Te vroeg én met groeiachterstand
Door Mascha op 16/07/2004 - 14:04:
Mijn man en ik konden ons geluk niet op toen ‘wij’ in april 2003 zwanger bleken te zijn van ons eerste kindje. Het was nog allemaal heel pril (5 weken zwanger) maar toch hebben we meteen de a.s. oma’s en opa’s en a.s. oom en tante ingelicht. Zo blij waren we met ons toekomstig kindje!
Eind mei was het dan zover: onze eerste echo… Erg spannend en wat ontroerend om daar op dat schermpje ons kindje te zien bewegen. Tranen van geluk stroomden over mijn wangen en ook mijn man vond het ook ontroerend en kneep even lief in mijn hand. Elf weken en 2 dagen zwanger was ik op dat moment.
Mijn man en ik lieten ook een NT-meting (nekplooimeting) uitvoeren. Door middel van een uitgebreide echo wordt dan de nekplooi van de foetus gemeten en er wordt ook bloed van de moeder afgenomen, waar men dan een kansberekening op los laat. De uitkomst is dus gewoon de kans dat je een kindje met het syndroom van Down verwacht. Bij ons was die kans 1 op 5400, dus erg positief. Om een nog beter resultaat te boeken, werd er ook nog een tripletest uitgevoerd. Wederom wordt er bloed van de moeder genomen, dit wordt uitgebreid onderzocht en ook hier wordt weer een kansberekening op los gelaten. Ook dit was voor ons erg positief: 1 op 4917.
Begin augustus: de tweede echo. Alles is in orde met onze baby en wij kunnen ons geluk dan ook niet op. Tot nu toe heb ik ook echt een voorbeeldige zwangerschap. Ik ben niet misselijk geweest. Ik ben wel erg moe en af en toe heb ik trek in snoep en ijs, waar ik normaal niets om geef. Maar die moeheid en die rare eetlust neem ik er graag, heel graag bij.
Eind augustus weer naar mijn gynaecoloog voor de derde controle. Mijn buik wordt gemeten en omdat de omvang niet overeenkomt met het aantal weken zwangerschap neemt de gynaecoloog toch ook nog een echo om het hoofdje etc op te meten. Dan blijkt dat ons kindje (aan de hand van deze metingen) een kleine groeiachterstand heeft. Niets om ons zorgen over te maken, zegt de gynaecoloog, maar hij houdt het wel in de gaten… Toch zijn wij er niet helemaal gerust op…
Vierde controle en echo: meteen bij de eerste meting van het hoofdje zie ik het al op het schermpje verschijnen. De groeiachterstand is niet ingehaald door ons kindje, maar alleen maar groter geworden. Ruim 4 weken is hij/zij nu achter op de groei. Ik raak een beetje in paniek… Is alles wel goed met ons kindje en wat gaat er nu gebeuren?
Even gaat alles aan me voorbij en voordat ik het weet, is er al een tweede gynaecoloog opgepiept om een uitgebreide echo te maken om te kijken of ze zo de oorzaak kunnen vinden waarom ons kindje niet groeit. Het is erg spannend allemaal.
De gynaecoloog denkt een vergroot hartje te zien wat mogelijk de oorzaak kan zijn. Hij weet dat niet zeker en stuurt ons voor de zekerheid door naar het U.Z. Leuven (Gasthuisberg) voor een second opinion. Ook word ik nog aan de monitor gelegd om te kijken of de hartslag van ons kindje regelmatig is (en blijft) en of het voldoende beweegt. Gelukkig is dat wel allemaal in orde!
Een paar dagen later in het U.Z. Leuven: weer wordt er een uitgebreide echo gemaakt en ook worden er verschillende metingen gedaan: het hoofdje, bovenbeentje, armpje, de doorbloeding van de navelstreng en de doorbloeding van de hersenen etc. (doppler). Wij zijn erg blij dat ze ook hier niets abnormaals vinden. Maar ook zijn we een beetje teleurgesteld want ze kunnen ons ook niet zeggen wat dan wel de oorzaak is. Omdat ons kindje in zijn of haar geheel achterblijft in de groei, kan dit wijzen op mongolisme. De enige manier om hier 100% zeker van te zijn of om dit voor 100% uit te sluiten, moeten we een vruchtwaterpunctie laten uitvoeren.
Mijn man en ik zijn al die onzekerheid erg beu en besluiten dus eigenlijk meteen dat wij dit zullen doen om in ieder geval toch wat zekerheid te krijgen. Want verdergaan in deze onzekerheid vinden we niet te doen.
De volgende dag krijg ik in het ziekenhuis de vruchtwaterpunctie.
’s Morgens om half tien zijn we al binnen. Ik ben op van de zenuwen. Ik ben ook als de dood voor naalden en kijk dan ook als berg op tegen de vruchtwaterpunctie van zo meteen. Gelukkig is mijn man bij me om me te steunen.
