gaan kreeg zij echter het slechte nieuws dat haar kindje niet levensvatbaar was en even later kreeg ze een miskraam...
Ik heb het echt heel moeilijk gehad met het feit dat wij het (al is het maar even) gehad hadden over abortus en zelf beslissingen nemen terwijl zij haar zo gewenste kindje zomaar moest afstaan... - stel je voor dat wij de zwangerschap zouden afgebroken hebben!
Gelukkig kunnen we er samen over praten en blijft zij erg positief, we blijven vriendinnen en over enkele maandjes wordt zij de allerliefste meter van ons kindje!

Door: Anoniem op 18/07/2007 @ 18:42

Beste,

Allereerst proficiat met je dochtertje.
Ik kan me heel erg goed je gevoelens begrijpen. Een paar jaar voor wij onze eerste spruit mochten verwelkomen hebben wij gekozen voor een abortus. Voor beide kindjes hebben we een miskraam gehad, kortom vanalles een beetje. Ik heb me nooit schuldig gevoeld over die abortus maar naar aanleiding daarvan heb ik het gevoel dat die miskramen mijn straf zijn. Raar maar zo voelt het aan.
Ik zou zeker voorstellen met je gevoelens niet te blijven zitten. Ga naar een professionele hulp, psycholoog ofzo want die gevoelens kunnen je geluk serieus overschaduwen en dat is uiteraard niet de bedoeling.

Ik wens je met heel mijn hart heel veel succes toe

Door: Anoniem op 19/07/2007 @ 22:08

Beste A.

Van harte gefeliciteerd met je dochtertje!
Toen ik je verhaal las was het voor mij heel herkenbaar. Ik hoopte op een miskraam van ons derde kindje, maar ben nu zo blij met haar!
Ik begrijp je gevoelens maar ik denk dat je moet proberen om het anders te zien. In jouw geval was het niet zo dat je wilde dat er een kindje zou sterven, maar je zag 2 kindjes niet zitten. Dat waren jouw gevoelens op dat moment en dan kun je soms vreemde gedachten hebben. Dat het uiteindelijk met dat andere kindje mis is gegaan, heeft zo moeten zijn. Daar kun jij niets aan doen. Probeer te genieten van je prachtige dochtertje en als je er verdrietig om blijft, praat erover. Dan kun je het uiteindelijk een plekje geven. Sterkte!

Door: Tod op 20/07/2007 @ 11:55

Beste A.

ik heb je verhaal gelezen en wil je een dikke knuffel geven. Weet je, de gevoelens waar jij hier open over praat, die maken heel erg veel mensen door. Het is alleen zo dat dat gevoelens zijn waar niet over "mag" gepraat worden, want die passen niet bij de "roze wolk" van zwanger zijn, baby's etc. Ik vind dan ook dat je wens van toen dat het zwakste vruchtje zou afsterven, een uiting is van een sterke moederreflex: voor zoveel kindjes kan ik zorgen, dat kan ik (ook emotioneel) aan, dat kunnen we dragen als koppel. Da's iets instinctmatig en helemaal niet rationeel. het was bij jullie ook niet zomaar "van twee kindjes naar drie", jullie hebben meer dan genoeg problemen ervaren met de twee eersten. Da's puur praktisch, puur rationeel lastig, maar dat weegt ook heel hard op jezelf als persoon en als koppel. Je emotionele draagkracht wordt serieus op de proef gesteld.
Daarom beste A, vind ik dat je verdorie een héél sterke en dappere vrouw bent, een sterke moeder. Het feit dat je die moeilijke gevoelens herkent en kan aanduiden waar "de knoop" zit, is al een héél belangrijke eerste stap. Ik hoop dat je hier verder heel goed met je man over kan praten en evt met een goeie vriendin. De tip om eventueel de zaken bij een psycholoog eens op een rijtje te zetten, lijkt me ook zéker niet slecht.
En verder: geniet maar van je drie pagadders!!

Door: Sany (profiel) op 21/07/2007 @ 23:53

Hallo meid,

ik begrijp je heel goed, maart 2005 raakte ik voor de tweede keer zwanger, we hadden al een dochtertje van bijna twee en een tweede kindje was erg welkom. Toen ik zes weken ver was kreeg ik buikpijn en bloedverlies, een miskraam dacht ik meteen, maar wat bleek nu, ik was zwanger(geweest)van een tweeling en 1 vruchtje was afgestorven, ik had hier veel pijn van, maar zei ook steeds tegen mezelf, maar goed zo, drie kindjes kon ik toch niet aan, een tweeling hoe had ik dat moeten doen enz...maar toch bleef en blijft het aan me knagen, onze Kyan is al 19 maanden nu en heel vaak heb ik nog zoiets van, er was er eigenlijk nog zo eentje...maar dan zeg ik meteen ach neen, was veel te zwaar geweest en dat is inderdaad vreemd, eigenlijk lijd ik er heel hard onder dat er eentje afgestorven is en zoek ik steeds excuses om dat verdriet weg te stoppen en dat is niet goed, dat besef ik heel goed, maar het is ook zo moeilijk allemaal.Ik geniet nu echt van mijn twee bengels, maar diep in mijn hart voel ik dat we niet compleet zijn, er had nog een kindje meer moeten zijn.Daarom verlang ik ook zo hard naar een derde kindje denk ik, we wilden er altijd maar twee, maar sinds ik er eentje verloren ben toen, knaagt dat enorm aan me, maar we zien wel wat de toekomst brengt.
wil je heel veel succes wensen meid en kop op!

