Voor ouders:

Vruchtbaarheid
Zwangerschap
De bevalling
De baby
Tweelingen
Peuter & kleuter
Vaderschap
» Actueel! »

 

Door ouders:

Verhalen
Columns
Uitspraken

 

< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Nog niet klaar voor de bevalling

Mijn verhaal begint begin september... Eindelijk, ik ben zwanger. Totaal door het dolle heen en overgelukkig! Ik ben uitgerekend voor 27 april 2004.

De hele zwangerschap verliep vlotjes, om niet te zeggen: saai. Bij elke controle kreeg ik te horen dat alles perfect is.
Op 34 weken nog eens op controle. Alles zit mooi hoog en dicht! En volgens de gynaecoloog zal ik eerder te laat dan te vroeg bevallen.

27 maart 2004
In de namiddag de laatste hand geslagen aan de doopsuiker. De naam die al een jaar vastlag, werd toch nog veranderd en ik stak net de laatste pyjama in mijn ziekenhuiskoffer.
‘s Avonds gingen we naar een drink van kameraden, alles normaal. Rustig op een stoel zitten praten met de birthday-girl. Om 02.00 uur ‘s nachts waren we thuis... Heel laat voor mij!

28 maart 2004.
Ik schrok om 06.00 uur wakker, ik had een natte broek. Ik ging naar de badkamer, gooide die broek in de was en deed een propere aan. Ik dacht dat mijn kapoen met haar hoofdje tegen mijn blaas had geduwd of zo... Terug mijn bed in, 10 minuten later... Net alsof iemand een glas of 3 water in mijn broek goot.
Toen werd ik snel wakker en belde meteen de materniteit. Wat kreeg ik te horen: "Kom maar gauw binnen, mevrouw, u moet bevallen."
Totaal de kluts kwijt, mijn ventje wakker gemaakt en om 07.00 uur sta ik op de materniteit.

Na een onderzoek: “Inderdaad, uw vliezen zijn gebroken! Maar voor de rest zit alles nog hoog, dicht en gesloten.”
‘s Middags beslist de gynaecoloog om alles in gang te zetten, ze verwachtte mijn dochtertje pas de volgende dag in de namiddag! Maar niets was minder waar...
Om 15.00 uur beginnen de weeën. Ik kan het al niet meer houden. Ik doe niet stoer en vraag om een epidurale. Om 18.00 uur, nog geen opening!
We gaan naar boven voor de epidurale en daar krijg ik een weeënstorm die niet te houden is.
Om 19.00 uur terug beneden, even een onderzoekje en dan kan ik eindelijk een beetje rusten.
Niets rusten, ja, ik heb 10 centimeter opening en moet bevallen!!!
En daar lig ik dan om 20.06 uur met mijn schattebout in mijn armen. Totaal overdonderd, maar dolgelukkig. Totdat de kinderarts beslist dat mijn schatje toch de couveuse in moet.
Daar komen de tranen.
20.15 uur: terug alleen. Mijn schatje weg, mijn ventje weg en daar lig ik alleen in de verloskamer met de gynaecoloog. Ik word naar mijn kamer gebracht. En al gauw lopen twee verpleegsters binnen die het lege bedje wegnemen... Hier lig ik dan, geen buik, geen baby... Helemaal alleen.

Mijn moeder staat binnen het uur naast mijn bed. Na 5 minuten is ze weg, naar de prematuren om naar mijn schatje te kijken. Ik mag nog niet uit bed en mijn infuus moet nog leeglopen.
23.00 uur: eindelijk mijn infuus is leeg en ik mag me gaan wassen. Doodop moet ik zelf naar prematuren wandelen. Daar ligt mijn schatje, lekker warm. Ze doet het prima. Ze heeft een infuusje met vocht, maar verder niets. De temperatuur en de zuurstof staan uit, ze doet alles zelf!
Hier zit ik dan, amper de energie om mijn hand in de couveuse te steken. Na 5 minuten vraag ik om terug te gaan naar mijn kamer, ben gewoon op!

