Een blindedarmontsteking
Onze dochter Imke werd op vrijdag 13 september 2002, zeven weken te vroeg geboren. Niet omdat ze zelf wilde, maar wel met een spoedkeizersnede omdat ik een gesprongen appendicitis had. Ik had er nooit bij stilgestaan dat dit iets was dat mij kon overkomen. Het is zo zeldzaam (1 op de tienduizenden) dat ik toen ik ziek werd, er helemaal niet aan dacht en ook de dokters deden dit niet. Pas na 4 dagen is men erachter gekomen wat er gaande was.
Ik was bijna 34 weken toen het plots zeer snel moest gaan. Het was echt een kwestie van een paar uurtjes, meer niet. Mijn man heeft voor de operatie moeten handtekenen omdat ikzelf met momenten al redelijk ver weg was.
Onze dochter woog bij haar geboorte 1810 gram en was 41 cm groot. Ze werd overgebracht naar het UZA en heeft daar 2 dagen aan de beademing gelegen. Pas na een week heb ik haar voor het eerst gezien en mogen vasthouden.
Ondertussen is ze al anderhalve week thuis. Ze meet nu bijna 50 cm en weegt 2900 gram. Na wat begon als een nachtmerrie, lijkt nu alles terug in zijn plooitjes te vallen.
Reacties:
Door: LAURENCE op 31/01/2003 @ 14:33 
Hallo,
Van geperforeerde apendicitis kan ik meespreken. Mijn zoontje van 2 jaar en 3 maanden was er bijna van gestorven. Er was ook een foute diagnose door de dokter en bij zo’n kleine kinderen komt dat nog minder voor dan bij volwassenen. Dat was toch effe schrikken.
Nog een goed herstel voor jou en je dochtertje. Geniet ervan, ze worden zo snel groot.
Groeten,
Laurence
Door: Sandrine op 31/01/2003 @ 22:54
Hallo,
Dat was wel even verschieten zeg als ik dit verhaal las,maar alles lijkt nu goed te gaan. Veel succes sandrine
Door: mama van Imke op 15/02/2003 @ 18:11
Ondertussen is ons Imke al 5 maanden gepasseerd en een wolk van een baby.Zij is te bewonderen op www.imke.tk.Alvast bedankt voor de steunende reacties.
Door: linda op 19/05/2005 @ 13:19
HOi ik heb ook tijdens mijn zwangerschap een gepreforeerde blindedarm ontsteking gehad.
Op 27 dec 04 ik was toen 26 weken zwanger.
En op 30 dec. 04 zijn ze maar eens gaan opereren omdat ik absoluut geen blinde darmontsteking kon hebben.
En toen kwamen ze erachter dat ik dat wel had.
Maar ons kindje is met 30 weken geboren.
Ik ben direct aan de weeenremmers gelegd.
En 4 weken na de operatie kwam ons zoontje Jesse eruit rollen. 1410 gram en ongeveer 37 cm.
Maar alsof het zo moest zijn zo'n goede start had Jesse.
Ik vindt het wel jammer dat hierover weinig bekend is
Door: Maartje op 16/03/2007 @ 18:30
Hoi,
Ik heb helaas minder geluk gehad. Ik had al 1.5 week heel veel buikpijn, koorts en diarree toen mijn vliezen plotseling braken, na een zwangerschap van 23 weken. Aangekomen in het ziekenhuis bleek ons zoontje Mees al te zijn overleden. Diezelfde avond ben ik op de intensive care van hem bevallen. Pas een week daarna kwam men erachter dat ik een enorm abces in mijn buik had ter grootte van een voetbal. Tijdens de operatie om het abces te verwijderen kwam de chirurg er pas achter dat mijn blindedarm was gesprongen. Waarschijnlijk al 2.5 daarvoor. Onze Mees* is gestorven omdat ik bloedvergiftiging had en er te laat (geen) diagnose is gesteld toen ik ziek was.
Door: christel op 15/06/2007 @ 12:00
Hallo,
Ik ben vandaag net weer terug uit het ziekenhuis.