Groetjes Sany

Door: Anoniem op 28/07/2007 @ 08:46

lieve a, probeer je niet schuldig te voelen. ik ben zelf van een tweeling, mijn andere ``broertje of zusje `` is al vroeg afgestorven. dat betekend dat ik het daar door heb kunnen redden. waarschijnlijk hadden ze niet alle 2 kunnen overleven en de sterkste overwon!volgens de gyn. zeiden ze tegen mijn moeder dat dat mijn geluk was, 2 stuks zouden niet samen sterk genoeg worden. en ik had dat er bij nodig wat voor het andere kindje was. het heeft zo moeten zijn!
je bent vast een heel goede moeder en ik snap best dat je die gedachte hebt gehad. ken er meer die dat zo voelden!
ik heb zelf 2 kleine kinderen. en ben perongeluk ook zwanger geraakt van de derde. heeeel erg ongepland! heb zelfs een abortus overwogen. we wonen in een peip klein huisje met 4 al net net. en mijn vriend wilde het kindje niet en wilde een abortus..
ben nu net 6,5 week zwanger en we hebben besloten dat we ervoor gaan! en het maakt al snel plaats voor vreugde! ik heb wel eens gedacht als het kindje niet goed is is het mijn eigen schuld omdat ik zo negatief gedacht heb.. god straft direct zoals het gezegde luid. ben niet gelovig dus dan denk ik weer nee hoor tis natuurlijk dat je schrikt en je eerst ff rot voelt! en ik vind dat ook voor jou gelden..
geniet van je kids.. ga ik ook doen straks!

Door: Lieneke op 28/07/2007 @ 23:51

Lieve A.
Die opluchting die je had toen het vruchtje stierf is heel erg begrijpelijk. Je wist immers dat de kans erin zat, wees dus niet te hard voor jezelf. Ik heb ook weleens zoiets gedacht en voelde me ook vreselijk schuldig.. Maar weet je, het is statistisch bewezen dat die gedachtengang 80-85% van de mensen hebben en het is echt heel normaal. Daarnaast heb je het overlijden niet in de hand gehad, het is de natuur die bepaalt en onbewust maakt dat op dat moment verschil in je denken. Accepteer je gedachtengang en realiseer je je dat een schuldgevoel alleen gerechtvaardigd is als je het kindje iets had aangegaan.
Ik hoop dat je snel weer kunt genieten van je kindje, je mooie meisje!!!!!!!!!!!!

Door: Dafra (profiel) op 02/08/2007 @ 21:07

Hoi!

Je moet je echt niet schuldig gaan voelen hoor...ik zou net hetzelfde gereageerd hebben als jou.
Proficiat met je dochtertje! Geniet ervan.

Groetjes, Elke.

Door: Aster op 03/08/2007 @ 13:09

Hai meisie,

Ik denk ook dat je gevoelens heel normaal zijn geweest. Ik ben zelf zwanger van een tweeling. Mijn vriend en ik wilden heel graag een kindje. De kans was groot dat we een tweeling zouden krijgen. En eigelijk hoopte ik dat stiekem ook.
Maar toen ik eenmaal zwanger was en wist dat het een tweeling werd, kreeg ik ook mijn bedenkingen. Ik sprak hier over met mijn vriendin die net bevallen was. En ook zij had haar bedenkingen gehad tijdens haar zwangerschap terwijl ze het toch ook graag wilde.

Je wilt gewoon het beste voor je kind(eren) en door onzekerheid etc. denk je misschien zo. Helemaal niet erg. Je bent een goede moeder!!

Sterkte

Door: Anoniem op 29/08/2007 @ 10:57

Hey,

Ja wij hadden ook na zes maanden dat ons tweede dochtertje geboren was het nieuws terug ouders te worden.
Mijn man is een schat die zag dat direkt allemaal zitten maar ik ik was onzeker omdat ik nog maar net zes weken aan het werken was en omdat het zo snel na dat tweede was had ik gezegd om het kindje te laten wegnemem.
Na enkele dagen van praten begon ik depressief te worden, wat had ik nu toch in mijn hoofd gehaald mijn kindhe afgeven terwijl ik eigenlijk heel graag een derde wou en wetende dat een vriendin al twee jaar probeerde en het niet wou lukken?
Na veel huilen en veel steun van mijn man hebben we besloten het kindje te houden en ben nu 24 weken ver.
Het is een zoontje en zijn heel gelukkig, maar ik heb ook nog altijd hartzeer dat ik dat gedacht heb om het weg te doen.
Ik denk dat die eerste reactie van het verschieten is maar dat het bessef altijd later komt.
Voel je niet schuldig aan het afsterven van je tweede kindje kan je echt niets aan doen en dat gevoel van opluchting was normaal omdat je te veel zorgen had gemaakt.
Geniet van je kleine schat de natuur heeft beslist jij niet.