Achteraf gezien had ik echt op die 5 weken gerekend en zelfs langer, aangezien de dokter haar ook later had verwacht. En dan begint dat ‘s morgens plots en ‘s avonds ben ik bevallen en lig ik alleen in een ziekenhuiskamer.
Door heel dit gebeuren wil ik nooit nog een tweede kind. Volgens de gynaecoloog heb ik aan dit alles een trauma opgelopen. Ik weet het niet.
Ik hou zielsveel van mijn kleine schat en ze doet het prima. Ze is zelfs met mij mee naar huis gemogen. Maar dat neemt niet weg dat ik die eerste dagen heb gemist. Mijn droombeeld van een bevalling: die baby op je buik en terug gaan naar de kamer en uren naar je baby’tje liggen kijken... Niets is daarvan in huis gekomen.
Ik hoop dat sommige mensen zich hierin herkennen. Hoop dat echt ik niet alleen ben!

Kimmeke

Door: Kelly op 28/10/2004 @ 14:45

He Kimmeke

Ook ik heb dit meegemaakt, gynecoloog dacht ook dat het nog een tijdje zou duren, paar dagen na de afsrpaak was mijn water ook gebroken, had na een uur dat ik in het ziekenhuis was ook onmiddelijk om de minuut a 2 minuten weeen, niet voltehouden na 3cm toch een epudurale gevraagt,7 uurtjes na het binnekomen op de materniteit was ik ook bevallen, Hart slagje van mijn zoontje was laag en had problemen met ademhalen, dus ook couveuse in, had het ook totaal anders voorgestelt en zat er ook mee in dat ik de eerste dag alleen was, gelukkig mocht Rhune na een dag wel bij mij terug.
heb het de eerste maand echt moeilijk gehad,
dus je bent zeker niet alleen, dacht ook niet aan een tweede kindje maar nu is Rhune 9 maanden en zie ik het volledig zitten om een tweede, zeker niet direct maar binnen een jaartje of zo, tegen dat hij naar school gaat.
Had het vooral moeilijk omdat ik hem niet direct bij mij had en hij had zelf heel veel problemen met drinken, wou geen borstvoeding, wou met moeite een flesje drinken, daardoor hebben we ook een aantal keren moeten veranderen van papa, wel 4 hebben we er gedaan.
Maar nu gaat alles perfect met Rhune, is een flinke jongen die al goed kan kruipen en zelf al af en toe alleen staat en stapt aan de hand.

ik hoop echt dat je zoals ik , erdoor komt en misschien nog zelf denkt aan een tweede kindje

groetjes Kelly en Rhune

Door: Sofie op 28/10/2004 @ 16:20

Hi Kimmeke,
Mijn dochtertje is ook onmiddellijk na de geboorte in de couveuse geplaatst wegens mogelijk vruchtwater in de longen en ik werd, bij gebrek aan vrije kamer, op een kamer gelegd bij een andere kersverse moeder die haar eerste nacht borstvoeding inging! Zowel zij als ik hadden het daar erg moeilijk mee en achteraf heb ik er nog vaak aan moeten denken. Ook ik had het anders verwacht. Gelukkig mocht ik de volgende dag ons dochtertje gaan halen en mee naar een single kamer nemen waar tot mijn grote vreugde net mijn moeder en zus waren gearriveerd. Vol trots liet ik onze kleine spruit zien en dat heeft veel goed gemaakt. Nu ben ik zwanger van mijn tweede en moet ik binnen enkele weken bevallen. Ik hoop deze keer dat ons kleintje inderdaad bij mij mag blijven en dat ik de privacy van een single kamer vanaf dag 1 mag beleven. Groetjes, Sofie