Dan is het zover… De gynaecoloog komt binnen en hij gaat meteen aan de slag. Hij maakt mijn buik vrij en ontsmet deze. Dan legt hij een operatiedoek met een gat erin over mijn buik heen. De verpleegster haalt ondertussen de door mij zo gevreesde naald uit de verpakking en overhandigt deze aan de dokter. Die zegt nu dat ik 2 prikken ga voelen: 1 x als hij door mijn buikwand gaat en 1 x als hij door de baarmoederwand heen prikt.
Al met al viel dit reuzenmee: ik had het me veel erger voorgesteld. Dan zegt de dokter dat ik in ieder geval voor 24 uur word opgenomen omdat ik al 29 weken zwanger ben en de kans op weeën erg aanwezig is.
Dan gaat hij samen met de vroedvrouw de kamer uit om even later weer terug te komen. Omdat ze ook in het U.Z. Leuven niets hebben kunnen vinden wat de oorzaak zou kunnen zijn van de groeiachterstand van ons kindje, gaan ze ook nog bloed bij mijn man en mij afnemen voor een erfelijkheidsonderzoek. Als de dokter weer terug is, zegt hij tegen ons dat hij het toch verstandig vindt om mij zo lang als nodig is op te nemen. Ik had dit wel verwacht, mijn man niet en door de spanning krijgt hij ook niet alles mee.
Als we op de kamer zijn waar ik ‘te rusten’ word gelegd, hebben mijn man en ik even de tijd om op adem te komen. Wat is het ook spannend geweest allemaal. We zijn erg benieuwd hoe het nu verder zal verlopen. Tussen neus en lippen door heeft de gynaecoloog ook nog laten vallen dat ons kindje in stuit ligt. Doordat ik (te) weinig vruchtwater heb, heeft het de kans niet meer om te draaien en ook de 40 weken zal ik zeker niet halen! De dag erna krijg ik al meteen de eerste van de twee longrijpingsinjecties in mijn bil om de rijping van de longetjes te bevorderen…
Na een week volgt er weer een echo om te kijken of ons kindje, door de verplichte rust, de kans heeft gezien om flink te groeien… Maar meteen bij de metingen (ik durf niet naar het scherm te kijken) zie ik aan het gezicht van de gynaecoloog dat het niet goed is. Ik hoor hem iets mompelen van Leuven en dan gaat hij even naar zijn kantoor om te bellen. Samen met mijn moeder (gelukkig was ik niet alleen) blijf ik beduusd achter. Wat nu? De schrik slaat ook weer toe en tranen rollen over mijn wangen…
Daar is de dokter weer: hij vertrouwt het niet en is bang dat ons kindje veel te vroeg zal komen. Omdat ze hier niet de nodige apparatuur hebben voor de zorg die ons kindje dan nodig zal hebben, moet ik (uit voorzorg) naar het U.Z. Leuven. Weer een domper… Toch krijgen we ook goed nieuws: ons kindje heeft niet het syndroom van Down of een ander chromosomale afwijking. Godzijdank!
Na een paar weken in het U.Z. Leuven met de dagelijkse routine: bloeddruk meten, wegen, temperaturen en twee maal daags aan de monitor om te kijken hoe ons kindje het stelt, komt er op maandag 27 oktober 2003 een eind aan een lange tijd van onzekerheid. Morgen zal ons kindje gehaald worden met de keizersnede want de groei is gestagneerd. De dokters hadden er wel op gezinspeeld dat de keizersnede rond de 35 weken uitgevoerd zou gaan worden.
Hoe langer ze mijn zwangerschap konden rekken, hoe beter het is voor ons kindje, natuurlijk. Toch zijn we ook wel geschrokken: het is niet leuk om te horen dat de baby in jouw buik niet meer groeit. We zijn totaal overrompeld, maar vooral ook opgelucht. Morgen zullen we papa en mama zijn en weten we ook meteen waar we aan toe zijn.
28 Oktober 2003: de bevalling.
Een erg spannende dag want vandaag zal ons kindje gehaald worden met een keizersnede na een zwangerschap van 33 weken en 6 dagen: 6 weken en 1 dag te vroeg…
Ons kindje heeft een groeiachterstand van ruim vijf weken en zal dus erg klein zijn.
We weten zelfs niet of de orgaantjes allemaal goed ontwikkeld zijn en goed zullen functioneren. Zou ons kindje zelf kunnen ademhalen? We weten het gewoonweg niet. Heel erg spannend allemaal, dus!
Ik heb niet (of nauwelijks) geslapen afgelopen nacht, maar Erik wel. Als ik hem zie dan volgt er volgt een knuffel en een dikke kus en woorden zijn overbodig… We beseffen het allebei maar al te goed: vandaag worden we papa en mama!