Ook ik heb bij een zwangerschap van 26 weken een perforeerde blindedarm gehad. Wat een pijn zeg, maar de chirurg had het al gauw in de gaten.
Vrijdag ben ik opgenomen en zaterdag ben ik geopereerd.
Ik ben heel bang geweest om het kindje te verliezen, want ik had er eigenlijk nog nooit van gehoord dat je tijdens je zwangerschap een blinde darm ontsteking kon krijgen. Tja, waarom ook niet?
Na de operatie heb ik een dag harde buiken gehad, maar daar kreeg ik een zetpil voor om het af te remmen.Ook werd ik vaak aan het CTG apparaat gelegd om te kijken hoe het met het kindje en mijn buik was.
Gelukkig ging het steeds goed.
Het is jammer dat er zo weinig over bekend is.
Hopelijk zetten meer mensen hun verhaal op internet.
Groetjes!
Door: sude op 01/07/2007 @ 18:38
hoi ik ben 34 weken zwanger en sinds een paar dagen heb ik een heftige pijn rechts onderin mijn buik, ik ben bang stel dat het een blinde darm is maar de symptomen heb ik niet geen koorts en niet misselijk ook geen diaree. Herkent iemand deze pijn het zijn hevige steek pijnen ik kan er niet van lopen en ook niet liggen graag jullie reactie b.v.d
Door: johan op 07/09/2007 @ 20:20
Hallo Sude.
Als bezorgde man op zoek naar de oorzaak van dezelfde symptomen die jij in je verhaal noemt. Kun je vertellen wat het geweest is?
Door: nicole op 30/10/2007 @ 15:17
Hallo,
Ook ik heb een geperforeerde blindedarm ontsteking gehad tijdens mijn zwangerschap. Gelukkig is alles goed afgelopen en ben ik al weer 10 weken de trotse moeder van een prachtige dochter.
Toch heeft het gehele gebeuren een behoorlijke impact gehad. Met 36 weken had ik buikpijnklachten maar deze werden door de verloskundige gezien als mogelijke bandenpijn. De pijn zakte daarna en bleef vrijwel weg tot 38 weken. Toen kwam de pijn in alle heftigheid terug, bovendien moest ik toen ook overgeven en had ik lichte verhoging. Eenmaal in het ziekenhuis besloot de chirurg vrij snel dat het een blinde darm ontsteking was en ben ik direct geopereerd. Bij operatie bleek het een geperforeerde blindedarm te zijn. Hierdoor moest ik nog 5 dagen in het ziekenhuis blijven voor antibiotica.
2 dagen na de operatie braken mijn vliezen in het ziekenhuis en zette de bevalling in. Gelukkig kon ik helemaal op de natuurlijke manier bevallen, en na een superbevalling die maar 6 uur duurde kon ik mijn mooie meisje
in mijn armen sluiten! Het herstel daarna was zwaar, maar inmiddels gaat alles erg goed. Gelukkig komt het maar zeldzaam voor, alleen is het vervelend dat de diagnose soms moeilijk te stellen is, omdat je buik al zo groot is, en het schijnt dat je buikvlies (wat dus ontstoken raakt bij een gescheurde blindedarm) tijdens de zwangerschap ook minder gevoelig wordt.