Door: Flie (profiel) op 28/10/2004 @ 21:52

Hallo,

Mijn eerste is 6 weken te vroeg geboren en moest dus ook onmiddellijk in de couveuse. Het werd een keizersnee, dus heb ik de echte bevalling niet meegemaakt. Je hebt dan zo ie zo al een raar gevoel en dan als je kindje geboren wordt, leggen ze het niet op je buik, maar direct in een ’bakje’. Ik heb Jordan even gezien in zijn couveuse voor ze ermee naar neonatologie reden. En sindsdien was er meer dan 24 uur tussen voor ik hem kon bezoeken, gezien de lichamelijke beperkingen na de keizersnee. Ik voelde mij geen mama en tegen iedereen die het horen wou zei ik: als je kindjes wil, adopteer ze, dat is veel gemakkelijker. Ik ben alleen vertrokken uit het ziekenhuis na een week en nog een week later was ook Jordan thuis, dus hij deed heel flink zijn best. Zo zijn er niet veel. Ik gleed weg in een depressie en dit duurde meer dan een jaar. Maar dan begon het ergens weer te kriebelen, maar ik probeerde het te negeren. Maar toen Jordan 2 werd, werd ook de drang groot. En voila. Ook Maite is even in de couveuse gemoeten (24u) maar ik heb ze eerst mogen vastnemen en knuffelen en ik voelde mij onmiddellijk haar mama. Ik was natuurlijk superblij dat ze na een dag bij me kon komen, want ze hadden mij eerst gezegd een dag of drie. Ik heb geen spijt van mijn keuze. En nu met onze koningswens zijn we perfect gelukkig. Een derde keer doe ik het niet meer.

Groetjes

Door: Anoniem op 28/10/2004 @ 22:15

hallo,
Ons kindje is 4 weken te vroeg geboren, ze was heel goed bij de geboorte. Maar ik mocht ze ook niet onmiddellijk vastnemen. Ze kon wel mee naar de kamer met mij, maar ’s morgens moest ze toch naar neonatologie, omdat ze aan het kreunen was. Ik had ze dan wel bij mij op de kamer, maar ik moest haar terug afgeven! Na 5 dagen kon ze terug bij mij op de kamer en een dag later gingen we naar huis.

Geniet nu maar van je kindje, want het gaat zo snel

Door: San op 29/10/2004 @ 09:29

2 jaar geleden, 37 weken zwanger en aan de vooravond van een lang weekend kropen mijn man en ik in bed met het vooruitzicht nog eens lekker uit te slapen. Een kwartiertje later braken mijn vliezen en de volgende morgen had ik mijn dochter in mijn armen. Ook bij mij was er gezegd dat ik zeker niet te vroeg ging bevallen. Dit jaar was ik terug zwanger en ging de gynecoloog ervan uit dat ik weer te vroeg zou bevallen. En inderdaad, op 32 weken had ik bloedverlies en weëen en heb ik een paar dagen in het ziekenhuis gelegen met weêenremmers en longrijping. Gelukkig stopten de weëen en mocht ik naar huis. Bij elke volgende controle was het heel spannend en vanaf 35 weken dachten we dat ik elke dag kon gaan bevallen. Uiteindelijk ben ik op 39 weken met 5 cm ontsluiting binnengegaan en hebben ze de bevalling in gang moeten zetten.
Deze reachtie typ ik met mijn zoontje op schoot, ik geniet enorm van mijn 2 kinderen. Bij mijn tweede bevalling is er zowel bij mezelf als bij de baby een en ander niet zoals verwacht gegaan en ik heb van mijn kraamtijd niet echt kunnen genieten. Maar al wat erna komt is zeker de moeite waard. Laat je door een slechte kraamperiode niet afschrikken, binnen een aantal maanden zul je merken dat je dochter elke dag boeiender wordt en dat je misschien toch nog wel zo’n tweede wondertje op de wereld wil zetten.