Om 7.30 uur moeten we nog een half uur wachten… Wat erg! Ik ben op en top nerveus en moet huilen van de spanning… Bang voor het onbekende… Bang voor wat er komen gaat… Hoe zou ons kindje het maken? Zal het mee of juist tegenvallen? Zal het gezond zijn? Een jongen of een meisje? Dat laatste is natuurlijk het minst belangrijk, maar toch zijn wij er wel benieuwd naar. Dat is toch normaal…
En dan is het eindelijk zover… Ik mag naar beneden. Onderweg komen we ook de verpleegster tegen met een lege couveuse: die is voor ons kindje bestemd… Weer vloeien er tranen bij mij… Als alles maar goed is!
Erik knijpt in mijn hand: “Kop op, meid!”
En daar liggen we dan… Nóg even geduld… Er is namelijk een spoedoperatie tussen gekomen… Meteen daarna zijn wij aan de beurt. Wéér moeten we wachten. En wat duurt wachten lang. Zeker als je op bent van de zenuwen. Was het maar vast achter de rug!
En dan is het zover… Het is nu 9.10 uur en we mogen meelopen naar de O.K. Ik mag op de rand van de operatietafel gaan zitten en dan wordt mijn rug vast vrijgemaakt voor de ruggenprik. Twee verpleegsters leggen me neer op de operatietafel en het ‘doek’ wordt gespannen op ongeveer tien centimeter boven mijn hoofd, zodat ik niets kan zien. Mijn armen worden vastgemaakt met klittenband aan uitsteeksels van de operatietafel zodat ik tijden de keizersnede (operatie) niet aan mijn buik kan gaan voelen! Ook krijg ik een zuurstofmasker op, maar dat weet ik zelf niet meer. Erik vertelde mij dit achteraf… Erik wordt op een kruk naast mijn hoofd geplaatst en ik pak zijn hand vast: Het is bijna zover!
Dan stelt de (vrouwelijke) dokter zich voor en ze kunnen beginnen met de keizersnede. Het is een heel team vrouwen. De enige man is Erik!
Ik voel dat er snee gezet wordt dwars in mijn buik en niet veel later zegt de dokter dat ze gaat trekken. Het is maar goed dat ik verdoofd ben want het gaat er best hardhandig aan toe! Na even trekken en duwen voel ik “floep” en ons kindje is geboren, weet ik…
En dan horen wij voor het eerst ons kindje huilen en behoorlijk krachtig ook! We knijpen in elkaars hand, kijken elkaar aan en moeten allebei huilen! Tranen van opluchting en geluk dat ons kindje er is en huilt, want dat betekent dat de longetjes goed ontwikkeld zijn!
Omdat ons kindje meteen door de kinderartsen meegenomen is, weten wij nog niet of het nu een jongetje of een meisje is. Dus vraag ik aan de anesthesist of we nu een zoon of een dochter hebben. Zij weet het ook niet, maar gaat meteen voor ons kijken… Als ze terugkomt, knijpt ze even in mijn schouder: “Proficiat! U hebt een dochter!”
Weer vloeien er tranen… Een meid, een dochter… We kunnen ons geluk niet op! Nu maar hopen dat alles goed is met ons meisje, dat we Lynn zullen noemen! En daar is ze dan… Ze wordt in de couveuse tot aan mijn hoofd gereden, zodat ik ook een glimp van onze dochter op kan vangen…
Wat is ze klein, maar prachtig! En zo mooi roze. En wat ligt ze lekker rustig te slapen… Onze kleine meid! En dan wordt ze weer weggereden. Erik, de kersverse papa, gaat met Lynn mee (op aandringen van mij, want hij wilde bij mij blijven) zodat we straks weten op welke afdeling ze ligt! En dus blijf ik alleen achter op de O.K., want mijn wond moet nog verzorgd worden en gehecht…
Wel raar, hoor, als je zo alleen achterblijft, wetende dat je zojuist mama bent geworden… Moeder van een dochter die ik nog niet eens heb mogen aanraken, laat staan vasthouden en ruiken en knuffelen… Dat is wel even hard, hoor, en heel erg moeilijk… Maar ja, het is het beste voor Lynn, hoe moeilijk het ook voor mij is op dit moment…
Ik lig op de operatietafel ontzettend te trillen en ik kan er niet mee ophouden. Ik heb het ook ijskoud. Het is begonnen zodra Lynn geboren was om 9.45 uur en niet te stoppen!
Om 10.45 uur ben ik ook zover dat ik naar de “Recovery” kan worden gebracht, nadat alle dokters en verpleegsters me nog gefeliciteerd hebben met onze dochter!
Zodra ze mij de O.K. uitrijden, zie ik Erik al glunderend aan komen lopen: onze dochter maakt het heel erg goed (naar omstandigheden natuurlijk). Ze hoeft niet aan de beademing.