Door: Ilja op 16/12/2007 @ 11:13
Ook ik heb een geperforeerde blindedarm ontsteking gehad tijdens mijn zwangerschap. Met 22 weken moest ik plots overgeven en was erg misselijk. In het ziekenhuis bleek ik al flink uitgedroogd te zijn en heb ik 2 dagen aan een infuus met zout- en glucose-oplossing gelegen (mede ook vanwege mijn diabetes). Verder was er niks aan de hand, geen koorts, geen diarree, geen buikpijnen. Na 2 dagen ben ik weer naar huis gegaan en ben flink gaan eten, want ik zou 4 dagen daarna gaan trouwen. Ik heb de hele week nog wel erg last van rugpijn gehad, maar dacht dat dat aan het ziekenhuisbed lag. Op de bruiloft heb ik pijnstillers geslikt om me helemaal goed te voelen. De dag erna ging het slechter. Weer misselijk, niet kunnen eten en veel rugpijn. In de nacht kreeg ik opeens een gigantische steek in mijn onderbuik. De pijn was zo heftig, ik kon niks meer. Het bleef maar aanhouden en met veel moeite zijn we naar het ziekenhuis gereden. Daar werd ik gelijk onderzocht, men dacht natuurlijk eerst aan het kind. Toen daar niks mee was, dacht men dat het wel bandenpijn zou zijn (misschien teveel gedaan tijdens de bruiloft met pijnstillers?). Toen bleek mijn infectie-waarde in het bloed (CRP) zo hoog te zijn, dat ik wel ergens een ontsteking moest hebben. Door 1 arts werd al een blindedarm onsteking gesuggereerd, maar omdat ze niet zomaar in een zwangere buik willen gaan kijken, hebben ze eerst allerlei andere dingen onderzocht om alles uit te sluiten. Daar was niks in te vinden, maar ze durfden een kijkoperatie toch niet aan. Ik had geen koorts, geen diarree, at weer wat crackers, zag er niet ziek uit en de pijn was weggezakt dankzij diclofenac. Toen de CRP-waarde de volgende dag enorm was gestegen, was er een andere chirurg die wel een kijkoperatie wilde. En daar zag men dat de blindedarm al was opengesprongen en mijn hele buikvlies en organen al onder het vieze push zaten. Het was dus al overgegaan in een buikvliesontsteking. Was men pas een paar dagen later gaan opereren, dan was het heel kritisch geweest. Na de operatie heb ik 7 dagen aan de antibiotica gezeten, wilden mijn darmen niet op gang komen, ik gaf alleen maar over van de maagsappen. Ondertussen at de baby wel gewoon door en viel ik drastisch af, dus heb ik na 8 dagen een slang in een bloedader in mijn hals (jugularis) gekregen waarmee men mij ging voeden. Toen begon ik ook langzaam weer te eten. Na nog een week kon ik naar huis, waar ik probeerde weer aan te sterken met goed gezond eten, maar helaas weer een week later had ik weer ontzettende pijnen en was misselijk, weer overgegeven. Men dacht aan een abces in mijn buik, een compicatie van de operatie. Met een CT-scan is gekeken of ik dat had, maar gelukkig was dat niet zo. Wel zaten de darmen goed vol en heb ik een klisma gekregen. Nu ben ik 28 weken zwanger en nog steeds tob ik met pijn in mijn darmen en lukt het eten nog niet erg goed. De groeiende baarmoeder drukt tegen mijn geprikkelde darmen, die al zoveel te verduren hebben gehad. Ik slik nog steeds de maximale dosis paracetamol (de enige pijnstiller die nu nog mag) om het wat dragelijk te houden. Ik ben gestopt met melk en zuivel drinken, dat voelde niet goed in de darmen. Ik slik extra vitaminepillen en calciumtabletten om het mindere eten te compenseren. Gelukkig groeit de baby gewoon normaal door (heb elke week een controle bij de gyn), maar ik kom geen gram aan en ben nog steeds niet fit. Waarschijnlijk zal ik met pijn deze zwangerschap moeten uitzitten en ik hoop op het laatst toch nog wat te kunnen aansterken om in ieder geval iets fitter de bevalling in te gaan.
De gyn en chirurg gaan mijn verhaal in een vooraanstaand medisch tijdschrift plaatsen, om de aandacht op dit zeldzame verschijnsel weer eens te vestigen; dat een zwanger lichaam de blindedarm ontsteking zo kan verdoezelen….want zoals de gyn zei; ik was al heel erg ziek, maar mijn lichaam toonde dat dus niet.
Door: Hilda op 27/06/2008 @ 20:57
Hallo,
Wat ben ik blij met deze verhalen. Zit al een poosje te surfen over info over dit onderwerp. Ben zelf namelijk net een week thuis na bijna 5 weken in het ziekenhuis te hebben gelegen.