Door: V. op 29/10/2004 @ 10:45

Ik heb op 5 juli een echo en monitor gehad, alles was ok en ze gingen nog een hele tijd blijven zitten.

’s nachts is m’n water gebroken en de volgende dag 6 juli om 15u05 is June geboren en om 15u20 werd Gitte geboren. 6 weken te vroeg...

ze werden meteen weggenomen maar werden wel nog even in een transportcouveuse langsgereden.

Ik heb mijn beebjes de eerste 4 dagen slechts 1.5 uur in het totaal gezien. Toen vond ik dat niet zo erg, nu vind ik het wel spijtig...

June heeft 3.5 weken in het ziekenhuis gelegen en Gitte 5 weken.

ik zit er ook nog mee dat alles zo gelopen is maar uiteindelijk zijn ze nu vrij gezond en samen thuis. Wij willen ook geen kindjes meer maar niet om die reden, we vinden 2 gewoon genoeg.

Ach het is erg maar dan denk ik aan de mama’s die heel vroege prematuren of dysmatuurtjes krijgen en die hun kindjes maandelang in het ziekenhuis moeten achterlaten, dat is nog veel erger vind ik...

Laten we gewoon genieten van onze kindjes en die zware kraamtidj vergeten, hoe moeilijk dat ook is, het zou beter zijn ...

lieve groetjes

Door: anja (profiel) op 29/10/2004 @ 11:06

Fleur is geboren met keizersnee 8 weken te vroeg. Direct na de bevalling was ze weg en ik mocht haar 12uur later voor de eerste keer zien. Erg verschrikkelijk erg. Na 30 dagen was ze thuis. Milan was uitgerekend voor 2 oktober 2004 alles was prima tot mijn water brak snel naar spoed en 5uur later was hij geboren terug met keizersnee en dan nog met geheele verdoving. Ik kwam wakker en wist niet of ik al bevallen was waar was mijn kindje? Milan moest ook in de couveuse juist zoals Fleur hij woog ietsje meer want hij was 6 weken te vroeg geboren na 8 uur mocht ik Milan bezoeken en na 25 dagen was hij thuis. Nu is hij een flinke baby van 2 maand , ik ben zelf al op controlle geweest bij de gyn en ze zegt dat er nog kindjes mogen komen, maar ik heb een koningswens en ben content. Ze zei er ook bij dat het weer keizersnee zou zij en dat het weer te vroeg zou geboren zijn. Ik weet van mezelf dat ik die angsten en dat verdriet geen 3de keer meer aankan. Ik had zo gehoopt dat het met mijn 2de bevalling zou goed lopen dat ik mijn kindje direct mee naar huis zou mogen meedoen. Maar het mocht niet zijn.
Maar nu zijn ze alletwee gezond en wel en ik ben een doodgelukkige mama

Door: Anja (profiel) op 29/10/2004 @ 11:59

hai,

Ook ik heb dit meegemaakt en het is inderdaad vreselijk...ik was met 28/6 weken bevallen en onze dochter woog 720 gram...veel spanning rondom haar geweest want ze moest het nu zelf doen en niet meer met de hulp van mama....daar heb ik veel verdriet van gehad en een soort van falen gevoel...dat heb ik gelukkig nu niet meer en ik dacht ook niet na over een eventuele 2de maar ook daar ben ik op terug gekomen...alles wat ik ervan had verwacht of zoals het "hoort"te gaan is niets van over gebleven...
Zoë heeft in totaal 2 maanden in het ziekenhuis gelegen...
Je komt dan thuis bedje leeg en dan ineens komt de dag dat dat bedje gevuld is en toen was het compleet!!
ben apetrots op mijn dochter. oh ja en heel belangrijk:praat erover al is het 100x per dag desnoods met een professioneel iemand heb ik ook gedaan en van je af praten of schrijven (heb heeeeeeel veel van me af geschreven) echt het helpt je om je gedachten op papier te zetten...
Ik wens je heel veel sterkte kracht maar vooral geluk en liefde toe.....