Ze krijgt alleen een klein beetje extra zuurstof maar dat is heel normaal bij een keizersnede! Ze ademt dus op eigen kracht, gelukkig! En dan geeft Erik me een foto van Lynn die ze op de afdeling Neonatologie van haar gemaakt hebben. Wat is ze mooi! Ongelooflijk dat dit onze dochter is!
’s Avonds mochten wij nog even naar onze dochter toe en toen heb ik haar voor het eerst eens heel goed kunnen bewonderen. Bijna een uur lang hebben we bij haar gezeten en naar haar gekeken en over haar hoofdje geaaid! We zijn ook zo trots en blij met ons kleine meisje!
We vinden het vreselijk moeilijk om haar hier zo achter te moeten laten! Ook al weten we natuurlijk wel dat dit het beste voor haar is. Ik had haar zó graag bij me gehouden en geknuffeld… Maar daarvoor is ze nog veel te klein: 37,2 cm en 1300 gram…
Er volgde een hele moeilijke en spannende tijd. Elke dag je kindje weer achter moeten laten in het ziekenhuis is niet gemakkelijk. Het is zelfs erg moeilijk en niet onder woorden te brengen… Dat kan iedereen die zoiets meemaakt of meegemaakt heeft beamen…
Maar ook voor ons kwam er na regen zonneschijn…
Na 6 en een halve week mocht Lynn eindelijk naar huis… Ze woog toen precies 2500 gram en was 46 cm lang… Een heel verschil met het tere poppetje van net na de geboorte.
Helaas kreeg ze 10 dagen later ook nog een hevige RS-infectie… 48 uur lang was het kritiek en heeft onze kleine meid weer moeten vechten voor haar leventje, maar gelukkig is ze er weer bovenop gekomen en mocht ze net voor de kerst weer naar huis…
En sindsdien gaat het uitstekend met haar… Ze is nu ruim zeven maanden en weegt 5 en een halve kilo en is ongeveer 61 cm lang. We zijn ontzettend gelukkig dat het nu zo goed gaat en we hopen dat het zo blijft gaan. We genieten er nu op en top van en zijn erg trots op onze dochter.
Nu weten we: daar hebben we het allemaal voor gedaan!
Mascha
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: sylvia op 22/12/2004 @ 10:33 
beetje late reactie, maar het is precies zo gegaan als bij mij! ook met 29 weken een vruchtwaterpunctie geboren met 33.6 weken zwangerschap en ook 1300 gram!
alleen is er bij me dochter wél wat gevonden in de vruchtwaterpunctie, een zeldzaam chromosoomafwijking die alleen te ontdekken is tijdens de zwangerschap dmv een vruchtwaterpunctie. in het bloed van de baby is niets meer te zien.
wat grappig die overeenkomsten.
groetjes sylvia
Door: Mascha op 29/12/2004 @ 17:46
Hoi Sylvia,
Alle reacties vind ik fijn om te lezen, ook al zijn ze ’laat’. Maar ja, wat is laat, hè?
Is jouw dochter van het zelfde jaar? Heeft ze iets overgehouden van die zeldzame chromosomale afwijking?
Inderdaad grappig zo veel overeenkomsten. Ik vind het prettig om te lezen dat ik niet de enige (natuurlijk weet je dat wel, maar toch) ben die iets dergelijks meemaakt of meegemaakt heeft!
Alvast voor iedereen het beste voor 2005!
Geniet van jullie kindjes!
Groetjes,
Mascha
P.s. Lynn is nu 14 maanden en is in niets meer achter qua motoriek. Ze loopt zelfs sinds 6 dec. 2004!
Ze is nog wel klein (69 cm) en licht (woog 17-12-04 7550 gram), maar is een heel gezonde en vrolijke peuter!
Door: sylvia op 29/12/2004 @ 22:51
hoi
ze weten niet hoe het zal verlopen maar je merkt niets aan haar, ze praat alleen nog niet (dat kan ermee te maken hebben)
charrelle is op 12-6-2003 geboren.
ook zij is nog klein en dat heeft er ook mee te maken
ze is nu bijna 19 maanden en weegt net 9 kilo en is 74 cm.
echt ik was er van overtuigd dat op het einde van jouw verhaal dat de uitslag van de vruchtwaterpunctie hetzelfde zou zijn als mijn dochter. helemaal omdat je dochter ook klein is.
maar ook mijn meisje is verder een gezonde en vrolijke peuter
Door: Anoniem op 31/12/2004 @ 09:20
ja macha ik heb het gelezen en ik ben blij dat ik lynn nu zie lopen jullie hebben het goed voor mekaar kom op nu op naar de volgende ha ha groetjes en tot hoors karin
Door: Mascha op 02/01/2005 @ 13:18
Hoi Sylvia,
Gelukkig maar dat ook jouw meisje een gezonde en vrolijke peuter is! Klein maar fijn, zullen we maar zeggen. Lynn praat ook nog niet, brabbelt wel veel.