Ik was 34 weken zwanger toen in me niet lekker begon te voelen. Ik had pijn boven in de buik, moest overgeven en had diarree. Ik dacht van een buikgriep, gaat zelf wel over. Maar 's avonds (woensdag) kon ik niet meer stil staan of zitten zo'n pijn had ik rond mijn maagstreek. Dus moest ik om half twaalf naar de huisarts die gelukkig een echo apparaat had en zo kon zien dat ons kindje een veel te hoge hartslag had en me meteen doorstuurde naar het ziekenhuis. Daar dachten dat ik misschien galstenen had. Ondertussen was de hartslag weer normaal. Dus kreeg ik een slaapmiddel met pijnmedicatie. De volgende ochtend was de pijn in mijn maagstreek weg, maar ik had toen pijn onder in de buik. Niet echt heel pijnlijk, maar toch. Na wat echo's zei de gyn dat het ordinaire spierpijn was en dat ik naar huis kon. Die donderdag had ik inderdaag niet meer zo heel veel pijn dus nam ik aan dat de diagnose klopte. Tot vrijdagmiddag de pijn weer in alle hevigheid terug kwam, nu onderin de buik maar ook aan beide zijkanten. Dus ik weer naar ziekenhuis, nu dachten ze dat ik begonnen was met bevallen. Maar na een ctg scan en voelen of ik ontsluiting had, was dit natuurlijk niet zo. Die nacht kreeg ik hevige druk op mijn anus en vagina dat ik dacht dat ik dood ging. Het was niet te dragen. Dus werd ik platgespoten met pijnmedicatie en slaapmiddel. De volgende 2 dagen heb ik niets anders gedaan dan mijn pijn continu wegpuffen. Ik kon niets anders doen dan in mij zelf keren. Die zondag werd de pijn nog erger en kreeg toen morfine toegediend. De pijn in mijn onderbuik ging weg, maar ik kreeg continu aanvallen aan de rechterkant. Terwijl ik helemaal voor pampus had moeten liggen. Ondertussen was er in die dagen veel bloed van me afgenomen, waar alleen in te zien was dat ik ergens een ontsteking had. Maar waar? Ook orgaan echo's en een runtgenfoto verklaarde de pijn niet. Toen werd er toch besloten om maar gewoon te gaan kijken en hopen dat het mijn blinde darm was. Ik ben toen die avond om 11 uur geoppereerd een een gesprongen blinde darm. Die week die volgende was ontzettend pijnlijk en de pijn werd steeds erger, ook omdat mijn kind natuurlijk tegen de wond zat aan te trappen. De maandag erop was mijn wond helemaal rood en had ik flinke koorts. Er moest dus nog een pus in mijn buik zitten. Toen ging het allemaal heel snel; mijn kind moest eruit en de buik moest gespoeld worden. Het werd dus een keizersnee. Mijn dochter werd met bijna 36 weken geboren en deed en geweldig goed. Maar toen kwam de pech. Ik kreeg weer complicaties en vrijdags moest ik geholpen worden aan een groot abces. Dat weekend kreeg ik een bacterie in mijn buik en had continu last van hevige krampen met iedere half uur diarree. Dat weekend raakte ik helemaal verzwakt, ik at en dronk niks, maar liep helemaal leeg. Tot er eindelijk de maandag die volgende een arts me zag toen ik op dat moment hevige krampen kreeg. Hij vond dat dit niet kon en ging in de boeken om te kijken wat er bij mijn antibiotica samen kon om de krampen te verminderen. Hij vond gelukkig wat en ik knapte weer wat op. Ondertussen was ik flink ondervoed geraakt en moest voeding krijgen via mijn halsslagader. Dit was zeer pijnlijk. Maar ik knapte toen heel snel op. Maar toen het weekend volgde voelde ik me weer zieker en zieker worden. Er zat dus weer een abces. Nu bij mijn keizersnee. Die moest worden aangeprikt. (niet fijn!) Wat er toen voor rotzooi via een drain uit mijn buik liep wil je niet weten! Eindelijk begon ik op te knappen en moest weer leren lopen, zitten, eten maar vooral leren mijn dochter te verzorgen.