Mocht je er interesse in hebben mijn verhaal staat bij te vroeg geboren onder:ons grote wonder...

groetjes Anja

Door: Ine op 29/10/2004 @ 14:20

Mijn dochter is maar twee weken te vroeg gekomen en ook ik had gehoopt dat ze nog even veilig in m’n buik bleef. Het was nog niet de uitgerekende datum dus mocht ze nog niet komen. Zij besliste daar anders over en in ’t begin had ik het daar erg moeilijk mee. Nu één jaar later ben ik al veel vergeten en onthou ik enkel de mooie dingen. Sterkte, groetjes.
Ine & Rune

Door: Leen (profiel) op 30/10/2004 @ 13:43

Kimmeke,
Dit komt mij erg bekend voor. Ik werd gelukkig wel iets beter opgevangen door mijn gynaecoloog. Toen mijn zoontje geboren werd heb ik hem bijna 2 uur lang bij mij mogen houden voordat de kinderarts werd gebeld. Eens de kinderarts op de hoogte is, vertrekt je baby’tje onmiddellijk naar de neonatale dienst. Geen kindje op de kamer, geen kindje mee naar huis, een week zwangerschapsverlof kwijt, bezoek dat teleurgesteld is omdat ze geen kindje zien,... Je wordt er echt niet voor beloond! Ik heb dubbel en dik genoten van mijn zoontje zijn eerste verjaardagsfeestje, gewoon om alles wat ik gemist had, goed te maken.
Gelukkig was het bij de tweede allemaal anders. De uitgerekende datum werd mooi overschreden en alles stond klaar voor de geboorte. Heerlijk gewoon!

Door: Marjon (profiel) op 31/10/2004 @ 09:51

Kimmeke, onze dochter is iets meer dan een maand te vroeg. De dokter had we lgezien dat Elena waarschijnlijk een weekje te vroeg zou zijn.
19juni naar de makro om al ons gerief te halen: pampers, plastieken bekertjes, drinken.. 20juni: gaan eten voor een verjaardag: heel veel gegeten! 21juni: een dagje naar zeemet ons tweetjes nu het nog kon: veel buikpijn aan zee en om de 10 minuten even rusten. Wel nog een grote coupe chocolade gegeten. ’s Avonds gaan slapen. 22juni: water breekt als ik opsta om naar toilet te gaan (dacht dat ik beetje incontinent was en wil terug slapen). Blijf water verliezen. Vriend gezegd dat ik dacht dat mijn water brak (9u35)! Joeri had de dag ervoor nog gegrapt dat ik misschien al weeen had en toen ik ging slapen zei hij nog dat ik hem moest wakker maken van zodra ik iets voelde. Ja, hij had dus gelijk.
Eerst nog langs de bank geweest, dan naar het bureau die onze kaartjes ontworpen hadden (betalen en vragen of ze al klaar lagen want dat ik naar het ziekenhuis zou gaan). Wel die mensen dachten dat het loos alarma was.
In het ziekenhuis aangekomen, nog een uurtje op onderzoek moeten wachten en toen kwam de gyne: vliezen gebroken en 4cm, ik mocht naar de arbeid en bevallingskamer. Om 19u18 is Elena geboren.
Ze is direct gecontroleerd en dan pas mocht ik haar 5 minuutjes in mijn armen hebben. Ze werd naar de preamuteren gebracht. Om 21u30 mochten we haar nog even zien en om 22u beginnen bellen. Mocht ’s nachts niet gaan kijken ,wist van niks (wist niet wat voor eten ze kreeg aangezien ik bv ging geven, ...)
Heel de nacht gepiekerd, vriend weg, buik weg, geen familie kunnen zien, gehuild maar toch gelukkig om onze dochter.Om 8u heb ik haar dan terug gezien.
Ze heeft dan nog een paar dagen bij de prematuurkes gelegen en daanra mocht ze overdag op de kamer (niet ’s nachts).