Groetjes,
Mascha
P.s. een heel gezond en gelukkig 2005 voor iedereen!
Door: Wilbert op 12/03/2005 @ 15:28
Dag Mascha,
Bedankt voor je verhaal. Bij mijn vriendin is een vergelijkbare situatie aan de gang. Er is van de week ontdekt dat groei afneemt en nu 3 weken achterloopt. Voor de rest zijn de signalen tot nu toe goed geweest. Ze is meteen opgenomen en volgende week volgt de punctie. Bij ons is alles nog onzeker en we zijn in afwachting van wat komen gaat. Ik was aan het zoeken wat de oorzaak zou kunnen zijn want je haalt je natuurlijk van alles in je hoofd. Wel goed om te lezen dat het ook goed kan af lopen zoals bij jou en de andere reacties die gegeven zijn. Dat geeft weer hoop want de artsen kunnen niets zeggen en dat brengt een hoop onzekerheid met zich mee.
veel plezier in ieder geval met je dochter,
groetjes,
Wilbert
Door: Mascha (profiel) op 31/05/2006 @ 09:43
Lynn heeft een zusje: Gwen!
En dat ben ikke dus! Ik ben geboren op 25 april 2006 om 10.45 uur. Na een zwangerschap van mama van 41 weken en 6 dagen. Ik ben dus heerlijk lang blijven zitten in mama's buik. Heel wat anders dan mijn grote zus, die niet (goed) wilde groeien in mama's buik en daarom 6 weken te vroeg met een keizersnede ter wereld kwam (zoals je hierboven al hebt kunnen lezen)
Mama is trouwens 'gewoon' bevallen van mij. Haar bevalling begon met het breken van de vliezen met vervolgens weeën om de 10 minuten. 24 uur had mama weeën om de 10 minuten en pas toen werden ze sterker en kwamen ze om de 7 à 8 minuten. Een klein uurtje later om de 4 à 5 minuten weeën en weer 3 kwartier later waren ze echt heftig (volgens mama) en kwamen de weeën om de 2 à 3 minuten.
Mama belde snel zelf nog naar de verloskamers en ja, ze mochten binnen komen! Tussen de weeën door kleedde mama zich aan (was nl. midden in de nacht) en maakte ze papa wakker die beneden op de bank lag te slapen (anders had hij ook geen oog dicht gedaan die nacht). Vervolgens belde papa naar oma Gerry die meteen naar ons gesneld kwam om op mijn grote zus Lynn te passen. Lynn sliep lekker door alle opschudding heen!
In het ziekenhuis bleek dat mama 4 cm ontsluiting had (lang niet gek), maar mama voelde dat de weeën weer afzwakten... Ze denkt dat dit kwam omdat ze deze in bed moest opvangen en thuis liep ze elke keer maar wat rond.
Om 8 uur had mama 5 cm ontsluiting en zijn de weeën niet sterk genoeg om tot de nodige 10 cm te komen. Dus krijgt mama (na het wisselen van de nachtploeg naar de dagploeg) via een infuus weeënopwekkers toegediend (om 9.00 uur).
En toen ging het erg snel... De weeën volgden elkaar vreselijk snel op en mama had maar enkele seconden tijd om tussendoor op adem te komen...
Tegen 10 uur roept mama dat ze niet meer kan en dat ze nu echt moet duwen! De verloskundige wordt terug geroepen (was net de verloskamer af gelopen) en gelukkig mag mama gaan persen(precies om 10 uur). Maar omdat het allemaal al heel lang duurt (ruim 31 uur) heeft mama geen kracht meer om mij eruit te persen, dus krijgt ze een verdoving tussen 2 weeën in en bij de volgende wee krijgt ze een knip en floep... Daar ben ik! Wel is mama ook nog ingescheurd, maar mama vindt het allemaal wel goed!
Zoals papa en mama al wisten ben ik een meisje, een flinke dame deze keer, en ze noemen mij Gwen.
Mama en papa zijn dolgelukkig dat het deze keer allemaal goed gegaan is en dat ik nu lekker op mama's borst lig! En iets later heeft papa de eer om mijn navelstreng door te knippen. Hij glimt van trots! Daarna wordt ik gewogen, 3630 gram, en aangekleed en dan mag ik naar papa toe!
Mama wordt ondertussen gehecht en lekker opgefrist!