Door: doubledare op 03/09/2007 @ 16:59

Hoi,

Ook ik kan je gevoelens heel goed begrijpen. Mijn vrouw heeft al drie grote kinderen uit een vorige relatie 13 en 2x8). Toch was ze bereid om nog eens van voren af aan te beginnen om ook mij de kans te geven zwanger te zijn. We Zijn iet zo lang geleden verhuisd en ons huis was voorzien op een vierde. Na heel lang proberen bleek ik, bij wat zo goed als mijn laatste poging zou zijn, toch nog zwanger. Toen we op de echo twee vlekjes zagen was dat de schok van ons leven. Ik was altijdvastberaden dat ik er geen twee wou, dat ik er noit twee zou houden. Tot het zo ver was ... Ze waren netjes even groot en leken dus even veel kans te hebben. Mijn volgende echo was pas 6 weken later en de gyne zei dat er toch 20% kans was dat er eentje zou doodgaan. Stiekum heb ik heel die tijd gehoopt dat dat zou gebeuren, of dat er minstens 1 zo veel zwakker zou blijken dat de gyne zou adviseren om dat weg te laten halen. Ik vind dat ook erg van mijzelf, maar ik wist ook wel dat, als ze allebei normaal en even sterk zouden blijven, ik het toch nooit zou kunnen, er zomaar eentje wegdoen. Ondertussen is de tweede echo bijna twee weken geleden. Voor alle zekerheid heb ik oook nog een vlokkentest gehad, want een zwaar gehandicapt kind in een gezin met 5 kinderen zag ik al helemaal niet zitten. Maar alles wat ze onderzocht hebben was normaal, de kindjes zijn heel grondig onderzocht op de echo en ook daar is niets verontrustends gezien. En ondertussen weet ik ook dat het twee meisjes zijn (tegenover de drie jongens die we al hebben).

Nu ben ik wel blij met mijn twee dochtertjes-in-wording, maar ik begrijp mijn eerdere gevoelens wel. En het zal hoe dan ook niet gemakkelijk worden op allerlei vlakken (emotioneel, financieel). Ik hoop nog altijd heel hard dat er niets misgaat.

Door: Anoniem op 24/10/2007 @ 16:07

Hallo,

Ik kan je reactie heel goed begrijpen WANT ...

Onlangs hebben wij hier ongeveer hetzelfde meegemaakt. Heel onverwacht kwam na telefonisch contact met de gynaecoloog, de boodschap met het vermoeden van een zwangerschap. Ik moest maar snel een bloedtest laten doen en nadien weer contact met haar opnemen. Geen probleem, zei ik nog, het kan toch niet dat ik zwanger ben...

Vóór de bloedtest snel een zwangerschapstest gedaan, oef niet zwanger. Met een gerust hart ging ik naar de huisdokter voor een bloedafname. 's Avonds belde ik voor de uitslag en ... JIJ BENT ZWANGER klonk het!!! Ik vol ongeloof, mijn man vol vreugde.
Hoe gingen we dit moeten aanpakken? Ons huis is daar niet op voorzien, ik ben nog maar 3 maanden bevallen van de 2de, ... Waarop mijn man zei: "Je moet het leven nemen hoe het komt!"

De volgende dag kon ik meteen langs bij de gynaecoloog, want ik heb tussen mijn 2 zoons al eens een miskraam gehad. Ze volgde het graag van in het begin op. Alles bleek tot dan toe goed in orde. "je bent nu ongeveer 4,5 week zwanger PROFICIAT!" En bij het horen van die woorden wist ik meteen dat dit kindje o zo welkom was.

Ondertussen is er weer een controle bij de gynaecoloog geweest en alles zit netjes op schema. We zijn nu dik 9 weken zwanger en van het eerste getwijfel en ongeloof is al lang niets meer te merken.
Wat zal deze spruit weer in de watten gelegd worden!

MAAR ...
Ik moet nog vaak denken aan mijn man. "Je moet het leven nemen zoals het komt!" Want het gaat nu eenmaal niet over kinderen hebben, maar over kinderen 'krijgen'. Wij 'krijgen' ze inderdaad vanzelf, maar voor vele andere koppels is dit een lijdensweg.

Aan alle koppels die onverwacht zwanger zijn/worden : GENIET ERVAN!!
groetjes