Ik wil wel nog een tweede kindje, maar hoop dat het dan een paar weekjes langer mag blijven zitten.

Groetjes

Door: Sandra op 01/11/2004 @ 10:20

Dag Kimmeke,

Uit nieuwsgierigheid naar andermans ervaringen met vroeggeboorte las ik je verhaal. Mijn ervaringen zijn iets anders, maar jouw gevoel herken ik erg.
Een kind veel te vroeg krijgen, maakt toch dat je een stuk mist, waar je onbewust op gerekend had. Gewoon de laatste loodjes, er naartoe leven en dan de couveuseperiode. Mijn dochtertje was drie maanden te vroeg en heeft (denk ik) een ruime maand in de couveuse gelegen. Je probeert er zoveel mogelijk bij te zijn, maar hebt je eigen rust hard nodig. Bij mij kwam het gemis van die laatste weken in een zwangerschap en de eerste dagen met je kindje pas later en nu na een half jaar is het niet weg. De waterlanders komen er bij mij geregeld bij kijken, maar het geluk van een nieuw leventje is ook groot. Het gevoel gaat nooit helemaal weg, maar misschien dat je het wel een plekje kunt geven, zodat je niet in dit gevoel blijft hangen. Veel van je afschrijven; helpt mij altijd erg goed.

Ik wens je veel sterkte maar vooral veel geluk en geniet maar heerlijk van de kleine momenten met je gezinnetje.

Sandra

Door: evelien op 01/11/2004 @ 11:15

hallo allemaal met veel interesse lees ik jullie verhalen ik verwacht over 6 weken ons eerste kindje maar heb de laatse 2 weken veel last van harde buiken en steken in mijn buik vooral boven in begint het veel pijn te doen zodat ik slecht slaap en moeilijk kan lopen is dit normaal of zijn het tekenen dat het toch te vroeg komt?

Door: chantal (profiel) op 01/11/2004 @ 20:02

Hallo Kimmeke,

Ik herken mij heel erg in jouw verhaal.
Mijn zoontje Thimo is 8 weken te vroeg geboren.
Met 31 weken liep ik s’middags nog gezellig over de markt.S’avonds tegen 8uur kreeg ik rugpijn. Deze rugpijn bleef maar aanhouden en werd steeds erger. S’nachts om 4 uur ben ik ze gaan klokken, mijn rugpijn bleek om de 7 minuten erger te worden. Ik heb toen maar het ziekenhuis gebeld en moest voor de zekerheid even langskomen. Daar aangekomen bleek ik 1cm ontsluiting en behoorlijke weeen te hebben. Ze hebben mij meteen aan de weeenremmers gelegd en een spuit gegeven voor de longrijping. 3 dagen later werd ik van de remmers af gehaald, en na een bevalling van 32 uur kwam Thimo ter wereld. 8 weken te vroeg. Ik heb hem maar een paar seconden mogen bekijken, en daarna namen ze hem mee naar de couveuseafdeling. Ik ben op maandag bevallen, en op woensdagochtend zat ik alweer thuis, zonder kind en zonder buik. Elke dag reed ik 2x met mijn scootertje naar het ziekenhuis, een half uur hiervandaan. Ik zat dus 2 uur per dag op mijn scooter. Mijn man moest gewoon werken, en ik heb geen rijbewijs. Tussen de ritjes van het ziekehuis door moest ik ook nog 5x kolven. Na drie weken mocht Thimo al mee naar huis. Dit was sneller dan verwacht, maar hij deed het gewoon vreselijk goed. Thimo is nu 7 mnd, en heeft zijn achterstand al aardig ingehaald. Bij mij komen nu pas alle emoties los. Elke avond lig ik in mijn bed te denken over die rottijd, ook ben ik er erg vaak verdrietig over. Ik heb 30% kans dat als ik ooit een tweede krijg,deze ook te vroeg gaat komen. Ondanks dat, zou ik graag nog wel een tweede willen. maar eerst wil ik dezeperoide verwerken en afsluite. Veel mensen vinden dat ik mij aanstel,Thimo is immers toch gezond? Natuurlijk hebben ze daar gelijk in, maar bijna niemand weet hoe het voelt om je kind achter te moeten laten,tenzij je het zelf hebt meegemaakt. Dat gun ik echt mijn ergste vijand niet!
Ik hoop dat het je lukt om deze nare ervaring te verwerken,geef het alleen de tijd.