Zo, ik heb nu even in het kort verteld hoe ik ter wereld ben gekomen... Meer kun je lezen op mijn website: http://www.gwen.mooiste-baby.nl
Dikke kus en knuffel,
Gwen (en van mijn papa Erik en mama Mascha & zus Lynn natuur
Door: Anoniem op 21/05/2007 @ 22:52
jou verhaal heeft veel gelijkenissen met de zwangerschap van mijn jongste dochter die momenteel ook in gasthuisberg ligt.waarschijnlijk zal ze volgendeweek bevallen na een zwangerschap van 34 weken. haar water was al gebroken bij31 weken .gelukkig gaat alles goed behalven de groeiachterstand .haar zus die ook zwanger is maar drie weken later uitgeteld is heeft zwangerschap diabetisch. dus hebben wij zorgen genoeg ,maar jou verhaal geeft ons moet en hoop voor de toekomst. bedankt voor je verhaal . van een bezorgde oma
Door: Anoniem op 24/05/2007 @ 11:58
Ook mijn verhaal komt een beetje overeen. Vanaf het begin voelde mijn zwangerschap niet goed. Mijn zoon bleek met 18 weken al 3 weken achter te liggen. Ik heb vanaf die tijd platgelegen, ziekenhuis in, ziekenhuis uit en in de thuismonitoring gezeten. Ze wisten niet wat er aan de hand was. Mega veel echo's, dopplertesten, vruchtwaterpunctie,lompe opmerkingen, ctg's etc etc. Daar kwam allemaal niets uit. Weinig beweging, uiteindelijk had hij een assymetrische achterstand van 6 weken (hoofd goed, rest lichaam te klein) We zijn met 37 weken en 1 dag ingeleid maar hij moest alsnog met een spoedkeizersnede gehaald worden. Hij woog 1710 gram en was 40 cm.
Inmiddels is hij 7 maanden en weegt 3300 gram en is 56 cm aan de ene kant en aan de andere kant 54,5. Veel ziekenhuisopnames, logopedie, fysio etc.
Hij heeft een vorm van dwerggroei. Ze denken dat hij echter (na 4 ziekenhuisopnames in 2 weken) los van de medische problemen van zijn syndroom nog andere problemen heeft, dus zijn ze nu bezig met het testen op taaislijm, schildklier etc.
Het merendeel met een groeiachterstand halen het de eerste 2 jaar prima in. Er is echter nog steeds een percentage die geen inhaalgroei hebben.
We hebben vanaf het begin niet geloofd dat hij het zou halen, daar de groeiachterstand zo enorm vroeg inzette, dus onze verassing was dan ook groot dat hij het "deed" en dat we elke dag van hem kunnen genieten. Veel zorgen, maar vooral veel genieten!
Ik wil niet negatief doen, maar er zijn ook andere kanten aan het groeiachterstand verhaal die nu eenmaal realiteit zijn. Om te generaliseren dat ze allemaal hun achterstand inhalen is dan wat kort door de bocht en is niet op feiten gebaseerd.
Ik persoonlijk ben liever voorbereid op het ergste en dan valt het vaak allemaal wel mee. Als ik geluisterd had naar iedereen die lukraak zei dat het wel goed zou komen, zou ik nu finaal ingestort zijn, dan komt de klap des te harder aan.
Wij zijn echter niet minder blij met onze grote kleine man dan jullie.
Ik begrijp dat ons verhaal misschien niet als hoopgevend overkomt, maar zo is het niet bedoeld.
Onze droom is werkelijkheid en dat is dat we onze zoon in onze familie konden opnemen. Tja hij kan nog niets, nou en? Tja hij is klein en niet altijd even gezond nou en? Zijn we daardoor minder gelukkig met hem? Is zijn zus minder blij met hem NEE! Ik heb 2 kinderen, allebei speciaal, de een echter kleiner en met wat meer gebruiksaanwijzing.
Ik wil hiermee aangeven dat ook al gaat het niet zo als gepland, dan nog is het allemaal de moeite waard en is het elke dag weer genieten. Misschien wel destemeer. Ik weet nu inmiddels dat kleine dingen voor sommige helemaal niet zo klein zijn, maar enorme prestaties! We nemen niets zo maar aan, maar zijn dankbaar als het komt.
Misschien een harde les, maar wel een wijze.
Geniet dus lekker van jullie kindjes en wees dankbaar voor de goede afloop, net als wij dat zijn!
Voor iedereen die nog in de spanning van een zwangerschap zit, heel veel sterkte en kracht! Laat je kop niet gek maken, maar geloof in je eigen kracht om dingen te nemen zoals ze zijn.
Door: Ilse op 09/06/2007 @ 00:01
hallo,
Ik lig momenteel in het UZ in Leuven. Na en probleemloze zwangerschap van 30 weken is bij ons babietj
e een groeiachterstand vastgesteld. Het buikje zit achter op schema wat ook bij mij op een faling van de placenta kan wijzen. Maar ze kunnen niets vinden, dopplers zijn OK. Ook voor de rest werd er veel onderzocht maar niets gevonden. Momenteel is mijn zwangerschapsduur 34 weken en 3 dagen en ons gewicht zou op een 1800 gram zitten. Hoewel de overlevingskansen dus heel groot zijn ben ik superbang. Bang dat er iets mis is met onze kleine meid. Zaten jullie ook met zulke angsten? Ik kan niets anders meer doen als huilen. Ik durf geen plannen maken of verder te denken.... Hoe gingen jullie hier mee om?