Ik ben nu 5,5 week verder en begin beetje bij beetje opteknappen. Heb nog wel veel pijn in de buik. Maar wat wil je na zoveel pech.
Ik hoop dat ik zo voor anderen goed heb omschreven wat voor symptonen je kunt krijgen in zo'n geval. Maar ik hoop vooral dat je dit niet mee hoeft te maken.
Door: taj-joo (profiel) op 14/07/2008 @ 18:07
Wat bijzonder dst ik hier nog niert eerder geweest ben. Ik ben 13 februari 2005 bevallen van mijn zoontje Rick
met 21 weken zwangerschap.Veel te klein om het te redden maar zo stoer, mooi en dapper toch nog een half uurtje geleefd en in mijn handen gestorven. en Achteraf bleekdat de buikpijn verhoging en misselijkheid die anderhalve week daarvoor toch een blindedarmontsteking was. de verschillende artsen die ik gezien heb die week (mijn eigen huisarts was er helaas niet) zagen niet in dat ik echt veel pijn had en vonde mijn temp ook niet schrikbarend. Nu heb ik het voor en-of nadeel dast mijn pijngrens hoog is en mijn lichaam heel snel ontstekingen inkapseld dus de bloedwaarden waren niet helemaal betrouwbaar maar toch ......
Nu hoop ik weer zwanger na (iui) te zijn heel pril nog en weer zijn mijn darmen aan het spoken.diarree misselijk pijn verhoging ...
Ik hoop echt dat dit niets in de weg staat en mijn zwangerschap echt mag doorgaan. wie weet volgende week
Door: danielle op 17/11/2008 @ 19:52
Jeetje echt allemaal het zelfde, vorig jaar september heb ik het zelfde meegemaakt. geperforeerde blinde darm.
vrijdags s'nacht werd ik heel ziek dacht zelf buikgriep. kon me andere dochter van 1,5 jaar s"ochtends niet uit bed tillen zo'n pijn.
de huisarts die dacht harde buiken. verloskundige dacht dat ik een beetje ziek werd gaat vanzelf wel weer over. zaterdag ochtend volop in de weeën om de 2 minuten. dus weer op naar het ziekenhuis was nog maar net 28 wk zwanger dus aan de weeenremmers, gelukkig hielp dat even s'nachts weer volop weeen en omdat ik een heel klein beetje ontsluiting had dachten ze dat de bevalling ging beginnen. dus op naar het UMCG midden in de nacht. daar aan gekomen waren de weeen weer wat minder maar hield elke keer maar op een plek een hele erge pijn had een beetje verhonging en hoge bloed waardes. hele ochtend in de bevalingsruimte gelegen. parecetmol gekregen en weeen remmers zolang als het kan maandag de laaste weeenremmers toen heb ik s'nachts weer een hele nacht op de bevallingskamer gelegen en hebben ze me heel veel pijnstillers gegeven. het idee dat de bevalling begon was weg want de ontsluiting bleef op 1 cm. maar de pijn bleef de bloed waardes daalden. hele dag allemaal verschillende artsen aan mijn bed. todat er s'avond een jonge arts in opleiding kwam en die zei we gaan waarschijnlijk vanvond kijken of je geen blinde darm ontsteking hebt, het lijkt er wel een beetje op. Binnen half uur was de arts terug,de OK is klaar je wordt nu geopeerd. één snee van +/- 15 cm maar de blinde darm is er uit hij was geperforeerd en ik had buikvlies ontsteking moest dus nog 5 dgn aan het infuus met antibotica. met 32 wk is mijn dochter spontaan geboren, wat op start problemen maar ze heeft maar 4wk in het ziekenhuis gelegen.
er is zo weinig info over. het gebeurd natuurlijk ook niet zo vaak.
alleen nu 1 jaar later heb ik soms nog zo'n buikpijn rond die plek, herkenen jullie dat?
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.