Veel sterkte.

Liefs, chantal.

Door: Anoniem op 05/11/2004 @ 10:47

Hallo allemaal,
Ik heb al jullie reacties gelezen. Ik wil jullie vertellen dat het op sommige materneteiten toegestaan wordt dat de couveuse op de kamer van de mama staat. Mijn vriendin was ook 3 weken te vroeg bevallen en met een kijzersnede omdat er problemen waren. Haar kindje moest ook in de couveuse. Omdat bij ons geen afdeling is met pediatrie liggen de neonatale kindjes ook op de materniteit. Mijn vriendin mocht de couveuse bij haar op de kamer hebben. Zo had ze haar baby toch bij haar. Ze moest wel de verpleegster bellen om haar kindje er uit te nemen om te voeden want ze gaf borstvoeding. Als de mama naar huis mag en de baby moet nog blijven dan gaat de baby naar een kamertje recht over het bureel van de verpleging. Maar als ouders ga je bij je kindje wanneer je maar wil, er staat geen beperking op of bezoekuren. Voor haar is het dus noch vrij goed meegevallen. En een goede opvang doet wonderen. Ik hoop dat jullie die nare ervaring vlug vergeten en misschien toch nog een kindje bij willen want het hoeft niet altijd zo te lopen.
Veel sterkte en liefs.

Door: Anoniem op 07/12/2004 @ 14:57

hier idem,

vier weken en één dag te vroeg geboren en ook de coveuse in enzo, ook niet verwacht en had het er ook heel moeilijk mee, nu zal het waarschijnlijk ook weer coveuse worden daar ik medicatie neem die invloed op de baby kan hebben en het ter observatie zal moeten liggen.
Dus hier ook weer geen roze wolk, maar ik kan me er nu wel op voorbereiden tenminste.

Door: Christa op 16/02/2005 @ 18:43

ook ik kanme erg goed vinden in jouw verhaal, ik ben 27 januari 2005 bevallen, was uitgerekend op 27 februari!
ik wilde graag thuis bevallen en borstvoeding geven...dat gevoel van je kindje binnen een uur aan je borst enz!
ook bij mij braken onverwacht de vliezen en werd naar het ziekenhuis gestuurd.
11 uur later was onze kleine er maar die werd na 10 minuten naar de kinderafdeling gereden, niks aanleggen...
gelukkig deed hij het heel goed, geen couveuse enz.
wel 2 dagen op de kinderafdeling, kreeg daar flesvoeding, ik als een gek gaan kolven en steeds de kleine beetjes brengen....
de 3e dag mocht ie naar mijn afdeling, toen brak de paniek los.....nu moet ik ineens zelf voor hem zorgen.
heb het emotioneel erg zwaar gehad...mocht ook nog eens de dag daarna naar huis met ons zoontje, zag het allemaal niet zitten.
de borstvoeding heb ik door de stress laten schieten, waar ik nu al spijt van heb!
Ik was er ook echt nog niet aan toe om te bevallen, had gewoon nog zwanger moeten zijn.
Gelukkig ben ik deze week erg vooruit gegaan en krijg ik de smaak te pakken....vandaag is onze Kyan drie weken oud....ik ga ervan genieten..maar deze zwangerschap was niet afgerond!

Christa