Door: Mascha (profiel) op 09/06/2007 @ 09:41
Hoi Ilse,
Ja, ook wij zaten vol angsten... Die onzekerheid is om gek van te worden. Is alles goed met het kindje, hoe gaat het na de bevalling. Hoe lang moet ons kindje in het ziekenhuis blijven? Houdt het er iets aan over en noem zo nog maar op...
Pas na de geboorte weet je wat meer, maar op 34/3 weken heeft jullie meisje zeker goede kansen en je ligt in een topziekenhuis, hoor! Probeer een beetje op het kunnen van de (kinder)artsen en verpleegsters te vertrouwen... Ze waren er altijd voor ons als wij vragen hadden en ze waren zó lief voor Lynn (en ook voor ons). Het was een zware tijd, Lynn heeft wel infecties gehad, maar prematuurtjes zijn daar nu eenmaal vatbaarder voor. Vertrouw er op dat het goed komt... Onze dochter is nu ruim 3 en 1/2 en je ziet er niets meer van! Heel veel succes met je bevalling en met die eerste periode. Houd moed! En laat me nog wat weten... Ik leef echt met je mee (heb nu kippenvel op mijn armen, omdat het toch allemaal weer naar boven komt)! Kop op en veel sterkte, je kunt het wel! En elke dag dat je meisje langer in je buik zit is meegenomen, hoor.
Nogmaals houd de moed er in, wees sterk en het komt vast allemaal goed met je meisje!
Heel veel liefs,
Mascha
Door: ilse op 13/06/2007 @ 11:59
Hallo,
Bedankt voor je snelle reactie. Momenteel lig ik in een ziekenhuis korter bij huis en mag savonds naar huis gaan. Overdag krijg ik 2x een monitor en onze kleine meid blijft maar bewegen en zich goed voelen. Ik ben nu 35 weken en 2 dagen. Morgen krijg ik weer een echo om de dopplers na te kijken. Maar heb er eigenlijik wel een goed oog in. Maar de vraag blijft: als alles zo goed blijft gaan wat is er dan in godsnaam mis. Dat blijft maar door men hoofd spelen.
vele groetjes,
Ilse
Door: ilse op 14/06/2007 @ 17:40
hallo,
Heb vandaag men echo gehad. Alles was heel erg goed. We zitten nu aan een geschat gewicht van 2,2 op 35 weken en 3 dagen. Ongelooflijk he. Ik begrijp er nu echt wel niets meer van. Vorige 4 weken was het een baby in nood met serieuze groeiachterstand vandaag is het een heel ander verhaal. Het is mss niet mooi maar ik hoop dat ik snel mag bevallen want wij worden echt nog gek van die onzekerheid.
Vele groetjes,
Ilse
Door: Mascha (profiel) op 15/06/2007 @ 10:39
Hoi Ilse,
Wat een goed nieuws, zeg! Ik zou zeggen, probeer het nog even vol te houden, hoor, want te vroeg bevallen is geen lolletje. Die onzekerheid is ook balen, maar het wachten is het straks (als je je meisje in je armen hebt) meer dan waard geweest...
Bij onze 2e dochter heeft de gynaecoloog tot het eind volgehouden dat ze een kleintje ging zijn en dat ze ook te vroeg zou komen. Maar niks, hoor, na wat een eeuwigheid leek te duren (41/6weken) ben ik bevallen van een flinke dame van 3630 gram en 50cm. Als ik mocht kiezen tussen mijn 1e en 2e zwangerschap dan is het voor mij niet moeilijk. Het wachten en de onzekerheid bij de 2e was niet bepaald leuk en ook wel frustrerend, maar uiteindelijk is het wel de moeite waard geweest!
Liefs en groetjes,
Mascha
P.s. Laat je wel wat horen als je bevallen bent? Ik ben erg benieuwd!
Door: ilse op 16/06/2007 @ 23:08
Hi,
Dat van je dochtertje is echt wel grappig maar kan me inbeelden dat het op de moment zelf inderdaad een eeuwigheid leek te duren. Ze heeft die gynecoloog wel een lesje geleerd hihihi.
Bij ons spreken ze nu ook van week 39 -40 maar zeker niet langer. Ik zou het mogen geloven:-).
Zie het in elk geval al wat rooskleuriger in. Ik hou je zeker op de hoogte van het verdere verloop.
Groetjes en geniet nog van het weekend met je dochterts.
Ilse
Door: Brenda op 02/07/2007 @ 14:12
Hallo,
Ik wilde even reageren op jullie verhalen. Onze dochter Vera is ook geboren met een groeiachterstand. Met 32 weken zwangerschap zijn ze daar achter gekomen. Ik werd gelijk opgenomen in het ziekenhuis en kreeg totale bedrust voorgeschreven, met de bijbehorende CTG's, echo's en dopplers.
Met 36 3/7 week is ze geboren (op 5-4-07). Ik ben ingeleid en via een 'natuurlijke' bevalling kwam ze ter wereld, 1460 gram en 41 cm. Ze deed het ontzettend goed (buiten de baarmoeder eigenlijk beter dan erin) en mocht 3,5 week later mee naar huis, 2000 gram en 47 cm.
Bij mij hebben ze geen vruchtwaterpunctie gedaan. Dit vond Vera's kinderarts wel jammer, in verband met de eerder genoemde chromosoom afwijking.
Wel hebben ze mijn placenta onderzocht en het bleek dat daarin allemaal kleine bloedinkjes zaten. Dit is naar alle waarschijnlijkheid de oorzaak van Vera's groeiachterstand.
Ondertussen is ze bijna 3 maanden en weegt ze ongeveer 4000 gram. Ze is nog steeds klein, maar groeit hard, is een blije baby en is goed bezig haar achterstand in te lopen.
Heel veel succes met je beide dochters,
Brenda den Boer
Door: ilse op 24/07/2007 @ 16:10
Hallo,
Het is al een tijdje geleden dat ik nog geschreven heb. Ik wou jullie toch nog graag op de hoogte houden want ondertussen is ons dochtertje geboren. Op 6 julie zijn we de trotse ouders geworden van een dochter van 2.700 gram en 48 cm. Ze is geboren op 38 weken dus 2 weekjes te vroeg. Uiteindelijk bleek van een groeiachterstand geen sprake te zijn. Men spreekt van een groeiachterstand als een babietje op 40 weken minder als 2.5 kilogram weegt. Het is idd geen zwaargewicht maar niet zoals voorspeld in het gasthuisberg in Leuven. Daar werd gezegd dat ons meisje amper 2 kilo ging wegen bij de geboorte. Deze voorspelling werd ons gedaan in week 35 van de zwangerschap. Maar doordat mijn zwangerschapsweken gunsting waren en ons dochterje wel bleef groeien mocht ik terug naar een acadamisch ziekenhuis dichterbij. Daar werd direct vastgesteld dat de toestand veel minder dramatisch was dan gezegd in Leuven. En de schatting daar was tot op de gram correct. Waarmee ik maar wil zeggen dat zelfs de beste dokters het blijkbaar niet altijd weten.
Ik weet dat ik erg veel geluk heb dat het zo is uitgedraaid maar het is natuurlijk niet leuk om door te maken.
Ik blijf jullie verhalen volgen.
Heel vele groetjes en ook kleintes worden groot.
Ilse
Door: koekie76 op 26/03/2008 @ 15:51
Hello,
Ik wil ook nog eventjes mijn verhaaltje kwijt!
OP 20weken (vruchtwaterpunctie nodig want men ziet echogene darmen, maar alles ok!!)
op 22 weken (hartje heeft een extra ader, variant, perfect mee te leven en een kleine cyste aan maag te zien, waar juist zien ze niet precies)
Verder onderzoek in Leuven op 25weken, daarna controle om 2weken
alles ok, buiten de gewete probleemkes.
Op 26weken groeiachterstand van 2weken, niets ernstig.
Nu op 32weken opnieuw controle, en vinden de BPD te klein(omtrek hoofd)voorstel NMR in Leuven.
Dit ben ik gisteren gaan doen, binnen 4dagen pas resultaat...
Maar ze trekken alles in twijfel en willen nu weten of er een samenhang is van deze kleine probleemkes.... en hopen via NMR meer te weten te komen....
Moet nog 7weken en ik denk laat me nu toch even genieten van zw....
Ik heb het gevoel of ze iets willen vinden... maja we zullen maar positief blijven zeker..
OP 32weken was zijn gewicht 1kilo500
Door: Mascha@work op 08/04/2008 @ 16:13
Hoi Koekie,
Ik kom niet elke dag meer op deze site kijken om te zien of ik een reactie op 'mijn verhaal' heb.
Het is inmiddels ruim een week geleden zie ik dat jij je reactie geplaatst heb. Jij zit nog midden in een spannende tijd, begrijp ik.
Hopelijk gaat het met jou en je toekomstige kindje goed en ben je nog altijd zwanger (zo'n 35 weken nu als het uit tel).
Ik duim voor je dat alles goed is en blijft!
Groetjes en laat nog wat van je horen!
Mascha (mama van Lynn (van het verhaal) en Gwen, geboren op 41/6 weken!)
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.